CANDLEMASS - THE SLAYERKING @ Fuzz club, 23/11/2019

24 Νοεμβρίου, 2019 - 20:45

Ήταν μια βραδιά αλησμόνητη που θα μείνει χαραγμένη σε όλους τους φίλους του doom metal. Με ήχο-διαφήμιση για το club και οι δύο μπάντες κατάφεραν να ξεπεράσουν τις προσδοκίες και των πιο απαιτητικών οπαδών τους. Στα συν το γεγονός ότι δεν καπνίζαμε εντός του club και η ατμόσφαιρα ήταν ιδανική για το κοινό που γέμισε το club και συμμετείχε σε όλη τη διάρκεια του σετ των CANDLEMASS με πρωτοφανή όρεξη και ενέργεια.

Τη βραδιά άνοιξαν οι THE SLAYERKING, που κυκλοφόρησαν πρόσφατα το δεύτερο album τους, “Tetragrammaton”. Με σκηνική παρουσία που καθήλωνε η τριάδα με ηγέτη τον Ευθύμη Καραδήμα – ηγέτης και των NIGHTFALL – παρουσίασαν από αυτόν πέντε κομμάτια (“Bless those who weep and sell their tears to unbelievers”, “We crucified the pilgrims they believed in you”, “Story of the snake who grew legs and became a lizard (The Slayerking)”, “Umbra, penumbra and antumbra (Evil eye)”, “Queen of sheba undresses before pulsating chords”). Από το ντεμπούτο τους, “Sanatana dharma” επέλεξαν τα “Black mother of the lord of light”, “Sargon of akkad” και έκλεισαν το 45λεπτο σετ τους με το “Southern gate of the sun”.

Το μεγάλο τους όπλο είναι οι πολύπλευρες συνθέσεις που ξεπερνούν τα όρια του doom metal και είναι καθηλωτικοί στις εναλλαγές από αργόσυρτα μέρη σε mid tempo ξεσπάσματα. Η εμφάνιση τους αυτή έδειξε και στον πλέον ανυποψίαστο ότι είχαν μελετήσει και την τελευταία λεπτομέρεια, δικαιολογώντας πλήρως γιατί οι CANDLEMASS ζήτησαν επιτακτικά να είναι οι Αθηναίοι support στη συναυλία τους!

Σταθερά στη θέση τους δεξιά της σκηνής ο Ευθύμης Καραδήμας και δεξιά ο Κώστας Κυριακόπουλος είχαν μια ενδυμασία που έδενε άψογα με την ατμόσφαιρα της μουσικής τους – τα καπέλα τους είναι πραγματικά φοβερά! Εκτελεστικά ήταν άψογοι και μαζί με τον Γιώργο Καρλή στα τύμπανα συνθέτουν ένα τρίο που αναπαράγει την ένταση των studio ηχογραφήσεων τους στο έπακρο! Ειδικά στην κλιμάκωση του τέλους του “Queen of sheba undresses before pulsating chords” κατεδαφίσανε το Fuzz σε σημείο που ο κόσμος που τους ήξερε ξέσπασε σε ζητωκραυγές!

Ο Καραδήμας κάνει τα πιο ιδιαίτερα φωνητικά της καριέρας του με τους THE SLAYERKING. Είναι τόσο ιδιότυπος ο τρόπος που αλλάζει τα πιο τραχιά με τα δυνατά καθαρά που σε καθηλώνει. Ο Κυριακόπουλος καταφέρνει να αλλάζει από κομμάτι σε κομμάτι τον ήχο της κιθάρας του και από gloomy γινόταν μέχρι και βιρτουόζικος με τρόπο που έδενε άψογα στα κομμάτια. Ο Καρλής στα drums ήξερε που να προσθέσει σημεία που να γεμίσουν το μπάσο του Ευθύμη που ήταν στιβαρό και γεμάτο όγκο στον ήχο του.

Με την εμφάνιση αυτή έδειξαν ότι τους ταιριάζουν οι μεγάλες σκηνές όπως πέρσι με τους SEPTICFLESH – αυτή τη φορά ήταν ακόμα καλύτεροι! Κι αυτό γιατί ο σταυρός πάνω από τα τύμπανα του Γιώργου είναι πραγματικά σήμα κατατεθέν. Όμως αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία είναι η χορευτική τετράδα της Αρετής Παλούκη, που όποτε εμφανιζόταν στη σκηνή «γεμίζοντας» το άδειο μέσο της κατάφερναν να οπτικοποιήσουν την ένταση και την ιδιαιτερότητα των συνθέσεων τους. Πραγματικά κάτι μοναδικό που δείχνει πόσο ξεχωριστοί καλλιτεχνικά είναι αυτή η μπάντα! Για εμένα είναι ό,τι πιο επαγγελματικά προετοιμασμένο έχω δει ποτέ μου από ελληνική μπάντα που παίζει support σε ξένη μπάντα για μια βραδιά! Μακάρι να τους δούμε σε δικό τους show να παίξουν όλο το υλικό τους!

Λευτέρης Τσουρέας

Πριν γράψω το οτιδήποτε, να πω ότι οι CANDLEMASS αποτελούν για μένα συγκρότημα αγαπημένο πέραν των όποιων μέτρων και σταθμών, και πως το “Epicus, Doomicus, Metallicus” είναι ένας από τους δέκα αγαπημένους δίσκους, στο γνωστό νησί της απομόνωσης. Επομένως, το ότι θα ερχόταν η αυθεντική τους σύνθεση με γέμισε ανυπομονησία και μια αίσθηση…ρομαντική; Συγκινητική; Κάτι τέτοιο. Μάλλον κράμα αυτών, για να είμαι πιο ακριβής. Από την άλλη, με τις μπάντες που λατρεύω, είμαι πολύ αυστηρός αλλά και, θέλω να πιστεύω, δίκαιος. Έτσι, θα διαβάσετε και τις δύο αυτές πτυχές στις επόμενες γραμμές, με πρώτη την συναισθηματικά φορτισμένη.

Η εισαγωγή του “Marche funebre” από μόνη της αρκεί για να βάλει τον ήδη ανυπόμονο κόσμο στην «πρίζα», και η έναρξη με «Το Πηγάδι των Ψυχών» ήταν ισάξια τόσο της μπάντας, όσο και της αξίας του ιδίου του κομματιού. Στο “Dark reflections” ο κόσμος έδειχνε να «απογειώνεται» και το group έμοιαζε πως πήγαινε με «αυτόματο πιλότο». Τι σου είναι η «αύρα»… Τρίτο σερί τραγούδι από την εποχή του Καλόγερου το “Mirror mirror”, ιαχές, επευφημίες, θρίαμβος. Ερχόμαστε τώρα στο «σήμερα». Σε πόσους άρεσε το φετινό “Door to doom”; Προσωπικά το θεωρώ καλό άλμπουμ και ως εκεί. Το “Astorolus - the great octopus” είναι ένα από τα καλά του κομμάτια αντικειμενικά, αλλά live απέκτησε πολύ καλύτερο status στα μάτια μου (ή σωστότερα στα αυτιά μου;). Πολύ καλή στιγμή και δεν την περίμενα η αλήθεια είναι. “Bewitched”, “Dark are the veils of death”… ύμνοι, τι να λέμε τώρα. Εκεί όμως που το συναίσθημα «έπιασε ταβάνι», ήταν στα υπόλοιπα κομμάτια του “Epicus…”. Το “Under the oak” έχει το πιο ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ σημείο σε ολόκληρη την CANDLEMASS δισκογραφία, εκεί που ξεκινά το μοιρολόι του Johan συνοδεία ακουστικής κιθάρας στην αρχή, και με την RIFF-ΑΡΑ συντροφιά στην συνέχεια.

Στην μελωδία του στο τέλος δε, πρέπει να έκλαψαν και οι μπετόβεργες του Fuzz. Επίσης, αν πρέπει κάποια στιγμή να μπουν σε χρονοκάψουλα κάποια τραγούδια για να σωθεί η metal μουσική, το “A sorcerer's pledge” θα έχει την δική του θέση σε αυτή. Και αυτό το “Demons gate”… μήπως, λέω ΜΗΠΩΣ, είναι η πεμπτουσία του όρου «επικό doom»; Μήπως είναι το “milestone” της μπάντας και δεν το ξέρουν ούτε οι ίδιοι; “Black heart, your soul is mine…mine…mine!” και ναι, o Johan μας καλεί να κοιτάξουμε όλοι μέσα από την “Κρυστάλλινη σφαίρα” του. Κοιτάξαμε. Και είδαμε μοναξιά, αιώνια μοναξιά… έστω και αν στο “Solitude” ένα Fuzz θρηνούσε απόλυτα εναρμονισμένο με το συγκρότημα και την μουσική του και όλοι μοιάζαμε μια οικογένεια.

Βάζω τώρα στην άκρη το συναίσθημα, και ακούω την λογική (την δική μου τουλάχιστον), η οποία είναι κριτής αυστηρός, όπως πάντα. Θα διαβάσετε εντελώς προσωπικές απόψεις, και αν θέλετε συμφωνείτε, αν όχι, πάλι φίλοι θα’μαστε: Μπορεί η συναυλία να ήταν απόλυτα φορτισμένη συναισθηματικά και ο κόσμος να έδειχνε πως το διασκεδάζει όσο δεν πάει, αλλά είχε μειονεκτήματα. Πρώτον, ο ήχος ήταν χαμηλά στην αρχή και στέρησε την απόλυτη δυναμική από τα πρώτα δύο κομμάτια, ειδικά από τα τύμπανα του Jan ο οποίος ομολογουμένως ήταν καλύτερος από κάθε άλλη φορά. Στην πορεία βελτιώθηκε ωστόσο. Δεύτερον, ο Johan Längquist δεν ήταν και σε τόσο καλή βραδιά. Στα δικά του κομμάτια εννοείται τα πήγε καλύτερα, στα κομμάτια του Messiah «χαμήλωσε» και πρόσθεσε μπόλικο «γρέζι» (βαρύτονος γαρ), οπότε έγκειται στον καθένα πως και αν θα δεχτεί την αλλαγή αυτή. Συγκινητικός, περισσότερο ερμήνευε θεατρικά τα τραγούδια παρά τα τραγουδούσε. Καμία μα καμία σχέση με τον τραγουδιστή που ίσιωσε τα βουνά στην απίστευτη εμφάνιση του 2011… Α ρε Mats, τιτάνα, ίδια ηλικία έχετε και τρως τα καλώδια γαμώτο σου! Τρίτον μπορεί η μπάντα να έχει ΤΕΡΑΣΤΙΟ «αέρα» στην σκηνή και να εκπέμπει ΜΕΓΑΛΕΙΟ, αλλά φαίνεται πως υπάρχει πρόβλημα. Και το πρόβλημα καθρεπτίζεται όταν φτάνουμε στο setlist. Μόλις έντεκα (11) κομμάτια, στα 80’ η διάρκεια. Δεν λέω να παίξεις ακόμη 3-4, πες πως δεν μπορείς ή/και δεν θες (νομίζω το πρώτο ισχύει). Τουλάχιστον μην αφήνεις απ’έξω το “Black stone wielder”, βάλτο, «βάπτισε» και την περιοδεία «επετειακή» και σώσε το ματς. Δεν θα σου πει κανείς τίποτα. Τώρα το setlist αυτό τι ακριβώς αντιπροσώπευε;

Τέταρτον είδε και ο τελευταίος πια πόσο σημαντικό είναι για τον Έλληνα μεταλλά η «αυθεντική σύνθεση». Έστω και αν αυτή δεν αποδίδει τα μέγιστα. Τρανταχτό παράδειγμα, η επανεμφάνιση του χαμένου αδερφού του Eric Clayton των SAVIOUR MACHINE, που ακούει στο όνομα Leif Edling (ίδιοι, λέμε). Spoken show να έκανε, από κάτω χαμός θα γινόταν. Και ερωτώ, κύριε πρόεδρε: Τελικά τι θέλουμε; Να βλέπουμε ένα συγκρότημα; Ή να το ακούμε; Γιατί κακά τα ψέμματα, έχουμε δει πολλά παραδείγματα μη αυθεντικών συνθέσεων, και των CANDLEMASS συμπεριλαμβανομένων, οι οποίες στάθηκαν πολύ πιο πάνω από τις αυθεντικές, σε απόδοση. Τέλος πάντων, ωραία και «πιπεράτα» θέματα προς συζήτηση είναι αυτά. Συζήτηση που κρατά αιώνες και θα κρατήσει άλλους τόσους. Το δικό μου, επαναλαμβάνω, συμπέρασμα, είναι πως σε αυτό το live κέρδισε το συναίσθημα, και έχασε η λογική, έστω και με μικρή διαφορά. Γεγονός όμως παραμένει πως δεν το ευχαριστήθηκα όσο ήθελα. Ελπίζω εσείς να περάσατε super!

ΥΓ: Μπράβο και στους καπνιστές που πλην 2-3 εξαιρέσεων τήρησαν ευλαβικά τον αντικαπνιστικό νόμο. Χαρήκαμε ατμόσφαιρα να ξέρετε.

Setlist: 1. Marche funebre/The well of souls 2. Dark reflections 3. Mirror mirror 4. Astorolus - the great octopus 5. Bewitched 6. Dark are the veils of death 7. Under the oak 8. A sorcerer's pledge 9. Demons gate 10. Crystal ball 11. Solitude

Δημήτρης Τσέλλος

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

MURDER IN THE FRONT ROW - GIMME SHELTER FILM FESTIVAL @ Gagarin 205 (16/12/2019)

18 Δεκεμβρίου, 2019 - 00:30 Λευτέρης Τσουρέας

Βραδιά αφιερωμένη στο Bay Area thrash στο Gagarin 205 και δε θα μπορούσαμε να λείψουμε, αν και είχα την τύχη να πρωτοδώ την ταινία στις “Νύχτες πρεμιέρας” τον Σεπτέμβριο. Η επανάληψη είναι μήτηρ...

[περισσότερα]

LUCIFER’S CHILD – CURSED BLOOD @ Temple (14/12/2019)

17 Δεκεμβρίου, 2019 - 22:30 Γιώργος Δρογγίτης

Πέρασαν 7 μήνες περίπου από τη πρώτη live εμφάνιση των «δικών» μας occult blacksters LUCIFER’S CHILD, μπροστά στο Αθηναϊκό κοινό, ως support στους ENSLAVED στο Fuzz. Με δύο εκπληκτικά άλμπουμς στις...

[περισσότερα]

INSOMNIUM / BLACK DAHLIA MURDER / STAM1NA @ Barba Negra (Budapest) 26/11/2019

16 Δεκεμβρίου, 2019 - 01:45 Δημήτρης Μπούκης

Μπορεί να μην πιστεύω στο κάρμα και στα δόγματα τύπου πως όταν θέλεις κάτι πολύ ότι το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις, απλά αστείο, όμως μερικές φορές η ζωή φροντίζει να σου προσφέρει και μία...

[περισσότερα]

BLAZE BAYLEY / SERPENT LORD / SIDE EFFECTS @ Temple (7/12/2019)

8 Δεκεμβρίου, 2019 - 14:45 Ντίνος Γανίτης

Όταν αποχωρείς από μία συναυλία με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό σου, τότε η συναυλία θεωρείται απόλυτα επιτυχημένη! Το βράδυ του Σαββάτου δεν ήταν απλά επιτυχημένο! Ήταν υπέροχο, δυναμικό,...

[περισσότερα]

POWERWOLF / GLORYHAMMER @Piraeus 117 Academy (29/12/2019)

3 Δεκεμβρίου, 2019 - 10:15 Θοδωρής Κλώνης

Υπέροχο βράδυ Παρασκευής και μετά από ένα διάστημα σχεδόν 7 μηνών αποχής λόγω δουλειάς, ήρθε και η δική μου σειρά να δώσω το παρόν σε ένα συναυλιακό γεγονός. Το ακόμα καλύτερο είναι πως αυτό το...

[περισσότερα]