APOCALYPTICA @Piraeus 117 Academy, 31/10/2019

3 Νοεμβρίου, 2019 - 01:00

4η φορά συνολικά στη χώρα μας για τους υπέροχους Φιλανδούς πρωτευουσιάνου (εκ Ελσίνκι ορμώμενοι) APOCALYPTICA. Πρώτη όμως σε τόσο κοντινό χρονικό σημείο με την προηγούμενη, καθώς πέρασαν 2 χρόνια μόλις από της τελευταία τους εμφάνιση στην οποία και γιόρταζαν 20 χρόνια από την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους που τους έβαλε γερά στο χάρτη και που τους έκανε ότι είναι σήμερα. Ο λόγος για το “Plays Metallica by four cellos” το οποίο είδε το φως το 1996 και πλέον το έχουν επανακυκλοφορήσει και σε ενισχυμένη έκδοση. Να τονίσω αρχικά καθώς το θεωρώ σημαντικότατο, ότι οι τέσσερις παιχταράδες παίξανε άρρωστοι και με πυρετό, το οποίο ναι μεν δε φάνηκε στους περισσότερους, αλλά τον ξερόβηχα του Eicca Toppinen στα διαλείμματα των κομματιών τον άκουγε και ο πιο κουφός, άρα δύο φορές μεγαλύτερος σεβασμός για πάρτη τους. Αυτή τη φορά με τον Lauri Kankkunen στο πλευρό τους (υπέρτατος θεούλης, με το μαύρο του γυαλί και το απίστευτο ύφος του να τον κάνει να μοιάζει με εκτελεστικό όργανο της μαφίας) αντί του Antero Manninen (για τον οποίο τόνισαν ότι έχει εξαφανιστεί και δεν τον βρίσκουν), τα φώτα έκλεισαν στις 9μιση και για το επόμενο καθαρό 2ωρο (δε βάζουμε μέσα το διάλειμμα) νιώσαμε άλλη μία φορά τι θα πει μαγεία.


Οι APOCALYPTICA πέρα του να παίξουν τη μουσική του καλύτερου συγκροτήματος που εμφανίστηκε ποτέ στον πλανήτη μας, κέρδισαν το σεβασμό για το πόσο οπαδισμό έβγαλαν και με τι σεβασμό φέρθηκαν σε αυτά τα κομμάτια μέσα στα χρόνια. Από αριστερά προς τα δεξιά λοιπόν, δίπλα στον Kankkunen ήταν ο Perttu Kivilaakso (το ''τραγουδιστό'' τσέλο της βραδιάς, επωμιζόμενο τα μέρη των στίχων και των σόλο και με την προσπάθεια του να κάνει χιούμορ πιο κρύο κι από τον καιρό στον πατρίδα του), ο ιθύνων νούς/ αρχηγός/ ηγέτης/ ψυχάρα Eicca Toppinen (που επωμίστηκε και την παρουσίαση της βραδιάς) και ο Paavo Lötjönen (που την προηγούμενη φορά έπαιξε με σπασμένο πόδι ο ήρωας). Αρχή άμεσα με το ''Enter Sandman'', με τον κόσμο συμμετέχει ενεργά και όχι δειλά ειδικά στο ρεφρέν και πάνω που πάει να τελειώσει το κομμάτι, καπάκι μπαίνει το ''Master Of Puppets''... ''Master, master'' από όλο τον κόσμο, με τα μέλη της μπάντας να οδηγούν το κοινό σε κραυγές και φυσικά τη στιγμή που όλοι περιμένουν στο σημείο που μπαίνει το βαρύ ριφφ του κομματιού, όπου σηκώνονται όρθιοι και ο Toppinen αρχίζει ελικόπτερα με το κεφάλι του. Η αμήχανη στιγμή που τέσσερις τσελίστες αποδεικνύονται πολύ πιο μεταλλάδες από άλλες ακούνητες επί σκηνής μαριονέττες. 


Το ''Harvester Of Sorrow'' διδάσκει βαρύτητα και αποτελεί το ένα από τα δύο δείγματα του καλύτερου δίσκου στην ιστορία της ανθρωπότητας που ακούστηκαν στη βραδιά. Στο ''The Unforgiven''η συγκίνηση χτυπάει κόκκινο και οι μνήμες επιστρέφουν τότε που το μεγαλείο των METALLICA έγινε αντιληπτό κι από την τελευταία ύπαρξη στη γη. Το ''Sad but true” συνεχίζει το κρεσέντο από το μαύρο ομότιτλο άλμπουμ με βαρύτατη και συμπαγέστατη εκτέλεση, ενώ στο ''Creeping Death'' ο Kivilaakso έρχεται κοντά μας και μας προτρέπει να τραγουδήσουμε ''Die, die, die'' (πωρωτικότερο συναυλιακό σημείο της ύπαρξης) στο επίμαχο σημείο και με τον ίδιο και τον Toppinen να κοπανιούνται αντικριστά όπως και την προηγούμενη φορά. Στο  ''Wherever I May Roam'' αναφέρουν ότι ταιριάζει πολύ με την ψυχοσύνθεση τους και τα πολλαπλά ταξίδια που κάνουν, ενώ στο ''Welcome Home (Sanitarium)'' έρχεται η ώρα του Kankkunen, να δείξει την αξία του, έδειξαν πολύ χαρούμενοι που τον είχαν μαζί τους και ο ίδιος κέρδισε πολύ μεγάλο χειροκρότημα από το κοινό σε μία συγκλονιστική εκτέλεση του κομματιού. Η ενότητα της παρουσίασης του δίσκου τελειώνει, το συγκρότημα κάνει ένα διάλειμμα για 5' πριν επιστρέψει, και όταν επιστρέφει έχει στο πλάι του τον ντράμερ Mikko Siren ο οποίος φυσικά αποδεικνύεται και πάλι μέγιστο όργιο (και παιχταράς βεβαίως).


Αρχή του δεύτερου μισού με αποθέωση του  ''Ride The Lightning'', όπου ακούγονται στο καπάκι  το ''Fade To Black'' (πως κρατηθήκαμε να μην κλάψουμε),το  ''For Whom The Bell Tolls'' (λύγισε το βάρος του άξονα της γης) και το ''Fight Fire With Fire'' (ή αλλιώς τσελλο-thrash χωρίς να αναφέρομαι στον αγαπητό μου συνάδελφο). Σε σχέση με την προ διετίας εμφάνιση έλειψε το ''Until It Sleeps'' το οποίο είχε παιχτεί αλλά δε νομίζω να χαλάστηκε και κανείς ιδιαίτερα. Στη συνέχεια, ακολουθεί η μεγάλη στιγμή της συναυλίας, όπου και νιώθουμε το πνεύμα του Cliff Burton να βρίσκεται ανάμεσα μας, με το ''Orion'' να αποδίδεται χωρίς να υπάρχουν λόγια να το περιγράψουν και τον Toppinen να αναφέρει ότι ήταν το πρώτο κομμάτι που άκουσε από το συγκρότημα και τον έκανε οπαδό τους. Αναφέροντας ότι ακόμα το “Ride the lightning” αποτελεί το αγαπημένο του άλμπουμ κι ότι ήταν πρόκληση να παίξουν το''Escape'' μια και οι ίδιοι οι METALLICA δεν το παίζουν, η χαρά στα πρόσωπα των (αληθινών) οπαδών είναι ευδιάκριτη στα πρόσωπα τους. Ξύλο και των γονέων πάνω στα έγχορδα τους με το ''Battery'', με ακατάπαυστο κοπάνημα λες και βλέπεις τους EXODUS το ’85 μαζί με τον Baloff και οι APOCALYPTICA ξεχνούν την αρτιστική τους πλευρά και κοπανάνε το κεφάλι που δεν κοπανιέται όπως δίδαξε η αγαπημένη τους μπάντα. 


Το ''Seek And Destroy'' αποτελεί το άτυπο κλείσιμο της βραδιάς, όπου και γίνεται Ο χαμός, ενώ στη συνέχεια θα επιστρέψουν για να προκαλέσουν ρίγη συγκίνησης με το ''Nothing Else Matters'' και κλείνουν τη συναυλία με το κορυφαίο κομμάτι από το κορυφαίο άλμπουμ του κορυφαίου συγκροτήματος  στην ιστορία του γίγνεσθαι. ''One'' λοιπόν για το τετέλεσται της υπόθεσης, με τον Siren να πυροβολεί στα τύμπανα (απίστευτο drum kit παρεμπιπτόντως) και με τη μπάντα να μας αποχαιρετά με χαρά, να μας εύχονται να αγαπάμε ο ένας τον άλλο, να προσέχουμε τους εαυτούς μας, να έχουμε υπομονή γιατί θα τους ξαναδούμε σύντομα και να ακούσουμε το νέο τους άλμπουμ “Cell-O” που θα βγει νωρίς το Γενάρη. Οι APOCALYPTICA έχουν ακόμα μέσα τους τη μαγεία του οπαδισμού και γι’ αυτό θα είναι πάντα επίκαιροι, αψεγάδιαστοι και συγκινητικοί, τιμούν τις ρίζες τους, την κλάση τους σαν παίχτες και δείχνουν έμπρακτα παρά την σωματική και πνευματική τους κόπωση (ο Toppinen αποχώρησε σχεδόν παραπατώντας μετά από 130’ συνολικά) ότι τιμούν και το κοινό τους. Τυχερός και προνομιούχος το λιγότερο όποιος τους παρακολούθησε, είτε ξανά είτε πρώτη φορά, ενώ απορώ πραγματικά με όποιον έχει την ικανότητα να τους δει και τους σνομπάρει χωρίς προφανή λόγο…
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

R.U.S.T.X / DARK NIGHTMARE / ACHELOUS @ The Crow Club (22/11/2019)

25 Νοεμβρίου, 2019 - 12:30 Δημήτρης Τσέλλος

Κύπρος - Γρεβενά τελικά δεν είναι καθόλου μεγάλη απόσταση. Μόνο κάποια τραγούδια δρόμος. Άλλαξε και η γεωγραφία της νοτιοανατολικής Ευρώπης καθώς φαίνεται και «συναντήθηκαν» εδώ, στην Αθήνα. Τρεις...

[περισσότερα]

CANDLEMASS - THE SLAYERKING @ Fuzz club, 23/11/2019

24 Νοεμβρίου, 2019 - 20:45 Δημήτρης Τσέλλος

Ήταν μια βραδιά αλησμόνητη που θα μείνει χαραγμένη σε όλους τους φίλους του doom metal. Με ήχο-διαφήμιση για το club και οι δύο μπάντες κατάφεραν να ξεπεράσουν τις προσδοκίες και των πιο απαιτητικών...

[περισσότερα]

QUEENSRYCHE / MEDEN AGAN, @Fuzz Club, 16/11/2019

17 Νοεμβρίου, 2019 - 21:15 Γιώργος Κόης

Μία μορφή ευλογίας είναι να φεύγεις από μία συναυλία τόσο γεμάτος, που με δυσκολία να βρίσκεις λόγια να την περιγράψεις. Η βραδιά που μας χάρισαν οι QUEENSRYCHE είναι από αυτές που απλά δεν ξεχνάς....

[περισσότερα]

ANNIHILATOR / ARCHER NATION / DREAMLORD @Piraeus 117 Academy (15/11/2019)

17 Νοεμβρίου, 2019 - 20:00 Άγγελος Κατσούρας

ΚΑΝΑΔΟΣ ΕΙΝ’Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΣΑΣ! Και τώρα που ήρεμα και πλήρως αντικειμενικά ξεκαθαρίσαμε το βασικό, ας περάσουμε στα της νέας και πολυαναμενόμενης εμφάνισης των ANNIHILATOR στην Ελλάδα. Η ακύρωση της...

[περισσότερα]

GENTIHAA / DIMLIGHT / WARSHIP @ Temple (08/11/2019)

12 Νοεμβρίου, 2019 - 02:15 Δημήτρης Μπούκης

Οι GENTIHAA είναι ένα νέο όνομα στην ελληνική σκηνή. Τους γνωρίσαμε στα δύο live που έδωσαν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ως support στους DIMMU BORGIR και μέσα από το παρθενικό τους άλμπουμ το “Reverse...

[περισσότερα]