DEMON'S GATE FESTIVAL 2019 - ERIC CLAYTON AND THE NINE, SATURNUS, SORCERER, ON THORNS I LAY, DOOMOCRACY, MEDEN AGAN @ Κύτταρο (28/9/2019)

29 Σεπτεμβρίου, 2019 - 19:30

Νέα αρχή για τα συναυλιακά δρώμενα της Αθήνας. Το DEMON’S GATE FESTIVAL «ανοίγει τα φτερά του» και φιλοδοξεί να αποτελέσει το μόνιμο «αποκούμπι» κάθε θιασώτη του doom και ατμοσφαιρικού metal ήχου. Κύτταρο λοιπόν, ημέρα Σάββατο, με ένα ακόμη και εξ όψεως πάρα μα πάρα πολύ καλό billing και με όλα σχεδόν τα προγνωστικά να δίνουν άνετη επικράτηση της ποιότητας. Σχεδόν, ε; Ναι. Υπήρχε μόνο ένα μικρό «δάγκωμα», μια μικρή ανησυχία για κάποιον εκεί έξω, αν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει όχι στις απαιτήσεις του festival, αλλά κυρίως στις προσδοκίες μας. Έτσι, μαζί με εκλεκτή παρέα έφτασα στον αγαπημένο χώρο της οδού Ηπείρου, αλλά ας τα δούμε από την αρχή και ας σας μιλήσω πρώτα για τους…


MEDEN AGAN. Με όσους από σας μιλάμε τακτικά, είτε διαδικτυακά είτε δια ζώσης, ξέρετε την άποψή μου για το είδος το οποίο αντιπροσωπεύουν τα παιδιά. Το “female fronted metal” (αν υπήρξε ποτέ τέτοιο είδος - που δεν υπήρξε - αλλά ας το δεχτούμε για την ροή της συζήτησης) κάποτε ξεκίνησε με αξιώσεις, γρήγορα όμως έχασε τον προσανατολισμό του και εννοείται την ποιότητά του, καθώς όλοι σχεδόν οι μετέπειτα των πρώτων καλλιτέχνες εστίασαν στο ψευδο-συμφωνικό metal Γ’ Εθνικής και στο γνωστό τρίπτυχο της κακιάς ώρας «Μπούτι - βυζί - σοπράνο από τα Lidl». Έγινε προβλέψιμο, βαρετό και σε πολλές περιπτώσεις, μουσικά αντιαισθητικό. Τούτα τα δικά μας παιδιά όμως, δεν έπεσαν στην προαναφερθείσα «λούμπα». Η μπάντα είναι πολύ καλή τεχνικά, οι συνθέσεις τους δεν μυρίζουν ναφθαλίνη, ενώ η φωνή της τραγουδίστριάς τους Δήμητρας Παναρίτη είναι μεγάλο ατού. Κινούμενοι από το συμφωνικό europower metal ως το gothic, μου έδωσαν πάρα πολύ καλά στοιχεία και μου έκαναν ανάλογη εντύπωση. Παρουσίασαν τραγούδια από το τελευταίο τους άλμπουμ “Catharsis” (“Catharsis - The Purge”, “Whispers in the dark”, “Lustfull desires” και “Weaver of destiny”) και από τον προκάτοχό του “Lacrima Dei” (“Portal of fear, “Embrace the sorrow”) και κέρδισαν το ειλικρινές χειροκρότημα του λιγοστού ακόμη κοινού. Το μόνο που θα μπορούσε να είναι καλύτερο ήταν ο ήχος τους, ο οποίος όμως ήταν 100% δικό τους φταίξιμο και το γράφω αυτό αναλογιζόμενος τον ήχο των άλλων συγκροτημάτων που ακολούθησαν. Ακριβώς επειδή ήταν πολύ δυνατά (ιδιαίτερα η κιθάρα), μείωνε την καθαρότητα στην μουσική και έτσι δεν ακούγαμε όλα τα όργανα όπως έπρεπε καθώς και τα χορωδιακά και ατμοσφαιρικά μέρη. Την επόμενη φορά λοιπόν, τους περιμένω φανερά βελτιωμένους στο κομμάτι αυτό για να ολοκληρωθεί το πολύ σωστό αυτό πακέτο που διαθέτουν. Σημείωση χρήσιμη, θα ανοίξουν την συναυλία των EPICA στο Ισραήλ τον Οκτώβριο, αν αυτό σας λέει κάτι.


Δεύτεροι στην σειρά, οι Κρήτες DOOMOCRACY. Ο πρόλογος ίδιος και εδώ, περίπου, καθώς ξέρουν και οι πέτρες πως το επικό, λυρικό doom metal είναι ένα είδος που μου προκαλεί ταχυπαλμία, σηκώνει το τριχωτό της κεφαλής μου μαζί με το δέρμα και με κάνει να χάνω την επαφή με το περιβάλλον. Όταν λοιπόν η μουσική αυτή σου δημιουργεί τέτοια συναισθήματα, πρέπει να είσαι πολύ αυστηρός με τα συγκροτήματα που την υπηρετούν. Και κάπου εδώ σας λέω μετά λόγου γνώσεως και με πάσα ειλικρίνεια, πως οι DOOMOCRACY είναι ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η Ελλάδα στον χώρο αυτό και μια από τις καλύτερες μπάντες παγκοσμίως. Τα δύο τους άλμπουμ είναι αριστουργηματικά, με το δεύτερο “Visions & creatures of imagination” να παρελαύνει όλο καμάρι στο πρώτο μέρος του αφιερώματός μας στο doom metal. Με έναν ήχο - cd, με στήσιμο και αέρα μεγάλης μπάντας, οι πέντε μουσικοί από την γη του Ζορμπά ξεδίπλωσαν (ολόκληρο;) το μεγαλείο τους και μας έκαναν να τους παραδεχτούμε για μια ακόμη φορά, στην καλύτερή τους εμφάνιση από όσες τουλάχιστον εγώ τους έχω δει. Οι DOOMOCRACY είναι μια αριστοτεχνική μίξη CANDLEMASS, SOLITUDE AETURNUS και μπόλικου αμερικανο-σουηδικού power metal και μέσω αυτής της οπτικής μας παρουσίασαν τα “Ghosts of the past”, “Guardian within” και “A taste of Absinthe” από το “Visions…”, “Faceless”, “Doormacht (Der Apokalyptische untergang) και το έπος “The end is written” από το ομώνυμο ντεμπούτο τους. Είναι και οι πέντε παιχταράδες με μπροστάρη τον Μιχάλη Σταυρακάκη, μια εξαιρετική φωνή, και κέρδισαν ακόμη και τον πιο απαιτητικό μα και επιφυλακτικό ακροατή! Το τέλος του set τους, με την άψογη διασκευή στο κλασσικό “Demon’s gate” των CANDLEMASS (επιλογή επιτυχημένη και περίπου αναγκαία, λόγω ονόματος) τους βρήκε να υποκλίνονται σε ένα Κύτταρο που τους καταχειροκροτούσε και επευφημούσε σύσσωμο. 


Τρίτο ελληνικό σχήμα οι βετεράνοι ON THORNS I LAY. Ή αλλιώς η ελληνική εκδοχή της ένωσης των πρώιμων PARADISE LOST, MY DYING BRIDE και KATATONIA. Όπως ξεκίνησαν δηλαδή σχεδόν πριν από 25 χρόνια και όπως είναι τώρα, αφού στο ενδιάμεσο «χάσαμε το τόπι» από τις συνεχείς αλλαγές μελών και μουσικής κατεύθυνσης. Το “Aegean sorrow” είναι εκτός από πάρα πολύ καλό άλμπουμ και πολύ πρόσφατο (κυκλοφόρησε πέρυσι), οπότε δικαίως το setlist βασίστηκε σε αυτό. Έτσι λοιπόν ακούσαμε από εκεί το ομότιτλο κομμάτι, το “Erevos”, το “In emerald eyes” και τους δύο ολέθρους (“Olethros I” - “Olethros II”) καθώς και τα “In Heaven's island” και “Oceans” από το “Orama” το οποίο και μας πήγε πίσω στο 1997. O ήχος δεν τους φέρθηκε πολύ καλά, καθώς ήταν όπως και στους MEDEN AGAN όλα «πάνω», με αποτέλεσμα να μην ακούμε τα πλήκτρα του Αντώνη Βεντούρη και το υπέροχο βιολί του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (το βιολί των BATTLEROAR αν σας λέει κάτι), για τον οποίο χάρηκα απεριόριστα που τον είδα ξανά στα μεταλλικά σανίδια. Ένα ακόμη στοιχείο που έκανε εντύπωση, είναι πως μέλη της μπάντας έχουν σχέση και με άλλα σχήματα εκτός του ατμοσφαιρικού doom/death ήχου καθώς Πάστρας/Δαράκης (κιθάρα/τύμπανα) είναι μέλη των DEXTER WARD, ενώ ο Ramses στο μπάσο ηγείται των KEEPERS OF JERICHO μεταξύ άλλων. Αυτό το επισημαίνω εννοείται ως θετικό, καθώς είναι μια απόδειξη πως ο μουσικός πρέπει να έχει πολλούς και ανοικτούς ορίζοντες, αν θέλει να λέγεται «ολοκληρωμένος», και να μην μένει σε ένα και μόνο καλούπι. Από απόδοση φυσικά και είχαμε την αναμενόμενη (όλα άψογα), ο Κιντζόγλου στην φωνή είναι μέγας «βόθρος» και εγώ που από το συγκεκριμένο στυλ αρέσκομαι σε επίσης συγκεκριμένα συγκροτήματα, ευχαριστήθηκα πάρα πολύ την εμφάνιση αυτή. Οι οπαδοί του group που δεν ήταν και λίγοι, σίγουρα ενθουσιάστηκαν όπως είδα από τις αντιδράσεις τους!


Και κάπου εδώ, το festival το οποίο ως τώρα κυλάει υπέροχα, κάνει ένα ημίχρονο. Γιατί χρησιμοποιώ αυτή την φράση; Μα για να σας πω πως οι Σουηδοί SORCERER που ακολούθησαν, με την έναρξη του δευτέρου έβαλαν goal από τα αποδυτήρια! Το background αλλάζει, ο μεγάλος σταυρός ανεβαίνει πίσω από τα τύμπανα, μαζί και η ανυπομονησία μας. Αρχή ιδανική με το “Sirens” και το Κύτταρο γίνεται μάρτυρας των προμηνυμάτων μιας μεγαλειώδους εμφάνισης. Η μπάντα είναι σε απίστευτη κατάσταση. Εκεί όπου ενώνονται οι CANDLEMASS με τους BLACK SABBATH του “Heaven and Hell” και του “Headless Cross” και τους RAINBOW, εκεί όπου «λάμπουν» εξαιρετικά groups του σήμερα όπως οι ARGUS και οι CRYPT SERMON, οι SORCERER είναι πραγματικοί βασιλιάδες! Το rhythm section των Biggs/Evensand καταπληκτικό, βοήθησε να κερδηθεί ένα στοίχημα, αυτό της αναπλήρωσης του κενού του ενός εκ των ηγετών της μπάντας, του μπασίστα Johnny Hagel. Οι κιθάρες των Niemann και Halgren συνέθεταν ένα δίδυμο από αυτά που πάντα θα θέλουμε να βλέπουμε ζωντανά, αναγκάζοντας πολύ κόσμο γύρω μου να «αφήσει το θαύμα του», δε ο frontman Anders Engberg όπως πάντα ήταν εγγύηση στο μικρόφωνο. Τι να το κάνεις…όταν οι μουσικοί εκτός από άψογη τεχνική κατάρτιση, έχουν προϋπηρεσία σε σημαντικότατες μπάντες (ψάξτε λίγο το βιογραφικό τους και θα το διαπιστώσετε) και μοιράζονται ένα κοινό όραμα, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι ισοπεδωτικό!


Επτά κομμάτια είχαν στο πρόγραμμά τους να παίξουν οι μεγάλοι Σουηδοί, και τα μοίρασαν ως εξής: τρία από το πρόσφατο αριστούργημά τους “The crowning of the Fire King” (ομώνυμο, “Sirens”, “Ship of doom”), τρία από το επίσης εξαιρετικό “In the shadow of the inverted cross” του 2015 που τους έβαλε ξανά στο προσκήνιο (“The dark tower of the sorcerer”, “Lake of the lost souls”, “Exorcise the Demon”) και φυσικά το τιτάνιο έπος που φέρει το όνομά τους. Μεγαλοπρέπεια, επιβλητικότητα, ήχος απίστευτος, ο κόσμος παραδόθηκε άνευ όρων στην ανωτερότητά τους και οι οπαδοί έβγαζαν αφρούς από το στόμα και καπνούς από τα αυτιά. Σαν αιώνιος λεπτολόγος θα ήθελα πρώτον 2-3 κομμάτια παραπάνω και να έλειπε το “Exorcise the Demon” το οποίο αν και πολύ καλό κομμάτι και ίσως όνειρο απατηλό για πολλούς εκεί έξω, για SORCERER είναι μέτριο. Για το πρώτο υπήρχε ως δικαιολογία ο χρόνος, αμείλικτος οργανωτής των πάντων, αλλά φανταστείτε στο set επιπλέον τα “Born with fear”, “Queen in black” και “Dark ages” για παράδειγμα. Στο “The crowning of the Fire King” ο Σταυρακάκης των DOOMOCRACY συνείσφερε στα δεύτερα φωνητικά μαζί με την υπόλοιπη μπάντα, ενώ η κοινή του ερμηνεία στο “Sorcerer” μαζί με τον Engberg μας έστειλε στα ουράνια. Στο ξεκίνημα και μόνο εκείνου του κατατροπωτικού riff χάσαμε τον κόσμο από μπροστά μας, ήρθαν όλα «τα πάνω - κάτω» και επιβεβαιώθηκε το ρηθέν ότι το επικό doom metal είναι στην top τριάδα των metal υποειδών (μαζί με το κλασσικό heavy και, εντάξει, εμένα διαβάζετε τώρα, ξέρετε το πρώτο ποιο είναι) ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΑΠΟΨΗ. Εμφάνιση πραγματικό μάθημα από τους Σουηδούς, όλοι πίσω στα θρανία και γρήγορα.
Δημήτρης Τσέλλος


Μετά τη φοβερή εμφάνιση των SORCERER, μεταφερόμαστε λιγάκι πιο νοτιοδυτικά και από το επικό doom metal των Σουηδών βυθιζόμαστε στο μελωδικό doom/death metal των Δανών SATURNUS οι οποίοι τίμησαν στο έπακρο όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά του ήχου τους. Έχοντας περάσει έξι χρόνια από την τελευταία τους εμφάνιση στο An club, οι πιστοί φίλοι του συγκροτήματος έδωσαν το «παρόν» για τέταρτη φορά δείχνοντας την αγάπη τους για το σχήμα και με αυτό να τους το ανταποδίδει μ’ έναν στιβαρό και συμπαγή ήχο που γέμιζε ασφυκτικά τους τοίχους του Κυττάρου αλλά και με ειλικρινείς δηλώσεις εκτίμησης. Με τραγούδια κυρίως από τις δύο τελευταίες τους δουλειές όπως τα “Litany of rain”, “Forest of insomnia”, “A fathers providence” και "I long", οι SATURNUS έστεκαν επιβλητικοί στη σκηνή, έχοντας παλιάς κοπής λιτό στήσιμο και κλείσιμο με το “Christ goodbye” από το ντεμπούτο τους “Paradise belongs to you” το οποίο παρέδωσε με τον καλύτερο και συμβολικότερο τρόπο τη σκυτάλη στον Eric Clayton για τις επόμενες δύο ώρες κατάνυξης που ακολούθησαν.
Κώστας Αλατάς


Πέρασαν εικοσιένα χρόνια… τόσα, ναι, από εκείνο το αλήστου μνήμης βράδυ στο ΡΟΔΟΝ. Τότε είχαμε δει τους SAVIOUR MACHINE. Που ο τότε Τύπος, αδυνατώντας να συλλάβει το ύφος, το νόημα, την αισθητική και το πραγματικό μεγαλείο της μουσικής τους, αν και μαγεμένος, τους είχε εντάξει στο “progressive metal”. Ίσως όμως και να μην ήταν τόσο άκυρος εκείνος ο χαρακτηρισμός τελικά, καθώς πως αλλιώς να χαρακτηρίσεις μια μπάντα που ξεκινά από το progressive rock των 70’s και φτάνει στο επικό heavy metal χωρίς στην πορεία να χάνει τον προσανατολισμό της; Θεωρητική συζήτηση, αλλά πάντα μας άρεσαν και μας αρέσουν κάτι τέτοια. Την φορά αυτή δεν θα βλέπαμε SAVIOUR MACHINE, αλλά τον τραγουδιστή τους μαζί με την προσωπική του μπάντα, τους… Εννέα. ERIC CLAYTON AND THE NINE λοιπόν, και το όνειρο μετρά πλέον λεπτά για να γίνει πραγματικότητα. Ένας - ένας οι συνοδοιπόροι του μεγαλύτερου ερμηνευτή (και όχι απλά τραγουδιστή) που έβγαλε ο «σκληρός ήχος» τα τελευταία τριάντα χρόνια λαμβάνουν τις θέσεις τους. Οι μέχρι σήμερα άγνωστοι σε μας Twan Bakker (τύμπανα), Rob Dokter (μπάσο), Bas Albersen (κιθάρα), Ludo Caanen (πλήκτρα) και Jeroen Geerts (κιθάρα) στην πορεία του live αποδείχτηκαν μπάντα μεγατόνων, άψογοι τόσο σαν μουσικοί όσο και σαν κοινωνοί του οράματος της γνωστής επιβλητικής φιγούρας του ανθρώπου που με τις ερμηνείες του άλλαξε τις μουσικές ζωές τόσων ανθρώπων, και που ήδη βρισκόταν μπροστάρης. Η σκηνή του Κυττάρου «γέμισε», η επιβλητικότητα του ανθρώπου αυτού δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα και με κανέναν. Ίσως μόνο, αν και υπό διαφορετική οπτική, με αυτή του Biff των SAXON. Το κοινό τον περίμενε ως μουσικό Μεσσία, για να ψάλλει το «Ωσαννά», να τον αποθεώσει, αλλά να μην τον οδηγήσει στην σταύρωση. Μια «σταύρωση» που του επιφύλαξε η ίδια η ζωή για κάποια χρόνια, με προβλήματα ναρκωτικών ουσιών, ασθένεια, και προσωπικά προβλήματα που όμως δεν τον λύγισαν. Ο Eric στα πενήντα του χρόνια πια δείχνει να πατά γερά στα πόδια του, να είναι καλά και έτοιμος για μια νέα αρχή τόσο με τους πρόσφατα επαναδραστηριοποιημένους SAVIOUR MACHINE όσο και με τους THE NINE. Και η αρχή του “Helter Skelter” των THE BEATLES δεν ήταν παρά η προθέρμανση…


…για ένα συγκλονιστικό show, το βιωματικότερο που έχει ζήσει η συναυλιακή πραγματικότητα της Ελλάδος τα τελευταία ΠΟΛΛΑ χρόνια. Πήγαμε τόσο πίσω στον χρόνο, τόσο πίσω στις ζωές μας… Η εφηβεία μας πέρασε από μπροστά μας στολισμένη με νότες, νότες που τότε μας μάγευαν και μας καθήλωναν, οι ίδιες νότες που τώρα μας έφεραν πολλές φορές ένα βήμα πριν «σπάσουμε» τελείως από την συγκίνηση. Γίναμε ένα με το Είδωλο (“Enter the Idol”), βρεθήκαμε στην μέση της δίνης που δημιουργούν Χριστιανοί και Αλλόφρονες (“Christians and lunatics”), είδαμε τον Δολοφόνο (“Killer”, σε ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ εκτέλεση) να φορά την ανέκφραστη μα τόσο τρομαχτική αυτή Μάσκα (“The Mask”) και υποδεχτήκαμε τον Υιό της Βροχής (“Son of the rain”). Ακούσαμε το “Ludicrous smiles”, το “The wicked window”, όλοι νιώσαμε σαν μέσα στο ίδιο όνειρο, κανείς μας δεν ήθελε να ξυπνήσει… Οι Εννέα έδειχναν τόσο μα τόσο χαρούμενοι από την υποδοχή του κόσμου, το έβλεπες αυτό ξεκάθαρα στα πρόσωπά τους, όταν έπαιρνες για λίγο το βλέμμα σου από τον αδιαμφισβήτητο πρωταγωνιστή της βραδιάς. Ο Eric από την άλλη, με μια όψη τόσο μα τόσο ευγενική, με καλοσύνη να βγαίνει πηγαία από μέσα του, βίωνε και αυτός με την ίδια ένταση όλα όσα διαδραματίζονταν εκείνη την ώρα στον ευλογημένο χώρο του Κυττάρου και ανταπέδιδε την αμέριστη αγάπη του κόσμου με τον δικό του, ξεχωριστό τρόπο. Στο 16λεπτο έπος “The Stand” λύγισαν σίδερα, «έσπασαν» καρδιές από το καρδιοχτύπι, ρίγησε μέχρι και το τελευταίο ποτήρι στα bars του μαγαζιού. Ακούσαμε δύο νέες συνθέσεις (“The space between us” και “American whore”) από το επερχόμενο ντεμπούτο του group με την πρώτη να είναι αριστουργηματική, έτσι, σαν ένα διάλλειμα από την συναισθηματική φόρτιση των στιγμών εκείνων. Χρειαζόταν τελικά, αφού η θεατρικότατη, εναλλακτική εκτέλεση του “Carnival of souls” με την μπάντα να μην φαίνεται σχεδόν μέσα σε καπνούς και με πολύ χαμηλό φωτισμό και το υπέρτατο “The Legion”, με τον Clayton τυλιγμένο με την Αστερόεσσα να τραγουδά με όλο του το «είναι», έστειλαν την συναυλία σε επίπεδα που δεν μπορεί να συλλάβει κανείς νους ανθρώπου. Μόνο η ψυχή του…

Το finale όμως ήταν ίσως το peak της βραδιάς. Οι Εννέα ξεκινούν το “Love never dies”, ο Eric όμως δεν τους ακολουθεί. Κατεβαίνει από την σκηνή και περνά μπροστά από τον καθένα μας ξεχωριστά για να μας σφίξει το χέρι, να μας αγκαλιάσει και να μας πει το δικό του «ευχαριστώ». Στο πρόσωπό του η ανακούφιση από τα τόσα χρόνια πόνου, η επούλωση των πληγών του και η αιώνια ευγνωμοσύνη προς όλους όσους από μας δεν σταματήσαμε ποτέ να πιστεύουμε στο μεγαλειώδες ταλέντο του. Ολοκληρώνει αυτόν τον ιδιότυπο «γύρο», ανεβαίνει στην σκηνή και τραγουδά μαζί με τον κόσμο τα τελευταία μέρη του υπέροχου αυτού τραγουδιού. Μέσα σε αποθέωση, όλα φτάνουν στο τέλος τους. Όπως τους πρέπει, όπως τους αρμόζει…


Επίλογος… Το festival κρίνεται ως απόλυτα επιτυχημένο. Όλα ήταν άψογα, και σαν κερασάκι στην τούρτα ήρθε η ανακοίνωση από τον ίδιο τον διοργανωτή του, τον Κώστα Μυλωνά, πως του χρόνου ήδη έχουν κλείσει οι KING GOAT, MEMORY GARDEN (!) και σε ένα special show θα απολαύσουμε ως headliners τους TIAMAT, να παρουσιάζουν τις καλύτερες στιγμές των “Clouds” και “Wildhoney”. Να δούμε ποιοι άλλοι θα έρθουν! Όσον αφορά το φετινό τώρα, νικητές της βραδιάς οι SORCERER, δεύτεροι οι DOOMOCRACY και φυσικά εκτός συναγωνισμού, οι ERIC CLAYTON AND THE NINE σε μια εμφάνιση που έκανε τον κόσμο παραμιλά. Ολόκληροι μαντράχαλοι (μεταξύ αυτών και ο γράφων) εθεάθησαν να βουρκώνουν και στο τέλος να κλαίνε, να αγκαλιάζονται τρισευτυχισμένοι που επιτέλους βλέπουν ζωντανά έναν ήρωα της μουσικής τους νιότης. Και αυτές οι αντιδράσεις δεν μπορούν να συγκριθούν με κανένα headbanging… Περιμένουμε το ντεμπούτο των Εννέα, την ολική επαναφορά των SAVIOUR MACHINE και μια συναυλία τους, καθώς μόνο αυτή μπορεί να ξεπεράσει αυτό που ζήσαμε. Τίποτα άλλο. Και την περιμένουμε, μετά από όσα βιώσαμε, ως Μάννα εξ Ουρανού. Όσο για τον ίδιο τον Eric, είναι πια ένας νικητής του μεγαλύτερου αγώνα που μπορεί να δώσει ένας απλός άνθρωπος: αυτού ενάντια στις δυσκολίες της ίδιας της ζωής. Μακάρι να τον έχει και αυτόν και όλους μας ο Θεός καλά, για να ξαναζήσουμε τέτοιες στιγμές. God bless you Eric, my dear friend. It’s been too long, we’ve missed you…

Δημήτρης Τσέλλος
Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

Αναλυτικό photo report βλέπετε εδώ

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Bruce Dickinson – “What does this button do” @Θέατρο Παλλάς (4/11/2019)

5 Νοεμβρίου, 2019 - 19:45 Ντίνος Γανίτης

Από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε το συγκεκριμένο γεγονός καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα. Για έναν οπαδό του Bruce Dickinson, σαν και του λόγου μου, ήταν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να δω από κοντά...

[περισσότερα]

MOONSPELL/ROTTING CHRIST/SILVER DUST @Matrix, Bochum, 25/10/2019

5 Νοεμβρίου, 2019 - 00:15 Γιώργος Κόης

Τι κάνει ένας οπαδός όταν προσπαθεί να συνδυάζει τα επαγγελματικά του με τη διασκέδαση; Απλά ψάχνει να βρει στο μέρος που θα βρίσκεται τι παίζει από συναυλίες βεβαίως. Κάπως έτσι κι εγώ, μόλις...

[περισσότερα]

ACID DEATH / DREAMLONGDEAD / EVIL WITHIN @Temple, 26/10/2019

4 Νοεμβρίου, 2019 - 23:45 Γιώργος Δρογγίτης

Το τελευταίο Σάββατο του Οκτωβρίου μας βρίσκει προ ενός πολύ σημαντικού live στο γνωστό Temple στη περιοχή του Κεραμεικού. Οι βετεράνοι της εγχώριας death metal σκηνής, οι “τρελοί του χωριού” λόγω...

[περισσότερα]

APOCALYPTICA @Piraeus 117 Academy, 31/10/2019

3 Νοεμβρίου, 2019 - 01:00 Άγγελος Κατσούρας

4η φορά συνολικά στη χώρα μας για τους υπέροχους Φιλανδούς πρωτευουσιάνου (εκ Ελσίνκι ορμώμενοι) APOCALYPTICA. Πρώτη όμως σε τόσο κοντινό χρονικό σημείο με την προηγούμενη, καθώς πέρασαν 2 χρόνια...

[περισσότερα]

BARONESS / BREATH AFTER COMA @Gagarin205 (19/10/2019)

21 Οκτωβρίου, 2019 - 17:30 Άγγελος Κατσούρας

15 χρόνια φαγούρας πήραν τέλος για το Ελληνικό κοινό όσον αφορά τους BARONESS και τελικά μπορέσαμε να νιώσουμε κι εμείς μέρος του παγκόσμιου πολιτισμού και να τους δούμε στη χώρα μας. Υπάρχει λόγος...

[περισσότερα]