Rockwave Festival @ Terra Vibe Park, 20/07/2018 (IRON MAIDEN, VOLBEAT, TREMONTI, MONUMENT, THE RAVEN AGE, W.E.B., ROLLIN’ DICE)

22 Ιουλίου, 2018 - 17:30

Ημερομηνία: Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018
Τόπος εγκλήματος: Terra Vibe Park, Μαλακάσα
Ένοχοι: IRON MAIDEN, VOLBEAT, TREMONTI, MONUMENT, THE RAVEN AGE, W.E.B., ROLLIN’ DICE
Απολογισμός: 36.000 αποσβολωμένοι οπαδοί του heavy metal
Αυτό θα μπορούσε να ήταν κάλλιστα το δελτίο τύπου για το τι συνέβη την Παρασκευή στο Terra Vibe Park. Μια ημέρα που από το πρωί κυλούσε ιδανικά. Καλός καιρός, με ολίγη από συννεφιά, ένα απαλό αεράκι και γύρω στις 13:30 και έχοντας παρκάρει με χαρακτηριστική άνεση, έχω πάρει το μπυράκι μου και είμαι αραχτός κάτω από σκιά περιμένοντας να δω τους ROLLIN’ DICE. 

ROLLIN’ DICE
Η ώρα 14:00 και από τα ηχεία του Vibe Stage ακούγεται μουσική και όλα είναι πλέον έτοιμα για την μεγάλη μέρα. Τον άχαρο ρόλο του opening act είχαν οι ROLLIN’ DICE αφού βγήκαν κάτω από τον καυτό ήλιο μπροστά σε περίπου 100 άτομα/ήρωες που ήταν κάτω από τη σκηνή. Ο υπόλοιπος κόσμος προτίμησε τη σκιά και η μπάντα έκανε το μπάσιμό της στη σκηνή με το “Live it up”. Οι τρεις τύποι ήταν πάρα πολύ προβαρισμένοι, είχαν εξαιρετικό groove και ο συνδυασμός των δύο ήταν ότι έπρεπε προκειμένου να ακουστεί το SABBATHικό metal τους σωστά. Συνέχεια με το “New heights” και σιγά σιγά αρχίζω και πείθομαι ότι όση ώρα θα βρίσκονται στο σανίδι οι πιτσιρικάδες θα πίνω την μπύρα μου πολύ ευχάριστα. “Way to the sun”, “Common lies” και “Into the graveyard” ήταν μία τριάδα τραγουδιών όπου η μπάντα απέδωσε με περίσσια άνεση και που σε ανάγκαζαν να τους βγάλεις το καπέλο που ενώ ήξεραν σε πιο σανίδι βρισκόντουσαν δεν αγχώθηκαν στο ελάχιστο. Ακολούθησε μια πολύ όμορφη διασκευή στο “I want you (She’s so heavy)” των THE BEATLES για να κλείσουν την πολύ καλή τους εμφάνιση με τα “Roundabout” και “Runnin’ (The mind)”. Πολλά μπράβο στην τριάδα και συγχαρητήρια για την εξαιρετική τους εμφάνιση παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες. Εύγε!
Set list:
Live It Up
New Heights
Way to the Sun
Common Lies
Into the Graveyard
I Want You (She's So Heavy)
(The Beatles cover)
Roundabout
Runnin' (The Mind)
Nτίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης


W.E.B.
Διάλλειμα 15 λεπτών και ευκαιρία για ανεφοδιασμό και μάσα καθώς περιμέναμε να βγουν στην μικρή σκηνή οι W.E.B. Οι Έλληνες black metallers με κανονική περιβολή και βαμμένοι βγήκαν ακριβώς στην ώρα τους με τον κόσμο να είναι αισθητά περισσότερος στον χώρο αλλά και μπροστά στη σκηνή. Στο σημείο που καθόμουν ο ήχος δεν έφτανε πολύ καλά και έτσι πήρα το θάρρος να βγω στο λιοπύρι. Λάθος κίνηση, καθώς στο Βουνό του χαμού όπου πήγαινε ο Φρόντο τα πράγματα, θα ήταν καλύτερα. Τουλάχιστον σιγουρεύτηκα ότι είχαν καλό ήχο και πως έφταιγε το σημείο το οποίο καθόμουν. Εναρκτήριο τραγούδι ήταν το “Morphine for saints” με την μπάντα να είναι αρκετά δουλεμένη και να κινείται πολύ άνετα πάνω στο σανίδι. Συνέχεια με το “Tartarus” και ο κόσμος αρχίζει και γίνεται πιο εκδηλωτικός καθώς συμμετέχει στις προτροπές του Σάκη, δημιουργώντας μια ωραία συναυλιακή κατάσταση. Ο κόσμος όλο και συνέχιζε να έρχεται, εκ των οποίων μερικοί κάθονταν να δουν την εμφάνιση των συμπατριωτών μας. “Golgotha” και “For bidens” για τη συνέχεια, και τα πρώτα χαμόγελα είναι γεγονός! Το κλείσιμο ήταν πάρα πολύ καλό με τα “My storm upon you" και “Dragona”, με το συγκρότημα να παίζει «χαρτί» και τα δύο τραγούδια. Το αποτέλεσμα ήταν να λάβουν το ζεστό χειροκρότημα του κόσμου που ευχαριστήθηκε την εμφάνισή τους! Άξιοι!

Set list:
Morphine for Saints
Tartarus
Golgotha
For Bidens
My Storm Upon You
Dragona
Nτίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης


MONUMENT
Ο κόσμος που είχε στηθεί στο Terra Stage ήταν αρκετά ικανοποιητικός, δεδομένου της ώρας αλλά και της ζέστης που επικρατούσε εκείνη τη στιγμή στο χώρο. Αυτό όμως δεν στάθηκε ανασταλτικός παράγοντας ώστε οι MONUMENT να παίξουν μπροστά σε ένα σεβαστό κοινό. Η μπάντα, όπου στα φωνητικά είναι ο δικός μας Peter Ellis, έκανε την εμφάνισή της ακριβώς στις 16:10 με το “Hellhound” και ο χώρος γέμισε βρετανικές μελωδίες που έχουν τη βάση τους στους Βρετανούς Θεούς του metal. Ο ήχος, όμως, ήταν αρκετά κακός, μπουκωμένος στις κιθάρες, ενώ το μπάσο σε συνδυασμό με τις κάσες, δημιουργούσαν μια ακατανόητη βαβούρα που δε σε άφηνε να ευχαριστηθείς το εκάστοτε τραγούδι. Συνέχεια με τα “Carry on” και “The chalice” με τον κόσμο να είναι αρκετά ενεργός αλλά με τον ήχο και την απόδοση από την μπάντα να βρίσκονται και τα δύο σε χαμηλά επίπεδα. “Attila” και “Fatal attack” συνέθεσαν ένα πολύ ωραίο δίδυμο που το ευχαριστήθηκα και ο ίδιος προσωπικά, για να φτάσουμε στο “Olympus” και να πάρουμε μια ανάσα δροσιάς λόγω του ήχου που σιγά – σιγά έφτιαχνε. Στα “Imhotep” και “Crusaders” ο ήχος επανήλθε σε κακά επίπεδα με τη βαβούρα να επικρατεί, τον κόσμο από κάτω να χειροκροτεί και αυτό είναι το πλέον σημαντικό στην όλη φάση. Η εμφάνιση των MONUMENT έκλεισε με τα “Lionheart” και “Wheels of steel” παίρνοντας το πολύ ζεστό χειροκρότημα των περίπου 6.000 οπαδών που είχαν στηθεί να δουν την εμφάνισή τους. 

Set list:
Hellhound
Carry On
The Chalice
Fatal Attack
Olympus
Imhotep (The High Priest)
Attila
Wheels of Steel
Lionheart
Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

 


THE RAVEN AGE
Μισάωρο διάλλειμα και ευκαιρία για ανεφοδιασμό μπύρας, φαγητό και έκτακτες ανάγκες. Με λίγα λόγια Οδύσσεια. Από τη μία η μπύρα ζεστή και σε ακριβό αντίτιμο δυσανάλογο της ποσότητας, το φαγητό θύμιζε 13ο λόχο στο Χαλκούτσι τις καλές μέρες κι αισθάνθηκα μεγαλύτερη ασφάλεια ανάμεσα από τα δέντρα παρά στις τουαλέτες του περιβάλλοντα χώρου. Με αυτά και με αυτά η ώρα πήγε 17:30 και ετοιμαζόμουν να δω τον γιο του Steve Harris με την μπάντα του, τους THE RAVEN AGE. Πρώτη φορά τους είχα δει στη Ρουμανία, στα πλαίσια της “Book of souls tour”, όπου και μου φάνηκαν παντελώς αδιάφοροι τότε. Πέρασαν δύο χρόνια και από τότε δεν άλλαξε τίποτα. Η κουβέντα ήταν πρωταρχικός παράγοντας εκείνη την ώρα και απλά περίμενα πότε θα τελειώσει το show για να μεταβώ στην Terra Stage και να πιάσω τη θέση μου. Αν το δω από την αντικειμενική του σκοπιά το live, είδα μία μπάντα η οποία είναι απόλυτα δεμένη και κοντρολαρισμένη, που δεν κάνει λάθη πάνω στη σκηνή, αποδίδει τα τραγούδια της καθαρά αλλά και δυνατά και σε κάθε περίπτωση κάνει τους οπαδούς της να περνάνε καλά. Παίξανε τραγούδια και από τις δύο δισκογραφικές δουλειές τους, έλαβαν το χειροκρότημα που τους αναλογούσε και ο κόσμος με το πέρας της εμφάνισής τους μεταφέρθηκε προς τα χαμηλότερα επίπεδα για τους TREMONTI.  

Set list:
Betrayal of the Mind
The Merciful One
Promised Land
The Death March
Eye Among the Blind
Salem's Fate
Surrogate
My Revenge
Angel in Disgrace
Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

 


TREMONTI
Στα χωράφια της Μαλακάσας, μία Παρασκευή απόγευμα, με τον ήλιο να λιανίζει τις αντοχές των πιστών, μετρούσαμε την ώρα για τους VOLBEAT όσοι δεν έχουμε δισκοθήκη που να έχει μείνει  στην δεκαετία του ‘80 και για τους IRON MAIDEN, σαν το κερασάκι σε μια δύσκολη μέρα / εβδομάδα και σαν χρυσό στάνταρντ στο heavy metal. Οι TREMONTI, το παιδί του Mark Tremonti  κιθαρίστα των  ALTER BRIDGE και CREED, είναι από εκείνα τα σχήματα που στην Ελλάδα δύσκολα θα γνωρίσουν την επιτυχία. Ο ήχος τους, μετά από τέσσερα στούντιο άλμπουμ, έχει το σκοτεινό ηχόχρωμα του  nu metal,  κιθαριστική δουλειά που αξίζει προσοχής, αποδοχής και θαυμασμού, ειδικά στα ρυθμικά τμήματα και φωνητικά, όπως των περισσοτέρων σχημάτων του  nu metal αλλά και του NWOAHM, σκληρά, με στοιχεία μελωδίας και κατά βάσει επίπεδα. Ο Hetfield είναι μοναδικός και τα αντίγραφά του δύσκολα θα συγκινήσουν τον κόσμο.

Οι TREMONTI με τον κιθαρίστα, τραγουδιστή και αρχηγό να έχει κούρεμα Μοϊκανού, κατέλαβαν τη σκηνή ως κουαρτέτο στις 19.00 και έμειναν εκεί μαζί με ένα πυρήνα οργανωμένων οπαδών που χειροκρότησε το πάθος και την τεχνική τους δεινότητα. Εμφανισιακά αλλά και μουσικά νόμιζα ότι έβλεπα μια πιο "μαλακή" έκδοση των  ANNIHILATOR. Τραγούδια από όλες τις δουλειές τους, που έμεναν στο μυαλό σαν πολύ καλή κιθάρα που σόλαρε πάνω σε γρανιτένια riff, ενώ επίπεδα φωνητικά συνόδευαν το επιθετικό  nu/alt metal τους. Ο Tremonti, έμπειρος και επικοινωνιακός, κατάφερε να περάσει στο κοινό την αίσθηση , ότι βλέπουμε ένα σχήμα που οι IRON MAIDEN επέλεξαν και ανήκει στον πυρήνα της μουσικής τους. Ξεχώρισαν τα "My last mistake", "Catching fire", "Flying monkeys', "Radical change", "A dying machine", "Cauterize". 
Η εμφάνισή τους ικανοποίησε τους φίλους τους και πιστεύω έκανε όσους δεν τους είχαν ξανακούσει, να τους ψάξουν. Η αλήθεια είναι ότι από το να τους ψάξουν έως το να τους αγοράσουν, είναι μεγάλη η απόσταση. 'Ένα καλό σχήμα που αν στη θέση του είχαμε κάτι με πιο Ευρωπαϊκό ήχο, θα ταίριαζε περισσότερο στη ημέρα. Αλλά είπαμε τα καλά "δεύτερα" ήταν στην πρώτη μέρα. Ευτυχώς ο Mark Tremonti έχει και τους ALTER BRIDGE και δεν πρόκειται να πεινάσει. Εγώ ήμουν  ήδη στη σκηνή των VOLBEAT αρκετά πριν η παραμόρφωση από τις κιθάρες των TREMONTI σιγήσει.
Setlist:
"Another heart", "You waste your time", "My last mistake", "So you re afraid", "Catching fire", "Flying monkeys', "Radical change", "The things i ve seen" "Throwing them to he lions", "A dying machine", "Cauterize", "Wish you well".
Στέλιος Μπασμπαγιάννης

 


VOLBEAT
Όσο κι αν φαίνεται παράξενο σε πολλούς αρτηριοσκληρωτικούς, ίσως ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίο προκλήθηκε τόση επιπλέον λαοθάλασσα στη Μαλακάσα ήταν η ύπαρξη των VOLBEAT στο φετινό billing. Κι αν δεν το πιστεύετε, απλά ρωτήστε κάποιον του «αθλήματος» πόσο κόσμο μάζεψαν οι IRON MAIDEN σε όλες τις προηγούμενες επισκέψεις τους στη χώρα μας. Προσωπικά γνωρίζω πολλούς οι οποίοι ήρθαν στο Terra Vibe κυρίως για την τετράδα από τη Δανία και αμέτρητους άλλους που ήρθαν λόγω του συνδυαστικού πακέτου MAIDEN/VOLBEAT.
Αφού τελειώσαμε με τα διαδικαστικά, ας αναφερθούμε και στα τετριμμένα που αφορούν τη συναυλία. Έχοντας γεμίσει το Vibe Stage πολύ πριν το τέλος της εμφάνισης των TREMONTI με οπαδούς, η αναμονή ήταν βασανιστική. Είχα να τους δω 9 ολόκληρα χρόνια και με 4 δίσκους να έχουν μεσολαβήσει, ήξερα τι θα περιμένω. Τα διάφορα videos από ζωντανές τους εμφανίσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν και headlines στα μεγαλύτερα festivals του κόσμου, ήταν οι καλύτεροι οιωνοί για κάτι εκρηκτικό και το μόνο που απέμενε ήταν να δικαιωθούν οι προσδοκίες μου.
Το “Walk” των PANTERA παίζει δυνατά στα ηχεία και ήξερα ότι στις 8 νταν θα έρθει η λύτρωση. Το τεράστιο πανό με το λογότυπό τους πέφτει και ξεκίνημα με “The devil’s bleeding crown”. Ένας χαμός από κάτω, ο οποίος έγινε εντονότερος στο medley των “Heaven nor hell/A warrior’s call”/”I wanna be with you” και κατέληξε σε κανονικότατο moshpit στο κλασικό πλέον “Lola montez”.

Ο ήχος ήταν άψογος και δυνατός (μόνο η τάση των ηχείων έπεσε για μερικά δευτερόλεπτα στο “Lonesome rider” αλλά τους ακούγαμε από το PA), η μπάντα τα έσπαγε όλα στο πέρασμά της, ενώ κανονική αποθέωση ήταν η δυνατή και καθαρή φωνή του Poulsen που δεν έχασε ούτε νότα. Ο οποίος Poulsen έδειχνε ανυπόμονος να δει μαζί μας τους IRON MAIDEN ενώ μέσα από ένα improvisation που θα προλόγιζε το “Sad man’s tongue” μας δήλωσε ότι γουστάρει και τους δικούς μας τους SUICIDAL ANGELS αλλά και τους ROTTING CHRIST.
Το moshpit δεν σταμάτησε ούτε στιγμή, ενώ μάλιστα στα “16 dollars” και “For evigt” άναψαν μέχρι και καπνογόνα (!!!), ενώ πρέπει επίσης να επισημανθούν το “Seal the deal” που αφιερώθηκε στη μνήμη του Vinnie Paul (R.I.P.), το “Let it burn” που αφιερώθηκε σε όλες τις κυρίες, το “Fallen” με την εμφανή συγκίνηση του Poulsen να φαίνεται ξεκάθαρα στο βλέμμα του και φυσικά το ΕΠΙΚΟ κλείσιμο με το “Still counting” που δεν έμεινε κορμί και λαρύγγι όρθιο.
Πραγματικά η παρθενική εμφάνιση των VOLBEAT ήταν ολοκληρωμένη από κάθε άποψη. Ήταν γεμάτη, είχε ένταση, κέφι, πολύ ξύλο και ακόμη περισσότερο τραγούδι. Αν μη τι άλλο, είναι ένα συγκρότημα που «συμβαίνει τώρα» και σίγουρα υπεραξίζουν μια συναυλία αποκλειστικά για πάρτη τους σ’ ένα αρκετά μεγάλο stage την επόμενη φορά. Έτσι δεν είναι αγαπητή Didi Music;  
Γιώργος Κόης

 

 
IRON MAIDEN
7 χρόνια είχαν να έρθουν οι IRON MAIDEN στην Ελλάδα. 7 χρόνια οι Έλληνες οπαδοί περίμεναν να δουν το «θηρίο» να βρυχάται. Η τελευταία ήταν το 2011 στα πλαίσια του Sonisphere, στην περιοδεία για το “Final frontier”. 7 χρόνια ήταν πολλά, εκτός και αν ήσουν από τους ευλογημένους και μπορούσες να μεταβείς στο εξωτερικό και να δεις τους Θεούς του metal ακόμα μία φορά. 7 χρόνια αναμονής που αντανακλούσαν σε κάθε πρόσωπο που κοίταζες γύρω σου. Όλοι ήταν εκεί, 36.000 άτομα, για να βιώσουν την «Κληρονομιά του θηρίου», να την διηγηθούν στα παιδιά τους, στα εγγόνια τους, στις γυναίκες τους, σε όλο τον κόσμο. 7 χρόνια, αλλά αυτά τα 57 λεπτά της αναμονής από το τέλος των VOLBEAT μέχρι τις 22:12 που ακούστηκε το “Doctor doctor” φανήκαν αιώνες. Η ώρα ήταν 21:30 και άπαντες περιμέναμε να ακούσουμε τον γνωστό ύμνο των U.F.O. και να αρχίσουμε το ταξίδι προς την αιωνιότητα. Αμ δε… Ο κόσμος συνέχιζε να έρχεται, καθώς έβλεπες την Εθνική Οδό μποτιλιαρισμένη. Απίστευτη ταλαιπωρία τόσο για τους ανθρώπους που ήταν από νωρίς εκεί και είχαν κουραστεί όσο και για αυτούς που ερχόντουσαν. Υπήρχαν στιγμές που σκεφτόσουν πως άμα θελήσεις κάτι να πιες ή αν πάθεις κάτι σοβαρό σε θέμα υγείας, δεν θα υπήρχε γυρισμός. Οι IRON MAIDEN περίμεναν καρτερικά να έρθουν όσοι είχαν πάρει το εισιτήριο τους, μέχρι και τον τελευταίο. 

Η ώρα 22:12… Ο γράφοντας έχει παγώσει καθώς ακούγεται το intro του “Doctor doctor”… Αρχίζει και κοιτάει προς τον ουρανό, επειδή νιώθει ευλογημένος που βρίσκεται ακόμα μία φορά εκεί. Δεν αντέχει, δακρύζει. Βλέπει γύρω του πρόσωπα χαμογελαστά και συνεχίζει να κλαίει με λυγμούς. Οι γύρω του προσπαθούν να τον ηρεμήσουν. Μάταιο. Το “Churchill’s speech” είναι ήδη στα ηχεία και στις οθόνες. Το καθηλωτικό intro του “Aces High” είναι γεγονός, το Spitfire έχει πάρει ύψος και οι MAIDEN είναι πάνω στη σκηνή σε μία απολύτως τρελαμένη κατάσταση… Η μπάντα είναι σε ασύλληπτη κατάσταση, ονειρεμένη, θαρρείς και δεν έχει περάσει μέρα από το 1985 ή το 1988 ή και δεν ξέρω και ‘γω τι… Ο κόσμος δεν αφήνει στίχο να πέσει κάτω, φωτοβολίδες, αγκαλιές, πράγματα που δεν τα συναντάς εύκολα, σχεδόν ποτέ, όλοι μια μεγάλη οικογένεια. Το “Aces High” έχει τελειώσει, τα φώτα σβήνουν, η κουρτίνα αλλάζει, ο Dickinson έχει φορέσει τα λευκά και ο McBrain παίζει το “Where eagles dare”. Παράνοια! Ο ήχος είναι ΑΨΕΓΑΔΙΑΣΤΟΣ. Όλα λειτουργούν στην εντέλεια. Φώτα, κιθάρες, μπάσο, τύμπανα, και ένας Βρασίδας αγέραστος να μην καταλαβαίνει τίποτα. Το παιχνίδι με το κοινό καλά κρατεί και περίπου 13 λεπτά από την έναρξη της συναυλίας κανένας δεν έχει συνειδητοποιήσει τι τον έχει χτυπήσει.  Χωρίς ανάσα, τα μωβ φώτα πέφτουν πάνω στον Smith και το “2 minutes to midnight” είναι γεγονός. Ο κόσμος παραληρεί . Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω χαρά. Αυτή τη χαρά που τόσο ψάχνει ο καθένας στην καθημερινότητά, του μα δύσκολα τη βρίσκει. Κι όμως. Αυτοί οι 6 τύποι την έδωσαν άπλετη. Στο ρεφραίν τραγουδούν ακόμα και τα δέντρα και το πρώτο “Scream for me Athens” έρχεται να δονήσει τα πάντα σε ακτίνα 50 χιλιομέτρων. Το τραγούδι τελειώνει. 

Οι ιαχές “MAIDEN, MAIDEN” αναγκάζουν τον Dickinson σε βρεθεί σε θέση θεατή και να χαζεύει. Αρχίζει και μας μιλάει για τα ιδανικά της ελευθερίας και κατά πόσο πολύ το έχουμε νιώσει εμείς οι Έλληνες αυτό το συναίσθημα. Μας μίλησε και για την ιστορία της χώρας του, για τον πόλεμο με την Σκωτία. Άπαντες γνώριζαν πως το “The clansman” έπαιρνε τη θέση του στο set list. Με τις πρώτες νότες ο κόσμος ακολουθεί τις κιθάρες και το αποτέλεσμα είναι ανατριχιαστικό. Ο Dickinson με το σπαθί στο χέρι μας χαρίζει μία τρομακτικά απίστευτη, θεατρική ερμηνεία. Εμείς, οι MAIDONIANS, ακολουθούμε… Και ξαφνικά… FREEDOOOOOOOOM από 36.000 κόσμου. Η όποια προσπάθεια να ακούσουμε τον Dickinson έπεσε στο κενό. Ο κόσμος ήταν ο front man εκείνη τη στιγμή. Στο μεσαίο σημείο παρακαλάω να γίνει ένα remake της εκτέλεσης του Αγίου Κοσμά, πριν από 18 χρόνια όταν και στον τελευταίο στίχο αντί για “No we can’t let them take anymore with the land of the free” είχε πει “No we can’t let them take anymore ALEXANDER THE GREAT”. Μάταια αλλά δε χαλιέμαι. Τα συναυλιακά «Ο ΟΟΟ ΟΟ ΟΟ» είναι γεγονός και ζούμε το όνειρο. Το κακό ήταν ο Bruce είχε προειδοποιήσει, λέγοντας ότι δεν πρόκειται να μας απευθύνει τον λόγο ποτέ ξανά κατά την διάρκεια της συναυλίας. Και να σου το “The trooper”. H Μαλακάσα παίρνει φωτιά, οι φωτοβολίδες ανάβουν, οι 4 MAIDEN είναι στο κεντρικό μόνιτορ, ο Dickinson κρατάει τη σημαία της Αγγλίας και το πρώτο τετράστιχο του τραγουδιού είναι απλά ο ορισμός της συναυλίας. Μπάντα και κόσμος σε πλήρη αρμονία και το γλέντι είναι γεγονός. Ο Dickinson με το σπαθί στο χέρι δέχεται επίθεση από τον Eddie ντυμένο Trooper, αποκρούει και επιτίθεται. Και φτάνουμε σε μία από τις πολλές ανατριχίλες της ημέρας. Ο Dickinson είναι πάνω από τα τύμπανα, σηκώνει το όπλο που έχει πάνω την ελληνική σημαία, πυροβολεί τον Eddie και ο τελευταίος αποχωρεί. Η ελληνική σημαία κυματίζει στα χέρια του αειθαλούς τραγουδιστή και όλοι μας πλέουμε σε πελάγη ευτυχίας.  

Μόλις έχει τελειώσει το «πολεμικό» κομμάτι της συναυλίας. Τα σκηνικά αλλάζουν και ξάφνου βρισκόμαστε μέσα σε ένα καθεδρικό ναό. Οι Eddies σαν άλλοι άγιοι έχουν πάρει τη θέση τους από πίσω, οι πολυέλαιοι ανάβουν και ένα παρατεταμένο επιφώνημα θαυμασμού σκεπάζει τη Μαλακάσα. Ο Dickinson φοράει τον μανδύα του και το “Revelations” είναι γεγονός. Ο Dickinson χειραγωγεί τον κόσμο με απίστευτη μαεστρία και όλοι κρεμόμαστε από τα χέρια του και τον λόγο του. Τρομακτική ερμηνεία, ένας Harris να τρέχει σαν 20άρης, ο Smith να είναι ο πιο άνετος και καλοντυμένος κιθαρίστας που έχω δει, ο Murray με το χαμόγελό του μας ζέσταινε και ο Gers ο γνωστός Gers που ήταν όπου έπρεπε όταν έπρεπε. Αδιανόητες καταστάσεις για να έρθει η ηρεμία με το “For the greater good of God”. Το κομμάτι είναι έπος ολκής! Τελεία και παύλα! Δεν τίθεται θέμα παιδιά. Δεν γράφονται κάθε μέρα τέτοια τραγούδια. Ο κόσμος είναι αρκετά χαλαρός, προσπαθεί να πάρει την ανάσα του για το υπόλοιπο της συναυλίας αλλά οι MAIDEN δεν τον αφήνουν. Το χειροκρότημα καλύπτει τα πάντα. Τα κίτρινα φώτα αλά “Rock in Rio” είναι στον Smith και το απόλυτο intro τραγούδι μαζί με το “Aces High” είναι γεγονός. Το “The wickerman” βάζει κυριολεκτικά φωτιά στο Terra Vibe καθώς δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην χοροπηδάει και να μην τραγουδάει. Το πιο πετυχημένο single των MAIDEN μετά το reunion έστεκε αγέρωχο, γεμίζοντάς μας χαμόγελα, δάκρυα και καταστάσεις πέραν του φυσιολογικού. 

Τα φώτα σβήνουν εκ νέου. Ο «Γολγοθάς» κάνει την εμφάνισή του στο πίσω μέρος της σκηνής. Ο Σταυρός έχει στηθεί μπροστά. Ο Dickinson σαν άλλος μοναχός τον κουβαλά και τραγουδά μαζί του. Στο ρεφραίν οι φλόγες μαζί με τον Σταυρό που φωτίζει δημιουργούν συνθήκες αποκάλυψης. Χάος. Δεν ξέρεις που να κοιτάξεις . Την μπάντα; Το ΤΕΡΑΣΤΙΟ Nicko McBrain που το έπαιζε τέλεια στα τύμπανα; Τoν Dickinson που μας έριχνε φως με τον Σταυρό, κάτι σαν τελετή εξορκισμού; Τις εκρήξεις στο γρήγορο σημείο; Τι από όλα αυτά; Η φράση «Να είχα 1000 μάτια» βρίσκει το νόημά της. Κοιτάς αποσβολωμένος. Χαμένος στη δίνη του συγκροτήματος. Δύο χτυπήματα στο hi-hat είναι αρκετά ώστε ο «Ικαρος» να πετάξει στον ουρανό της Μαλακάσας. Ο Dickinson με ειδικό μηχανισμό κουβαλάει πάνω του φλογοβόλα και μας κάνει να νομίζουμε ότι αυτό που βλέπουμε είναι όνειρο. Ο κόσμος παραληρεί. Δεν ξέρει τι να πει. Δίπλα σου βλέπεις ηλικίες από 6-56 να κοιτούν με ανοιχτό το στόμα… Στο τελείωμα το τραγουδιού ο Dickinson «καίει» τα φτερά το Ίκαρου, ο Ίκαρος μαζεύεται και το τελειωτικό χτύπημα του το δίνει ο «Ήλιος» καθώς οι φλόγες στο πάνω μέρος της σκηνής «σκοτώνουν» μία και καλή τον ήρωα! Παροξυσμός! 

Η ώρα για το “Fear of the dark”. Πόσες και πόσες φορές έχει ακουστεί η φράση «σιγά το τραγούδι», «πάλι αυτό», «δε βαριούνται να το παίζουν»; Θα το παίζουν μέχρι να σβήσει ο ήλιος γιατί είναι το απόλυτο συναυλιακό τραγούδι. Γιατί 36.000 άτομα το τραγούδησαν με όλη τους την ψυχή. Γιατί υπήρχαν άνθρωποι δίπλα μου που έκλαιγαν, μεταξύ τους και ο κολλητός μου ο Στέλιος, καθώς θυμήθηκαν την παιδική τους ηλικία και το πώς είχαν νιώσει τότε, την πρώτη φορά. Αφήστε το μάγκες. Μην το κουράζετε. Το τραγούδι μάγεψε τους πάντες και δημιούργησε πάλι συνθήκες τρομοκρατίας και πανικού! Ασύλληπτα πράγματα! Και σα να μην έφτανε αυτό, να και οι πύλες της κολάσεως… Η στιχομυθία του “The number of the beast” είναι ικανή να επαναφέρει τον ίδιο το διάολο στη Γη και εμάς μία βόλτα στα μπουντρούμια του κάτω κόσμου. Παντού κόκκινος φωτισμός, φωτιές συνεχώς και το “666” να ακούγεται ως την πόρτα του Παραδείσου! Για να έρθουμε στην καλύτερη αλλά και συνάμα στην χειρότερη στιγμή κάθε συναυλίας των IRON MAIDEN. Το ομώνυμο τραγούδι. Θα είναι πάντα η καλύτερη στιγμή γιατί θα κάνει την εμφάνισή του ο Eddie και θα είναι πάντα η χειρότερη γιατί ξέρεις ότι απομένουν ακόμα τρία τραγούδια για κλείσιμο. Ο Βρασίδας το ανακοινώνει ως “The IRON fucking MAIDEN” και το πάρτι ξεκινά. Φτάνουμε στο μεσαίο μέρος. O Harris παίζει της μπασογραμμές του, ο Dickinson ουρλιάζει δύο φορές “Scream for me Athens” και ο Eddie είναι εκεί. Δέος. Προσκύνημα. Δάκρυα. Χαμόγελα. Όλα τα συναισθήματα μαζί. Οι MAIDEN μας χαιρετούν αλλά όχι τελειωτικά…

Όταν το encore ξεκινάει με το “The evil that men do” είναι δεδομένο ότι η συναυλία που κοιτάς είναι ότι καλύτερο θα έχεις δει στη ζωή σου. Ο απόλυτος ύμνος στον άφταστο έρωτα δημιουργεί ρίγη σε όλο το κορμί, από πάνω ως κάτω. Ασύλληπτη εκτέλεση, απευθείας από την “7th tour of a 7th tour”. Γλεντάνε το σύμπαν οι «παππούδες» και το διασκεδάζουν. «Αγιασθήτω το όνομά σου» Steve Harris που έγραψες τέτοιο αριστούργημα. To “Hallowed be thy name” είναι το καλύτερο τραγούδι στην ιστορία του heavy metal και δεν έχει αντίπαλο. Η μπάντα το παίζει στην εντέλεια και ο κόσμος βρίσκεται στον 7ο ουρανό. Καταστάσεις τρέλας, αποκτώ ένα καρούμπαλο, φωνάζω δίχως να υπάρχει αύριο. Μαζεύω τα λαρύγγια μου, τα βάζω στην τσάντα μου να τα πάω την επόμενη μέρα στον γιατρό να τα βάλει στη θέση τους. Τρέλα. Στο “Run to the hills” δεν έχω πλέον φωνή. Χάθηκε ανάμεσα στα δάκρυά μου. Τα δάκρυα χαράς αλλά και στεναχώριας καθώς θα πρέπει να περιμένω τουλάχιστον 365 μέρες μέχρι να τους ξαναδώ σε κάποιο σημείο της Ευρώπης. Οι MAIDEN καληνυχτίζουν και ο Βρασίδας αρχίζει το παιχνίδι με το “Alexander the great”. Δεν ψάρωσα. Τα όνειρα θα παραμείνουν όνειρα. Αλλά Βρασίδα να θυμάσαι τούτο. Το υποσχέθηκες. Το υποσχέθηκες πως θα γυρίσεις πίσω στη χώρα μου και εγώ δε το ξεχνάω αυτό. Έβαλες την υπογραφή σου και δεν μπορείς να την πάρεις πίσω. Θα σε περιμένω, αλλιώς θα βρω τρόπο να έρθω να σε βρω… ΤΟ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕΣ!

Συνοπαδοί μου θα σας μιλήσω από καρδιάς. Αυτό που είδαμε την 20η Ιουλίου κρατήστε το βαθιά μέσα σας, άπαντες. Ήταν το τέλειο προσωποποιημένο. Ήταν η «Δευτέρα Παρουσία» και ας μη το πήρατε χαμπάρι.. Από αύριο κιόλας θα νιώθετε καλύτερα μέσα σας. Θα έχετε λόγο να χαμογελάτε και να ελπίζετε. Γιατί αυτοί οι 6 τύποι ότι λένε το κάνουν. Κάποτε ο  Dickinson είχε δηλώσει: “Οι IRON MAIDEN είναι εδώ για να κάνουν τα πρόσωπά σας να χαμογελούν, για να σας παίρνουν τις έννοιες, τα άγχη , τις στεναχώριες σας και για 2 ώρες να είστε μέλη της πιο ξεχωριστής οικογένειας”. Αυτό είμαστε. Μια οικογένεια. 

Θέλω να πω ένα μεγάλο μπράβο σε όλες τις μπάντες που έπαιξαν αυτό το διήμερο και ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους αυτούς που μοιραστήκαμε αυτές τις στιγμές. Και κάτι για το τέλος. Πρέπει κάποια στιγμή οι διοργανωτές να νιώσουν και τον κόσμο που έρχεται στη συναυλία και να του παρέχει ανθρώπινες εγκαταστάσεις και παροχές. Οι εικόνες των ΑΜΕΑ να προσπαθούν να περάσουν MONOI TOYΣ και να πάνε στη θέση τους ήταν τουλάχιστο λυπηρή. 
Αυτά από μένα… 
Μέχρι την επόμενη φορά… UP THE IRONS!!!!!

Set list: 
Doctor Doctor
(UFO song)

Churchill's Speech

Aces High
Where Eagles Dare
2 Minutes to Midnight
The Clansman
The Trooper
Revelations
For the Greater Good of God
The Wicker Man
Sign of the Cross
Flight of Icarus
Fear of the Dark
The Number of the Beast
Iron Maiden

Encore:
The Evil That Men Do
Hallowed Be Thy Name
Run to the Hills 

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

Φωτογραφίες: Χριστίνα Αλώσση

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

ENFORCER, DARKLON @ Κύτταρο, 25/5/2019

28 Μαίου, 2019 - 01:00 Δημήτρης Τσέλλος

Γερό στοίχημα αυτό το live. Από την μία το διήμερο ή και τριήμερο για κάποιους των εκλογών και η συναυλία των JAG PANZER την προηγούμενη ακριβώς ημέρα, από την άλλη το νέο άλμπουμ των headliners που...

[περισσότερα]

ENSLAVED - LUCIFER’S CHILD @ Fuzz Live Music Club (10/5/2019)

15 Μαίου, 2019 - 18:45 Λευτέρης Τσουρέας

Την περασμένη Παρασκευή πραγματοποιήθηκε το συναυλιακό όνειρο πολλών Ελλήνων μεταλάδων, αφού μία αγαπημένη μπάντα επισκέφτηκε τη χώρα μας για πρώτη φορά στα κοντά 30 χρόνια ύπαρξη της. Οι Νορβηγοί...

[περισσότερα]

IDLE HANDS, AETHERIAN @ The Crow Club, 12/5/2019

14 Μαίου, 2019 - 11:30 Δημήτρης Τσέλλος

Πολύ ιδιαίτερη συναυλία αυτή της Κυριακής που μας πέρασε για μένα, αλλά φαντάζομαι και για όλους όσους ήταν παρόντες στο πάντα φιλόξενο The Crow Club. Είχαμε βλέπεις το προνόμιο να παρακολουθήσουμε...

[περισσότερα]

WATAIN – DEAD CONGREGATION – THY DARKENED SHADE @Gagarin205 (4/5/2019)

7 Μαίου, 2019 - 17:15 Άγγελος Κατσούρας

Ζωντανή Κάθαρση ήταν η συγκεκριμένη συναυλία για μένα προσωπικά, καθώς διάφορα προσωπικά ζητήματα με φέρανε προ των ορίων μου και πέρασα δύσκολο τριήμερο, επειδή όμως αυτό που οφείλει –και πρέπει- να...

[περισσότερα]

LIGHTFOLD “Deathwalkers live” @ Ilion Plus, 2/5/2019

6 Μαίου, 2019 - 12:00 Δημήτρης Τσέλλος

Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, μας βρήκε στο Ilion Plus όπου οι Αθηναίοι progressive metallers LIGHTFOLD θα παρουσίαζαν με έναν ιδιαίτερο τρόπο το νέο, δεύτερό τους άλμπουμ “Deathwalkers”. Και λέω...

[περισσότερα]