APOCALYPTICA @Piraeus 117 Academy, 31/10/2019

3 Νοεμβρίου, 2019 - 01:00

4η φορά συνολικά στη χώρα μας για τους υπέροχους Φιλανδούς πρωτευουσιάνου (εκ Ελσίνκι ορμώμενοι) APOCALYPTICA. Πρώτη όμως σε τόσο κοντινό χρονικό σημείο με την προηγούμενη, καθώς πέρασαν 2 χρόνια μόλις από της τελευταία τους εμφάνιση στην οποία και γιόρταζαν 20 χρόνια από την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους που τους έβαλε γερά στο χάρτη και που τους έκανε ότι είναι σήμερα. Ο λόγος για το “Plays Metallica by four cellos” το οποίο είδε το φως το 1996 και πλέον το έχουν επανακυκλοφορήσει και σε ενισχυμένη έκδοση. Να τονίσω αρχικά καθώς το θεωρώ σημαντικότατο, ότι οι τέσσερις παιχταράδες παίξανε άρρωστοι και με πυρετό, το οποίο ναι μεν δε φάνηκε στους περισσότερους, αλλά τον ξερόβηχα του Eicca Toppinen στα διαλείμματα των κομματιών τον άκουγε και ο πιο κουφός, άρα δύο φορές μεγαλύτερος σεβασμός για πάρτη τους. Αυτή τη φορά με τον Lauri Kankkunen στο πλευρό τους (υπέρτατος θεούλης, με το μαύρο του γυαλί και το απίστευτο ύφος του να τον κάνει να μοιάζει με εκτελεστικό όργανο της μαφίας) αντί του Antero Manninen (για τον οποίο τόνισαν ότι έχει εξαφανιστεί και δεν τον βρίσκουν), τα φώτα έκλεισαν στις 9μιση και για το επόμενο καθαρό 2ωρο (δε βάζουμε μέσα το διάλειμμα) νιώσαμε άλλη μία φορά τι θα πει μαγεία.


Οι APOCALYPTICA πέρα του να παίξουν τη μουσική του καλύτερου συγκροτήματος που εμφανίστηκε ποτέ στον πλανήτη μας, κέρδισαν το σεβασμό για το πόσο οπαδισμό έβγαλαν και με τι σεβασμό φέρθηκαν σε αυτά τα κομμάτια μέσα στα χρόνια. Από αριστερά προς τα δεξιά λοιπόν, δίπλα στον Kankkunen ήταν ο Perttu Kivilaakso (το ''τραγουδιστό'' τσέλο της βραδιάς, επωμιζόμενο τα μέρη των στίχων και των σόλο και με την προσπάθεια του να κάνει χιούμορ πιο κρύο κι από τον καιρό στον πατρίδα του), ο ιθύνων νούς/ αρχηγός/ ηγέτης/ ψυχάρα Eicca Toppinen (που επωμίστηκε και την παρουσίαση της βραδιάς) και ο Paavo Lötjönen (που την προηγούμενη φορά έπαιξε με σπασμένο πόδι ο ήρωας). Αρχή άμεσα με το ''Enter Sandman'', με τον κόσμο συμμετέχει ενεργά και όχι δειλά ειδικά στο ρεφρέν και πάνω που πάει να τελειώσει το κομμάτι, καπάκι μπαίνει το ''Master Of Puppets''... ''Master, master'' από όλο τον κόσμο, με τα μέλη της μπάντας να οδηγούν το κοινό σε κραυγές και φυσικά τη στιγμή που όλοι περιμένουν στο σημείο που μπαίνει το βαρύ ριφφ του κομματιού, όπου σηκώνονται όρθιοι και ο Toppinen αρχίζει ελικόπτερα με το κεφάλι του. Η αμήχανη στιγμή που τέσσερις τσελίστες αποδεικνύονται πολύ πιο μεταλλάδες από άλλες ακούνητες επί σκηνής μαριονέττες. 


Το ''Harvester Of Sorrow'' διδάσκει βαρύτητα και αποτελεί το ένα από τα δύο δείγματα του καλύτερου δίσκου στην ιστορία της ανθρωπότητας που ακούστηκαν στη βραδιά. Στο ''The Unforgiven''η συγκίνηση χτυπάει κόκκινο και οι μνήμες επιστρέφουν τότε που το μεγαλείο των METALLICA έγινε αντιληπτό κι από την τελευταία ύπαρξη στη γη. Το ''Sad but true” συνεχίζει το κρεσέντο από το μαύρο ομότιτλο άλμπουμ με βαρύτατη και συμπαγέστατη εκτέλεση, ενώ στο ''Creeping Death'' ο Kivilaakso έρχεται κοντά μας και μας προτρέπει να τραγουδήσουμε ''Die, die, die'' (πωρωτικότερο συναυλιακό σημείο της ύπαρξης) στο επίμαχο σημείο και με τον ίδιο και τον Toppinen να κοπανιούνται αντικριστά όπως και την προηγούμενη φορά. Στο  ''Wherever I May Roam'' αναφέρουν ότι ταιριάζει πολύ με την ψυχοσύνθεση τους και τα πολλαπλά ταξίδια που κάνουν, ενώ στο ''Welcome Home (Sanitarium)'' έρχεται η ώρα του Kankkunen, να δείξει την αξία του, έδειξαν πολύ χαρούμενοι που τον είχαν μαζί τους και ο ίδιος κέρδισε πολύ μεγάλο χειροκρότημα από το κοινό σε μία συγκλονιστική εκτέλεση του κομματιού. Η ενότητα της παρουσίασης του δίσκου τελειώνει, το συγκρότημα κάνει ένα διάλειμμα για 5' πριν επιστρέψει, και όταν επιστρέφει έχει στο πλάι του τον ντράμερ Mikko Siren ο οποίος φυσικά αποδεικνύεται και πάλι μέγιστο όργιο (και παιχταράς βεβαίως).


Αρχή του δεύτερου μισού με αποθέωση του  ''Ride The Lightning'', όπου ακούγονται στο καπάκι  το ''Fade To Black'' (πως κρατηθήκαμε να μην κλάψουμε),το  ''For Whom The Bell Tolls'' (λύγισε το βάρος του άξονα της γης) και το ''Fight Fire With Fire'' (ή αλλιώς τσελλο-thrash χωρίς να αναφέρομαι στον αγαπητό μου συνάδελφο). Σε σχέση με την προ διετίας εμφάνιση έλειψε το ''Until It Sleeps'' το οποίο είχε παιχτεί αλλά δε νομίζω να χαλάστηκε και κανείς ιδιαίτερα. Στη συνέχεια, ακολουθεί η μεγάλη στιγμή της συναυλίας, όπου και νιώθουμε το πνεύμα του Cliff Burton να βρίσκεται ανάμεσα μας, με το ''Orion'' να αποδίδεται χωρίς να υπάρχουν λόγια να το περιγράψουν και τον Toppinen να αναφέρει ότι ήταν το πρώτο κομμάτι που άκουσε από το συγκρότημα και τον έκανε οπαδό τους. Αναφέροντας ότι ακόμα το “Ride the lightning” αποτελεί το αγαπημένο του άλμπουμ κι ότι ήταν πρόκληση να παίξουν το''Escape'' μια και οι ίδιοι οι METALLICA δεν το παίζουν, η χαρά στα πρόσωπα των (αληθινών) οπαδών είναι ευδιάκριτη στα πρόσωπα τους. Ξύλο και των γονέων πάνω στα έγχορδα τους με το ''Battery'', με ακατάπαυστο κοπάνημα λες και βλέπεις τους EXODUS το ’85 μαζί με τον Baloff και οι APOCALYPTICA ξεχνούν την αρτιστική τους πλευρά και κοπανάνε το κεφάλι που δεν κοπανιέται όπως δίδαξε η αγαπημένη τους μπάντα. 


Το ''Seek And Destroy'' αποτελεί το άτυπο κλείσιμο της βραδιάς, όπου και γίνεται Ο χαμός, ενώ στη συνέχεια θα επιστρέψουν για να προκαλέσουν ρίγη συγκίνησης με το ''Nothing Else Matters'' και κλείνουν τη συναυλία με το κορυφαίο κομμάτι από το κορυφαίο άλμπουμ του κορυφαίου συγκροτήματος  στην ιστορία του γίγνεσθαι. ''One'' λοιπόν για το τετέλεσται της υπόθεσης, με τον Siren να πυροβολεί στα τύμπανα (απίστευτο drum kit παρεμπιπτόντως) και με τη μπάντα να μας αποχαιρετά με χαρά, να μας εύχονται να αγαπάμε ο ένας τον άλλο, να προσέχουμε τους εαυτούς μας, να έχουμε υπομονή γιατί θα τους ξαναδούμε σύντομα και να ακούσουμε το νέο τους άλμπουμ “Cell-O” που θα βγει νωρίς το Γενάρη. Οι APOCALYPTICA έχουν ακόμα μέσα τους τη μαγεία του οπαδισμού και γι’ αυτό θα είναι πάντα επίκαιροι, αψεγάδιαστοι και συγκινητικοί, τιμούν τις ρίζες τους, την κλάση τους σαν παίχτες και δείχνουν έμπρακτα παρά την σωματική και πνευματική τους κόπωση (ο Toppinen αποχώρησε σχεδόν παραπατώντας μετά από 130’ συνολικά) ότι τιμούν και το κοινό τους. Τυχερός και προνομιούχος το λιγότερο όποιος τους παρακολούθησε, είτε ξανά είτε πρώτη φορά, ενώ απορώ πραγματικά με όποιον έχει την ικανότητα να τους δει και τους σνομπάρει χωρίς προφανή λόγο…
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

ROTTING CHRIST / DEATH COURIER / ABYSSUS / CURSED BLOOD @Piraeus 117 Academy (26/01/2020)

29 Ιανουαρίου, 2020 - 11:45 Γιάννης Σαββίδης

Κυριακή βράδυ, και κατηφορίζουμε για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα προς τη περιοχή του Κεραμεικού. Σήμερα γυρίζουμε το ρολόι πίσω, 25 και πλέον χρόνια. Τότε που ο Σάκης Τόλης λεγόταν ακόμα Necromayhem, ο...

[περισσότερα]

ROTTING CHRIST / SCAR OF THE SUN / MOTHERFASTER @Piraeus 117 Academy (25/01/2020)

29 Ιανουαρίου, 2020 - 11:30 Γιάννης Σαββίδης

Μετά από αναρίθμητες δυσκολίες, καιρικά φαινόμενα, εισβολές εξωγήινων και ανάδρομους πλανήτες, τελικά το πολυπόθητο όπως απεδείχθη διήμερο όπου οι ROTTING CHRIST θα αποδείκνυαν για πολλοστή φορά πως...

[περισσότερα]

SUICIDAL ANGELS / FULL HOUSE BREW CREW / DOMINATION INC. @ Piraeus 117 Academy (11/1/2020)

15 Ιανουαρίου, 2020 - 01:30 Άγγελος Κατσούρας

Η συγκεκριμένη μάζωξη όπου θα γιορτάζαμε τυπικά την κυκλοφορία του “Years of aggression” των SUICIDAL ANGELS είχε σημαδευτεί από πολύ κόσμο ως «καλημέρα» για το 2020 στα συναυλιακά δρώμενα. Δυστυχώς...

[περισσότερα]

SACRAL RAGE / SABOTER / THE TEMPLE / HARDRAW @ Κύτταρο (5/1/2020)

9 Ιανουαρίου, 2020 - 00:00 Δημήτρης Τσέλλος

Καλή χρονιά σε όλους, μια χρονιά που μακάρι να φέρει τα καλύτερα στον καθέναν! Δεν ξέρω αν παίζει ρόλο το «ποδαρικό» και πόσο το πιστεύετε, αλλά αν κρίνω από το live των SIXFORNINE / MASK OF PROSPERO...

[περισσότερα]

SIXFORNINE - MASK OF PROSPERO - EIEN @ Gagarin 205 (4/1/2020)

7 Ιανουαρίου, 2020 - 19:15 Γιώργος Δρογγίτης

Οι Αθηναίοι modern metallers SIXFORNINE έμελε να είναι το πρώτο live της δεκαετίας του ’20 που θα έδινα το παρόν. Τι καλύτερο λοιπόν, να έβλεπα επί σκηνής τη μπάντα «έκπληξη» για μένα της περασμένης...

[περισσότερα]