PHIL CAMPBELL AND THE BASTARD SONS - FULL HOUSE CREW BREW - BEGGARS @Gagarin205, 29/08/18

31 Αυγούστου, 2018 - 01:00

Ο Phil "Wizzo" Campbell κρατάει το θρύλο των Motorhead ζωντανό!
Ο χαμός του τεράστιου Lemmy, άφησε πίσω του ένα δυσθεώρητα μεγάλο κενό στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα, αλλά και μία σπουδαία rock n' roll κληρονομιά. Οι Phil Campbell And The Bastard Sons, είναι -όπως και το όνομά τους δηλώνει- "παιδιά" αυτής της κληρονομιάς. Με μπροστάρη τον κιθαρίστα των Motorhead, Phil Campbell, τους τρεις γιους του Todd, Dane και Tyla στα μετόπισθεν, και τον τραγουδιστή Neil Starr να συμπληρώνει τη σκληροπυρηνική εμπροσθοφυλακή του νεοσύστατου σχήματος, οι "Μπάσταρδοι Γιοι" έκαναν τη πρώτη τους εμφάνιση στο Wacken Open Air Festival της Γερμανίας, τον Αύγουστο του 2016. Από τότε κυκλοφόρησαν το ομώνυμο EP τους, έπαιξαν πολλά headline shows και συμμετείχαν σε πολυάριθμα φεστιβάλ σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης, πραγματοποιώντας μέσα σε όλα και δύο περιοδείες στο πλευρό των Saxon και Guns n' Roses αντίστοιχα, έχοντας έτσι την ευκαιρία να εμφανιστούν μπροστά σε εκατοντάδες χιλιάδες οπαδών, σε κάποια από τα μεγαλύτερα στάδια της Ευρώπης.Το ντεμπούτο "The Age Of Absurdity" ηχογραφήθηκε στα Rockfield Studios και τα Longwave Studios στην Ουαλία, σε παραγωγή και μίξη του Romesh Dodangoda (Motorhead, Bring me the Horizon, Bullet for my Valentine κ.α.), ενώ το mastering πραγματοποιήθηκε στα ιστορικά Abbey Road Studios του Λονδίνου. Η παρθενική αυτή πλήρης δισκογραφική δουλειά του σχήματος, αποτελεί ένα έξοχο δείγμα σύγχρονου σκληρού rock n' roll, με τη σφραγίδα του -πλέον ζωντανού θρύλου- Phil Campbell, όπως τον γνωρίσαμε ως μέλος ενός από τα σημαντικότερα κομμάτια της παλαιότερης και σύγχρονης rock και metal ιστορίας. Στο πλαίσιο των ζωντανών εμφανίσεων του σχήματος στη Γηραιά Ήπειρο, για την προώθηση του "The Age Of Absurdity", θα έχουμε την ευκαιρία να τους απολαύσουμε και να γίνουμε μάρτυρες ενός πραγματικού rock n' roll show, από αυτά που στο παρελθόν δημιούργησαν κάποιους από τους πιο σκληρούς πυρήνες οπαδών του είδους.

Το παραπάνω αποτελεί σχεδόν όλο το δελτίο τύπου που συνόδευε τις εμφανίσεις του Phil Campbell στην χώρα μας. Δεν σας κρύβω ότι από μια πλευρά ανυπομονούσα να ξαναδώ επί σκηνής τον Phil μετά από τόσα χρόνια, ειδικά μετά και από τα πολύ καλά σχόλια που έγιναν πέρσι όταν μας επισκέφτηκε πρώτη φόρα με το νέο του σχήμα, στο Chania Rock Festival. Από την άλλη όμως είχα και μια μικρή «ανησυχία» για το πώς θα αποδίδονταν τα τραγούδια των MOTORHEAD. Βλέπετε όταν έχεις συνδέσει κάποια τραγούδια με μια άκρως ιδιαίτερη φωνή όπως του Lemmy είναι κάπως περίεργο να τα ακούς από μια φωνή που έχει τελείως άλλη χροιά. Αργότερα στη βράδια βέβαια, ο μόνος μη συγγενής του Phil θα έδιωχνε κάθε αμφιβολία. Μέχρι τότε όμως υπήρχαν «από κάτω» στο billing οι BEGGARS και οι FULL HOUSE CREW BREW, δυο από τα πιο γνωστά μουσικά σχήματα που έχει η χώρα μας και σίγουρα πόλος έλξης για τον κόσμο. Δυστυχώς όμως το κοινό, και με πολύ φυσιολογική τιμή εισιτηρίου, δεν τίμησε όσο θα χρειαζόταν τα groups. Μπαίνοντας στο χώρο η εικόνα ήταν μάλλον απογοητευτική, αφού οι παρευρισκόμενοι δεν ξεπερνούσαν τα 70-80 άτομα. Κρίμα…      

Παρόλ’ αυτά το πρόγραμμα τηρήθηκε κατά γράμμα και έτσι οι BEGGARS ακριβώς στις 21:00, έκαναν την εμφάνισή τους στην σκηνή. Από το πρώτο δευτερόλεπτο που ξεκίνησαν, τίμησαν δεόντως το όνομα που έχουν κάνει όλα τα προηγούμενα χρόνια. Η εμπειρία που έχουν αποκτήσει από τις εκατοντάδες ζωντανές εμφανίσεις τους, τους έχει δώσει έναν «αέρα» σε όλες τις κινήσεις που έχουν ή που κάνουν. Αν αρέσκεσαι να ακούς την πολύ καλή μίξη groovy ύφους stoner/southern rock/MOTORHEAD-ικό rock n’ roll που παράγουν οι νότες τους, η μουσική τους σίγουρα θα σε συνεπάρει. Έχοντας άλλον έναν ποιοτικό δίσκο στις βαλίτσες τους, έκαναν το «καθήκον τους», χαρίζοντας στον κόσμο μια ακόμα πολύ καλή εμφάνιση. Παρόλο που δεν έχουν το υλικό που θα σου ανεβάσει την αδρεναλίνη στα ύψη με γρήγορες ταχύτητες, εκπέμπουν ένα πολύ καλό vibe από σκηνής που δεν σε αφήνει ατάραχο και άπραγο. Χωρίς πολλές κινήσεις ή σκηνικούς φανφαρονισμούς και με σύμμαχο τον καλό ήχο, απέδωσαν τα τραγούδια τους με τον καλύτερο τρόπο, δείχνοντας εικόνα επαγγελματικού σχήματος άκρως δεμένου και προβαρισμένου που ξέρει πως πρέπει να υποστηρίξει τα τραγούδια του. 

Άλλωστε έχουν γράψει κομμάτια που αποδίδονται το ίδιο ωραία στο σανίδι όπως και στους δίσκους. Λίγα λόγια, μια καλησπέρα, ένα ευχαριστώ ανάμεσα στα τραγούδια, μια καληνύχτα και πολύ μουσική. Μπορεί αυτό να δείχνει σε κάποιους συμπεριφορά βεντετισμού άλλα νομίζω πως κύριο μέλημά τους ήταν να ακουστεί το υλικό τους κι όχι η ιστορία της ζωής τους από μικροφώνου. Έτσι ότι παρακολουθούσες ήταν ένα σχήμα που χαιρόσουν να βλέπεις και τίποτα δεν μπορούσε να σου αποσπάσει την προσοχή. Ίσως γιατί εκείνοι από σκηνής μετέφεραν την ευχάριστη διάθεση που τους διακατείχε, δίνοντας με απλές, μικρές κινήσεις το έναυσμα σε κάθε τραγούδι για να κουνηθείς στους ρυθμούς τους, όποιοι και αν ήταν αυτοί, αργοί και μη. Έτσι τα τραγούδια τους διαδεχόταν το ένα το άλλο με ωραία ροη που τα περίπου 45 λεπτά πού ήταν στο σανίδι, «έφυγαν» πολύ γρήγορα. Ειλικρινά δεν κατάλαβα πότε πέρασε τόση ώρα. Ίσως γιατί αυτό που έβλεπες ήταν πολύ καλό. Και ίσως θα ήταν ακόμα καλύτερο με περισσότερο και πιο ενεργό κοινό «από κάτω». Αξίζει ένα μπράβο στους BEGGARS γιατί έχουν καταφέρει να έχουν μια πολύ σταθερή πορεία στην σκηνή. Τους έχω δει ζωντανά αρκετές φορές και καμία δεν ήταν μέτρια. Ως την επομένη φόρα λοιπόν we salute you… Το πλήρες set list τους ήταν: Motorchrist/Βook Οf Days/That Road/Modern Baby/Lightning/Devil’s Highway/Not My War/I Don’t Know

Μετά από μια φυσιολογική καθυστέρηση μερικών λεπτών έτσι ώστε να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές οργάνων και ο ηχητικός συντονισμός, ήταν η σειρά των FULL HOUSE BREW CREW να πάρουν την σκυτάλη πάνω στην σκηνή. Η προηγούμενη φορά που τους είχα δει ήταν πριν από 5 χρόνια όντας ένα από τα support groups της εμφάνισης των SPIRITUAL BEGGARS, οπότε ήταν για μένα μια πρώτης τάξης ευκαιρία να δω κατά πόσο «έχουν βελτιωθεί» κάτι που απέδειξαν ότι έχουν κάνει στο έπακρο. Με μπροστάρη και  κινητήρια δύναμη του συγκροτήματος τον Βαγγέλη “Van Ace” Καρζή, μπασίστα των ROTTING CHRIST, που έχει πια μεγάλη εμπειρία στο σανίδι, ήξεραν πως να σταθούν και να μεταδώσουν στον κόσμο την μουσική τους. Από κει και πέρα τα πάντα ήταν στον ακροατή/ θεατή που ήταν «από κάτω». Οι FULL HOUSE BREW CREW ηχητικά έχουν σαφείς επιρροές από το stoner metal αλλά και από σχήματα όπως οι PANTERA, BLACK LABEL SOCIETY, FIVE FINGER DEATH PUNCH, GODSMACK, METALLICA (των albums Load-Reload). Αν σου αρέσουν οι παραπάνω τότε σίγουρα θα αγαπήσεις και αυτούς. Τα τραγούδια τους αποτελούν τον ιδανικό συνδυασμό όλων αυτών των παραπάνω ηχητικών στοιχείων και στυλ. 

Θεωρώ πως ήταν κάπως άστοχη η επιλογή του εν λόγω σχήματος για να είναι πριν τον Campbell, εξαιτίας του μουσικού ύφους τους και μόνο. Στα περίπου 30 και κάτι λεπτά που το group ήταν επί σκηνής αν μη τι άλλο απέδειξαν περίτρανα ότι έχουν όλα τα φόντα να πρωταγωνιστήσουν και στην Ελλάδα αλλά και φυσικά και στο εξωτερικό που εκεί είναι το μεγάλο στοίχημα. Έχοντας πιο βελτιωμένο ήχο από τους BEGGARS, απέδωσαν τα τραγούδια τους κι αυτοί με τον καλύτερο τρόπο «ρίχνοντας» από την σκηνή στον κόσμο έναν άκρατο δυναμισμό και ηχητικό τσαμπουκά που ενισχυόταν από το όλο καλοδουλεμένο στην προπόνηση στήσιμο που είχαν. Μελετημένες κινήσεις και όχι στημένες, έδιναν την εικόνα δεμένου και προβαρισμένου group που ήξερε, όπως και το opening act, τον τρόπο για να υποστηρίξει τα τραγούδια του. Οι FULL HOUSE BREW CREW με ένα πιο «στον ήχο τους» κοινό με πιο ενεργές αντιδράσεις από εκείνο της βραδιάς, που απλά παρακολουθούσε την εμφάνιση, ίσως να άφηναν μια πιο δυνατή τελική εντύπωση μετά το πέρας της σκηνικής τους παρουσίας. Το σίγουρο και πιο σημαντικό είναι ότι έχουν όλα τα εχέγγυα για να τους μάθουν πολλοί οπαδοί. Τα πάντα εξαρτώνται από τους ιδίους. Το πλήρες set list τους (με μια μικρή επιφύλαξη) ήταν: Bury Me/Black Shade/Hallow God/Black Empty Box/Cannot Be Judged/Me Against You/No Retreat

Γύρω στις 11 παρά, η αναμονή για να δούμε επί σκηνής τον επί 32 χρόνια μουσικό σύντροφο του Mr Σκληρό Rock’n’Roll και τους μπάσταρδους γιους του και ένα μη συγγενή, είχε φτάσει. Οι PHIL CAMPBELL AND THE BASTARD SONS από την αρχή της καριέρας τους 2 χρόνια πριν, έχουν αισθητικά όλο το attitude που υπήρχε στην πολύ πετυχημένη σειρά Sons Of Anarchy (όσοι δεν έχετε δει σπεύσατε). Το λογότυπο του group αλλά και η γενικότερη εμφάνισή τους με τα ίδια γιλέκα και τα ραφτά πλάτης με το γενειόφορο κρανίο, παραπέμπει ευθέως στην σειρά. Έτσι μετά το “Highway Star” των DEEP PURPLE, που ακούστηκε ολόκληρο λειτουργώντας σαν intro, έκαναν ένα-ένα τα μέλη του σχήματος την εμφάνισή τους στην σκηνή. Φυσικά τελευταίος βγήκε ο Phil Campbell εν πλήρη αποθέωση, με ένα απίστευτο cool ύφος, μασώντας την τσίχλα του, όντας με την καλή έννοια ανέμελος. Βγήκε λες και θα έπαιζε σε λίγους φίλους, κάτι που εν μέρη δεν απείχε πολύ από το πλήθος του κοινού που δεν ξεπερνούσε τα 200 άτομα με ένα πρόχειρο μέτρημα. Σίγουρα η προσέλευση του κοινού θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερη.  

Δεν σας κρύβω ότι είχα αρκετή περιέργεια/αγωνία/πείτε ή σκεφτείτε ότι άλλο θέλετε, για το πώς θα ηχούσαν τα τραγούδια των MOTORHEAD, που σίγουρα θα παίζονταν, από την φωνή που έχει επιλέξει ο Campbell να πλαισιώνει το σχήμα που έχει δημιουργήσει. Βλέπετε, είναι πως έχει αφομοιώσει/μάθει κάποια τραγούδια ο καθένας, ειδικά όταν ο τραγουδιστής που τα έχει αρχικά πει λέγεται Lemmy Kilmister, που όλοι ξέρουμε πόσο ιδιαίτερη φωνή είχε. Ο Neil Starr, καλώς ή κακώς έχει πιο μοντέρνα φωνή, πιο alternative παρά classic rock/σκληρό rock’n’roll  ή metal στα δικά μου αυτιά. Σαφώς και στο album και στο EP το τραγούδια ταιριάζουν στην φωνή του αλλά το να λες MOTORHEAD τραγούδια καλό θα είναι να έχεις ένα κάποιο γρέζι στη φωνή σου. Του Starr είναι πιο «καθαρή». Έτσι όταν στην διάρκεια της βραδιάς ακούστηκαν τραγούδια όπως τα “Deaf Forever”, “Just 'Cos You Got the Power” ή το “Orgasmatron”, τα πρώτα δευτερόλεπτα ήταν λίγο περίεργα για μένα. Παρόλα αυτά, τα κατάφερε ίσως καλύτερα από ότι θα περίμενε ο καθένας. 

Δυστυχώς Lemmy δεν ξαναγεννιέται, οπότε καλό θα είναι να κρίνεται όποιος επιχειρεί «να μπει στα παπούτσια του», όσο πιο αντικειμενικά γίνεται. Ο Starr, βάση τελικής εικόνας και performance ήταν κάτι παραπάνω από αξιοπρεπής. Ίσως στα 3 προαναφερθέντα τραγούδια να μην πλησίασε πολύ τον Αρχηγό, αλλά έκανε τίμια προσπάθεια και τουλάχιστον για μένα αυτό ήταν το σημαντικότερο. Ο τύπος (που εμφανισιακά μου έφερε λίγο στο μυαλό και τον Andreas "Gerre" Geremia των TANKARD) είναι ο ορισμός του «χαβαλέ» frontman. Από το πρώτο δευτερόλεπτο σε κερδίζει με την εν γένη σκηνική του παρουσία. Έκανε συνεχώς headbanging, επικοινωνούσε σε μεγάλο βαθμό με τον κόσμο (ο όποιος αν και λίγος, αντιδρούσε σε κάθε πρόσταγμα του δημιουργώντας μια πολύ όμορφη ατμόσφαιρα) και ήταν όσο κινητικός χρειαζόταν για να μην γίνει κινησιολογικά υπερβολικός. Highlight για μένα ήταν ο τρόπος που τραγούδησε το “Born To Raise Hell” αφού προσπάθησε να μιμηθεί (με επιτυχία μάλιστα) και τον Ice-T και τον Whitfield Crane, που έχουν κάνει την άλλη version του τραγουδιού. Τα υπόλοιπα τραγούδια που ερμήνευσε από τους MOTORHEAD του «πήγαν» πιο πολύ και έτσι το αποτέλεσμα κρίνεται άκρως θετικό. Φυσικά στα τραγούδια του album και του EP, δεν χρίζει καμιάς κριτικής αφού η απόδοση ήταν η αναμενόμενη. Άλλωστε και όσοι τον είχαν δει πέρσι στην Κρήτη, δεν έκαναν κάποιο αρνητικό σχόλιο. Το κυριότερο για τον κάθε ακροατή είναι να καταλάβει ότι πια, κάποια τραγούδια των MOTORHEAD, θα έχουν άλλη οπτική απόδοσης.             

Το group επέλεξε να έχει εκείνη την βραδιά διαφορετικό set list από αυτό στο Chania Rock Festival, οπότε οποίοι είχαν παρευρεθεί και τότε και εχτές, άκουγαν άλλα τραγούδια. Για μένα αυτό αποτελεί πολύ καλή κίνηση όταν έχεις τόσο υλικό ετών να παρουσιάσεις. Πλην της πολύ καλής παρουσίας του Starr και οι 3 λοιποί Campbell έκαναν καλά την δουλειά τους. Χωρίς να είναι ιδιαίτερα κινητικοί επί σκηνής, κινιόντουσαν μόνο όταν τα κάθε μέλος έκρινε απαραίτητο να το κάνει. Για τον μπαμπά Campbell τα λόγια είναι περιττά. Απλές, λιτές κινήσεις χωρίς καμία δόση βεντετισμού αφού όσοι τον ξέρουν, γνωρίζουν ότι δεν είναι rock star με την κακή έννοια του όρου. Από σκηνής όλοι εξέπεμπαν ένα πολύ καλό vibe που δεν σε άφηνε ακίνητο, αφού ασυναίσθητα θα κουνούσες χέρι, πόδι ή κεφάλι. Έχοντας -λογικά- τον καλύτερο ήχο από όλους της βραδιάς, απέδωσαν ότι τραγούδι αποφάσισαν να παίξουν με τον καλύτερο τρόπο δείχνοντας εικόνα επαγγελματικού σχήματος που τα μέλη του είναι πολλά χρόνια μαζί, και πια είναι άκρως δεμένα και τόσο καλά προβαρισμένα που ξέρουν ακριβώς πως πρέπει να υποστηρίξουν τα τραγούδια τους για να διασκεδάσουν τον κόσμο. Έγινε σωστή επιλογή των δικών τους  τραγουδιών και των διασκευών οπότε η ροη της εμφάνισης ήταν πολύ καλή δίνοντας σου μια party αίσθηση. Μικρή ένσταση ήταν η διάρκεια της συνολικής παραμονής τους στην σκηνή που δεν ξεπέρασε τα 80 λεπτά. Ίσως θα μπορούσαν να έπαιζαν έστω 10-15 λεπτά παραπάνω αφού το υλικό υπήρχε (όπως το πολύ αγαπημένο μου “Spiders” από το EP που δυστυχώς δεν ακούστηκε). 

Δεν πειράζει όμως. Όπως ανέφερε και το δελτίο τύπου «Ο Phil "Wizzo" Campbell κρατάει το θρύλο των Motorhead ζωντανό!». Έτσι ήταν όντως αφού ο ίδιος και τα παιδιά του (κυριολεκτικά και μεταφορικά) έκαναν την δουλειά τους όσο καλύτερα γινόταν, χαρίζοντας μας μια αξιομνημόνευτη βραδιά που σίγουρα θέλουμε να επαναληφτεί σύντομα. Με τον τρόπο τους μας «είπαν» στο τέλος: Goodnight boys and girls, we were PHIL CAMPBELL AND THE BASTARD SONS and we played the music we liked!            
Το πλήρες set list τους ήταν: Highway Star Intro/Big Mouth/Welcome To Hell/Rock out (Motorhead διασκευή)/Deaf Forever/(Motorhead διασκευή)/Freak Show/Born To Raise Hell (Motorhead διασκευή)/Get On Your Knees/R.A.M.O.N.E.S. (Motorhead διασκευή)/Ringleader/Dark Days/Silver Machine (Hawkwind διασκευή)/Ace of spades (Motorhead διασκευή)/High rule/Encore: Just 'Cos You Got the Power (Motorhead διασκευή)/ Going To Brazil (Motorhead διασκευή)/Orgasmatron (Motorhead διασκευή)/Rock ‘n’ Roll (Motorhead διασκευή)

Θοδωρής Μηνιάτης 

Φωτογραφίες: Γιάννης Δόλας

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

QUEENSRYCHE / MEDEN AGAN, @Fuzz Club, 16/11/2019

17 Νοεμβρίου, 2019 - 21:15 Γιώργος Κόης

Μία μορφή ευλογίας είναι να φεύγεις από μία συναυλία τόσο γεμάτος, που με δυσκολία να βρίσκεις λόγια να την περιγράψεις. Η βραδιά που μας χάρισαν οι QUEENSRYCHE είναι από αυτές που απλά δεν ξεχνάς....

[περισσότερα]

ANNIHILATOR / ARCHER NATION / DREAMLORD @Piraeus 117 Academy (15/11/2019)

17 Νοεμβρίου, 2019 - 20:00 Άγγελος Κατσούρας

ΚΑΝΑΔΟΣ ΕΙΝ’Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΣΑΣ! Και τώρα που ήρεμα και πλήρως αντικειμενικά ξεκαθαρίσαμε το βασικό, ας περάσουμε στα της νέας και πολυαναμενόμενης εμφάνισης των ANNIHILATOR στην Ελλάδα. Η ακύρωση της...

[περισσότερα]

GENTIHAA / DIMLIGHT / WARSHIP @ Temple (08/11/2019)

12 Νοεμβρίου, 2019 - 02:15 Δημήτρης Μπούκης

Οι GENTIHAA είναι ένα νέο όνομα στην ελληνική σκηνή. Τους γνωρίσαμε στα δύο live που έδωσαν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ως support στους DIMMU BORGIR και μέσα από το παρθενικό τους άλμπουμ το “Reverse...

[περισσότερα]

CLOVEN HOOF, CRIMSON FIRE, HATEFLAMES @ The Crow Club (9/11/2019)

11 Νοεμβρίου, 2019 - 16:45 Δημήτρης Τσέλλος

Δύσκολη μέρα η 9η Νοεμβρίου, καθώς από τις 17:00 ως τις 21:00 όλα στο κέντρο είχαν «νεκρώσει» λόγω της πρώτης μέρας του Μαραθωνίου. Πράγμα που πήγε φυσιολογικά λίγο πίσω και την έναρξη της συναυλίας...

[περισσότερα]

DIVINER / REFLECTION / TIDAL DREAMS @Kyttaro (1/11/2019)

10 Νοεμβρίου, 2019 - 17:00 Άγγελος Κατσούρας

Χρυσή ευκαιρία για το Ελληνικό κοινό να θαυμάσει τρεις εγχώριες μη ακραίες μπάντες της σκηνής μας. Τονίζω το μη ακραίες καθώς δεν είναι και πολύ σύνηθες το φαινόμενο να μαζεύονται όλοι οι καλοί και...

[περισσότερα]