AthensRocks: SLAYER / ROTTING CHRIST / LEPROUS / SUICIDAL ANGELS @Κλειστό «Νίκος Γκάλης» (13/07/2019)

15 Ιουλίου, 2019 - 01:15

Θα αρχίσω το κείμενο με μία ειλικρινή ΣΥΓΝΩΜΗ προς τη διοργάνωση, εκ μέρους μου και εκ μέρους όποιου είπε το οτιδήποτε για την αλλαγή χώρου. ΟΚ φάγαμε ξενέρα με τον κλειστό χώρο ο οποίος όμως εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε ΙΔΑΝΙΚΟΣ για την τέλεση της τελευταίας συναυλίας ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΑΚΡΑΙΑΣ ΜΠΑΝΤΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ. Εκπληκτικός εξαερισμός, που ήταν η βασικότερη προϋπόθεση, άψογη τήρηση του προγράμματος, άψογος ήχος στους SLAYER, εύκολη είσοδος/έξοδος από το γήπεδο, φουλ ασφάλεια, μία ομορφιά και ένα ιδανικό σκηνικό γενικά για μία στιγμή που θα μας μείνει ανεξίτηλη στην ιστορία. ΤΙ ΚΑΝΑΝΕ ΟΙ SLAYER ΘΕΕ ΜΟΥ; Θα σας τα περιγράψει ο τίμιος Τσουρέας πιο κάτω, αλλά να πω κι εγώ με τη σειρά μου ότι ζήσαμε ένα πραγματικό ΟΝΕΙΡΟ, ότι αυτό ήταν το καλύτερο αντίο που θα μπορούσε να πει ποτέ συγκρότημα (και δη ένα από τα δύο καλύτερα όλων των εποχών) και είναι σίγουρα η συναυλία του αιώνα για τον υποφαινόμενο και τοπ 3 της ζωής μου αβίαστα. Το δε σκηνικό με τον ΤΙΤΑΝΑ Araya στο τέλος, μας έκανε να κλαίμε με αναφιλητά στο τέλος, ενώ πριν για μιάμιση ώρα σκοτώναμε ο ένας τον άλλο και κοιτούσαμε ποιος θα αφαλοκόψει ποιόν, σε πλήρη φάση «ο θάνατος σου/η ζωή μου».


SUICIDAL ANGELS για αρχή, η ΜΠΑΝΤΑΡΑ μας που έχει πλέον συνεχή συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ και είναι θέμα χρόνου να σηκώσει το κατσαρόλι κάποια στιγμή, η οποία διόλου απίθανο να έρθει πολύ σύντομα. Αρχή με… τέλος, καθώς το γνώριμο “Apokathilosis” βάζει φωτιά στο ΟΑΚΑ, τρομερή επιλογή ανοίγματος, πάνε από την αρχή σε σχεδόν διπλή ταχύτητα, ο Ορφέας στα τύμπανα πυροβολεί κατά ριπάς, ο Άγγελος στο μπάσο έχει βάλει το ελικοπτεράκι στο τέρμα και τετραγωνίζει τον κύκλο με το σβέρκο του και οι κιθάρες ξερνάνε φωτιά και λαύρα σε κάθε κατέβασμα. Οι χορδές υποφέρουν υπέροχα, ο Νίκος εξελίσσεται κάθε φορά σε frontman που παίζει σαν άρχοντας το κοινό στα δάχτυλα σαν να είναι μαριονέττες (ναι ρε, έκανα συμβολισμό με ένα από τα δύο απόλυτα άλμπουμ της ζωής), φτύνει πόνο και σιγουριά σε κάθε στίχο, δεν υπάρχει χρόνος για έλεος, “Bloodbath” και ματώνει κι ο Θεός από τη συγκίνηση, το υπερνιώσιμο, την επίδειξη δύναμης, “The front gate” καπάκι, έπος που δεν θα ξαναβγεί ποτέ από το σετ γιατί επειδή. Το νιούφικο “Born of hate”καλωσορίζεται με θέρμη και το καλύτερο κομμάτι του προηγούμενου δίσκου “Division of blood” ονόματι “Eternally to suffer”, βάζει φωτιά με κύκλους μεγαλύτερους από τη μέση διάμετρο που μπορεί να φανταστεί κανείς.


Ανοίγω κύκλο μόνος μου στο κομμάτι που ποτέ δε θα ξαναγράψουν, το “Bleeding holocaust” (φυσικά και σας προκαλώ, change my mind), “Seed of evil” = μάνα καημένη για τις συναυλίες τους, “Endless war” για να πάρουμε νέα ισχυρή δόση επερχόμενου πριαπισμού, “Moshing crew” για να γίνουμε όλοι ένα στον αιώνιο πανέμορφο κύκλο της ζωής και τέλος με “Capital of war”, σε σετ που είχε υπολογιστεί για 55’ και το βγάλανε σε 45’, μας πήγαν πριονοκορδέλα, σίγουροι, πειθήνιοι, ένας Gus Drax που μπορεί να έχει το πιο γλυκό πρόσωπο αλλά σεληνιάστηκε και τα έβλεπε όλα μπλε, ριφάρες, σολίδια, δικασίδια, μπούκωμα, στα κάκαλά μας και το echo που είχαν, SUICIDAL και στον τάφο η φάση. Απλά τα πράγματα και δεν δέχομαι κουβέντα. Βάζετε άλλα 10 κομμάτια, διπλασιάζεται το σετ στα 90’, κάνετε περιοδεία, παίρνετε κεφάλια, προσθέτετε ΠΑΡΑΥΤΑ ξανά τα “Chaos (The curse is coming)” και “Beggar of scorn” για το αργό της υπόθεσης, ένα από το ντεμπούτο και το “Marching over blood” γιατί ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να μην τιμάται η κάθε δισκάρα σας με έστω ένα κομμάτι, πάτε και Αμερική, τους παίρνετε το σκαλπ και σφυρίζετε και λήγουν. Δε θα σας τα λέμε εμείς οι οπαδοί τα αυτονόητα. Ότι σας έρθει το αξίζετε, ότι μας φέρετε στα κεφάλια μας, το αξίζουμε σαν οπαδοί! 


Συνέχεια με την αμφιλεγόμενη μπάντα της βραδιάς, τους Νορβηγούς LEPROUS που ανέστησαν όλο τον προοδευτικό ήχο τα τελευταία χρόνια. Ατυχής επιλογή σε αμιγώς κάφρικο φεστιβάλ και ατυχέστερη το να βγουν μετά τους SUICIDAL ANGELS και πριν τους ROTTING CHRIST, όπου δεδομένα ο κόσμος περίμενε πολύ περισσότερο. Βασικά κανείς δεν περίμενε τους LEPROUS, όπου κανείς άντε να γούσταραν 200-300 άτομα στους 8.000. Η αρχή καταστροφική, ο ηχολήπτης τους έχει συνουσιάσει χωρίς προφυλάξεις, βγαίνουν και με το υποτονικό “Boneville”, η φωνή του Einar Solberg που είναι το βασικό τους όπλο σχεδόν δεν ακούγεται, ενώ και στο επόμενο “Stuck” το πρόβλημα παραμένει. Ευτυχώς μετά αρχίζουμε και τους ακούμε όπως πρέπει, έχουν χάσει το momentum της αρχής που είναι πολύ βασικό, ωστόσο με το “The flood” κερδίζουν έδαφος, το “From the flame” και το “Illuminate” που είναι πιασάρικα του κερατά κάνουν τον κόσμο να κουνάει ποδαράκι και το “The valley” είναι η στιγμή που πλέον ζεσταίνονται και παίζουν την μπάλα υψηλού επιπέδου που μόνο αυτοί γνωρίζουν, όντας και η πιο μουσική μπάντα της βραδιάς. “The price” στη συνέχεια, με όλα να έχουν βελτιωθεί σημαντικότατα και ένα από τα καλύτερα κομμάτια τους να αποδίδεται όπως πρέπει, ενώ τα δειλά αρχικά χειροκροτήματα έχουν πολλαπλασιαστεί αισθητά.


Το καλύτερο μας το φυλάνε για το τέλος με μία κολοσσιαία βαριά εκτέλεση του καλύτερου κομματιού του πρόσφατου “Malina”, με το “Mirage” (MESHUGGAH worship από τα λίγα) να ακούγεται θεόρατο, με τους Νορβηγούς να χτυπιούνται κλασσικά σαν τα κατσίκια και με κλείσιμο μεγαλειώδες με το “Third law”, τα χειροκροτήματα έντονα, την ιαχή “LEPROUS, LEPROUS” να είναι πλέον πραγματικότητα και τη μπάντα να σώζει με ελιγμούς μία κατάσταση που ήταν εξ αρχής συντριπτικά εναντίον της. Τους έχω δει 5 φορές, ναι ήταν η λιγότερο πλήρης, η πιο προβληματική όλων, η πιο αταίριαστη/άκυρη/αχρείαστη αν θέλετε για τέτοιο φεστιβάλ (βάλε του ούγκανο θρασά να δει LEPROUS, ποτέ των ποτών ω ποτέ), αλλά η μεγάλη τους ΜΑΓΚΙΑ είναι ότι και γιούχα δε φάγανε και μπουκάλια δεν εκτοξεύτηκαν (όπως πολλοί θέλανε να κάνουνε, μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας), και το χειροκρότημα τους κέρδισαν επάξια, διότι το κοινό είδε μία μπάντα έξω από τα νερά της όλης φάσης να το παλεύει μέχρι τέλους και να μην πίνει θάλασσα στην παλίρροια που της επιφύλαξε η καταστροφική ηχητικά αρχή. Παντελονάτοι, τίμιοι, αλλά με εξυπνότερο και εντονότερο σε επιλογές κομματιών σετ θα ήταν πολύ καλύτεροι, ενώ κατ’ εμέ είναι λάθος που δεν άνοιξαν αλλά βγήκαν σάντουιτς ανάμεσα στις Ελληνικές μπάντες. Αναμένουμε νέα δισκάρα και δική τους αποκλειστικά συναυλία αν όλα πάνε καλά το 2021.
Άγγελος Κατσούρας


Μετά την λίγο περίεργη εμπειρία των LEPROUS (δεν μιλάμε για το αν είναι καλοί μουσικοί ή αν δίνουν καλά live γενικά), παρουσιάστηκε μπροστά μας ένας τύπος με άσπρη κελεμπία, γνωστός comic χαρακτήρας, γρατζούναγε μια κιθάρα, δύο κοπέλες τον συνόδευαν πετώντας memorabilia και χορεύοντας (περίπου) και κάπως έτσι πέρασε ένα 5λεπτο-10λεπτο απίστευτης γραφικότητας. Ήμαρτον, είμαστε στο 2019, τι είναι αυτά που βλέπουμε; Μετά από αυτά τα αστεία σκηνικά λοιπόν, η μεγαλύτερη εγχώρια metal «υπόθεση» ανέβασε το εξώφυλλο του τελευταίου της άλμπουμ “The heretics” στο πίσω μέρος της σκηνής, έκανε ένα μικρό test στον ήχο για τελευταία φορά και πήρε θέσεις, έτοιμη για ένα ακόμη άψογο, επαγγελματικό show. Έχω δει τους ROTTING CHRIST σε όλες τους τις φάσεις (όσο μου το επιτρέπει η ηλικία μου δηλαδή - δεν έχω προλάβει συναυλίες για την προώθηση του “Thy mighty contract” πχ, ήμουν παιδί μικρό), έχω παρακολουθήσει την δισκογραφία τους, και έτσι μπορώ με σχετική ασφάλεια να πω πως οι RC του 2019, είναι μια εντελώς άλλη μπάντα σε σχέση ακόμη και με αυτή των mid 00’s ή των early 10’s. Έχει βρει έναν ήχο που την κάνει και αισθάνεται άνετα, μια μουσική κατεύθυνση που της ταιριάζει. Λογικά και αυτή θα αλλάξει λόγω του ανήσυχου πνεύματος του αρχηγού της, μπορεί και σύντομα, ωστόσο προς το παρόν η συνταγή είναι γνωστή: μυστικισμός - θρησκευτικότητα, occult στιχουργική και αντίστοιχη μουσική ατμόσφαιρα, heavy riffs PRIMORDIAL-ικής αισθητικής, χορωδίες, με το black στοιχείο να χάνει συνεχώς έδαφος. Οι άνθρωποι πλέον έχουν δικό τους ήχο, δεν παίζουν black, doom, heavy, ή και εγώ δεν ξέρω τι metal. “ROTTING CHRIST metal” λοιπόν, και έγκειται στον καθένα μας πως θα το δεχτεί. Για μένα, μόνο και μόνο το «ιδιόκτητο» της υπόθεσης, τους δίνει πολλούς πόντους.


Με νέα σύνθεση (2/4) και νεότερο μέλος τον Κώστα Χελιώτη των CHRONOSPHERE να αντικαθιστά στο μπάσο το μέχρι πρότινος επίσης νέο μέλος Σταμάτη Πετράκο (LYKAIONAS) - αν μπερδευτήκατε πείτε μου - η τετράδα έδωσε ένα show αναμενόμενα καλό. Πλέον, όλα είναι προγραμματισμένα στην παραμικρή λεπτομέρεια. Οι κινήσεις τους, η στάση τους, οι ατάκες του αρχηγού Σάκη Τόλη. Θα μπορούσε κανείς να παραπονεθεί πως δεν υπάρχει το στοιχείο του αυθορμητισμού, δεν υπάρχει καμία έκπληξη, αλλά… μισό λεπτό, σε όλες μα όλες τις μεγάλες μπάντες, αυτό δεν συμβαίνει; Ακόμη και στις πλέον ιδιαίτερες περιπτώσεις απρόβλεπτων καλλιτεχνών, θα δεις standard κινήσεις - ατάκες. Οπότε, πάμε παρακάτω. Το set βασίστηκε στην τελευταία τους περίοδο, όπως ήταν λογικό, με το “Hallowed be thy name” να ανοίγει το πρόγραμμα μετά από μια επιβλητική όσο και υποβλητική εισαγωγή βυζαντινών ψαλμών (των CAPPELA ROMANA - έπος) και το “Kata ton Demona eautou” να ακολουθεί. “Fire, God and fear”, “Elthe Kyrie”, “Apage Satana”, όλα δουλεύουν ρολόι. “Dies Irae” ξανά από το “The heretics”, «βουτιά στο παρελθόν» με το “The forest of N'Gai” και το “King of a stellar war”, επιστροφή στο «σήμερα» με το “In Yumen-Xibalba” (προσωπικό κόλλημα, τι έπος είναι αυτό;) και το “Grandis spiritus Diavolos”, και λήξη με το “Non serviam” ως είθισται.


Όλα καλά, αλλά αν με ρωτήσετε, η επιλογή των κομματιών δεν με κάλυψε στον βαθμό που θα ήθελα. Θα μπορούσαν να διαλέξουν κάποια άλλα κομμάτια… και από τις ίδιες περιόδους. Δεν υπάρχει ίχνος παρελθοντολαγνείας στην τοποθέτηση αυτή, μόνο η γνώμη ενός φίλου της μπάντας που θέλει να την απολαμβάνει κάθε φορά στον μέγιστο όσο το δυνατόν βαθμό και που εκφράζεται μετά από πολλές αντίστοιχες συζητήσεις με πολλούς επίσης φίλους του συγκροτήματος. Όπως επίσης «καλό, χρυσό και άγιο» το “Societas Satanas” των THOU ART LORD, ξέρω πως το αγαπά ο κόσμος (και εγώ μαζί, κόσμος είμαι και εγώ) και είναι μέλος της «οικογένειας», αλλά την θέση του θα μπορούσε να έχει πάρει ένα καθαρά δικό τους τραγούδι. Σε γενικές γραμμές πάντως, ήταν μια ακόμη πολύ καλή εμφάνιση για το group, που πρέπει να σημειωθεί πως δεν είχε και τον ήχο σύμμαχό του. Έναν ήχο που ήταν κακός στην μεγαλύτερη διάρκεια του φεστιβάλ, μέχρι να έρθει η ώρα να στρώσει και αυτός χαρακτήρα και να φανεί αντάξιος της βραδιάς, όταν εμφανίστηκε στην σκηνή ο ΣΦΑΓΕΑΣ. Αλλά αυτά δεν θα σας τα πω εγώ…
Δημήτρης Τσέλλος  


Οι SLAYER ήταν ορθά κοφτά ΙΣΟΠΕΔΩΤΙΚΟΙ και βιώσαμε ό,τι απεικονίζεται στην φωτογραφία του οπισθόφυλλου του “Decade of aggression” live album τους! Με αυτή την εμφάνιση επιβεβαίωσαν γιατί θεωρούνται οι βασιλιάδες του thrash και ένα από τα ελάχιστα σχήματα της ακραίας μουσικής που οι συναυλίες τους μένουν χαραγμένες για πάντα στη μνήμη όσων ήταν εκεί. Ευτυχώς ο ήχος δεν ήταν όπως στις προηγούμενες μπάντες! Ήταν εκκωφαντικός και πεντακάθαρος με μόνο ψεγάδι το γεγονός ότι οι κιθάρες στα solos δεν ακουγόντουσαν ψηλά όπως συνέβαινε με όλες τις αθηναϊκές τους συναυλίες που έχω την τύχη να παρακολουθήσω από το 1996.


Οι Αμερικάνοι απλά έκαναν επίδειξη δύναμης σε τέτοιο βαθμό που σε κανένα σημείο δεν χάθηκε ο ρυθμός και η ροή της συναυλίας. Το σετ τους ήταν χωρισμένο σε δυο μέρη. Στο πρώτο μέρος επέλεξαν να παρουσιάσουν εναλλάξ ένα κομμάτι από τα albums τους μετά το 1996 και ένα από τα albums μέχρι το 1990! Μεγάλη τόλμη είχε να ξεκινήσουν με προηχογραφημένο intro το “Delusions of saviour” από τον τελευταίο τους δίσκο και πρώτο κομμάτι το “Repentless”, δείχνοντας περίτρανα ότι δεν ρετρολαγνούν! Μετά έκαναν μια τρομακτική βουτιά στο παρελθόν με το “Evil has no boundaries” και μετά ξανά κομμάτι της πρόσφατης εποχής (“World painted blood”). Στο δεύτερο μέρος έπαιξαν κομμάτια μόνο από τα πέντε πρώτα albums τους, προκαλώντας ντελίριο ενθουσιασμού! Πιστεύω πολλοί από τους οπαδούς τους – βάλτε κι εμένα μέσα – θα ήθελαν κομμάτια μόνο μέχρι το 1990! Όμως η πραγματικότητα είναι ότι με αυτό τον τρόπο θα ακύρωναν μια ολόκληρη πορεία 25 χρόνων, κάτι που κάνουν άλλες μπάντες του είδους κατά κόρον! Εκείνοι επέλεξαν την οδό του σεβασμού στον εαυτό τους, επιλέγοντας κομμάτια όπως το “Gemini” από το album διασκευών σε punk μπάντες, “Undisputted attitude”! Οι δίσκοι που δεν είχαν παρουσία στο setlist ήταν τα “Divine intervention”, “Diabolus in musica” και “Christ illusion”. Σε κανένα σημείο δε φάνηκε ο κόσμος να μην τους ακολουθεί, δημιουργώντας σχεδόν  σε όλα τα κομμάτια mosh pits. Απόδειξη μεγαλύτερη δεν υπάρχει από το γεγονός ότι άνοιξαν ένα γιγαντιαίο κύκλο όσο μιλούσε ο Araya πριν ξεκινήσουν το “Payback” και έγινε κυριολεκτικά χαμός! Και πώς να ξεχάσει κανείς τον απίστευτο χαμό που επικράτησε στο “Raining blood” και στο “Angel of death” με όλους στην αρένα να έχουν παρασυρθεί σε ένα γιγαντιαίο mosh pit και να κοπανιούνται όλοι στις κερκίδες σαν τρελοί! Ήταν σαν να ανοίξανε οι πύλες της κολάσεως! Ανάψανε και καπνογόνα και στην αρένα και στις κερκίδες στην εκκίνηση του “Hell awaits” που παρουσίασαν ως medley μετά το “Seasons in the abyss”.  Συνηθίζουν σε κάθε συναυλία τους να υπάρχει ένα medley που να σκοτώσει όποιον τολμήσει να ακολουθήσει τον φρενήρη ρυθμό του. Αυτή τη φορά επέλεξαν να βάλουν αυτό το φονικό medley στο τέλος – “South of Heaven /Raining blood/Black magic” και να μας αφήσουν με το στόμα ανοιχτό! Πραγματικό σοκ και δέος!


Τη μερίδα του λέοντος είχε το “Seasons in the abyss” με πέντε κομμάτια, με την επιλογή των “Temptation”  και “Blood red” να επιβεβαιώνουν ότι η επιλογή έγινε και με το κριτήριο αν είναι συνθέτης ο Kerry King.  Στο “Dead skin mask” o Araya άφησε τον αφηνιασμένο κόσμο να τραγουδήσει το ρεφραίν και στο “War ensemble” έγινε πραγματικός χαμός! Από το “Reign in blood” είχαν τρομακτική απόδοση στο “Postmortem”! Τα medleys με δυο κομμάτια σκοτώνανε με κορυφαίο το “Mandatory suicide/Chemical warfare”! Οι παύσεις ανάμεσα στα κομμάτια δεν ήταν μεγάλες, ενώ ο Araya μίλησε στο κοινό μόλις δύο φορές! Και τι να πει κανείς για τον Χιλιανό που κέρδισε την εκτίμηση όλων μας με τη στάση του εκείνο το βράδυ! Από τα κομμάτια της ύστερης εποχής τους εκείνο που ξεσήκωσε περισσότερο τον κόσμο ήταν το “Disciple”, στο οποίο ο κόσμος ούρλιαζε «God hates us all»!


O Tom Araya είναι απλά ένας επιβλητικός frontman με μια φωνή που όποτε χρειάστηκε να ουρλιάξει το έκανε χωρίς να υπάρχει αύριο. Στην πρώτη παύση μετά το “Postmortem” που ήταν τέταρτο κομμάτι, προσπάθησε να μας απευθυνθεί στα ελληνικά, λέγοντας «Γεια σας». Το χαμόγελο του για τον κακό χαμό από κάτω ήταν φαρδύ πλατύ και η διάθεση του να ξεσηκώσει το κοινό φάνηκε όταν μας έβαλε να φωνάξουμε όλοι “Waaaaar”. Η δεύτερη φορά ήταν πριν το “Payback”, όπου έκανε κι εκεί προσπάθεια να ξαναμιλήσει στα ελληνικά! Στο τέλος, όμως, μετά το τέλος της συναυλίας έγινε κάτι που δεν έχει ξαναγίνει στη χώρα μας. Ενώ όλοι οι υπόλοιποι χαιρέτησαν και έφυγαν από τη σκηνή, εκείνος ξανανέβηκε και έμεινα αποσβολωμένος να κοιτάει το κοινό! Κανείς μα κανείς δεν έφυγε από τη θέση του φωνάζοντας ρυθμικά SLAYER και μετά και το όνομα του! Και ψέλλισε στο τέλος στα ελληνικά «Θα μου λείψετε! Αντίο»! 


Στις κιθάρες μετά τον χαμό του Jeff Hanneman ηχητικά τα πράγματα έχουν αλλάξει. Έχουν επιλέξει εξαρχής ο ήχος της κιθάρας του Gary Holt να είναι παραπλήσιος του Kerry King, ακυρώνοντας την φοβερή αντίθεση που είχε ο «βρώμικος» ήχος του Hanneman με τον «καθαρό» του King! Ο κιθαρίστας των EXODUS τα πήγε εξαιρετικά και έπαιξε τα solos του Hanneman με τον δικό του τρόπο, δηλαδή περισσότερο βιρτουόζικα! Ο Kerry King ήταν σαν να μην είχε περάσει ο χρόνος από πάνω του τα τελευταία 25 χρόνια! Άψογος στις εκτελέσεις των μερών του και κοπανιόταν συνεχώς σαν να μην υπάρχει αύριο! Ο Paul Bostaph εφάρμοσε τη δική του «λογική» στο πως πρέπει να παίζονται τα drums στους SLAYER! Κατάφερνε σε μέρη που πρωτοπαρουσιάστηκαν από τον Lombardo να εισάγει δικές του φράσεις και ρυθμούς – αποκορύφωμα το “War ensemble” που ακούγεται με εκείνον αρκετά διαφορετικό! Μπορεί ο Lombardo να είναι ο drummer που ταιριάζει πλήρως με την μπάντα αυτή, όμως και ο Bostaph έχει κάτι μαγικό όταν παίζει που σε κάνει να τον παραδεχτείς όσο κολλημένος κι αν είσαι με τον Κουβανό!


Τα σκηνικά μαζί με το φωτισμό δημιουργούσαν υποβλητική ατμόσφαιρα και μαζί με τα πολλαπλά συστήματα από φωτιές, προκαλούσαν οργασμό από οφθαλμόλουτρο! Στο “Born of fire” άναψαν όλα μαζί προκαλώντας ολοκαύτωμα επί σκηνής! Πραγματικά ένα σκηνικό που ποτέ ξανά δεν είχαν στην καριέρα τους, μιας και προτιμούσαν να είναι λιτοί και απέριττοι στη σκηνική τους παρουσία! 


Τέλος εποχής λοιπόν… Εκείνο το Σαββατόβραδο αποχαιρετήσαμε ένα τεράστιο κεφάλαιο της σκληρής μουσικής! Προσωπικά ένιωσα στο τέλος να μ’ έχουν δείρει σε τέτοιο βαθμό που δεν έχω ξαναζήσει σε συναυλία τους μετά την εμφάνιση τους στο Rock of Gods το 1996 και στο γήπεδο του Περιστερίου το 1999! Οι τρεις επόμενες εμφανίσεις τους επί Αθηναϊκού  εδάφους ήταν περισσότερο διεκπεραιωτικές, κάνοντας με να πιστέψω ότι το είχαν «χάσει» εντελώς! Με αυτή την εμφάνιση ήταν ο καλύτερος αποχαιρετισμός στους οπαδούς τους και η καλύτερη ανάμνηση όταν θα ακούμε SLAYER από το “Decade of aggression”! Γιατί ήταν τέτοιου επιπέδου η απόδοση τους! Κατάλαβε και ο πλέον άσχετος γιατί οι οπαδοί του ουρλιάζουν το όνομα τους στις συναυλίες τους!

Αντίο SLAYER! Σας ευχαριστούμε για όλα και κυρίως γι’ αυτή την τελευταία φορά που μας δώσατε τα μυαλά στα χέρια! Θα μείνει χαραγμένη για πάντα στη μνήμη μας όπως ακριβώς όταν ξέραμε ότι θα δούμε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο για ύστατη φορά….
Λευτέρης Τσουρέας
Φωτογραφίες: Έλενα Βασιλάκη

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Bruce Dickinson – “What does this button do” @Θέατρο Παλλάς (4/11/2019)

5 Νοεμβρίου, 2019 - 19:45 Ντίνος Γανίτης

Από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε το συγκεκριμένο γεγονός καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα. Για έναν οπαδό του Bruce Dickinson, σαν και του λόγου μου, ήταν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να δω από κοντά...

[περισσότερα]

MOONSPELL/ROTTING CHRIST/SILVER DUST @Matrix, Bochum, 25/10/2019

5 Νοεμβρίου, 2019 - 00:15 Γιώργος Κόης

Τι κάνει ένας οπαδός όταν προσπαθεί να συνδυάζει τα επαγγελματικά του με τη διασκέδαση; Απλά ψάχνει να βρει στο μέρος που θα βρίσκεται τι παίζει από συναυλίες βεβαίως. Κάπως έτσι κι εγώ, μόλις...

[περισσότερα]

ACID DEATH / DREAMLONGDEAD / EVIL WITHIN @Temple, 26/10/2019

4 Νοεμβρίου, 2019 - 23:45 Γιώργος Δρογγίτης

Το τελευταίο Σάββατο του Οκτωβρίου μας βρίσκει προ ενός πολύ σημαντικού live στο γνωστό Temple στη περιοχή του Κεραμεικού. Οι βετεράνοι της εγχώριας death metal σκηνής, οι “τρελοί του χωριού” λόγω...

[περισσότερα]

APOCALYPTICA @Piraeus 117 Academy, 31/10/2019

3 Νοεμβρίου, 2019 - 01:00 Άγγελος Κατσούρας

4η φορά συνολικά στη χώρα μας για τους υπέροχους Φιλανδούς πρωτευουσιάνου (εκ Ελσίνκι ορμώμενοι) APOCALYPTICA. Πρώτη όμως σε τόσο κοντινό χρονικό σημείο με την προηγούμενη, καθώς πέρασαν 2 χρόνια...

[περισσότερα]

BARONESS / BREATH AFTER COMA @Gagarin205 (19/10/2019)

21 Οκτωβρίου, 2019 - 17:30 Άγγελος Κατσούρας

15 χρόνια φαγούρας πήραν τέλος για το Ελληνικό κοινό όσον αφορά τους BARONESS και τελικά μπορέσαμε να νιώσουμε κι εμείς μέρος του παγκόσμιου πολιτισμού και να τους δούμε στη χώρα μας. Υπάρχει λόγος...

[περισσότερα]