DEF LEPPARD - CHEAP TRICK @FlyDSA Arena, Sheffield 14/12/2018

17 Δεκεμβρίου, 2018 - 23:30

Το κείμενο που ακολουθεί δεν θα είναι μία απλή ανταπόκριση για τη συναυλία των DEF LEPPARD στο Sheffield, την πόλη την οποία γεννήθηκε το συγκρότημα. Θα διαβάσετε ένα οδοιπορικό, θα μεταβείτε μέσα από φράσεις και φωτογραφίες σε μέρη όπου γεννήθηκε ο μύθος της μπάντας. Θα σας διηγηθώ μία ιστορία βγαλμένη από τα όνειρα και τα μάτια του οπαδού. Η αρχή έγινε από το αεροδρόμιο των Αθηνών και καταλήγει στο Ανατολικό Λονδίνο, παρέα με τον φίλο και το ίδιο εγκεφαλικά πειραγμένο συνοπαδό και συντάκτη του Rock Hard, τον αξιότιμο κύριο Σάκη Νίκα!

Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου 2018
Το πρωί της Πέμπτης όλα ήταν έτοιμα προς αναχώρηση. Τα σακίδια γεμάτα με τα άκρως απαραίτητα, η ψυχολογία στα ύψη και ο δρόμος προς το αεροδρόμιο βροχερός, αγγλικός, έτσι για να μας βάλει στο κλίμα. Μετά από μια ήρεμη πτήση όπου κυριαρχούσαν συναισθήματα όπως η ανυπομονησία και η προσμονή, το αεροπλάνο προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο του Heathrow όπου και μας περίμενε ο Jason, ο φίλος μας που θα έκανε και χρέη οδηγού/ξεναγού. Μπήκαμε στο "ανάποδο" αμάξι, κινηθήκαμε "ανάποδα" σε όλη τη διαδρομή και φτάσαμε μετά από ένα τετράωρο ταξίδι στο ξενοδοχείο μας, το οποίο και βρισκόταν απέναντι ακριβώς από τον χώρο που θα έπαιζαν την επόμενη μέρα οι DEF LEPPARD. Αφού τακτοποιηθήκαμε, πήγαμε στο εστιατόριο για να τσιμπήσουμε το κατιτίς μας. Δειπνήσαμε και είπα να κάνω μία "βόλτα" στα social media. Τι την ήθελα; Λίγες ώρες πριν και μόλις 20 λεπτά από εκεί που μέναμε, είχε συναυλία ο Udo και ο Blaze Bayley. Αφού συμφωνήσαμε πως ήταν αμαρτία που χάθηκε αυτό το live, ορίσαμε ως ώρα εγερτηρίου την 6η πρωινή και αποσυρθήκαμε στα δωμάτιά μας. 

Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2018

Η ώρα 6 τα χαράματα. Όπως είχε συμφωνηθεί στην ολομέλεια της προηγούμενης νύχτας, σηκωθήκαμε και μεταβήκαμε στην τραπεζαρία για να πάρουμε το αγγλικό πρωινό μας. Αφού κάτσαμε και μετά από μιάμιση ώρα όπου πήρανε φωτιά τα πιρούνια και τα σαγόνια, αναχωρήσαμε για τον πρώτο προορισμό μας, που δεν ήταν άλλος από το Portland Works: The Spoon Factory. Ο συγκεκριμένος χώρος είναι ένα παλιό εργοστάσιο πλέον. Αφού περάσαμε την είσοδο, φτάσαμε στον προαύλιο χώρο του εργοστασίου. Στο αριστερό μας χέρι δέσποζε μια σκουριασμένη σιδερένια σκάλα η οποία και κατέληγε στην πόρτα του πρώτου ορόφου. Εκείνος  ο χώρος ήταν και το μέρος όπου γεννήθηκαν οι DEF LEPPARD. Ήταν ο χώρος που μαζευόντουσαν για να γράψουν τα πρώτα τους τραγούδια, που έκαναν τις πρόβες τους, που έπιναν, που, που, που... Το δέος κυριάρχησε τους εαυτούς μας καθώς κοιτάγαμε την ιστορία μπροστά στα μάτια μας. Εικόνες σχηματίστηκαν, σα να διαδραματίζονταν εκείνη τη στιγμή μπροστά μας! Οι απαραίτητες φωτογραφίες τραβήχτηκαν και αποσβολωμένοι αποχωρήσαμε για τον επόμενο προορισμό μας, που δεν ήταν άλλος από το Wisewood Cemetery, το μέρος το οποίο είναι ο τάφος του Steve M. Clark...


Φτάνοντας με το αμάξι, μπήκαμε στον χώρο και αρχίσαμε να ψάχνουμε το μέρος που είχε ταφεί ο κιθαρίστας/Θεός. Καθώς περπατούσαμε, το μάτι μας έπεσε σε ένα μνήμα γεμάτο λουλούδια. Πήγαμε προς το μέρος του και βρεθήκαμε μπροστά στην πλάκα που είχε το όνομα του κιθαρίστα και το σήμα των DEF LEPPARD, ενώ ήταν γραμμένο και ένα ποίημα επάνω. Από κάτω και ανάμεσα στα λουλούδια υπήρχαν μία κασέτα του "Hysteria", οι πένες του, ένα στυλό με το λογότυπο της μπάντας επάνω, φωτογραφίες του καθώς και ένας φάκελος με γράμματα οπαδών... Η συγκίνηση δεν γίνεται να καταγραφεί με καμία λέξη. Δεν υπάρχουν λόγια. Βρισκόμουν μπροστά στο μνήμα του ήρωά μου. Ο Νίκας είχε παγώσει. Κοίταζε και ξανακοίταζε τον τάφο και δεν μπορούσε να πιστέψει πως ο άνθρωπος που έχει γεμίσει τη ζωή του με τόσα συναισθήματα μέσα από τις μελωδίες και τα τραγούδια του, βρίσκεται εκεί, κάτω από το χώμα, ψηλά στον ουρανό... Για τα επόμενα λεπτά η ησυχία έχει κυριαρχήσει. Κανείς δεν μιλάει. Τα μάτια δακρύζουν, το κεφάλι σκύβει και το αυτοκίνητο είχε πάρει το δρόμο του για την επόμενη στάση και τελευταίο προορισμό πριν τη συναυλία. 


Μεταφερθήκαμε βορειότερα στο Sheffield και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή του Crookes. Ο λόγος; Αρχικά, εκεί βρίσκονται τα σπίτια όπου πέρασαν τα παιδικά τους αλλά και τα εφηβικά του χρόνια οι Joe Elliott και Rick Savage. Και τα δύο σπίτια είναι κλασσικά "αγγλικά" σπίτια, μικρά, με παράθυρο το οποίο κοιτάει στο δρόμο. Η γύρω περιοχή θύμιζε αγγλική τυπική συνοικία. Η ανατριχίλα επανήλθε στο σώμα μας καθώς οι σκέψεις ότι εδώ έμεναν τα δύο μέλη των DEF LEPPARD, μας έκαναν να δημιουργούμε και πάλι εικόνες για τη ζωή των ηρώων μας πίσω στο 1977! Μετά, κατηφορήσαμε στο Record Collector. Ναι, δεν γινόταν να μην επισκεφτούμε το τοπικό δισκάδικο και να μην ψωνίσουμε και κάτι. Ο πρωταρχικός λόγος δεν ήταν η αγορά δίσκων, αλλά στο ότι το συγκεκριμένο δισκάδικο ήταν το μέρος όπου ο Joe Elliott αγόραζε δίσκους σαν έφηβος. Ο ιδιοκτήτης του καταστήματος μας ανέφερε πως πολύς κόσμος ρωτάει συνέχεια γι' αυτό το πράγμα και επισκέπτεται το κατάστημα ακριβώς για τον λόγο που πήγαμε και εμείς! Μάθαμε επίσης, πως και ο ίδιος ο τραγουδιστής ακόμα επισκέπτεται το μέρος όποτε βρίσκεται στην πόλη! Next Station before the show, το Crookes Workingmen's Club. Στον συγκεκριμένο χώρο πραγματοποιήθηκε μία από τις πρώτες συναυλίες των DEF LEPPARD! Επίσης, σε εκείνον τον χώρο τους είδαν για πρώτη φορά ο διάσημος φωτογράφος Ross Halfin και ο συντάκτης των Sounds και KERRANG!, Geoff Barton. Έξω από την πόρτα του club υπάρχει μία τιμητική πλακέτα η οποία είναι αφιερωμένη στους DEF LEPPARD από την πόλη του Sheffield, δείγμα πως το συγκρότημα λατρεύεται όσο τίποτα άλλο στην περιοχή! 

The Hysteria tour 2018 - The Show
Μετά το οδοιπορικό στην πόλη του Sheffield όπου επισκεφτήκαμε τα μέρη που πρέπει να πάει ο κάθε οπαδός της μπάντας, γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για να ετοιμαστούμε για τη συναυλία της ζωής μας. Γιατί τέτοια ήταν. Ο χώρος, το στάδιο στην προκειμένη περίπτωση ήταν απέναντι από το ξενοδοχείο, οπότε ντυθήκαμε, πήγαμε να φάμε κάτι και καταλήξαμε έξω από την είσοδο στο χώρο να περιμένουμε καρτερικά να ανοίξουν οι πόρτες. Σύμφωνα με το πρόγραμμα της συναυλίας, οι πόρτες άνοιγαν στις 18.30 το απόγευμα. Εμείς βρισκόμασταν εκεί από τις 3 το μεσημέρι μαζί με άλλους 10 ήρωες. Γιατί περί ηρώων πρόκειται όταν για 3,5 ώρες περιμένεις στην ουρά σε θερμοκρασία υπό του μηδενός. Κάποια στιγμή, άνοιξε το merchandise της μπάντας, πήγαμε ένας-ένας για να κάνουμε τα ψώνια μας (αν φεύγαμε και χάναμε τη σειρά μας δεν είχε ήμουν εδώ από πριν και τέτοια) και με καθυστέρηση 10 λεπτών οι πόρτες του Παραδείσου άνοιξαν. Ο χώρος ήταν υπερσύγχρονος, ένα κλειστό γήπεδο με όλες τις ανέσεις, εύκολη πρόσβαση στα bar, τακτοποιημένα τα πάντα και με θέρμανση. Μέσα δεν κάπνιζε κανείς και η όλη ατμόσφαιρα έμοιαζε κάτι παραπάνω από ιδανική. Η ώρα πέρασε με κουβέντα και παρατήρηση στο χώρο και στις 19:45 ακριβώς τα φώτα έσβησαν και ανέβηκαν στη σκηνή οι CHEAP TRICK. 

CHEAP TRICK

Το συγκρότημα από την Αμερική το οποίο έκανε τεράστια επιτυχία με τους τρεις πρώτους δίσκους του, ανέβηκε στη σκηνή μέσα σε χειροκροτήματα από το σχεδόν γεμάτο στάδιο. Ο ήχος ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετικός, άκουγες τα πάντα στην εντέλεια και όλα ήταν ιδανικά για ένα καλό show. Αν ήσουν οπαδός της μπάντας σίγουρα θα σου άρεσε η εμφάνισή τους, αλλά αυτό που είδα εγώ στη σκηνή δεν με ενθουσίασε. Είδαμε ένα συγκρότημα που φαινόταν κουρασμένο, σε σημεία πως έκανε αγγαρεία μπροστά σε ένα κοινό το οποίο είχε έρθει για να αποτίσει φόρο τιμής στον headliner. Η απόδοση του Robin Zander ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετική στα φωνητικά, ο Rick Nielsen ήταν ο μόνος που αλώνιζε πάνω στη σκηνή αλλά στο σύνολο η μπάντα δεν διασκέδασε πάνω στο σανίδι. Έπαιξαν ένα best of από τις επιτυχίες τους και στις 20.30 ακριβώς έφυγαν από το σκηνή εν μέσω χειροκροτημάτων. 
Το πλήρες set list: "Hello there"/"Big eyes"/"California man" (THE MOVE cover)"/"If you want my love"/"Ain't that a shame" (FAST DOMINO cover)/"I'm waiting for the man" (THE VELVET UNDERGROUND cover)/"I want you to want me"/"Dream police"/"Surrender"/"Goodnight now"

DEF LEPPARD

Με το που τελείωσε η εμφάνιση των CHEAP TRICK, κατέβηκε από το ταβάνι ένα τεράστιο video wall το οποίο διαφήμιζε την τελευταία συλλογή του συγκροτήματος ενώ αριστερά και δεξιά υπήρχε μια αντίστροφη μέτρηση όπου στο τελείωμά της θα έβρισκε τους DEF LEPPARD πάνω στη σκηνή. Στα τελευταία δέκα δευτερόλεπτα ο κόσμος μετρούσε και αυτός αντίστροφα και το σημείο μηδέν ήταν γεγονός. Ένα sample με σημεία από τραγούδια του "Hysteria" ακούγεται από τα ηχεία και ξαφνικά ησυχία. Η κιθάρα το Collen ακούγεται, το video wall όπου έγραφε Sheffield ανέβηκε στην οροφή και οι DEF LEPPARD υπό τους ήχους του "Women" βρισκόντουσαν στο σανίδι. Ο ήχος... Ένας ήχος πραγματικό κρύσταλλο. Αψεγάδιαστος, καμία ατέλεια, CD κανονικό, ότι καλύτερο μπορείς να φανταστείς, το τέλειο με μία λέξη. Συνέχεια με το "Rocket"... Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια όλων των εποχών και το καλύτερο μου τραγούδι όπως και του Νίκα από την δισκογραφία του συγκροτήματος. Δάκρυα και η φωνή να τρέμει. Ουρλιάζω, κοπανιέμαι, αγκαλιαζόμαστε με τον Σάκη. Αυτό που συμβαίνει είναι αδιανόητο. Όνειρο, παραμύθι. Με το που τελειώνει το "Rocket" σειρά αμέσως με το "Animal". Ψάχνω να βρω λέξεις. Δεν υπάρχουν. Νομίζω πως ούτε ο Σάκης μπορεί να περιγράψει αυτό που διαδραματίστηκε μπροστά στα μάτια μας. Η μπάντα σε καταπληκτική φόρμα, ασύλληπτη απόδοση. Τα δεύτερα φωνητικά στην εντέλεια. Όλα σωστά, όλα τονισμένα, όλα ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. 


Η ώρα του "Love bites" είναι η ώρα του συναισθήματος και της χαλάρωσης. Άρτια παιγμένη η σύνθεση και η τρίχα κάγκελο. Η ώρα του πάρτι παίρνει σάρκα και οστά στο "Pour some sugar on me". Τι τραγουδάρα ρε παιδιά; Τι ύμνος; Και φανταστείτε πως ήταν το τελευταίο τραγούδι που μπήκε στον δίσκο καθαρά από θέμα τύχης, όταν ο Mutt Lange άκουσε τον Joe Elliott να το παίζει στην κιθάρα σε μία country εκτέλεση το 1987! Ο Joe Elliott μας συστήνει τον Vivian Campbell σα νέο μέλος που είναι τα τελευταία 27 χρόνια και ο τελευταίος ξεκινάει να παίζει την εισαγωγή του "Armageddon it". Χρειάζεται να συνεχίσω; Το κομμάτι είναι σκέτη αλητεία και ο κόσμος το διασκεδάζει χορεύοντας και τραγουδώντας. Και φτάνουμε στην απόλυτη ανατριχίλα της βραδιάς. Τα φώτα σβήνουν. Στο τεράστιο video wall εμφανίζεται ο κιθαρίστας/Θεός Steve Clark. Δείχνει σκηνές από το DVD "In the round in your face"... Δεν κρατιέμαι. Λυγίζω. Δάκρυα γι’ αυτόν τον άνθρωπο. Για ότι πρόλαβε να μας προσφέρει σε 31 χρόνια ζωής πριν αναληφθεί στους ουρανούς και καθίσει εκ δεξιός του Πατρός. Λίγο πριν τελειώσει το βίντεο ανεβαίνει ο "Sav" πάνω στη σκηνή και στέλνει ένα φιλί στον κολλητό του που τους βλέπει από ψηλά να παίζουν στην πόλη που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. 

Το "Gods of war" που ακολουθεί δεν περιγράφεται. Εκεί μιλάει η καρδιά. Τίποτα περισσότερο. Ακολουθούν τα "Don't shoot shotgun" και "Run riot" σε άρτια παιγμένες εκτελέσεις και φτάνουμε στο τραγούδι που λέγεται "Hysteria". Δε θα περιγράψω το τραγούδι. Απλά θα σας αναφέρω πως ο Σάκης δίπλα μου έκλαιγε από την πρώτη νότα για το τραγούδι που του έχει σημαδέψει την ίδια του τη ζωή. Το βλέμμα του χάθηκε μέσα στις νότες του τραγουδιού, η μιλιά του εξαϋλώθηκε σαν καπνός στο μικρόφωνο του Elliott. Το έζησε... Οπότε η κάθε περιγραφή πάει περίπατο! Το πρώτο μέρος της συναυλίας έκλεισε με τα δύο τελευταία τραγούδια του "Hysteria", τα "Excitable" και "Love and affection". Η μπάντα έφυγε από τη σκηνή και το κοινό ξέσπασε σε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα. Και η ώρα του encore. 


Ο Joe Elliott μας ενημερώνει για την είσοδο των DEF LEPPARD στο Rock 'n' roll Hall Of Fame. Και κάπου εκεί η ανατριχίλα χτύπησε και πάλι κόκκινο. Μας ενημέρωσε πως στο στάδιο βρισκόταν ο Pete Willis, ο αρχικός κιθαρίστας της μπάντας καθώς και η μητέρα του Steve Clark! Ο Phil Collen έπιασε την μαύρη του ESP και σαν φόρο τιμής σε αυτούς τους δύο έπαιξαν τον ύμνο από το "On through the night" που ονομάζεται "Wasted". Το NWOBHM κάλυψε τα πάντα και το χαμόγελο στα χείλη μας παρέμεινε εκεί μέχρι το πέρας της συναυλίας. Η ώρα του κοινού ήταν το "When love and hata collide". Όλο το στάδιο σήκωσε τα κινητά στον ουρανό του Sheffield δημιουργώντας εικονικούς αναπτήρες και δεν άφησε στίχο να πέσει κάτω. Το απόλυτο αυτό live έκλεισε με τα "Let's get rocked", "Rock of ages" και "Photograph". Να σχολιάσεις τι μετά από αυτό; Τίποτα απολύτως. Η μπάντα στήθηκε στο κέντρο της σκηνής αποθεώθηκε από το δικό της κοινό και χάθηκε στα back stage αφήνοντάς μας με την αίσθηση ότι έπαιξαν μόνο πέντε λεπτά και έφυγαν. Με τον Σάκη αγκαλιαστήκαμε για την εμπειρία που ζήσαμε και φύγαμε παραμιλώντας για το ξενοδοχείο για ξεκούραση γιατί μας περίμενε το ταξίδι της επιστροφής...
Το πλήρες set list: "Hysteria - The entire album"/"Wasted"/"When love and hate collide"/"Let's get rocked"/"Rock of ages"/"Photograph"

Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2018

"So Any Time You're Down The East End Don't You Hesitate To Go"

Αφού το προηγούμενο βράδυ είχαμε δει τη συναυλία της ζωής μας, ξυπνήσαμε για να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής για την Ελλάδα. Αποφασίσαμε οι τρεις σωματοφύλακες πως πριν πάμε στο αεροδρόμιο, να περνούσαμε από το Ανατολικό Λονδίνο μια βόλτα, στα σοκάκια και στα μέρη όπου έκαναν τα πρώτα τους βήματα οι IRON MAIDEN. Αφού φτάσαμε και αφήσαμε το αυτοκίνητο στο parking, περπατήσαμε προς το Cart & Horses, το μέρος όπου έδωσαν την πρώτη τους συναυλία οι IRON MAIDEN. Παντού στο δρόμο έβλεπες σημαίες της West Ham, δείγμα του ποιος κάνει κουμάντο στην πόλη, και ξαφνικά μπροστά μας η ταμπέλα του μαγαζιού. Στήλες άλατος και οι τρεις. Θες να το πεις τύχη; Πέστο. Θες να το πεις πεπρωμένο; Πέστο. Μόλις ανοίξαμε την πόρτα του μαγαζιού, το πρώτο κομμάτι που έπαιξε ήταν το "Prowler" από τον ομώνυμο πρώτο δίσκο των Θεών. Ο χρόνος και το αίμα μου παγώσανε. Το ίδιο και του Σάκη και του Jason. Σταθήκαμε στην είσοδο και απλά κοιτάζαμε το εσωτερικό του μαγαζιού.


Ένα μαγαζί βγαλμένο από τα όνειρα του κάθε Maidonian. Όπου, μα όπου και αν κοίταζες, υπήρχαν οι IRON MAIDEN. Κάθε μέλος που πέρασε από την μπάντα ήταν και σε μία φωτογραφία σε κάποιο τοίχο μαζί με την υπογραφή του. Κιθάρες υπογεγραμμένες, βινύλια, σπάνιες φωτογραφίες, η πρώτη αφίσα της μπάντας, ήταν όλα εκεί. Μιλήσαμε με τον Κάστρο, τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού όπου ήταν κάτοικος Ελλάδας για πέντε χρόνια ζώντας στην Κόρινθο. Μας έδωσε αναμνηστικά δώρα και φύγαμε με την υπόσχεση πως θα ξαναβρεθούμε! Το μόνο σίγουρο. H τελευταία στάση πριν το ταξίδι της επιστροφής ήταν στην 40 Steele Road, Leytonstone. Τι είναι εκεί θα αναρωτιέστε. Θα σας πω. Είναι ο δρόμος που ο Steve Harris, καθώς πήγαινε προς το σπίτι του, συνέλαβε την ιδέα για ένα τραγούδι που λέγεται "Transylvania". Εκεί βρίσκεται το πατρικό του αρχηγού. Θέλετε αντιδράσεις; Μπορείτε να τις φανταστείτε. Φεύγοντας από εκεί άφησα ένα φιλί στην πόρτα του σπιτιού του, ευγνωμονώντας τον Θεό που με αξίωσε να κάνω αυτό το ταξίδι. 

Επίλογος
Ελπίζω να μην σας κούρασε η ανάγνωση του συγκεκριμένου κειμένου. Απλά, ήταν τόσες πολλές οι εμπειρίες που δε γινόταν να μην αποτυπωθούν κάπου. Ήταν ένα αλήστου μνήμης ταξίδι. Να είσαι με τον φίλο σου μαζί στα μέρη των αγαπημένων σας συγκροτημάτων. Εκεί που περπάτησαν, εκεί που γιγαντώθηκαν, εκεί που γράφτηκε η ιστορία με ολόχρυσα γράμματα. Εκεί που το όνειρο των παιδιών έγιναν πραγματικότητα και που χάρισαν σε ανθρώπους σαν εμάς μία μουσική παρακαταθήκη που δεν μπορεί να σβήσει ο χρόνος. Να βλέπεις τον ίσως πιο αγαπημένο σου δίσκο παιγμένο ολόκληρο σε μία συναυλία. Να κλαις, να παγώνεις, να σταματά το αίμα στις φλέβες σου. Αυτές είναι καταστάσεις που δε μπορεί να σου τις πάρει κανείς. Τίποτα δε μπορεί να σου τις αλλοιώσει. Τίποτα και κανείς. Ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον φίλο και συνάδελφο ΣΑΚΗ ΝΙΚΑ που κάναμε αυτό το ταξίδι μαζί. Ακόμα ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον JASON KASIOPTAS που μας πρόσφερε τα πάντα σε αυτό ταξίδι. Kαι φυσικά ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στις μπάντες αυτές που μας προσφέρουν τόση μα τόση χαρά σε καιρούς δύσκολους. 
Μέχρι την επόμενη φορά... 
Ντίνος "Benjamin Breeg" Γανίτης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

CHANIA ROCK FESTIVAL DAY 1 @ Προμαχώνας San Salvatore, ΧΑΝΙΑ 5-7-2019

8 Ιουλίου, 2019 - 23:15 Φίλιππος Φίλης

Το μεγαλύτερο ελληνικό festival εκτός Αθηνών διοργανώθηκε και φέτος στο κάστρο των Χανίων. Το φετινό line up ήταν αφορμή να παρευρεθούν metalheads από όλο τον κόσμο σε μια ετήσια συνάντηση που έχει...

[περισσότερα]

CHANIA ROCK FESTIVAL DAY 1 - PHOTO REPORT @ Προμαχώνας San Salvatore, ΧΑΝΙΑ 5-7-2019

7 Ιουλίου, 2019 - 09:30 Λευτέρης Τσουρέας

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας TARJA TURUNEN ULI JON ROTH...

[περισσότερα]

LAMB OF GOD / AETHERIAN @ Gazi Music Hall (3/7/2019)

4 Ιουλίου, 2019 - 14:15 Άγγελος Κατσούρας

Το ημερολόγιο γράφει 3 Ιουλίου 2019. Ημέρα Τετάρτη. Ο Αμνός του Κυρίου (ευλόγησον), η θεϊκή μπαντάρα από το Richmond της Virginia, οι τεράστιοι LAMB OF GOD, 9 χρόνια μετά το μακελειό του 2010 στο...

[περισσότερα]

DREAM FEST (DREAM THEATER / ANIMALS AS LEADERS / MINUS ONE / JASON RICHARDSON) @ GAZI MUSIC HALL, 02/07/2018

4 Ιουλίου, 2019 - 02:00 Γιώργος Κόης

Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη για ότι διαβαστεί, αλλά είναι από τις ελάχιστες φορές στη ζωή μου που δεν βρίσκω λόγια να εκφράσω τις σκέψεις μου και μάλιστα χωρίς αυτές να παρακινούνται από θυμό και...

[περισσότερα]

HELLFEST report – Part 2 (22-23/6/2019)

3 Ιουλίου, 2019 - 21:30 Γιώργος Κουκουλάκης

(Διαβάστε το πρώτο μέρος του report, εδώ)   HELLFEST day 2 – 22/06/2019 Ενδιαφέρουσα μέρα το Σάββατο, με πολλούς κλασικούς καλλιτέχνες που περιοδεύουν φέτος στην Ευρώπη, ηχηρά ονόματα του...

[περισσότερα]