Let's Rock Festival 2018 @Οινόφυτα, Σάββατο 1/9/2018

5 Σεπτεμβρίου, 2018 - 17:15

Θεσμός πια το Let's Rock Festival. Ένας θεσμός που διοργανώνεται από τους “BEER DRINKERS & HELL RAISERS”, ενός συλλόγου, μιας παρέας, όπως θες πες το, της πόλης των Οινοφύτων, με μεράκι, κέφι αλλά προσεγμένος και μελετημένος ως τη τελευταία λεπτομέρεια. Δεν είχα πάει ποτέ στο παρελθόν, πάντα κάτι γινόταν και το έχανα. Τη φορά αυτή όμως, όλα ήρθαν βολικά, ευτυχώς. Και λέω ευτυχώς, γιατί το τελικό συμπέρασμα και η τελική αίσθηση που μου άφησε αυτή η (μεγάλη) βραδιά, ήταν απολύτως θετικές! Πάμε να σας πω τι έγινε όμως.

Ο ήλιος έχει αρχίσει να «χαμηλώνει» σιγά σιγά, πράγμα εξαιρετικό, όταν στη σκηνή του ανοικτού θεάτρου των Οινοφύτων (ενός πολύ ωραίου, άνετου χώρου με πολύ καλή ακουστική) ανεβαίνουν οι DEAD SOUTH DEALERS. H πρώτη «βλάχικη» μπάντα της βραδιάς. Southern heavy rock ήχος, με ωραίο groove και ένα τραγουδιστή που χτυπιόταν από το πρώτο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Πολύ δυνατό του σημείο το ωραίο γρέζι στη φωνή και οι καλές μεσαίες δυναμικές του οκτάβες, αδύναμος όταν ανέβαινε ψηλά. Δεν χρειάζεται θεωρώ. Οι υπόλοιποι πολύ καλοί στο πόστο τους, τα κομμάτια του “Walk Through the Line” ακούγονται όπως πρέπει και στη σκηνή, τους παρακολούθησα ευχάριστα και τους βρήκα πολύ καλούς στο σύνολο. Μπράβο τους.
Setlist: Keep em coming, Fairies of the Swamp, D.S.D, Note to Self, Gone, Walk through the Line, Vinnie the Vet, Exile, Wrong Cargo.

Δεύτεροι στη σειρά, το σοκ, για μένα, του φεστιβάλ. Οι MR. HIGHWAY BAND μου ήταν, ως εκείνη την ώρα, παντελώς άγνωστοι. Όταν ξεκίνησαν όμως, στα πρώτα δευτερόλεπτα, έμεινα με ανοικτό το στόμα. Φανταστείτε το southern rock να δέχεται τονωτικές ενέσεις από blues, folk, dark Americana, country, βάλτε μέσα σκοτεινή ατμόσφαιρα σαν αυτή των Blues Saraceno, Nick Nolan, τέτοια πράγματα… και όλα αυτά, υπό την αιγίδα του Johnny Cash και του Bob Dylan. Τρομερό αποτέλεσμα, γονάτισα, πως το λένε… Στέλιο Μπασμπαγιάννη τσέκαρε οπωσδήποτε, αν δεν το έχεις κάνει ήδη. Ελένη ξέρω πως αυτός ο ήχος σε ρίχνει στα πατώματα, ετοιμάσου να πέσεις! Τρείς δίσκους έχουν τα παιδιά (‘Is that Myself”, “Story of my Life” και “The Rebel Artist”), μακάρι να συνεχίσουν και να τους κάνουν δεκατρείς! Ένα επιπλέον μπράβο στη φωνή της μπάντας, που έχει και σωστή προφορά, και σωστή άρθρωση. Σε κλειστό χώρο δεν τους χάνω με τίποτα. Επιτέλους, μια πραγματικά διαφορετική πρόταση σε έναν χώρο πολύπαθο! Και μην ακούσω κανέναν να τους αποκαλεί stoner, οκ;
Setlist: Overdose, Timemachine, Greed, Forever, Open The Door, Turn The Page (Bob Seger διασκευή), The River And The Town, Revolution.

Τώρα θα στεναχωρήσω τους φίλους THE BIG NOSE ATTACK, αλλά δεν μου άρεσαν. Μπορεί να μην ήταν σε καλή βραδιά. Μπορεί εγώ να μην ήμουν. Είμαι σίγουρος πως αν τους ακούσω σε κλειστό χώρο θα είναι καλύτερα, η σκηνή ήταν μεγάλη για ένα δίδυμο κιθάρας/φωνής και τυμπάνων. Άποψη θα μου πείτε. Εντάξει, δεκτό, αλλά εγώ θέλω να ακούω μπάσο. «Καραμπινάτο» 70's rock εδώ, αρχής γενομένης από τους BLUE CHEER, με λίγες southern αναφορές επίσης, περισσότερες blues σαφώς, ψυχεδελικές πινελιές, επηρεασμένο και από τους THE BLACK KEYS σε σημεία (οι οποίοι μου αρέσουν κυρίως όταν blues-ίζουν, το δε “Too afraid to love you” είναι μέγιστη κομματάρα, άσχετο αλλά ήθελα να το πω). Δεν μπορεί λέω, το μείγμα είναι άκρως ενδιαφέρον, πρέπει να είναι αλλιώς τα πράγματα. Και είναι, καθώς όταν περιηγήθηκα στο bandcamp τους άκουσα πολύ ενδιαφέρουσα studio μουσική, μέσα από τις τέσσερεις δουλειές τους. Τελικά, «μάλλον δεν έκατσε καλά η φάση», που λένε. Θα τους ξαναδώ με τη πρώτη ευκαιρία, για να βγάλω ασφαλέστερο συμπέρασμα. Κάτι μου λέει πως θα μου αρέσουν και live τη δεύτερη φορά.
Setlist: She is a Witch (ακυκλοφόρητο), Dirty Emma, Not the One, Yeah (that girl), Let the Love Shine, 50 Shades of Shame, Monday Morning Spaghetti, Adam and Eve, Left Alone, Down with Me.

BEGGARS. Έχει κάπου αρχίσει και μου τη δίνει όλο αυτό το stoner κίνημα, καλό θα είναι η σαβούρα να αρχίζει σιγά σιγά να μας αδειάζει τη γωνιά, είτε έχει ένα ep, είτε 15 δίσκους. Και έχει πολλή σαβούρα εκεί έξω, πιστέψτε με. Απαραίτητη εισαγωγή ήταν αυτή, συνεχίζω. Οι BEGGARS δεν ανήκουν στη σαβούρα. Η εμπειρία αυτής της μπάντας στο σανίδι φαίνεται, μετρούν πολλά χρόνια ενεργοί άλλωστε, πέντε δίσκοι είναι αυτοί και το υλικό είναι αξιόλογο. Μίξη stoner rock με southern και ευδιάκριτες MOTORHEAD αναφορές, επαγγελματίες, προβαρισμένοι, με αυτοματισμούς, τραγούδια που είναι live - friendly, αλλά εγώ ήθελα ένα κλικ (ή και δύο) παραπάνω για να κουνηθώ περισσότερο από τη θέση μου. Θα τους ήθελα να εστιάσουν στη MOTORHEAD πλευρά τους και να της βάλουν extra-δάκι southern μέσα, έτσι θα είναι χάρμα (στο στυλ του “Not my War” πχ ή του “Jesse James”). Southern rock ‘n’ roll, τρελλά γούστα κύριοι. Άσε που τους πάει πολύ καλύτερα αυτό το στυλ. Επίσης, θεωρώ πως η φωνή των BEGGARS είναι πιο clean cut και ίσως πιο αδύναμη από αυτή που χρειάζεται για τέτοιου είδους ήχο. Ο τραγουδιστής σε τέτοιες μπάντες προτιμώ να ακούγεται λες και καταπίνει πρόκες (εκτός αν μιλάμε για περιπτώσεις MONSTER MAGNET, οπότε αυτή είναι άλλη συζήτηση). Μπράβο τους όμως που δεν μιλάνε πολύ αλλά λένε τα απολύτως απαραίτητα (και αν δεν έχουμε ακούσει χαζομάρες από πολυλογάδες κατά καιρούς) και να πω πως ειδικά το “Jesse James” είναι ωραίο κομμάτι, αλήθεια.
Setlist: Motorchrist, Βook Οf Days, That Road, Jesse James, Oh Well, Lightning, Chief Commander, Devil’s Highway, Not My War, I Don’t Know.

Οι NEED δεν με ξάφνιασαν όπως στο Over the Wall Festival του Ηρακλείου. Ήξερα πλέον τι να περιμένω. Μια από τα (ωραία) ίδια, θεωρητικά. Δεν έγινε όμως αυτό. Τουναντίον παρακολούθησα μια μπάντα να προσπαθεί να αποδώσει τα μέγιστα πάνω στη σκηνή, αλλά να μη μπορεί. Πέντε μεγάλες, δαιδαλώδεις συνθέσεις, με συνεχείς εναλλαγές, πραγματικό progressive metal, πέντε μουσικοί που πιάνουν peak απόδοσης κάθε φορά που ανεβαίνουν στη σκηνή, αλλά δυστυχώς, σε σχέση με τη τρομερή εμφάνιση της Κρήτης, εδώ δεν τους ευχαριστήθηκα. Σημαντικότατο ρόλο (βασικά, κύριο) έπαιξαν τα προβλήματα με το ρεύμα, το οποίο έπεσε κάποιες φορές, φρενάροντας τη μπάντα και ξενερώνοντας μουσικούς και κόσμο. Φανταστείτε να βλέπετε μια τρομερή ταινία και κάθε δέκα λεπτά να πρέπει να φεύγετε από την τηλεόραση για κάποιο λόγο. Ε, δεν θα πείτε πως «πρέπει να είναι σούπερ το έργο, αλλά πρέπει να το δω με την ησυχία μου για να πω με σιγουριά»; Αυτή ήταν η εμφάνιση των NEED. Για το πώς ακούγονται, το έχω ξαναπεί. FATES WARNING από το “A Pleasant…” και μετά, DREAM THEATER από το “Six Degrees…” και δώθε, NEVERMORE, TOOL. Και μου κάνει εντύπωση πως μια τόσο δύσκολη μουσική πρόταση όπως αυτή των NEED, γιατί είναι δύσκολη, μπορεί και καθηλώνει έτσι εύκολα τον κόσμο. Να τον καθηλώνει καθαρά με το songwriting, όχι με κάποιο show. Οι δίσκοι τους είναι εξαίρετοι και το πρόσφατο “Hegaiamas” ακόμη δρέπει την αποθέωση που του πρέπει. Στην ανταπόκριση του Ηρακλείου σας είπα για τον κιθαρίστα τους, τώρα θα σας πω για τον frontman o οποίος είναι κινητικότατος και άκρως εκφραστικός και για τον πληκτρά τους ο οποίος από το πουθενά μου βγήκε τρομερός «βόθρος», καθώς στα brutal δεύτερα φωνητικά είναι εξαιρετικός. Α, θα τους δω και τρίτη φορά, σίγουρο αυτό. Τότε θα σας πω για μπάσο και τύμπανα και ελπίζω να μην έχουμε τις ίδιες αναποδιές.
Setlist: Rememory, Alltribe, Tilikum, Mother Madness, Hegaiamas

Για το τέλος, είχε πάρτι το πρόγραμμα. Οι ROCK ‘N’ ROLL CHILDREN δεν έμειναν μόνο στο Ronnie James Dio υλικό, από τη καριέρα του οποίου ακούσαμε πολλές και μεγάλες στιγμές, αλλά πέρασαν σε SAVATAGE (“Edge of Thorns”) και OZZY (“Bark at the Moon”) χωράφια με μεγάλη επιτυχία. Τη σκηνή μοιράστηκαν μαζί τους κρατώντας μικρόφωνο ανά χείρας επίσης ο Γιάννης Βογιατζής των NEED, ο Πέτρος Καραλής των FALSE METAL και ο Γιάννης Βαρβατσούλης των 4LT καθώς και όλοι ανεξαιρέτως οι παρόντες κάτω από αυτή. Δεν υπήρχε ένας που να μη τραγουδά όλους τους στίχους των κομματιών, άλλωστε μιλάμε για συνθέσεις που είναι κομμάτι της ιστορίας του σκληρού ήχου. Μπορεί ο καθένας να έχει την άποψή του για τις tribute μπάντες, αλλά εγώ θα πω πως πρώτον τα στελέχη των RNRC έχουν πολλά χλμ στη πλάτη τους, με δικές τους μπάντες, άρα το στοιχείο της καλλιτεχνικής εκμετάλλευσης βγαίνει από το κάδρο (τα έχουμε ακούσει και αυτά τα χαζά) και πως ειδικά στη περίπτωσή τους, το placebo effect είναι απόλυτα πετυχημένο. Εκτός αν περιμένετε να ακούσετε τον Dio στους RAINBOW, BLACK SABBATH ή σε solo καριέρα από κοντά, οπότε πάσο, περιμένετε λίγο ακόμη, θα επανέλθουν και ο Cozy με τον Bain.

Και του χρόνου λοιπόν, με υγεία και πολλά κοψίδια (ναι, είχε και από αυτά το menu του festival)!

SETLIST ROCK ‘N’ ROLL CHILDREN:
1. TAROT WOMAN 
2. MAN ON THE SILVER MOUNTAIN 
3. CHILDREN OF THE SEA
4. ONE NIGHT IN THE CITY
5. STARGAZER 
6. KILL THE KING
7. HOLY DIVER (Γιάννης Βογιαντζής)
8. GATES OF BABYLON 
9. ROCK N ROLL CHILDREN 
10. EGYPT (Γιάννης Βαρβατσούλης)
11. LAST IN LINE  
12. RAINBOW IN THE DARK (Πέτρος Καραλής)
13. FALLING OFF THE EDGE OF THE WORLD 
14. TEMPLE OF THE KING 
15. EDGE OF THORNS (SAVATAGE, Γιάννης Βογιαντζής - NEED)
16. BARK AT THE MOON (OZZY OSBOURNE)
17. DIE YOUNG 
18. DON'T TALK TO STRANGERS
19. HEAVEN AND HELL

Αυτά τα ολίγα. Περάσαμε γενικά πολύ ωραία, θα το ξανακάνουμε οπωσδήποτε (ξέρω γιατί μιλώ στον πληθυντικό, και ευχαριστώ πολύ τη παρέα μου και από το βήμα τούτο), μπράβο στους BEER DRINKERS & HELL RAISERS και του χρόνου με υγεία!

Δημήτρης Τσέλλος
Φωτογραφίες: Γιάννης Φράγκος

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Bruce Dickinson – “What does this button do” @Θέατρο Παλλάς (4/11/2019)

5 Νοεμβρίου, 2019 - 19:45 Ντίνος Γανίτης

Από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε το συγκεκριμένο γεγονός καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα. Για έναν οπαδό του Bruce Dickinson, σαν και του λόγου μου, ήταν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να δω από κοντά...

[περισσότερα]

MOONSPELL/ROTTING CHRIST/SILVER DUST @Matrix, Bochum, 25/10/2019

5 Νοεμβρίου, 2019 - 00:15 Γιώργος Κόης

Τι κάνει ένας οπαδός όταν προσπαθεί να συνδυάζει τα επαγγελματικά του με τη διασκέδαση; Απλά ψάχνει να βρει στο μέρος που θα βρίσκεται τι παίζει από συναυλίες βεβαίως. Κάπως έτσι κι εγώ, μόλις...

[περισσότερα]

ACID DEATH / DREAMLONGDEAD / EVIL WITHIN @Temple, 26/10/2019

4 Νοεμβρίου, 2019 - 23:45 Γιώργος Δρογγίτης

Το τελευταίο Σάββατο του Οκτωβρίου μας βρίσκει προ ενός πολύ σημαντικού live στο γνωστό Temple στη περιοχή του Κεραμεικού. Οι βετεράνοι της εγχώριας death metal σκηνής, οι “τρελοί του χωριού” λόγω...

[περισσότερα]

APOCALYPTICA @Piraeus 117 Academy, 31/10/2019

3 Νοεμβρίου, 2019 - 01:00 Άγγελος Κατσούρας

4η φορά συνολικά στη χώρα μας για τους υπέροχους Φιλανδούς πρωτευουσιάνου (εκ Ελσίνκι ορμώμενοι) APOCALYPTICA. Πρώτη όμως σε τόσο κοντινό χρονικό σημείο με την προηγούμενη, καθώς πέρασαν 2 χρόνια...

[περισσότερα]

BARONESS / BREATH AFTER COMA @Gagarin205 (19/10/2019)

21 Οκτωβρίου, 2019 - 17:30 Άγγελος Κατσούρας

15 χρόνια φαγούρας πήραν τέλος για το Ελληνικό κοινό όσον αφορά τους BARONESS και τελικά μπορέσαμε να νιώσουμε κι εμείς μέρος του παγκόσμιου πολιτισμού και να τους δούμε στη χώρα μας. Υπάρχει λόγος...

[περισσότερα]