PARADISE LOST – Live at The Mill, 5/11/2020

12 Νοεμβρίου, 2020 - 20:45

Ένα από τα πράγματα που έχει στερήσει από τον κάθε μουσικόφιλο αυτή η πανδημία με τον κορωνοϊό είναι αναμφισβήτητα οι συναυλίες. Αυτές οι ιερές στιγμές που ερχόμαστε κοντά με τους αγαπημένους μας μουσικούς, που ακούμε τα τραγούδια που γουστάρουμε και αντιδρούμε αυθόρμητα και χωρίς πολύ σκέψη στις νότες τους, την αλληλεπίδραση που έχει το κοινό με τους μουσικούς και οι ίδιοι οι οπαδοί μεταξύ τους. “Πω ρε φίλε, πάρε στη μάπα την τραγουδάραααααααα” και άλλες τέτοιες ομορφιές.

Ήδη από το πρώτο lockdown είδαμε κάποιες δειλές απόπειρες, μέσα από το YouTube και το Facebook, από μερικά συγκροτήματα, προκειμένου να μας κρατήσουν συντροφιά μέσα από την οθόνη του υπολογιστή ή του tablet μας. Ενδεικτικά να αναφέρω εκείνο το χαβαλεδιάρικο live των THE NIGHT FLIGHT ORCHESTRA ή την ατμοσφαιρική υπερπαραγωγή των APOCALYPTICA. Αυτές ήταν “συναυλίες” που τις έστησαν τα ίδια τα συγκροτήματα με πολύ μεράκι και ανάμεσα στα τραγούδια ζητούσαν (πολύ ευγενικά) να συνεισφέρει ο κάθε τηλεθεατής ότι οβολό ήθελε, προκειμένου να καλυφθούν τα έξοδα της παραγωγής. Και ίσως και ένα μικρό χαρτζιλίκι για τους ίδιους τους μουσικούς.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι συναυλίες για το 99%  των συγκροτημάτων είναι η μοναδική διέξοδος για τον βιοπορισμό τους. Το φυσικό προϊόν (CD, βινύλιο) το τιμούν λίγοι και ρομαντικοί, αφού και τα δισκάδικα τείνουν να γίνουν ένα είδος καταστήματος προς εξαφάνιση. Τα έσοδα από τις ψηφιακές πωλήσεις είναι στα όρια του γελοίου, με μόνη φωτεινή εξαίρεση το Bandcamp. Ναι, σε εσένα το λέω, που θεωρείς ότι με το να έχεις εγκατεστημένη τη δωρεάν έκδοση του Spotify ενισχύεις τους μουσικούς σου ήρωες. Τι μένει λοιπόν; Οι συναυλίες και το  ΕΠΙΣΗΜΟ merchandise.


Μετά το πρώτο κύμα της πανδημίας πιστεύαμε ότι επιτέλους θα επανερχόμασταν σε μια συναυλιακή κανονικότητα. Φευ! Πέρα από λίγες αξιέπαινες προσπάθειες που έκαναν κάποιοι μουσικοί εντός των συνόρων της χώρας τους και με την τήρηση των υγειονομικών πρωτοκόλλων, ήταν πασιφανές ότι προς το παρόν ήταν αδύνατη η οποιαδήποτε μετάκληση από σχήμα του εξωτερικού. Τα μεν συγκροτήματα θα ζητούσαν μια τσιμπημένη τιμή, προκειμένου να βγάλουν τα σπασμένα από τις ακυρώσεις περιοδειών, οι δε διοργανωτές θα έπρεπε να έχουν λεφτά για πέταμα, προκειμένου να πληρώσουν όλα αυτά τα έξοδα και να διαχειριστούν και συναυλιακούς χώρους με περιορισμένη χωρητικότητα. Αδιέξοδο λοιπόν.

Μέχρι λοιπόν να βρεθεί κάποια αποτελεσματική θεραπεία, η οποία θα δώσει πίσω την κοινωνική μας ζωή, οι streaming συναυλίες έχουν αρχίσει να ξεφυτρώνουν όλο και περισσότερο, σαν τα μανιτάρια. Καλή η μουσική έμπνευση που σου προκαλεί ο εγκλεισμός στο σπίτι και όχι σε κάποιο tour bus, αλλά πρέπει να καλύψεις σαν μουσικός και κάποιες πιο στοιχειώδεις ανάγκες σου. Ειδικά όταν η μουσική είναι το αποκλειστικό σου έσοδο και δεν κάνεις κάποιο άλλο επάγγελμα παράλληλα. 

Τους PARADISE LOST τους έχω κράξει επανειλημμένα στο παρελθόν για τις συναυλίες τους, από τις εποχές που το Rock Hard ήταν ακόμη έντυπο. Έφτασαν στο σημείο να αποτελούν σημείο σύγκρισης όταν το οποιοδήποτε άλλο συγκρότημα έπαιζε 70 λεπτά μουσικής μαζί με το encore και εξαφανίζονταν από τη σκηνή χωρίς άλλες δικαιολογίες. Δεν ήταν δε λίγες οι φορές που ακόμα και στη διάθεσή τους υπήρχε έντονα αποτυπωμένη η βαρεμάρα και το διεκπεραιωτικό attitude του στυλ “άντε να τελειώνουμε”.


Όταν λοιπόν ο Φράγκος μου πρότεινε να κάνω ανταπόκριση από την παρθενική, streaming συναυλία των PARADISE LOST, είχα άπειρους δισταγμούς. Και του είπα ότι αν στις κανονικές συναυλίες παίζουν τα ηρωικά 70 λεπτά, δεν αξίζει καν τον κόπο να δω κάτι που θα διαρκέσει μετά βίας τρία τέταρτα της ώρας. “Ναι, αλλά διαφημίζουν οι ίδιοι οι PL ότι θα είναι ένα event δύο ωρών και θα παίξουν τραγούδια από όλη την καριέρα τους”, είχε την πληρωμένη απάντηση το αφεντικό. Ε, κάπου εκεί λύγισα, χτύπησε tilt το φιλότιμο μου.

Στα διαδικαστικά, η συναυλία μεταδόθηκε μέσα από τη διαδικτυακή πλατφόρμα StageIt, η οποία δίνει στη διάθεση των μελών του τα virtual νομίσματα notes. Κάθε δέκα notes αντιστοιχούν σε ένα δολάριο ΗΠΑ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η συναυλία των PARADISE LOST στοίχιζε δέκα δολάρια το απλό εισιτήριο και δεκαπέντε το VIP. Όσοι αγόρασαν το VIP, είχαν αποκλειστική πρόσβαση στο… encore της συναυλίας, καθώς και σε ένα μαγνητοσκοπημένο Q&A, με τα μέλη του συγκροτήματος να απαντούν στην οποιαδήποτε πιθανή και απίθανη ερώτηση των οπαδών του, η οποία υποβλήθηκε στην επίσημη σελίδα των PL στο Facebook, με αφορμή το συγκεκριμένο event. Επίσης, κατά τη διάρκεια της συναυλίας οι οπαδοί θα μπορούσαν να αφήσουν το… extra tip τους για το συγκρότημα και όσοι συνεισέφεραν τα μεγαλύτερα χρηματικά ποσά, θα κέρδιζαν διάφορα memorabilia.

Πέμπτη βράδυ λοιπόν, μετά από μια κουραστική ημέρα, αραχτός στην άνεση του καναπέ μου. Λίγο μετά τις 9.30 το βράδυ έχω κάνει το checkout μου και έχω συνδεθεί στο virtual stage, όπου δείχνει την αντίστροφη μέτρηση. Το ίδιο και τα ηχεία από το home cinema. Στην τηλεόραση έχω βάλει, χωρίς φωνή, τη λεπτό προς λεπτό κάλυψη των αγώνων του Europa League, να χαζέψω και λίγη μπαλίτσα. Για να περάσουν αυτές οι δύο ώρες, πήρα δίπλα μου ένα ποτήρι καλό ουίσκι, ένα μπολ με ξηρούς καρπούς και τα τσιγάρα μου. Μέχρι και το καλό “Draconian times” shirt φόρεσα για να πετύχει η προσομοίωση. Μόνο τα άνετα παπούτσια δεν φόρεσα, για να μη λερωθεί το χαλί.

Δίπλα από το virtual stage, υπάρχει ένα chat που ανταλλάσσουμε χαιρετούρες με οπαδούς από όλο τον κόσμο. Στέλνω μήνυμα και στον φίλο μου τον Κώστα, βαμμένο οπαδό της παρέας του Holmes. Είχε και αυτός συνδεθεί. Η ώρα πήγε 10 νταν, η προσμονή των οπαδών είχε βαρέσει κόκκινο, τα tips πήγαιναν σύννεφο, όπως και οι άναρθρες κραυγές. Η αντίστροφη μέτρηση εξαφανίστηκε από την οθόνη, πατάω για full HD full screen και εμφανίζεται η πεντάδα από το Halifax, στριμωγμένη στο Mill studio.


Χωρίς εισαγωγές και αηδίες, πάρε για καλησπέρα ένα “Widow”. Ώπα, ωραία ξεκινήσαμε! Άψογη εκτέλεση, ενώ και οι πέντε τους δείχνουν σε καλή μέρα και σε κέφια. Μάλλον και στους ίδιους έλειψαν οι συναυλίες. Η εικόνα ήταν κρύσταλλο, το ίδιο και ο ήχος, έξι ή εφτά κάμερες τους είχαν περικυκλωμένους, η φωνή του Holmes είναι τούμπανο και ο πιτσιρικάς ο Varynen έχει αφομοιωθεί πλήρως με τους τέσσερις συνιδρυτές των PL.

“Fall from grace” μετά και αναμενόμενο να ακούγαμε κάτι από το εξαιρετικό, φετινό “Obsidian”.  Ακολούθησαν τα “Blood & chaos” (σας έχω πει ότι δε μου αρέσει καθόλου το “Medusa”;) και το ομώνυμο από το “Faith divides us – death unites us”. Πέρα από την καλή κατάσταση που ήταν και τα brutal φωνητικά του Holmes, η φάση έδειχνε να κάνει μια ωραιότατη κοιλιά. Ήμουν έτοιμος για μπινελίκια στον Φράγκο. Ας κάνω ένα τσιγάρο, λίγη υπομονή και να δω πόσα γκολ έχουν μπει στους αγώνες των 10…

Ευτυχώς, η καλύτερη στιγμή της συναυλίας ήρθε αμέσως μετά και όχι μόνο ξέχασα τα μπινελίκια, άλλα ο ήχος στο σαλόνι μου χτύπησε κόκκινο, το ίδιο και ο οπαδός μέσα μου. “ΠΑΜΕ ΜΩΡΕ! GOTHIC! ΓΑΜΩΤΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ!”. Κόντεψαν να πέσουν τα πάντα στο τραπεζάκι. ΤΕΛΕΙΑ, αλάνθαστη εκτέλεση στον ομώνυμο ύμνο από το πιο αγαπημένο μου album των PARADISE LOST. Έπαθα ένα μικρό παροξυσμό. Το τέλος του με βρήκε αναψοκοκκινισμένο, ιδρωμένο, λιγάκι βραχνιασμένο. Ώρα για refill στο ποτό και στα ξηροκάρπια.

Ότι και να άκουγα μετά το “Gothic” θα μου έφτιαχνε ακόμη πιο πολύ τη διάθεση. Είχα μπει για τα καλά στο mood. Και ευτυχώς το main setlist δεν έκανε άλλη κοιλιά, αλλά αποτελούνταν από back-to-back ύμνους. “Shadowkings” (άλλο έπος από εκεί), “One second” (διαχρονική αγάπη), “Ghosts”, “The enemy”, “As I Die” (δεν υπήρχε περίπτωση να λείπει), “Requiem” και “Embers fire” για θριαμβευτικό αποχαιρετισμό. Περνούσα τέλεια, αλλά μέσα σε μια ώρα άκουσα δώδεκα τραγούδια, χωρίς κενά ανάμεσά τους. Πως θα γεμίσει η υπόλοιπη μια ώρα;

Διάλειμμα ενός λεπτού και οι VIP θεατές θα παρακολουθούσαν τα εξτραδάκια τους. Το encore ξεκινά με “Beneath broken earth” (περίμενα κάτι καλύτερο), αλλά το πράγμα έστρωσε με “So much is lost” σε μια ωραιότατη εκτέλεση και στα καπάκια το “Darker thoughts”, ίσως το καλύτερο PL opening track της τελευταίας δεκαετίας. Και αυτό ήταν! Κοιτάω το ρολόι. 75 λεπτά καθαρής συναυλίας, χωρίς προλόγους, σάλτσες και “we want more!”. Πάνω από το μέσο όρο που μας έχουν συνηθίσει. Τίμιο live! Αλλά και πάλι έχουμε ακόμη 45 λεπτά. Η οθόνη μας ενημερώνει ότι σε ένα πεντάλεπτο θα ξεκινήσει το Q&A.


Τα μέλη του συγκροτήματος έχουν κάτσει το ένα δίπλα στο άλλο και μέχρι να συμπληρωθεί το δίωρο, απαντούν σε διάφορες σοβαρές ή ηλίθιες ερωτήσεις των ανά τον κόσμο οπαδών τους. Στη δεύτερη ερώτηση επιστρατεύουν και το φλεγματικό, βρετανικό τους χιούμορ και κάπως έτσι μετέτρεψαν ακόμη και αυτό το κεφάλαιο του event από άνευ ουσίας σε απόλαυση. Αν μπορούσες βέβαια να πιάσεις όλες τις στιγμές τη βαριά προφορά των Holmes και Mackintosh (και κάτι λίγα του Aedy). Ο Edmondson απάντησε μονολεκτικά τρεις φορές και ο “νέος” απλά κοιτούσε με κάτι σαν δέος τους υπόλοιπους.

Άξιζε λοιπόν όλο αυτό; Εξαρτάται από το πρίσμα που θα το δει κάποιος. Ο οπαδός θα τα έσκαγε έτσι κι αλλιώς, από τη στιγμή που είδα πολλούς να δίνουν extra tips των τριάντα και σαράντα δολαρίων. Ο casual ακροατής των PL πλήρωσε ένα απλό εισιτήριο, αλλά μετά το μετάνιωσε που δεν πήρε και το VIP. Αντικειμενικά μιλώντας, η τιμή ήταν λίγο τσιμπημένη, αφού ήταν ελαφρώς χαμηλότερη από όσο θα κόστιζε το “real thing”. Η απόδοση των PARADISE LOST ήταν αλάνθαστη, που πίστευες ότι μπορεί να μην ήταν live και αντιλαμβανόσουν τη ζωντάνια από τις λεπτομέρειες. Η όλη παραγωγή ήταν αρτιότατη. 

Σε καιρούς που δεν ξέρουμε πότε θα δούμε ξανά συναυλίες, κινήσεις σαν αυτή των PL είναι ένα απλό παυσίπονο με περιορισμένη διάρκεια ισχύος. Όσο για εμένα; Μάλλον θα επένδυα στο μέλλον σε κάτι ανάλογο από κάποιο ΠΟΛΥ αγαπημένο μου συγκρότημα, αλλά σίγουρα δεν θα έμπαινα στη διαδικασία που είχα συνηθίσει, των ενός-δύο-τριών συναυλιών κάθε εβδομάδα. Παράξενοι καιροί, παραξενεύουμε και εμείς οι ίδιοι.

Γιώργος Κόης 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

LEPROUS / CLONE / MARATON @Fuzz Live Music Club (15/2/2020)

17 Φεβρουαρίου, 2020 - 18:15 Άγγελος Κατσούρας

Είναι ίσως νωρίς να για μια τέτοια πρόβλεψη για φέτος, αλλά μάλλον η συγκεκριμένη βραδιά θα είναι στο top-5 των συναυλιακών εμπειριών μας... Πολλοί ίσως την τοποθετήσουν σαν μια μοναδική εμπειρία...

[περισσότερα]

IRONSWORD, ACHELOUS, AIRGED L’AMH @ Ίλιον Plus (14/2/2020)

17 Φεβρουαρίου, 2020 - 09:00 Δημήτρης Τσέλλος

Αχ! H μέρα των ερωτευμένων. Λουλούδια, γλυκά, ρομαντικά δείπνα, χαλαρή sentimental μουσική, κόντρα ξύρισμα, σέξι εσώρουχα και μεθυστικά αρώματα. Φανερά επηρεασμένοι από αυτήν την περιρρέουσα...

[περισσότερα]

WOLVES IN THE THRONE ROOM / DECIPHER @Gagarin205 (7/2/2020)

10 Φεβρουαρίου, 2020 - 01:45 Γιάννης Σαββίδης

Μια από τις πιο μοναδικές μπάντες του μοντέρνου black metal περίμεναν το κοινό το βράδυ της Παρασκευής. Τους WOLVES IN THE THRONE ROOM, από τη πολιτεία της Washington των Ηνωμένων Πολιτειών. Στο...

[περισσότερα]

UNDER THE PAGAN MOON FEST II (KAWIR / SEAR BLISS / SAD / TEMPLE OF EVIL / MELAN SELAS) @ Gagarin205, 1/2/2020

10 Φεβρουαρίου, 2020 - 01:15 Γιώργος Δρογγίτης

Δύο περίπου χρόνια μετά το καθόλα επιτυχημένο UNDER THE PAGAN MOON FEST στα τέλη του 2017, πραγματοποιήθηκε το UNDER THE PAGAN MOON FEST ΙΙ ξανά στο Gagarin και πάλι με headliners τους pagan...

[περισσότερα]

ECLIPSE / VICE @ Gagarin205, 30/1/2020

3 Φεβρουαρίου, 2020 - 12:15 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Οι ECLIPSE αναμφισβήτητα είναι μαζί με τους H.E.A.T. τα πιο σύγχρονα «καυτά ονόματα» αυτή την στιγμή στο μελωδικό hard rock. Η είδηση της έλευσής τους στην χώρα μας, μόνο χαμόγελα έφερε σε όλους μας...

[περισσότερα]