GEOFF TATE’S OPERATION MINDCRIME – ILLUSORY @Gagarin205, 14/02/2019

18 Φεβρουαρίου, 2019 - 13:00

Πέμπτη βράδυ, ημέρα των ερωτευμένων και του Ολυμπιακού. Κατηφορίζω για το Gagarin, ελπίζοντας ο θρυλικός Geoff Tate να τιμήσει το άλμπουμ ορόσημο στην ιστορία του heavy metal. Το άλμπουμ που μας έκανε να νιώσουμε ότι η ζωή δεν είναι μόνο sex, drugs και rock n’ roll όπως προσπάθησε να μας πείσει μια ολόκληρη γενιά μουσικών ή ανούσιες επικλήσεις στον Διάβολο, αλλά ένας αγώνας σε ένα κόσμο γεμάτο αντικρουόμενα συμφέροντα, δολοπλοκίες και ατελείωτο πόνο, με μικρές αναλαμπές χαράς. Ο Tate σε μια εμβληματική ημέρα, ειδικά αν είσαι ανθοπώλης ή περιπτεράς, με μια τίμια, δανεική,
διορισμένη, όπως θέλετε πείτε την μπάντα, από ανθρώπους που ήταν οριακά γεννημένοι όταν κυκλοφόρησε στο αριστούργημα των QUEENSRYCHE θα ερχόταν στην Αθήνα, για να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει την πιο ερωτική παροιμία… «η γριά κότα έχει το ζουμί».


Η θεά τύχη ευνοεί τους τολμηρούς και αφού καταφέραμε να μπούμε εγκαίρως στο venue, όπου είχε δημιουργηθεί μία αρκετά μεγάλη ουρά από κόσμο που περίμενε να αγοράσει εισιτήριο ή να ανταλλάξει το ηλεκτρονικό του στο ταμείο, φτάνοντας σχεδόν όλοι την ίδια στιγμή, βρέθηκα να παρακολουθώ το support σχήμα, τους Αθηναίους ILLUSORY. Τίμιο, καλοπαιγμένο US power metal με την μορφή του μπασίστα να δεσπόζει, θυμίζοντας μου την μπάντα των BLUES BROTHERS λόγω τεχνοτροπίας. Αν αρέσκεστε στο SAVATAGE meets IRON MAIDEN metal θα απολαμβάνατε ένα σχήμα, που αδικήθηκε από τη στατικότητά του, κύρια λόγω του ελάχιστου χώρου που είχε επί σκηνής, όντας και έξι άτομα. Διακριτικά πλήκτρα, δισολίες και το τελευταίο τραγούδι να έχει ένα instrumental τμήμα, που έδειξε και επιρροές πιο rock, πέραν από τις metal αλλά και τον μπασίστα να αναδεικνύει στοιχεία, που αδικούνται κάποιες στιγμές σ’ ένα τόσο σφιχτό ήχο. Το κοινό τους χειροκρότησε, σε μια προσπάθεια που προσωπικά με έπεισε να ψάξω να ακούσω δουλειά τους. Αλλά ας μην γελιόμαστε όλοι είχαμε έρθει εκεί για τνα δούμε αν "the stage lies” παραφράζοντας ένα τραγούδι του “Operation: mindcrime”.


Το ρολόι έλεγε 22.30, ένα τέταρτο αργότερα από την προγραμματισμένη ώρα εμφάνισης. Για Ελλάδα λογικό δηλαδή και κόσμος έμπαινε ακόμη στο venue (sic) ενώ ο roadie και ο διοργανωτής μετέφεραν την παράκληση του Tate μην καπνίζει το κοινό. Αλλά ο γνωστός , τίμιος, Έλληνάρας μεταλλάς, δεν μασάει από τραμπουκισμούς. Μόλις γινόταν η ανακοίνωση, άναβαν τα τσιγάρα γραφικοί τύποι, που έγραφαν και εμάς τους υπόλοιπους στα μπλουζάκια που είχαν αγοράσει από το ίντερνετ, για να δείχνουν «πάλιουρες» ή λόγω ηλικίας είχαν τα πρώτα σημάδια Αλτσχάιμερ κάτι 40 plus στον εξώστη. Οι πιο ευγενικοί απλά άτμιζαν, γιατί όπως τους είπε η εταιρία ο ατμός δεν προκαλεί πρόβλημα. Το ίδιο να το πείτε όταν αρκετοί από εμάς θα επισκεφθούμε ογκολογικά και πνευμονολογικά νοσοκομεία σε μερικά χρόνια, γιατί εσείς, οι καπνιστές, δεν μπορείτε δύο ώρες χωρίς τσιγάρο σε κλειστό χώρο. Αδιανόητες καταστάσεις έλλειψης σεβασμού, στην συναυλία ενός άλμπουμ, που μιλά ακριβώς για την διαφθορά των ηθών. Τι 90’s, τι 00’s, εδώ δεν αλλάζει τίποτα. (σ.σ. Σημειωτέον στον Kotzen πέρυσι, το αντίστοιχο αίτημα έγινε απόλυτα σεβαστό από το κοινό στο Κύτταρο).


Τα πρώτα μέλη του σχήματος που θα συνόδευε τον Tate εμφανίζονται και το “Operation: mindcrime” θα παιχτεί ολόκληρο απνευστί, δίχως να αφήσει εκτός ούτε τα ενδιάμεσα instrumental. Η πρώτη έκπληξη, οι Ιταλοί κιθαρίστες, που στυλιστικά παραπέμπουν σε σχήματα που θα συνόδευαν άνετα τον Zucchero και την Άννα Βίσση στην “rock” φάση της, ενώ μαζί τους ήταν στα ντραμς ο Felix Bohnke, ο οποίος «ξέμεινε» εδώ από την εμφάνιση του Gus G, μιας και είναι ο μόνιμος των AVANTASIA και περιοδεύει ο άνθρωπος όσο μπορεί για να ζήσει. Η εμφάνιση σε πείραξε, θα μου πεις. Όχι ιδιαίτερα, αλλά όλα έχουν τη θέση τους. Εμφανίζεται τελευταίος ο Σάκης Φράγκος, αλλά τελικά είναι ο Tate. Οι διαφορές μόνο στο ότι ο Tate είναι αρκετά πιο βαρύς σε σχέση με το παρελθόν, ένδειξη ελπίζω καλοζωίας… Τα σχόλια περί εμφάνισης μέχρι εδώ… Όταν ανοίγει το στόμα του, ακούμε την πιο τίμια εκτέλεση του “Operation: mindcrime” από τον δημιουργό του, στα εξήντα του πια. 


Ναι, προφύλαξε την φωνή του, ναι, δεν έκανε τις ακροβασίες του 2004, αλλά ήταν σωστός, δυναμικός, θεατρικός και πάνω από όλα πιστεύω μετάνιωνε κάθε στιγμή μέσα του, που δεν ξαναγράφει τέτοια μουσική. Γιατί; Επειδή το ελληνικό κοινό, το Αθηναϊκό κοινό, έδειξε υπέρμετρη αγάπη και λατρεία… Δεν χρειάστηκαν δεύτερα φωνητικά αν και είχε κάποια προηχογραφημένα… Το Gagarin τραγουδούσε τον μεγάλο του έρωτα σε ένα κλασικό άλμπουμ… Όχι μόνο τα ρεφρέν, αλλά και εισαγωγές, στίχους, τα πάντα, σε σημείο ο Tate να γυρνά μαγεμένος το μικρόφωνο στον κόσμο. Αν πρέπει να ξεχωρίσουμε κάποια στιγμή θα είναι τα “Revolution calling”, “Operation: mindcrime”, “Spreading the disease”, “I don’t believe in love”, “The needle lies”, “Suite sister Mary” με την εμφάνιση της Ιταλίδας, θεάς στην εμφάνιση, μέτριας στη φωνή, που βοήθησε τον Tate αλλά τράβηξε τα βλέμματα με την σίγουρα εκτός μοναστηριακών κανόνων εμφάνισή της… 


Τίμιο, “παντελονάτο” metal, απλό δίχως φιοριτούρες, το μόνο μείον οι μουσικοί που αν και τεχνικά άρτιοι, ούτε αυτοί δεν πίστευαν που βρίσκονται. Τραγουδούσαν τα λόγια, έπαιρναν πόζες, αλλά απλά αναπαρήγαγαν δίχως συναίσθημα, τη μουσική των QUEENSRYCHE, υποστηρίζοντας έναν τραγουδιστή, που τίμησε το παρελθόν του, μπροστά σε ένα κοινό, που άφησε τα κινητά και τραγουδούσε κάθε λέξη. Άνθρωποι αγέννητοι την εποχή που κυκλοφόρησε το άλμπουμ έδιναν ηχηρό παρόν στις πρώτες σειρές. Άνθρωποι που μεγαλώσαμε με το άλμπουμ γεμίσαμε τον εξώστη και το πίσω μέρος σε ένα κατάμεστο Gagarin. Αλλά όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, γίναμε ένα με τον Tate και τον άτυχο ήρωά του. Στην λήξη του άλμπουμ, όλοι ήταν εκεί γεμάτοι συναισθήματα και ένταση (κάποιοι γιατί έμαθαν το σκορ του Ολυμπιακού, κάποιοι γιατί μόλις τους χώρισε το έτερο ήμισυ επειδή προτίμησαν τη συναυλία,) οι περισσότεροι όμως γιατί βιώσαμε μια κατάθεση ψυχής ενός καλλιτέχνη, που την σκηνική απόδοσή του, ντοπάριζε το αφιονισμένο κοινό, τραγουδώντας μαζί του.


Το κερασάκι, που ήταν γνωστό χάρη στο internet, ήταν η επιλογή των τραγουδιών που αποτέλεσαν το encore. “Best I can”, “Silent lucidity”, “Empire”, “Jet city woman”. Στο “Empire” το κοινό τον συνέδραμε ακόμα μια φορά κι αυτός απλά χαμογελούσε. Στο “Silent lucidity” έδειξε πόσα σημαίνει γι’ αυτόν το τραγούδι, προλογίζοντας το σαν «το τραγούδι με το οποίο γεννήθηκαν, θάφτηκαν αλλά και «συνελήφθησαν» κάποιοι από εσάς» και με μια ερμηνεία συναισθηματική αν και ο χρόνος έκανε αισθητή την παρουσία του στη φωνή του. Από την άλλη η ωριμότητα του Tate είναι ακριβώς εκεί. Τραγουδά. Zεσταίνει την φωνή. Αφήνει τους ακροβατισμούς και στα δυνατά σημεία εφορμά, όσο αντέχει και σίγουρα με ζέση και πάθος.


Το τέλος της συναυλίας με βρήκε με τον Τσέλλο και τον Μπούκη να διαφωνούμε για τον αν πρέπει να επιλέγει τοπικούς μουσικούς για να περιοδεύει και γιατί είχε Ιταλούς, Ιρλανδούς, Γερμανούς, κάτι σαν τη δύναμη του ΝΑΤΟ στο Κόσοβο. Αντιλαμβάνεστε οι περισσότεροι, ότι το να εξηγείς στον Τσέλλο, πως ο Tate έχει δικά του κριτήρια και δεν παρακολουθεί τον σύγχρονη US power σκηνή, για να επιλέξει Έλληνες μουσικούς. Ούτε ότι έχει τον χρόνο να προβάρει σε κάθε χώρα με άλλους, είναι σαν να πείσω τον Γιαννακόπουλο, να αποκτήσει αθλητική παιδεία στο μπάσκετ. Τους άφησα αγκαλιασμένους με τον Μπούκη, να συζητάνε την φυγή του Νίκα επειδή είχε πρωινό ξύπνημα και κατηφόρισα την Λιοσίων σκεπτόμενος πώς θα ήταν να είχε μαζί του τη σύνθεση των QUEENSRYCHE του ‘04, στο Rockwave να τον υποστηρίξει… Με αυτά και με αυτά ανανεώνουμε το ραντεβού μας για τα 30 χρόνια “Empire”. Με όποιους μουσικούς και αν εμφανιστεί, μην τον χάσετε. Σύντομα αυτή η μεγάλη φωνή, θα αφήσει το metal και θα δεν θα συγχωρέσετε ποτέ τον εαυτό σας, που δεν τον είδατε να ερμηνεύει τα τραγούδια που πραγματικά αγαπά ακόμη και αν το όλο metal concept δεν τον εκφράζει πια. Σ' ευχαριστούμε για τη συναυλία. Ευτυχώς δεν έπαιξες τραγούδια από το sequel (OP2) στο encore γιατί θα ξενερώναμε.

Στέλιος Μπασμπαγιάννης
Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Rise of Decay mini fest (NIGHTRAGE – CAELESTIA – ANTHOLOGY – EVIL WITHIN) @Temple, 12/04/2019

16 Απριλίου, 2019 - 01:30 Σάκης Φράγκος

Παρασκευή βράδυ, δύσκολη κατάσταση. Τρομακτική νεροποντή, μποτιλιάρισμα, όχι οι πιο ανθρώπινες συνθήκες για να πας να δεις με θετική διάθεση μία συναυλία. Η αλήθεια είναι όμως, ότι οι ώρες που πέρασα...

[περισσότερα]

ARTILLERY / MURDER ANGELS / DEMOLITION TRAIN @ The Crow (7/4/2019)

11 Απριλίου, 2019 - 15:15 Άγγελος Κατσούρας

Μία συναυλία-όνειρο όπως αποδείχτηκε τελικά θα παρακολουθούσαμε την πρώτη Κυριακή του Απρίλη, όπου από δω και μετά το συναυλιακό πρόγραμμα στην κυριολεξία παίρνει φωτιά και πρέπει να διαλέξουμε που...

[περισσότερα]

ACID DEATH / VOIDNAUT @ THE CROW (6/4/2019)

9 Απριλίου, 2019 - 15:45 Γιώργος Δρογγίτης

Τι και αν ο καιρός ήταν άστατος (χειμωνοκαλόκαιρο), τι και αν έπρεπε να σηκωθώ για δουλειά στις 5.00 τη Κυριακή, τίποτα δε θα με εμπόδιζε από το να βρεθώ το Σαββατόβραδο στο THE CROW CLUB, για να δω...

[περισσότερα]

BULLET FOR MY VALENTINE / PROJECT RENEGADE @ Piraeus 117 Academy (05/04/19)

7 Απριλίου, 2019 - 00:15 Γιάννης Παπαευθυμίου

Η αλήθεια είναι ότι έφυγα σφαίρα από το σπίτι για να προλάβω την εμφάνιση των PROJECT RENEGADE. Είχα διαβάσει πολύ καλά σχόλια για την εμφάνιση τους στο πρόσφατο Ladies of metal fest και ήθελα να το...

[περισσότερα]

U.D.O. / RED PARTIZAN / KISS OF THE DOLLS @Piraeus 117 Academy, 31/03/2019

2 Απριλίου, 2019 - 15:15 Σάκης Νίκας

Νομίζω πως ο Καλλιτέχνης Udo Dirkschneider, δεν χρειάζεται συστάσεις γιατί μέχρι να σβήσει ο ήλιος θα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια στο heavy metal χώρο. Το σημαντικό είναι ότι με το...

[περισσότερα]