INSOMNIUM - TRIBULATION - CAELESTIA @ Piraeus Academy - ΑΘΗΝΑ, 26/03/2018

27 Μαρτίου, 2018 - 01:45

Η εμφάνιση των INSOMNIUM στην χώρα μας, όπως αποδείχθηκε ήταν κάτι που περίμενε αρκετός κόσμος και δικαίως. Από όταν ακυρώθηκε η προηγούμενη τους εμφάνιση πριν από λίγα χρόνια, μεσολάβησε η κυκλοφορία του “Winter’s gate”, όπου με αυτό το ποιοτικό και εκπληκτικό άλμπουμ το συγκρότημα εκτοξεύτηκε και εμπορικά. Έτσι λοιπόν, πέρα από τους φανατικούς οπαδούς τους συγκροτήματος, αρκετός κόσμος ανυπομονούσε να βρεθεί ανήμερα της εθνικής εορτής της 25ης Μαρτίου στο Piraeus Academy για να τους απολαύσει, και πόσο μάλλον όταν μαζί τους θα εμφανιζόντουσαν και οι TRIBULATION, που είναι ένα συγκρότημα που απολαμβάνουμε την λάμψη του τώρα!

CAELESTIA

Στο πολύ καλό πακέτο όμως των δύο αυτών συγκροτημάτων, προστέθηκαν και οι δικοί μας CAELESTIA για να ζεστάνουν το κοινό. Το συγκρότημα από την Αθήνα είχε κυκλοφορήσει την τελευταία του δουλειά, το άλμπουμ “Thanatopsis”, στα τέλη του προηγούμενου έτους, και η εμφάνιση τους μαζί με τους TRIBULATION και τους INSOMNIUM ήταν μία πολύ καλή ευκαιρία για να τους δούμε και ζωντανά. Δυστυχώς όμως η εμφάνιση των CAELESTIA δεν ήταν καλή, καθώς τα προβλήματα του ήχου τους ήταν κάτι παραπάνω από ενοχλητικά. Αργότερα μάθαμε πως το συγκρότημα είχε την ατυχία όταν έκανε sound check, να υπάρξει μία διακοπή ρεύματος που στην ουσία δεν τους άφησε να ελέγξουν τον ήχο τους καθόλου.

Το αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού είχε ως αποτέλεσμα να μην ακούσουμε καθόλου φωνητικά, κάτι που και ο ίδιος ο τραγουδιστής δήλωνε μετά από κάθε τραγούδι, τα όργανα να χάνονται και τα ντραμς να καλύπτουν τα πάντα. Όλα τα παραπάνω επηρέασαν το συγκρότημα και στην σκηνική του παρουσία αλλά και στην απόδοση του, που δεν ήταν όσο καλή έπρεπε. Κακές βραδιές μπορεί να έχουν όλες οι μπάντες, είτε έχουν έναν δίσκο στην καριέρα τους είτε είναι κολοσσοί. Αυτό όμως που πρέπει να κάνουν οι CAELESTIA είναι να αφήσουν αυτό το βράδυ πίσω τους και να προχωρήσουν στο επόμενο, που όλοι θα περιμένουν να δουν το συγκρότημα έτσι όπως πρέπει να είναι.

Δημήτρης Μπούκης

TRIBULATION

Οι Σουηδοί κατάφεραν με το τελευταίο τους album, “Down below”, να γίνουν αντικείμενο πολλών συζητήσεων. Άλλοι θεωρούν υπερβολικό τον ντόρο γύρω από το όνομα τους και άλλοι τους βρίσκουν στο τέταρτο album τους να είναι πιο ενδιαφέροντες από ποτέ. Προσωπικά ανήκω στη δεύτερη κατηγορία και μου είχαν κάνει μεγάλη εντύπωση στο προηγούμενο album τους. Ακόμα μεγαλύτερη, όμως, μου προκάλεσε ο φετινός τους δίσκος που πραγματικά με εξέπληξε με το πόσο μεστοί έχουν γίνει στα riffs τους και στις αρμονικές τους.

Ήταν τυχεροί να έχουν εκπληκτικό ήχο, γεγονός που βοήθησε στο μέγιστο βαθμό στο να παρουσιαστεί όπως πρέπει το υλικό τους. Αυτό που με παραξένεψε είναι ότι έπαιξαν λιγότερα τραγούδια από το “Down below” (“Lady death”, “Nightbound”, “The lament”) απ' ότι από το “The children of the night (“In the Dreams of the Dead”, “Melancholia”, “Strange Gateways Beckon”, “The Motherhood of God”)! Δε δίστασαν μάλιστα να παρουσιάσουν με το τωρινό τους ύφος τα “Rånda” και “Ultra Silvam” από το δεύτερο album τους, “Formulas of death”, που απέχει ηχητικά σε επίπεδο ακρότητας από τους επόμενους δύο δίσκους τους. Όπως και να έχει κέρδισαν ακόμα και τον πλέον άσχετο με τη μουσική τους και αυτό φαινόταν στα πηγαδάκια που στήθηκαν μετά το πέρας της σχεδόν 50λεπτης παρουσίας τους στη σκηνή του Piraeus Academy.

Το πώς το κατάφεραν έχει μεγάλη σημασία. Καταρχήν δεν μπήκαν στη διαδικασία να βάλουν προηχογραφημένα μέρη μέσα στα κομμάτια, παρά μόνον στο μεσοδιάστημα ανάμεσα τους. Έτσι οι δύο κιθαρίστες γέμισαν όσο δεν πάει τον ήχο τους, μεταμορφώνοντας ιδανικά σε επίπεδο live τις συνθέσεις τους. Όμως και η σκηνική τους παρουσία ήταν το κάτι άλλο. Πραγματικά ο καθένας σε έναν δικό του μικρόκοσμο. Ο τραγουδιστής και μπασίστας, Johannes Andersson, χωρίς ιδιαίτερη κινησιολογία ήταν σαν να βρισκόταν σε black metal συγκρότημα της τρέχουσας δεκαετίας με avant garde κατεύθυνση. Ο Adam Zaars στην κιθάρα ήταν λες και βρισκόταν σε glam/sleaze μπάντα, ειδικά με τον τρόπο που έπαιζε τα lead θέματα. Αυτό, όμως που έλαβε τα πιο πολλά σχόλια ήταν σίγουρα  ο Jonathan Hultén!

«Τι πίνεις και δε μας δίνεις» πιστεύω πως έλεγαν άπαντες βλέποντας τη θηλυπρεπή φιγούρα του να κάνει με την κιθάρα όλες τις πιθανές κινήσεις που μπορούν να γίνουν! Πραγματικά δεν περιγράφεται η ενέργεια που έβγαζε και η ακρίβεια στο παίξιμο του ήταν απαράμιλλη. Πραγματικά ο πρωταγωνιστής της βραδιάς και το θέμα συζήτησης για όλη τη συναυλία. Και πώς να περιγράψει κανείς την φοβερή εικόνα των δύο κιθαριστών μέσα στους καπνούς που έβγαιναν κάτω από τις βάσεις που είχαν στηθεί εκατέρωθεν των τυμπάνων.  Όσον αφορά τον νεοφερμένο Oscar Leander στα drums δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο να ειπωθεί πέρα από το γεγονός ότι ήταν ακριβής και επαρκέστατος.

Είχα μεγάλη αγωνία να τους δω live και επίτηδες δεν μπήκα ποτέ μου στη διαδικασία να ψάξω videos στο internet. Μπορώ να πω, λοιπόν, ότι καταλαβαίνω πλήρως όποιον πει ότι το όλο στήσιμο τους είναι επιτηδευμένο για να τραβήξει ετερόκλητο κοινό με την συνολική τους παρουσία. Όμως επειδή στο τέλος όσο καλή κι αν είναι η εικόνα, η μουσική είναι αυτή που μένει, τολμώ να πω ότι είδαμε εκείνη τη βραδιά μια μπάντα που είναι μια καλοκουρδισμένη μηχανή. Έχοντας κομμάτια που δεν απαιτούν να ακούς κάτι συγκεκριμένο στη σκληρή μουσική για να σε κερδίσουν, πιστεύω ακράδαντα ότι μόλις ξεκίνησαν την άνοδο τους στην πυραμίδα των μεγάλων σχημάτων του hard n’ heavy ήχου. Με εμφανίσεις σαν κι αυτές ο μύθος τους θα γιγαντώνεται και αν καταφέρουν να βγάζουν δίσκους τόσο καλούς όσο αυτούς που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα, τότε θα είναι το next big thing για τη σκληρή μουσική – αν δεν είναι για εσάς ακόμα με το “Down below”.  Κι αν σας ξενίζει η σκηνική τους παρουσία, μην ανησυχείτε! Πιστεύω ότι στον επόμενο δίσκο θα είναι διαφορετικοί, εκτός κι αν έχουν κατασταλλάξει στο πως θέλουν να είναι live: Κυριολεκτικά στον κόσμο τους και οι τέσσερις!

Παράπονο έχω μόνο για το γεγονός ότι δεν ακούσαμε live το απίστευτο “Subterranea”…

Λευτέρης Τσουρέας

INSOMNIUM

Η εμφάνιση των TRIBULATION έχει τελειώσει και στα πηγαδάκια που είχαν στηθεί μεταξύ γνωστών και φίλων, είχαμε όλοι κάτι κοινό να πούμε. Ότι δηλαδή, η εμφάνιση τους ήταν το λιγότερο υποδειγματική και το πιο σημαντικό ήταν πως αυτό δεν έβγαινε μόνο από τα χείλη των οπαδών τους, αλλά και όσων δεν το έχουν με το στιλ το δικό τους. Για εμένα όμως μικρή σημασία είχαν όλα αυτά, διότι η στιγμή που περίμενα τόσα χρόνια πλησίαζε. Το σκηνικό είχε στηθεί, το στοιχειωμένο βουνό που κοσμεί το εξώφυλλο του “Winter’s gate” δέσποζε πίσω από τα ντραμς και όλα πλέον ήταν έτοιμα για να ανεβεί στη σκηνή του Piraeus Academy, ένα από τα συγκλονιστικότερα συγκροτήματα και άξια τέκνα της σκανδιναβικής melodic death metal σκηνής, οι Φινλανδοί INSOMNIUM.

Πυκνός καπνός είχε καλύψει την σκηνή ως ένα μαγικό πέπλο μυστηρίου, που σε συνδυασμό με το μπλε παγωμένο φως που κυριαρχούσε, μας προϊδέασε για το τι θα επακολουθούσε. Η εισαγωγή που ακούστηκε από τα ηχεία, ήρθε ως επιβεβαίωση ότι θα ακούγαμε το σαραντάλεπτο έπος “Winter’s gate” μέσα σε όλη του την μεγαλοπρέπεια. Το συγκρότημα βγήκε στην σκηνή και από εκεί και μετά ο χρόνος πάγωσε, καθώς οι INSOMNIUM μας ταξίδεψαν μαζί με μία ομάδα Vikings, σε ένα άγνωστο και έρημο νησί που μύριζε φόβο και θάνατο. Το συγκρότημα σε τρομερή φόρμα, με τον εκπληκτικό Jani Limmatainen (SONATA ARCTICA, THE DARK ELEMENT) να έχει πάρει προσωρινά τον ρόλο του Ville που απουσίαζε λόγω οικογενειακού προβλήματος, απέδωσε εξαιρετικά το άλμπουμ, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ήταν τέλειοι. Τα προηχογραφημένα μέρη που έχει το “Winter’s gate”, δημιούργησαν έναν μπούκωμα, με αποτέλεσμα ο ήχος τους να μην είναι τόσο διαυγής και καθαρός όσο θα έπρεπε, κάτι που έγινε ξεκάθαρο στο δεύτερο κομμάτι του setlist, όταν και έπαιξαν τραγούδια από τις άλλες τους κυκλοφορίες, με τον ήχο να είναι πολύ καλύτερος. Συγχωρέστε όμως το οπαδιλίκι μου και επιτρέψτε μου να δηλώσω πως εμένα δεν με χάλασε τίποτα. Από το πρώτο λεπτό μέχρι το τέλος του “Winter’s gate”, είδα και άκουσα ένα συγκρότημα που με έκανε να ανατριχιάσω, να δακρύσω και να χάσω την φωνή μου.

Σε όλη την διάρκεια του “Winter’s gate”, τα πρόσωπα της μπάντας δεν ήταν εμφανή λόγω του χαμηλού φωτισμού. Πάραυτα, η κινητικότητα των μελών γέμιζε την σκηνή, η φωνή του Niilo ήταν καθηλωτική και οι μελωδίες, που πήγαζαν από τις κιθάρες του Marcus και του Jani, αψεγάδιαστες. Αυτό όμως που μου προκάλεσε πολύ θετικές εντυπώσεις, ήταν το πόσο εξαιρετικά απέδωσε τα καθαρά φωνητικά ο Jani, που δεν είναι καν μόνιμο μέλος της μπάντας, αλλά τραγούδησε καλύτερα από το CD!

Σε συνέχεια όμως αυτής της εμφάνισης και αφού πλέον το “Winter’s gate” είχε ολοκληρωθεί, τα φώτα ζωήρεψαν, τα πρόσωπα της μπάντας φανερώθηκαν και ήμασταν πλέον έτοιμοι να απολαύσουμε τα επόμενα τραγούδια που θα μας παρουσίαζε το συγκρότημα. Δεν ήμασταν όμως τόσο έτοιμοι να δεχθούμε το απόλυτο σοκ με αυτό που ακολούθησε. Τι ήταν αυτό; Ε λοιπόν τα κομμάτια που παίχτηκαν σε σειρά ήταν τα “The primeval dark”, “While we sleep” και “Mortal share”! Τι; Θέλετε και άλλο; Ωραία! “Down with the sun”, “Weather the storm” (χωρίς Μιχαλάκη βέβαια αλλά μαζί του θα τα πούμε σε ένα μήνα) και “Ephemeral” για την συνέχεια! Αν και το κλείσιμο το περιμέναμε τελείως διαφορετικό, τα “The promethean song” και “Only one who waits”, που έκλεισαν τα 90 λεπτά εμφάνισης των INSOMNIUM, δεν απογοήτευσαν.

Μετά από μία τέτοια εμφάνιση, όπου το συγκρότημα φάνηκε να την γουστάρει από την αρχή μέχρι το τέλος και ο κόσμος να δείχνει πως περνάει τέλεια, δεν είναι πολλά αυτά που μπορεί να πει κανείς. Το συγκρότημα είναι εξαιρετικό, αν και για να μπορέσει να κοντράρει στα ίσα τους βασιλιάδες του ήχου, DARK TRANQUILLITY, έχει ακόμα δρόμο μπροστά του. Αλλά δεν μπορώ να μπω στην διαδικασία σύγκρισης για κανένα λόγο. Οι INSOMNIUM είναι μία μπάντα που τώρα ζει την ακμή της, τώρα βρίσκεται στο σημείο ανόδου και τώρα αποκτά πιο ευρύ κοινό. Και με εμφανίσεις σαν και αυτή σίγουρα θα κερδίζει ακόμα μεγαλύτερο. Παράπονα πάντα θα υπάρχουν και συμφωνώ πως το να έχει ένα support σχήμα καλύτερο ήχο από τους headliners δεν είναι εύκολα αποδεκτό. Αλλά δεν ήταν κακός ο ήχος για να μην μας επιτρέψει να ευχαριστηθούμε στο μέγιστο αυτή την μπάντα. Το μόνο που εύχομαι είναι να τους δούμε ξανά, όσο πιο σύντομα γίνεται, για να μας αποζημιώσουν για τα “Through the shadows” και “One for sorrow” που έλαμψαν διά της απουσίας τους. Από εκεί και μετά, μαζεύουμε τις δυνάμεις μας και ετοιμαζόμαστε για την σουηδική επίθεση που θα δεχθούμε σε ένα μήνα.

Δημήτρης Μπούκης

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

SONS OF APOLLO – PARTHIAN SHOT @Fuzz Live Music Club, 24/09/2018

25 Σεπτεμβρίου, 2018 - 02:30 Σάκης Φράγκος

Καλώς ή κακώς, εδώ και αρκετά χρόνια, το να πηγαίνω σε συναυλίες είναι και μέρος της δουλειάς. Μετά από τόσα και τόσα live, είναι λίγα αυτά που πηγαίνω ως οπαδός, να δω και να ευχαριστηθώ και σίγουρα...

[περισσότερα]

CARACH ANGREN @ Κύτταρο, 21/09/2018

24 Σεπτεμβρίου, 2018 - 17:15 Δημήτρης Μπούκης

Μετά την επική εμφάνιση των IRON MAIDEN στο Rockwave festival, η επιστροφή μου στα συναυλιακά δρώμενα πραγματοποιήθηκε, ομολογώ καθυστερημένα, προς το τέλος του Σεπτεμβρίου και πιο συγκεκριμένα στην...

[περισσότερα]

OMEN - POWER CRUE @ An club, 19/09/2018

22 Σεπτεμβρίου, 2018 - 15:00 Δημήτρης Τσέλλος

Βραδάκι Τετάρτης, βραδάκι Champions League αλλά και metal. Η ΑΕΚ να προσπαθεί να σταθεί έναντι του Αίαντος και στα Εξάρχεια να μαζευόμαστε αρχικά για να δούμε το ματς και κατόπιν ζωντανά το πακέτο “...

[περισσότερα]

LEPROUS – AGENT FRESCO – 22, @ Fuzz Live Music Club, 08/09/2018

10 Σεπτεμβρίου, 2018 - 02:30 Αλέξανδρος Τοπιντζής

Εάν έπρεπε να περιγράψουμε το τέταρτο live των LEPROUS στην Αθήνα με δύο λέξεις, αυτές θα ήταν «αλλαγή επιπέδου». Πλέον είναι τόσο εμφανής η βελτίωση του group επί σκηνής, που δύσκολα θα βρει κάποιος...

[περισσότερα]

Q5 – VALOR - PALADINE @ The Crow club, 8/9/2018

10 Σεπτεμβρίου, 2018 - 00:45 Δημήτρης Τσέλλος

Περίεργη μέρα η 8η Σεπτεμβρίου. Καταρχάς έβρεχε. Πφφ… Εντάξει, δεν είμαστε και από ζάχαρη, θα αντέξουμε. Δεύτερον, είχε το next big thing, όχι, λάθος, το ήδη big thing του progressive metal, τους...

[περισσότερα]