MONSTER MAGNET/ HEADQUAKE @Piraeus 117 Academy, Σάββατο 2/4/2016

4 Απριλίου, 2016 - 13:00

Σάββατο βράδυ, το τέλος της εβδομάδας, η γιορτή πριν την αρχή μιας ακόμη εβδομάδας στον γύρο του θανάτου, αλλά αυτή τη φορά, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Την πόλη μας, επισκέπτονται τα παιδιά από τον πλανήτη Κρόνο. Το δρόμο τους θα προετοιμάσει το κουαρτέτο των HEADQUAKE. Σφιχτοδεμένοι με grunge και stoner επιρροές, ένα rhythm section που φέρνει στο νου τους BIG CHIEF και κιθάρες που χαμογελάνε στην κλασική Αμερικάνικης Hard Rock σκηνή των 70’s, κερδίζουν το χειροκρότημα του κοινού, χωρίς προσπάθεια, γιατί το αξίζουν...
 
Όμως όλοι ξέρουμε γιατί έχουμε έρθει εκεί...Οι BLACK SABBATH από τα ηχεία, μας συνοδεύουν τις σκέψεις μας μέχρι λίγο πριν τις 10. Το κλαμπ δεν είναι γεμάτο, ούτε καν ασφυκτικά. Οι metal φάτσες, λείπουν, πολλοί είχαν προτιμήσει το εκπληκτικό DEATH tribute την προηγουμένη. Αντίθετα το κοινό, είναι ανάμικτο, κοντοκουρεμένοι, νεαροί, που στην πρώτη εμφάνιση των MONSTER MAGNET στην Ριζούπολη, μάζευαν αυτοκόλλητα ποδοσφαιριστών, «φλώροι» που ακούνε stoner επειδή είναι intellectuel και δεν είναι «σταμπαρισμένο» σαν το metal, παλιοσειρές, κοπελιές που θα κουνηθούν αργότερα στα ψυχεδελικά περάσματα των MONSTER MAGNET με την μπίρα στο ένα χέρι και το τσιγάρο στο άλλο, σαν να είναι στον Οικονομόπουλο, γιατί η μουσική ενώνει. Παντού προσμονή, γιατί σήμερα θα ακούσουμε τα τέσσερα άλμπουμ της Α&Μ, τα άλμπουμ που έχτισαν τον όρο ψυχεδελικό heavy rock για τη γενιά που σήμερα σαραντάρισε. Οι MOSTER MAGNET πάντα πιο προσιτοί από τους KYUSS, έδειξαν τον δρόμο με τις πρώτες δουλειές τους. Θυμάμαι τον μακαρίτη Νίκο Τάγκαλο, να μου δίνει το “Spine of God” στο Rock City της Σωκράτους και να μου λέει «αγόρασε το, θα με θυμηθείς». Τότε δεν τους άκουγε σχεδόν κανείς, μόνο ο Δασκαλόπουλος τους «προωθούσε» στο εναλλακτικό κοινό.

Ο καπνός γεμίζει την σκηνή και το όνειρο, ξεκινά. Τρεις κιθάρες, ταυράκια Sg στο μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας και αργότερα Gibson Les Paul, ένας Wyndorf δαιμονισμένος, να χαμογελά σαν την προσωποποίηση του διαβόλου επί γης, να μας καλεί σ’ ένα πρώιμο Πάσχα, με θυσία στον σταυρό της μουσικής την αθάνατη ψυχή του. Αδάμαστος, ακαταπόνητος, επικοινωνιακός, θυμίζει τις μέρες των συναυλιών στο «Ρόδον». Οι κιθαρίστες, ειδικά ο Caivano με το MOTORHEAD England μπλουζάκι, σαν κιθαριστική εκδοχή του Αργύρη των NIGHTSTALKER, λιτός, αγαπά την παραμόρφωση και τα ξεχασμένα σόλο. Ο μπασίστας με το KISS -νομίζω Paul Stanley- μπλουζάκι, τζαμάρει ασταμάτητα με τον ντράμερ, που είναι βγαλμένος από την σχολή Brant Bjork. Κυρίαρχος του παιχνιδιού με το HAWKWIND “Doremi fasol latido” μπλουζάκι του, να δίνει τον τόνο, ο Wyndorf προστάζει με ήχους, με την πεταλιέρα με τα εφέ, που έχει τοποθετήσει μπροστά από τα ντραμς. Γεμίζει με εφέ τα κενά των τραγουδιών, προστάζει, και οι περίπου 600 τυχεροί, υπακούμε στη φωνή του rock n’ roll.

Ήδη από το δεύτερο τραγούδι  το “Powertrip”, μια κραυγή ανεβαίνει και τρομοκρατεί τα μαγαζιά με τα χαρούμενα παιδάκια στο γειτονικό Γκάζι, αλλά και στην υπόλοιπη πόλη. “The God told me to relax, ain’t gonna work another day in my life“ με υψωμένα μεσαία δάχτυλα, γροθιές, devils horn, οι φλέβες στο λαιμό να είναι ένα κλικ πριν σπάσουν, τα μάτια να έχουν φτάσει στο όριο να αποκολληθούν, ο Αλέξης να προσπαθεί να καταλάβει τι είναι αυτό που ενοχλεί την ηρεμία του στο Μαξίμου… Είναι το rock n’ roll φυσικά. Θέλει σκέψη;

Είστε έτοιμοι για να ταξιδέψετε; Δεν εμπιστεύομαι τον εαυτό μου “I'll never trust myself again, But I don't care”,τραγουδά στο επόμενο “Melt” και κάπου εκεί, ο καθένας μας, πηγαίνει στο δικό του ταξίδι, στις εμπειρίες, τα ζόρια και τις χαρές του. Το ομαδικό ναρκωτικό που λέγεται MONSTER MAGNET, πουλιέται σε συναυλίες φθηνά και διαρκεί όσο αντέχει ο καθένας μας την δόση και είναι μεγάλη, αυτή τη φορά.

Στο “Superjudge”, το παραλήρημα αγγίζει σκηνές υστερίας και οι ονειρώξεις όσων παρακολουθούμε γεμίζουν το Athens 117 με οργασμικές κραυγές... Αλλά σύντομα ο καπετάνιος αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα να τιμήσει τις ρίζες του. Το ψυχεδελικό metal του, μας απογειώνει με τα “Twin earth” και “Look to your orb for the warning”, ένα τζαμάρισμα που ο καθένας τους λειτουργεί αυτόνομα, αλλά το σύνολο ξεπερνά το άθροισμα των επί μέρους μονάδων. Πετάω καβάλα σε ένα πράσινο δράκο πάνω από τη Λεωφόρο και ρουφάω το μαγικό χόρτο της θύρας 13, ενώ άλλοι έχουν πάρει το δρόμο για τη λαγότρυπα της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων. Πίσω μας μακριά ο Κιούμπρικ γυρίζει ακόμα την Οδύσσεια του διαστήματος και ο Wyndorf, απλά παραληρεί σαν τον καπετάνιο του Ιπτάμενου Ολλανδού με τον Caivano άξιο ύπαρχό του...

Συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο με τα “Dinosaur Vacuum”, “Cage around the sun” ενώ ο καπνός από τα τσιγάρα και οι 600 αφιονισμένοι rockers ξεχνούν τα πάντα και δονούνται στον ήχο της πραγματικής μουσικής, με τον Lemmy να χαμογελά από ψηλά. Είναι όλα εκεί Hendrix, Iggy Pop, The Stooges, HAWKWIND, MOTORHEAD, όλα σε ένα μείγμα παραισθησιογόνο, εξαρτησιογόνο, rock n’ roll, όσο αντέχει ο φίλος της μουσικής. PINK FLOYD, της εποχής του Syd Barrett, με την κιθάρες του Fast Eddie Clarke τα πάντα και τίποτα και το 117, ταξιδεύει στο άπειρο, που διαστέλλεται κάνοντας τη νύχτα ατελείωτη.

«Είστε έτοιμοι για λίγη οδήγηση;» μας ρωτά και το “Tractor“, σαρώνει το δύσμοιρο μαγαζί, που δεν είναι πια παρά ένας χώρος πάρκινγκ των ονείρων του Wyndorf. Το πρώτο μέρος κλείνει με το χιτ των MONSTER MAGNET, παιγμένο από έναν ξεσαλωμένο Wyndorf, που θέλει να μεταφέρει την αίσθηση του να κυκλοφορείς στη δική του, κοσμική διάσταση, στα σκοτεινά ρυάκια των υπονόμων της σκέψης του, το μαύρο χρώμα, τον ρυθμό του Detroit αλλά και της Stax. Έτσι ξεκινά ένα funky “Space Lord“ με το 117 να τραγουδά το MOTHERFUCKER, σαν να είναι η τελευταία λέξη της ζωής του, επειδή η ολοκλήρωση που υπόσχεται ο σύγχρονος Διόνυσος που ακούει στο όνομα Wyndorf είναι εκεί, επιμεταλλωμένη, με groove, ρυθμό, μαγευτικά εθιστική.

Μικρό διάλειμμα, μάλλον άχρηστο, γιατί όλοι ξέρουμε τί θα επακολουθήσει ή μάλλον νομίζουμε ότι ξέρουμε. Το encore έρχεται να αποσυντονίσει τις τελευταίες πνευματικές λειτουργίες μας, που παραμένουν ενεργές και μας συνδέουν με τον πλανήτη Γη.
Σαν την ορχήστρα που παίζει στον Τιτανικό που βυθίζεται, οι MONSTER MAGNET, παίρνουν ενέργεια από το κοινό τους και ξέρουν ότι αυτό το setlist δεν θα ξανακουστεί, ακόμη και στην περιοδεία-αρπαχτή του μέλλοντος με τίτλο, Greatest hits. Το “I want more“ είναι απλά κολοσσιαίο, πιο ηχηρό απ την έκρηξη του Challenger, πιο αφοριστικό από λόγο του Ζουράρι στην Βουλή, πιο ανατρεπτικό από την Κομούνα του Παρισιού, μας δίνει να καταλάβουμε ότι αν και ο Wyndrof  άφησε πίσω του τα ναρκωτικά, η επίδρασή τους παραμένει. Οι μαύροι πάνθηρες, συναντούν την Baader Meinhof και όλοι μαζί κάνουν πάρτι καταρρίπτοντας Νατοϊκά αεροπλάνα απάνω από την Βοσνία… Με κιθάρες που ασθμαίνουν από το βάρος των riff και ουρλιάζουν, με το σχήμα, ορμητικό σαν King Panther τις τελευταίες μέρες του Βερολίνου, δεν λυπούνται τίποτα και κανέναν... Απλά ρωτάνε αν θέλουμε λίγο ακόμα και η απάντηση, είναι ένα λιγωμένο ναι... Ακολουθεί το “Face down” κι εμείς απλά παρακολουθούμε, ανίκανοι να νιώσουμε κάτι άλλο, παρά την ευφορική ευχαρίστηση, που προκαλούν με τη μουσική τους για δεκαετίες, γιατί δεν είναι stoner, δεν είναι ψυχεδέλεια, δεν είναι rock n’ roll, δεν είναι metal, είναι κάτι παραπάνω. Είναι ο Θεός της μουσικής, εκστασιασμένος να ανταποδίδει στον κόσμο, χαμόγελα και χειραψίες. Το κλείσιμο με το “Negasonic teenage warhead “ απλά μας βρίσκει να τραγουδάμε το ρεφρέν και να σκεφτόμαστε στο τέλος της συναυλίας, με αφτιά που βουίζουν...

Δεν ξέρω αν σε επόμενη συναυλία τους, θα βρεθούν σε τέτοια κέφια, δεν ξέρω αν θα μπορούσαν να παίξουν περισσότερο. Παίξανε σχεδόν 90 λεπτά, μάλλον κάτι λιγότερο, δεν με νοιάζει, δεν πείραξε κανέναν. Είμαι φίλος της μουσικής τους από την αρχή και έχω να δηλώσω: ότι το Σάββατο 2 Απριλίου, ο ήλιος μου μετακινήθηκε σε άλλο σύστημα, εκεί που ο πλανήτης Wyndorf  καθορίζει την μέρα και τη νύχτα.

Αν οι MONSTER MAGNET είναι ναρκωτικό, εξαρτησιογόνο, τότε δηλώνω χρήστης και απαιτώ και άλλο και μαζί με μένα και πολλοί άλλοι, που μοιράστηκαν μαζί μου, μια από τις καλύτερες εμφανίσεις  του σχήματος στην Ελλάδα. Τώρα πάω να φάω κανέναν μπακλαβά και να βάλω τον πράσινο δράκο στην σπηλιά του για να κοιμηθεί...

Στέλιος Μπασμπαγιάννης
φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας (από το live της Θεσσαλονίκης)

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Bruce Dickinson – “What does this button do” @Θέατρο Παλλάς (4/11/2019)

5 Νοεμβρίου, 2019 - 19:45 Ντίνος Γανίτης

Από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε το συγκεκριμένο γεγονός καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα. Για έναν οπαδό του Bruce Dickinson, σαν και του λόγου μου, ήταν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να δω από κοντά...

[περισσότερα]

MOONSPELL/ROTTING CHRIST/SILVER DUST @Matrix, Bochum, 25/10/2019

5 Νοεμβρίου, 2019 - 00:15 Γιώργος Κόης

Τι κάνει ένας οπαδός όταν προσπαθεί να συνδυάζει τα επαγγελματικά του με τη διασκέδαση; Απλά ψάχνει να βρει στο μέρος που θα βρίσκεται τι παίζει από συναυλίες βεβαίως. Κάπως έτσι κι εγώ, μόλις...

[περισσότερα]

ACID DEATH / DREAMLONGDEAD / EVIL WITHIN @Temple, 26/10/2019

4 Νοεμβρίου, 2019 - 23:45 Γιώργος Δρογγίτης

Το τελευταίο Σάββατο του Οκτωβρίου μας βρίσκει προ ενός πολύ σημαντικού live στο γνωστό Temple στη περιοχή του Κεραμεικού. Οι βετεράνοι της εγχώριας death metal σκηνής, οι “τρελοί του χωριού” λόγω...

[περισσότερα]

APOCALYPTICA @Piraeus 117 Academy, 31/10/2019

3 Νοεμβρίου, 2019 - 01:00 Άγγελος Κατσούρας

4η φορά συνολικά στη χώρα μας για τους υπέροχους Φιλανδούς πρωτευουσιάνου (εκ Ελσίνκι ορμώμενοι) APOCALYPTICA. Πρώτη όμως σε τόσο κοντινό χρονικό σημείο με την προηγούμενη, καθώς πέρασαν 2 χρόνια...

[περισσότερα]

BARONESS / BREATH AFTER COMA @Gagarin205 (19/10/2019)

21 Οκτωβρίου, 2019 - 17:30 Άγγελος Κατσούρας

15 χρόνια φαγούρας πήραν τέλος για το Ελληνικό κοινό όσον αφορά τους BARONESS και τελικά μπορέσαμε να νιώσουμε κι εμείς μέρος του παγκόσμιου πολιτισμού και να τους δούμε στη χώρα μας. Υπάρχει λόγος...

[περισσότερα]