Sweden Rock Festival 3-6/06/2015

1 Ιουλίου, 2015 - 12:45

Sweden Rock Poster 2015Εδώ και μερικά χρόνια, κάθε αρχές Ιουνίου, αποτελεί πλέον παράδοση η επίσκεψη στα εδάφη του Norje, στην περιοχή του Sölvesborg. To Sweden Rock Festival διοργανώνεται εκεί από το 1992 και για μία ακόμα φορά το πρώτο Σαββατοκύριακο του καλοκαιριού μας βρίσκει να το περνάμε με καλούς φίλους, ανάμεσα σε μουσικούς ομοϊδεάτες και παρέα με συγκροτήματα και συνθέσεις που έχουμε αγαπήσει. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται περαιτέρω εισαγωγή για το συγκεκριμένο festival. Ένα από τα καλύτερα του είδους του, εξαιρετικά δημοφιλές και σχεδόν πάντα sold out, χαρακτηριστικό που δεν έλειψε και από την φετινή χρονιά, πιο νωρίς από ποτέ μάλιστα. Η παρουσία μας έχει εξασφαλιστεί αρκετό καιρό πριν και την Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015 βρισκόμαστε ήδη στον δρόμο προς το χώρο που θα μας φιλοξενήσει για τις επόμενες 4 ημέρες.

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

Ο καιρός δεν χαμογέλασε ιδιαίτερα στην Σουηδία κατά τον μήνα Μάιο και οι προβλέψεις δεν είναι τόσο ευοίωνες και για τον Ιούνιο επίσης. Παρ’ όλα αυτά, τις ημέρες του festival προβλέπεται λιακάδα και κάποιοι σποραδικοί ισχυροί άνεμοι. Η πρώτη μέρα βέβαια αποδεικνύει περίτρανα ότι οι καιρικές συνθήκες στη συγκεκριμένη χώρα δεν είναι εύκολα προβλέψιμες και μας υποδέχεται με συχνές βροχές, αρκετό κρύο και μπόλικο αέρα. Ευτυχώς η κούραση είναι ακόμα ανύπαρκτη, η διάθεση βρίσκεται στα ύψη και οι διαδικασίες παραλαβής των σχετικών wristbands για την είσοδο στο festival είναι αρκετά γρήγορες, οπότε δεν πτοούμαστε ιδιαίτερα.

Γύρω στις 15:30 το μεσημέρι εισερχόμαστε στο χώρο του Sweden Rock, ο οποίος έχει ήδη αρκετό κόσμο που εξερευνά και απολαμβάνει την μπύρα του. Η μεγαλύτερη αλλαγή σχετικά με την προηγούμενη χρονιά είναι ότι η Rockklassiker Stage, η μικρή σκηνή του festival είναι πλέον κλειστή, αφού μία ευρύχωρη άσπρη τέντα έχει εγκατασταθεί για να την φιλοξενήσει. Κατά τα λοιπά, όπως τα ξέρουμε ήδη, με τις δύο μεγαλύτερες σκηνές, την Festival και την Rock Stage να είναι κλειστές κατά τη διάρκεια της warm-up day και τις Sweden Stage και 4Sound Stage να ετοιμάζονται για τις περισσότερες εμφανίσεις της ημέρας. Πέντε υπερσύγχρονες σκηνές, διάσπαρτες ανάμεσα σε πλήθος επιλογών φαγητού, ποτού και διαφόρων δραστηριοτήτων.

Ήρθε όμως η ώρα για μουσική και η έναρξη του festival για εμάς περιλαμβάνει το καλύτερο ορεκτικό για τη συνέχεια. Οι Σουηδοί Hazy/Dizzy, tribute band στους AC DC, ανεβαίνουν στην Sweden Stage και υπό τους ύμνους των τεράστιων Αυστραλών, το party είναι κάτι δεδομένο. Το συγκρότημα παραμένει αρκετά πιστό στους θρύλους που εκπροσωπεί και η απόδοση των κομματιών είναι καλά δουλεμένη, όμως δεν παύουν να είναι μία tribute band και έτσι ο περισσότερος κόσμος επιλέγει να αποχωρήσει όταν μια δυνατή βροχή ξεσπά και μας κάνει όλους μούσκεμα. Εμείς, ως πιο θαρραλέοι και προετοιμασμένοι, θα παραμείνουμε ως το τέλος και το ‘’For Those About To Rock (We Salute You)’’, το οποίο έκλεισε το set.

HELLΑρκετή ώρα αργότερα, ο καιρός έχει καλυτερεύσει ελαφρώς, όμως το κρύο παραμένει. Εμείς οδεύουμε προς την 4Sound Stage για την εμφάνιση των Βρετανών Hell, με έντονο το cult στοιχείο στις συναυλίες τους. Όσες φορές έχει τύχει να παρακολουθήσω το συγκρότημα που αναγεννήθηκε στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας με τις προσθήκες των David Bower και Andy Sneap, σχεδόν ποτέ δεν έχω φύγει απογοητευμένος. Η θεατρικότητα στην σκηνική τους παρουσία, σε συνδυασμό με την εκπληκτική φωνή του Bower, δημιουργούν ένα δυναμικό αποτέλεσμα, ντυμένο με τις μεγαλύτερες επιτυχίες από τα δύο album που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια.

Hell Set List:
‘’Gehennae Incendiis/The Age Of Nefarious’’
‘’The Oppressors’’
‘’Blasphemy And The Master’’
‘’Darkhangel’’
‘’Something Wicked This Way Comes’’
‘’The Quest’’
‘’Land Of The Living Dead’’
‘’End Ov Days’’
‘’On Earth As It Is In Hell’’
‘’The Devil's Deadly Weapon’’
EVERGREYΚινούμαστε γρήγορα προς την Sweden Stage, όπου οι επίσης Βρετανοί The Quireboys είναι έτοιμοι να ανέβουν στη σκηνή. Οδηγούμενοι από τον τραγουδιστή και δημιουργό του group Spike, ξεκινούν δυνατά και συνεχίζουν σε αυτό το ρυθμό, με επιτυχίες όπως τα ‘’Hey You’’, ‘’7 O’Clock’’ και ‘’Sex Party’’ να διατηρούν την party ατμόσφαιρα ως το τέλος. Μια πολύ αγαπημένη μπάντα του Σουηδικού κοινού, το οποίο πάντα γεμίζει τα venues στα οποία παίζουν και συμμετέχει ενεργά σε ολόκληρη την συναυλία. Από τα group που σίγουρα αξίζει κάποιος να δει ζωντανά. Επιστροφή και πάλι στην 4Sound Stage, για να πάρουμε μία γεύση από την εμφάνιση των Evergrey από το Gothenburg της Σουηδίας. Το συγκρότημα του Tom Englund κυκλοφόρησε πέρυσι το ένατο studio album του και το set list είναι βασισμένο κατά μεγάλο μέρος σε αυτό. Δεν λείπουν φυσικά και επιτυχίες του παρελθόντος, όπως τα ‘Broken Wings’’ και ‘’Recreation Day’’. Ομολογώ πως δεν είμαι μεγάλος fan των Evergrey δισκογραφικά, όμως στις ζωντανές εμφανίσεις αποδεικνύονται κλάσεις ανώτεροι, πράγμα που μας εξέπληξε θετικά. Παρά ταύτα το κρύο παραμένει τσουχτερό και αποφασίζουμε να αποχωρήσουμε λίγο πριν το τέλος της συναυλίας, ώστε να ανακτήσουμε δυνάμεις και… θερμοκρασία για τον headliner της βραδιάς.

DADΟλόκληρη η παρέα ήταν εξαιρετικά ενθουσιασμένη που θα παρακολουθούσε για μία ακόμη φορά τους τρομερούς D-A-D από την γειτονική Δανία. Βέβαια, μερικές ημέρες πριν την έναρξη του festival μάθαμε τα νέα για το ατύχημα του μπασίστα Stig Pedersen, ο οποίος έπεσε από την σκηνή και έσπασε το χέρι του και έτσι είχαμε ξενερώσει κάπως. Ο τρελό-Δανός Stig είναι το Α και το Ω του show που παραδίδει το συγκρότημα επί σκηνής και η απουσία του ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής. Ο Soren Andersen που τον αντικατέστησε ήταν αξιοπρεπής και σωστός στο παίξιμό του, όμως ήταν η συνολική εμφάνιση του group, το οποίο μας απέδειξε ότι παραμένει top class ακόμα και έτσι. Φυσικά το show από τους υπόλοιπους δεν έλειψε, με αποκορύφωμα το κυριολεκτικό κάψιμο του drum set του Laust Sonne επί σκηνής, ενώ και τα αδέρφια Jesper και Jacob Binzer έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό. Αναθεωρώντας κάπως τις καταστροφικές μου προβλέψεις για την εμφάνισή τους απουσία του Stig Pedersen και με ένα ευχάριστο συναίσθημα για μία ακόμα φορά μετά από εμφάνιση των Δανών, σκέφτομαι πόσο υποτιμημένη και ίσως αδικημένη μπάντα έχουν υπάρξει οι D-A-D, σχετικά με αυτό που τελικά μπορούν να προσφέρουν στο κοινό τους. Βραδινές σκέψεις στο δρόμο προς την ξεκούραση, γεμάτοι και ικανοποιημένοι από το ζέσταμα. Από αύριο τα καλά…

D-A-D Set List:
‘’Evil Twin’’
‘’Rock N' Rock Radar’’
‘’Everything Glows’’
‘’Helpyourselfish’’
‘’A New Age Moving In’’
‘’Something Good’’
‘’Grow Or Pay’’
‘’Reconstrucdead’’
‘’Monster Philosophy’’
‘’I Want What She's Got’’
‘’I Won't Cut My Hair’’
‘’Jihad’’
Encore:
‘’Bad Craziness’’
‘’Sleeping My Day Away’’
‘’Laugh N' A Half’’

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2015

Η πρώτη γεμάτη ημέρα του festival έχει πλέον φτάσει και ο φανταστικός ήλιος που συνοδεύει το ξύπνημά μας προμηνύει καλό καιρό, κάτι που ευτυχώς επιβεβαιώθηκε στη συνέχεια. Ένα δυνατό πρωινό και η παρέα είναι έτοιμη για μια ακόμα ημέρα full of rock.
Το πρώτο group μας καλεί στην Sweden Stage με την φοβερή φωνή της Charlotte Wessels και δεν είναι άλλο από τους Ολλανδούς Delain. Είχα την ευκαιρία να τους παρακολουθήσω και μερικές ημέρες πριν το festival και ομολογώ πως πρόκειται για μία μπάντα η οποία διατηρεί ένα υψηλό επίπεδο στις συναυλίες της, αλλά φαίνεται να δυσκολεύεται να κάνει το βήμα παραπάνω ώστε να ξεχωρίσει από τις υπόλοιπες του είδους. Διαθέτουν μια πανέμορφη παρουσία και μια ωραία φωνή για να το πετύχουν, όμως φαίνεται να κολλάνε κάπου. Η εμφάνισή τους πάντως είναι αρκετά ευχάριστη, περιλαμβάνει και το πολύ αγαπημένο μας ‘’We Are The Others’’ εκτός των άλλων και κάπως έτσι φεύγουμε για την Festival Stage, την μεγάλη σκηνή, όπου σε λίγο θα έχουμε την ευκαιρία για λίγο ακόμα Spike από τους The Quireboys. Το συγκρότημα ονομάζεται Spike’s Free House, αποτελείται από τους Spike (The Quireboys - vocals), Simon Kirke (Free, Bad Company - drums), Luke Morley (Thunder - guitar), Mark Stanway (Magnum - keyboards) και τον μπασίστα των The Quireboys, ο οποίος αντικατέστησε τον πρόσφατα αποθανόντα θρύλο των Free, Andy Fraser και o στόχος είναι ένα tribute στον μεγάλο Frankie Miller, που παραμένει ανενεργός τα τελευταία 20 χρόνια μετά τα πολλά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει. Ακούστηκαν πολλές επιτυχίες των Free, αλλά και προσωπικές δουλειές του Frankie Miller, σε μία ατμόσφαιρα σίγουρα φορτισμένη μετά και τον θάνατο του Andy Fraser, αλλά σίγουρα και νοσταλγική.
SLASHΠρος το απόγευμα, επισκεπτόμαστε και πάλι την Festival Stage, μιας και ο Slash featuring Myles Kennedy and the Conspirators είναι έτοιμος να ανέβει στη σκηνή. Η ανταπόκριση του κόσμου είναι παροιμιώδης και ένα μεγάλο πλήθος έχει συγκεντρωθεί για χάρη του άλλοτε θρύλου των Guns N’ Roses και του group του. Το τελευταίο πόνημα του συγκροτήματος, με τίτλο ‘’World On Fire’’, συγκαταλέγεται στα καλύτερα της περασμένης χρονιάς και αρκετά κομμάτια από αυτό βρίσκονται στο set. Φυσικά δεν λείπουν και μεγάλες επιτυχίες των Guns N’ Roses, στις οποίες γίνεται ο κακός χαμός, καθώς και συνθέσεις από τα προηγούμενα δύο album της μπάντας. Η απόδοση και ο ήχος ήταν κάτι παραπάνω από ικανοποιητικά, όμως εξακολουθώ να πιστεύω ότι έχουμε δει τον Slash και σε καλύτερες εμφανίσεις. Ίσως να φταίει το ότι έπαιξαν λιγότερη ώρα απ’ ότι είχαν στη διάθεσή τους, δεν ξέρω. Πάντως το κοινό το ευχαριστήθηκε στο έπακρο και αυτό είναι που τελικά μετράει.

Slash featuring Myles Kennedy and the Conspirators Set List:
‘’You're A Lie’’
‘’Nightrain’’ (Guns N’ Roses Cover)
‘’Avalon’’
‘’Back From Cali’’ (Slash Cover)
‘’Wicked Stone’’
‘’You Could Be Mine’’ (Guns N’ Roses Cover)
‘’Bent To Fly’’
‘’World On Fire’’
‘’Anastasia’’
‘’Sweet Child O' Mine’’ (Guns N’ Roses Cover)
‘’Slither’’ (Velvet Revolver Cover)
‘’Paradise City’’ (Guns N’ Roses Cover)
Μετακίνηση γρήγορα στην Rock Stage, όπου το σκηνικό για την συναυλία των Airbourne έχει ήδη στηθεί και η τετράδα από την Αυστραλία εισβάλλει τρέχοντας στη σκηνή, με το μοναδικό ‘’Ready To Rock’’. Εδώ και πολλά χρόνια κατηγορούνται ότι είναι μια στυγνή αντιγραφή των AC DC, λόγω του ήχου τους, αυτός όμως που θα ασχοληθεί λίγο παραπάνω μαζί τους θα καταλάβει ότι ναι μεν έχουν πολλές επιρροές από τους ομοεθνείς τους μύθους, όμως βάζουν πάντα και τη δική τους σφραγίδα στις συνθέσεις, η οποία σε συνδυασμό με την εκρηκτική παρουσία του front man Joel O’Keeffe, τους κάνει ένα συγκρότημα που αξίζει κάποιος να παρακολουθήσει ζωντανά. Ομολογώ πως το set list τους περιείχε κομμάτια που δεν περίμενα να ακούσω live, αφήνοντας ίσως έξω κάποια κλασικότερα που θα περιμέναμε. Για κάποιον που τους έχει ξαναδεί αυτό μόνο κακό δεν ήταν, ενώ highlight της εμφάνισής τους ήταν η κλασική πια τρελή ανάβαση του Joel στην κορυφή της σκηνής, κατά τη διάρκεια του ‘’Girls In Black’’. Όπως πάντα, δεν άφησαν κανένα θεατή ακίνητο και ήταν σίγουρα από τα καλύτερα συγκροτήματα που είδαμε.

Η αναζήτηση μιας καλής θέσης στην Festival Stage έχει σειρά, αφού πρόκειται να γίνουμε μάρτυρες της ιστορίας για μία ακόμα φορά. Ο γράφων θα έβλεπε για πρώτη φορά τους τρομερούς Toto και ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος γι’ αυτό. Στη σύνθεσή τους πλέον δεν υπάρχει ο Bobby Kimball, όμως ο Joseph Williams τον αντικαθιστά ικανοποιητικότατα. Τόσο ο αρχηγός Steve Lukather, όσο και ο Steve Porcaro και ο αειθαλής David Paich (με του οποίου τις φιγούρες και γκριμάτσες γελάσαμε μέχρι δακρύων), αλλά και το υπόλοιπο group, παραδίδουν μια συναυλία υψηλής ποιότητας. Πιο καινούρια κομμάτια, αλλά και κλασικές επιτυχίες, όπως τα ‘’Hold The Line’’, ‘’Rosanna’’ και το μοναδικό ‘’Africa’’ ακούγονται στα λιβάδια του Norje και οι Toto αποδεικνύουν και πάλι ότι αποτελούνται από μουσικούς με το ‘’Μ’’ κεφαλαίο. Ο ήχος αρτιότατος, μηδενικά λάθη στο παίξιμο και από κάτω αρκετός κόσμος, μεταξύ τους και εμείς, απόλυτα απορροφημένος στη μουσική τους. Ευχαριστούμε!

Toto Set List:
‘’Running Out Of Time’’
‘’I'll Supply The Love’’
‘’Never Enough’’
‘’Stranger In Town’’
‘’Hold The Line’’
‘’On The Run/Goodbye Elenore’’
‘’Pamela’’
‘’Caught In The Balance’’
‘’Without Your Love’’
‘’Little Wing’’ (The Jimi Hendrix Experience Cover)
‘’Orphan’’
‘’The Road Goes On’’
‘’Great Expectations’’
‘’Rosanna’’
‘’Africa’’

LEPS1Γνωρίζουμε ότι αμέσως μετά τους Toto, το μεγάλο όνομα της βραδιάς, οι Def Leppard θα δώσουν μια συνέντευξη τύπου και αυτό το γεγονός στην press tent θα μας αναγκάσει να χάσουμε τις εμφανίσεις των Hammerfall και Exodus. Δυστυχώς μόνο ο Joe Elliott και ο Vivian Campbell παρευρέθηκαν σε αυτό το event, το οποίο με τη σειρά του δεν διεκδίκησε δάφνες ποιότητας, ήταν όμως αρκετά ενδιαφέρον. Ευτυχώς λίγη ώρα αργότερα, οι Def Leppard φρόντισαν να αποδείξουν επί σκηνής γιατί θεωρούνται μία από τις καλύτερες live μπάντες εκεί έξω. Με ένα σκηνικό που μας μεταφέρει πίσω στα ένδοξα 80’s και ένα set list βγαλμένο από τα καλύτερα όνειρα των οπαδών τους, παρέδωσαν ένα show πολύ υψηλών προδιαγραφών. Με έναν τέλειο ήχο που νομίζεις ότι βγαίνει κατευθείαν από το δίσκο (απόρροια της τελειομανίας των Joe Elliott και Phil Collen) μας έκαναν να λικνιστούμε στο ρυθμό κομματιών όπως τα ‘’Pour Some Sugar On Me’’, ‘’Animal’’, ‘’Rocket’’, ‘’Hysteria’’, ‘’Let’s Get Rocked’’ LEPS Vivκαι πολλά άλλα, όπως επίσης και να τραγουδήσουμε μπαλάντες σαν το κλασικό ‘’Love Bites’’ και το ‘’Bringin’ On The Heartbreak’’. Για περίπου 1 ώρα και 45 λεπτά απολαύσαμε ένα συγκρότημα συμπαγές, δεμένο, που γνωρίζει πολύ καλά πώς να κάνει το κοινό του να περάσει καλά και έχει την εμπειρία να σε παρασύρει στους ρυθμούς του. Δεν έχω να πω περισσότερα, νομίζω ότι οι Βρετανοί από το Sheffield ήταν η καλύτερη εμφάνιση του festival και εμείς πολύ τυχεροί που τους παρακολουθήσαμε.

Def Leppard Set List:
‘’Rock! Rock! (Till You Drop)’’
‘’Animal’’
‘’Let It Go’’
‘’Foolin’’
LEPS elliot‘’Promises’’
‘’Paper Sun’’
‘’Love Bites’’
‘’Armageddon It’’
‘’Rock On’’ (David Essex Cover)
‘’Two Steps Behind’’ (Acoustic)
‘’Rocket’’
‘’Bringin' On The Heartbreak’’
‘’Switch 625’’
‘’Hysteria’’
‘’Let's Get Rocked’’
‘’Pour Some Sugar On Me’’
Encore:
‘’Rock Of Ages’’
‘’Photograph’’

Η ημέρα όμως ακόμα δεν έχει τελειώσει και το τέλος της αναλαμβάνουν να υπογράψουν οι Σουηδοί Ghost στην Rock Stage. Το φαινόμενο Ghost δεν είναι πλέον κάτι νέο στην metal κοινότητα, όμως το μυστηριώδες αυτό group καταφέρνει ακόμα να τραβά τα βλέμματα και να διατηρεί το ενδιαφέρον στα ύψη. Το τρίτο τους album, με τίτλο ‘’Meliora’’, είναι έτοιμο να κυκλοφορήσει και η συγκεκριμένη εμφάνιση ήταν μόλις η δεύτερη του tour, μετά την κλασική πλέον εναρκτήρια στην πόλη καταγωγής τους, το Linköping. Εκεί όπου ο Papa Emeritus II παρέδωσε τα σκήπτρα στον νέο Πάπα, τον κατά τρεις μήνες νεότερο αδερφό του Papa Emeritus III, σύμφωνα με την ανακοίνωση της μπάντας. Είναι αυτό το μυστήριο και η αλλαγή στην κεντρική persona που χρησιμοποιούν, οι δαιμονικές μάσκες και τα ατμοσφαιρικά heavy metal κομμάτια που τους κάνουν ιδιαίτερα αγαπητούς, καθώς και η σκηνική τους παρουσία, η οποία σίγουρα εξάπτει το ενδιαφέρον. Είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε και κάποιες συνθέσεις από το νέο τους album, μέσα στις οποίες ξεχωρίσαμε το ‘’Majesty’’ ως πολλά υποσχόμενη. Δεν έλειψε και η εκπροσώπηση των δύο προηγούμενων δίσκων που έχουν κυκλοφορήσει, με επιτυχίες όπως τα ‘’Ritual’’, ‘’Year Zero’’ και ‘’Satan Prayer’’, μέχρι ο Papa Emeritus III να μας καληνυχτίσει με την ιταλική του προφορά και να σημάνει έτσι τη λήξη μιας γεμάτης μουσικά ημέρας και την έναρξη των λίγων ωρών ξεκούρασης, ώσπου τα πρώτα πρωινά συγκροτήματα μας καλέσουν και πάλι στο χώρο του festival.

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

DAREΤο πρωινό μας βρίσκει από νωρίς και πάλι μπροστά στην Sweden Stage, ώστε να παρακολουθήσουμε την εμφάνιση των Dare, του συγκροτήματος που από το 1985 ηγείται ο θρυλικός πληκτράς των Thin Lizzy, Darren Wharton. Στους Dare βέβαια έχει αναλάβει τα φωνητικά, όμως εξακολουθεί να είναι θαυμάσιος και σε αυτό το πόστο. Είναι αρκετά νωρίς και ο καυτός ήλιος είναι ανασταλτικός παράγοντας στην προσέλευση του κοινού, όμως αρκετοί τυχεροί παρακολούθησαν αυτή την άρτια εμφάνιση του Βρετανικού συγκροτήματος. Το set list κινήθηκε κυρίως γύρω από τις πολύ καλές AOR δουλειές των Dare, όμως δεν έλειψε και η πολύ ωραία διασκευή-αναφορά στο ‘’Emerald’’ των Thin Lizzy. Η φωνή του Wharton είναι όσο μεγάλο όπλο είναι και οι ικανότητές του στα πλήκτρα και με αυτό τον πολύ όμορφο τρόπο αρχίσαμε την ημέρα μας.
MOLLY HATCHET 1Αμέσως μετά, στην Festival Stage, μία από τις μεγαλύτερες μπάντες του southern rock εμφανίζεται και η εισαγωγή με το ‘’Whiskey Man’’ δείχνει ότι οι Molly Hatchet είναι εδώ και δεν αστειεύονται. Προερχόμενοι από το Jacksonville της Florida, οι Αμερικανοί δεν χάνουν την ευκαιρία να μας δείξουν σε κάθε στιγμή την περηφάνια που νιώθουν για τη χώρα τους (κλασικοί ρεπουμπλικάνοι), όμως πιστεύω ότι οι συνεχείς αναφορές στους ‘’ήρωες’’ των διαφόρων πολέμων θα μπορούσαν να λείπουν ή κάπως να μετριαστούν. Όπως και να έχει, στο μουσικό κομμάτι που μας ενδιαφέρει περισσότερο ήταν πολύ δυνατοί, με αρχηγική φιγούρα τον κιθαρίστα Bobby Ingram να αντισταθμίζει το ιδιαίτερα μικρό του μπόι με μεγάλα riffs και solos και την μορφή που ακούει στο όνομα Phil McCormack να αναλαμβάνει τα φωνητικά. Ώρες ώρες ένιωθες ότι βρισκόσουν σε κάποιο αμερικάνικο bar και παρακολουθούσες μια τοπική μπάντα να δίνει τον καλύτερό της εαυτό και κάπως έτσι κομμάτια σαν τα ‘’Fall Of The Peacemakers’’, ‘’Son Of The South’’ και το μεγάλο τους hit ‘’Flirtin’ With Disaster’’ μας οδήγησαν στο τέλος της παρουσίας τους, η οποία παρήλθε του χρόνου που είχαν στη διάθεσή τους, κάτι για το οποίο δεν έδειξαν να νοιάζονται ιδιαίτερα.

Φυσικά δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο και επιστρέφουμε σχεδόν τρέχοντας στην Sweden Stage και πάλι, για χάρη των Alestorm από τη Σκωτία. Οι πειρατές αποτελούν μία από τις αγαπημένες μπάντες του υποφαινόμενου και στα 75 λεπτά που διήρκησε η εμφάνισή τους πρέπει να έδωσα μεγάλο μέρος της πολύτιμης ενέργειάς μου, κάτι που κόστισε ελαφρώς αργότερα. Με τέσσερα φοβερά album στις αποσκευές τους και με το πιο πρόσφατο ‘’Sunset On The Golden Age’’ να τιμάται ιδιαίτερα, όρμησαν πάνω στη σκηνή και δεν σταμάτησαν να τρέχουν πάνω-κάτω μέχρι που αποχώρησαν από αυτή. Η τρέλα που κουβαλάει ο front man Christopher Bowes είναι εξωπραγματική και οι εκφράσεις του προσώπου του και ο τρόπος που κινείται το φανερώνουν 100%. Το banner που επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν ως background αποτελείτο από δύο μπανάνες με κεφάλι πάπιας (μην προσπαθήσετε να καταλάβετε το ‘’γιατί’’), ο Bowes χρησιμοποιεί ακόμα και λούτρινες μαϊμούδες για να τραγουδήσουν κομμάτια και όλο αυτό το σκηνικό συνεχίζεται κάτω από συνεχείς επευφημίες, μέχρι και την λήξη του set με το μεθυστικό ‘’Rum’’. Σίγουρα όσοι αρέσκονται στη folk metal μουσική με πειρατικά θέματα, πρέπει να παρακολουθήσουν κάποια στιγμή ένα live των Alestorm, ένα ατελείωτο, τρελό party.

Alestorm Set List:
‘’Walk The Plank’’
‘’The Sunk'n Norwegian’’
‘’Shipwrecked’’
‘’Magnetic North’’
‘’That Famous Ol' Spiced’’
‘’Back Through Time’’
‘’Wooden Leg!’’
‘’Nancy The Tavern Wench’’
‘’Keelhauled’’
‘’Wenches & Mead’’
‘’Drink’’
‘’1741 (The Battle Of Cartagena)’’
‘’Wolves Of The Sea’’ (Pirates Of The Sea Cover)
‘’Captain Morgan's Revenge’’
‘’Rum’’
DOKKEN 3Λίγη ώρα ξεκούρασης και η ανάκτηση δυνάμεων μέσω ενός πολύ χορταστικού pulled pork burger και μιας παγωμένης μπύρας κρίνονται απαραίτητα, ώσπου ο δρόμος να μας οδηγήσει στην Rock Stage για να παρακολουθήσουμε ένα από τα συγκροτήματα που κάποτε ήταν από τα κραταιά στο Αμερικάνικο heavy metal. Οι σημερινοί Dokken αποτελούνται από δύο μόνο αυθεντικά μέλη, τον τραγουδιστή Don Dokken και τον drummer Mick Brown, οι οποίοι συμπληρώνονται από τους Jon Levin στην κιθάρα και τον Mark Boals στο μπάσο. Οι περισσότεροι από εμάς περιμέναμε με ανυπομονησία αυτή την εμφάνιση και κάποιοι θα βλέπαμε τους Dokken για πρώτη φορά. Δυστυχώς, το group και κυρίως ο ίδιος ο Don φρόντισαν να απογοητεύσουν αμφότερους. Η φωνή δεν έβγαινε με καμία Παναγία, τα bass/guitar/drum solos χώνονταν όπου ήταν δυνατόν ώστε να επιμηκυνθεί η παρουσία και να ξεκουραστεί ο frontman, ορισμένα κομμάτια άλλαζαν τελείως χαρακτήρα στην live εκτέλεση (καλύτερο παράδειγμα το ‘’Dream Warriors’’, που θύμιζε περισσότερο μπαλάντα και σε καμία περίπτωση δεν μάγεψε αυτούς που το αγάπησαν για τα δυνατά φωνητικά του) και κάποια άλλα δυσκολευόμασταν να τα αναγνωρίσουμε, λόγω του αλλαγμένου ύφους που έδινε η σχεδόν ανύπαρκτη φωνή. Ούτε ακόμα το τεράστιο φωνητικό όπλο που ονομάζεται Mark Boals δεν αφέθηκε να βοηθήσει σε αυτό το κομμάτι και το μόνο που έμεινε να περισωθεί από όλη τη συναυλία, ήταν το αγρίμι Mick Brown πίσω από το drum kit και το set list που ευτυχώς περιείχε τις μεγαλύτερες επιτυχίες της μπάντας. Κρίμα, πραγματικά κρίμα!

WOLF 5Με νωπή ακόμα την απογοήτευση από την εμφάνιση των Dokken, κινούμαστε προς την 4Sound Stage για να παρακολουθήσουμε ένα από τα πιο παλιά και κλασικά heavy metal groups της Σουηδίας. Η δυναμική των Wolf και κυρίως του δημιουργού και front man της μπάντας Niklas Stålvind, είναι αδιαμφισβήτητη και αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό από την πρώτη στιγμή. Το κοινό αποτελείται κυρίως από Σουηδούς, όμως και αρκετός κόσμος από άλλες χώρες φαίνεται πως γνωρίζει την μπάντα και την ιστορία της. Χωρίς πολλά-πολλά λόγια ενδιάμεσα, το συγκρότημα μας πετάει στα μούτρα το ένα κομμάτι μετά το άλλο και εμείς δεν σταματάμε στιγμή το headbanging. ‘’The Bite’’, ‘’My Demon’’, ‘’Voodoo’’, ‘’Skull Crusher’’ και ‘’Speed On’’, αυτοί και πολλοί άλλοι ύμνοι των Wolf ακούστηκαν ζωντανά στη μία ώρα που είχαν στη διάθεσή τους και με μόνο παράπονο την παράλειψη του φανταστικού ‘’Full Moon Possession’’, κινούμαστε προς την κλειστή Rockklassiker Stage για να πάρουμε μια ιδέα από τους Γερμανούς Mad Max. Το hard rock συγκρότημα του Michael Voss δισκογραφεί για πάνω από 25 χρόνια, όμως δυστυχώς δεν έχει καταφέρει να γίνει ευρέως γνωστό. Είχα την τύχη να τους παρακολουθήσω μερικά χρόνια νωρίτερα στο Wacken στη Γερμανία και από τότε παρακολουθώ στενά τα νέα τους. Αυτή τη φορά όμως δεν προλάβαμε να τους δούμε περισσότερο από 30 λεπτά, λόγω του σφιχτού προγράμματος και των συνεχόμενων overlaps μεταξύ των μπαντών. Τουλάχιστον ακούσαμε ζωντανά κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους, όπως τα ‘’Night Of Passion’’ και ‘’Lonely Is The Hunter’’.

MOTLEY CRUE 1Θέλουμε να παρακολουθήσουμε ένα μέρος από την συναυλία των Backyard Babies που επανενώθηκαν πρόσφατα, όμως η μαζική αναζήτηση μια καλής θέσης κοντά στην Festival Stage για την εμφάνιση των Motley Crue μας αναγκάζει να ακούσουμε τους Σουηδούς από πολύ μακριά και έτσι δεν έχουμε γνώμη. Βάσει συμβολαίου και ανακοινώσεων, αυτή η συναυλία ήταν η τελευταία μάλλον ευκαιρία να δούμε τους Saints of Los Angeles ζωντανά και δεν θέλαμε να την χάσουμε. Για το Σουηδικό κοινό βέβαια, θα υπάρχει ακόμα μία ευκαιρία, στις 16 Νοεμβρίου στη Στοκχόλμη, σύμφωνα με την ανακοίνωση που εξέδωσε ο ίδιος ο Vince Neil, λίγο πριν το τέλος του live. Στα της εμφάνισης τώρα, υπήρξε διχογνωμία για το αν το group ήταν καλό ή όχι. Προσωπικά ανήκω σε αυτούς που το ευχαριστήθηκαν ιδιαίτερα, αν και παραδέχομαι πως οι Motley Crue χάνουν μεγάλο μέρος της αίγλης τους, αν αφαιρέσει κανείς το show. Από την άλλη όμως, από την αρχή της καριέρας τους, το show αποτελούσε μεγάλο μέρος του τι κάνουν πάνω στη σκηνή και με εξαίρεση το περιστρεφόμενο drum set του Tommy Lee, ήταν όλο εκεί. Και τα φλογοβόλα του Nikki Sixx και οι φωτιές και τα πυροτεχνήματα και το light show και MOTLEY CRUE 16φυσικά η απαραίτητη γυναικεία, πανέμορφη παρουσία σε κομμάτια όπως τα ‘’Girls, Girls, Girls’’ και ‘’Dr Feelgood’’. Ο Vince Neil ήταν αρκετά αξιοπρεπής, η φωνή του σε ανεκτά επίπεδα (αν και ποτέ δεν ήταν διάσημος για το ανυπέρβλητο λαρύγγι του), οι Nikki Sixx και Tommy Lee στα γνωστά υψηλά standards, ενώ ακόμα και ο ταλαιπωρημένος Mick Mars έδειχνε ιδιαίτερα κινητικός και ευδιάθετος. Με ένα best-of set και τα μεγαλύτερα hit να διαδέχονται το ένα το άλλο, παρέδωσαν περίπου 1 ώρα και 40 λεπτά κλασικού, California oriented hard rock, ενώ ακούσαμε επιτέλους ζωντανά και το πολυαγαπημένο ‘’Too Young To Fall In Love’’. Η γνώμη των υπολοίπων μπορεί να είναι από λίγο έως πολύ διαφορετική, όμως κάποιοι από εμάς και πολύς κόσμος ακόμα το ευχαριστηθήκαμε στο full, διατηρώντας μία πολύ δυνατή εμπειρία ως την τελευταία φορά που παρακολουθούμε τους Motley Crue. Εύχομαι μόνο οι βαρύγδουπες, με επίσημα συμβόλαια, ανακοινώσεις για farewell tour κλπ να μην είναι ένα ακόμα επικοινωνιακό κόλπο και καραγκιοζιλίκι προώθησης.

MOTLEY CRUE 20Motley Crue Set List:
‘’Saints Of Los Angeles’’
‘’Wild Side’’
‘’Primal Scream’’
‘’Same Ol' Situation (S.O.S.)’’
‘’Looks That Kill’’
‘’On With The Show’’
‘’Too Fast For Love’’
‘’Smokin' In The Boys' Room’’ (Brownsville Station Cover)
‘’Mutherfucker Of The Year’’
‘’Anarchy In The U.K.’’ (Sex Pistols Cover)
‘’T.N.T. (Terror N' Tinseltown)’’
‘’Dr. Feelgood’’
‘’In The Beginning/Shout At The Devil’’
‘’Don't Go Away Mad (Just Go Away)’’
‘’Guitar Solo/Live Wire’’
‘’Too Young To Fall In Love’’
‘’Girls, Girls, Girls’’
‘’Kickstart My Heart’’
Encore:
‘’Home Sweet Home’’

HEAT 2Η τελευταία μπάντα της ημέρας παίζει στην Sweden Stage και όσο κουρασμένοι και να είμαστε, δεν μπορούμε παρά να παρακολουθήσουμε τους ολοένα και ανερχόμενους H.E.A.T. Ένα group που συνεχίζει να παραδίδει μαθήματα του πως παίζεται το σύγχρονο, καλό AOR, μεγαλώνει συνεχώς δισκογραφικά και η δημοτικότητά του πλέον έχει ξεφύγει από τα όρια της χώρας προέλευσης, ειδικότερα μετά τα τελευταία δύο studio albums και την προσθήκη του Erik Grönwall πίσω από το μικρόφωνο. Δυναμικοί και υπερκινητικοί όπως πάντα, οι Σουηδοί έχουν βαλθεί να μας κάνουν να ξεχάσουμε την όποια κούραση και τα δίνουν όλα επί σκηνής. Δεν ήταν κακοί, αντιθέτως μάλιστα ήταν εξαιρετικοί, αλλά η περασμένη ώρα και ο όχι και τόσο καλός ήχος μας έκαναν να νιώθουμε ότι λείπει το κάτι παραπάνω για ένα live H.E.A.T., όπως πραγματικά του αξίζει. Τους έχουμε δει και σε πολύ καλύτερες εμφανίσεις στο παρελθόν και στις περισσότερες από αυτές μας αφήνουν με το στόμα ανοιχτό, οπότε θα τους συγχωρέσουμε μία όχι και τόσο τέλεια παρουσία, για την οποία ίσως να μην ευθύνονται και οι ίδιοι. Τα παραπάνω βέβαια δεν μας εμπόδισαν να τραγουδήσουμε και να χοροπηδήσουμε όλοι μαζί σε κομμάτια όπως τα ‘’Living On The Run’’ και ‘’Point Of No Return’’, αφήνοντας έτσι και τα τελευταία αποθέματα ενέργειας στο χώρο του festival. Η επιστροφή είναι δύσκολη και κουραστική μέχρι τη λυτρωτική ανάπαυση στο κρεβάτι, κίνηση απαραίτητη, αφού υπάρχει μία ακόμα ημέρα με πολλά και ενδιαφέροντα συγκροτήματα.

H.E.A.T. Set List:
‘’Point Of No Return’’
‘’A Shot At Redemption’’
‘’Better Off Alone’’
‘’Heartbreaker’’
‘’It's All About Tonight’’
‘’Inferno’’
‘’The Wreckoning/Tearing Down The Walls’’
‘’Mannequin Show’’
‘’Late Night Lady’’
‘’Beg Beg Beg’’
‘’All The Nights’’
‘’Downtown’’
‘’Enemy In Me’’
‘’Emergency’’
Encore:
‘’Breaking The Silence’’
‘’Living On The Run’’
‘’Laughing At Tomorrow’’

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015

HARDCORE SUPERSTAR 1Η τελευταία ημέρα του Sweden Rock Festival έχει πλέον φτάσει και η 6η Ιουνίου είναι η εθνική ημέρα της Σουηδίας, κάτι που παραδοσιακά εορτάζεται στο festival. Αυτή τη χρονιά οι Σουηδοί Mustasch έχουν επιλεχθεί για την εκτέλεση του εθνικού ύμνου της χώρας και ακολούθως θα έπαιζαν ένα μονόωρο set με δικά τους κομμάτια. Η προσέλευση κλασικά ξεπερνά κάθε προηγούμενο, όμως εμείς δυστυχώς δεν προλάβαμε να παρακολουθήσουμε το event, καθώς το ξύπνημα ήρθε πιο δύσκολα από ποτέ και η απόφαση να ξεκινήσουμε λίγο αργότερα για το festival, εξίσου εύκολα.

Κάπως έτσι, το πρώτο group της ημέρας για εμάς είναι οι επίσης Σουηδοί Hardcore Superstar στην Festival Stage. Ένα ακόμα group που συνεχίζει να κερδίζει σε φήμη με τα χρόνια, παίζοντας σε όλο και μεγαλύτερες σκηνές ανά την υφήλιο. Φέτος μάλιστα κυκλοφορεί και το 10ο studio album του συγκροτήματος, με τίτλο ‘’HCSS’’ και μεγάλο μέρος του set ήταν αφιερωμένο σε αυτό. Φυσικά δεν παρέλειψαν να παίξουν και πιο γνωστά κομμάτια τους, όπως τα ‘’Last Call For Alcohol’’, ‘’We Don’t Celebrate Sundays’’ και ‘’Wild Boys’’, τα οποία ξεσήκωσαν το εντυπωσιακά πολυπληθές κοινό που έσπευσε να τους δει. Σίγουρα ένα πολύ δυναμικό ξεκίνημα στην ημέρα μας.

RIOT V 3Ένα ακόμα από τα διλλήματα που κληθήκαμε να απαντήσουμε κατά τη διάρκεια του festival ακολουθούσε, μιας και οι Riot V παίζουν την ίδια ακριβώς ώρα με τους Jerusalem. Τελικά αποφασίσαμε να πάρουμε μία γεύση και από τα δύο, σχεδόν μοιράζοντας το χρόνο. Το line-up των θρυλικών Riot έχει αλλάξει πολλές φορές κατά το παρελθόν, όμως κοινώς παρανομαστής όλων των συνθέσεων ήταν ο κιθαρίστας και δημιουργός του group, Mark Reale. Μετά τον θάνατό του το 2012, κάποια από τα υπολειπόμενα μέλη της τελευταίας σύνθεσης αποφάσισαν να συνεχίσουν τόσο δισκογραφικά όσο και συναυλιακά. Το σημερινό αποτέλεσμα ονομάζεται Riot V και όσο και αν δεν έχει την αίγλη του παρελθόντος, παρατηρούμε βλέποντάς τους στην Rock Stage ότι ο απαραίτητος σεβασμός στην ιστορία της μπάντας είναι εκεί. Η φωνή του Todd Michael Hall είναι ότι πρέπει για κομμάτια της δισκογραφίας των Riot και απολαμβάνοντας μερικές μεγάλες επιτυχίες, όπως τα ‘’Fight Or Fall’’ και ‘’Sign Of The Crimson Storm’’, φεύγουμε για την Sweden Stage και την εμφάνιση των Christian rockers Jerusalem. Δεν θεωρούμε εαυτούς μεγάλους γνώστες των δουλειών των Σουηδών, όμως παρακολουθούμε την συναυλία τους με περιέργεια και ενδιαφέρον. Χρησιμοποιώντας κάποιο, Χριστιανικό φαντάζομαι, make-up, παίζουν αρκετά κομμάτια στα οποία το κοινό ανταποκρίνεται θετικά, ενώ αρκετοί μας είπαν αργότερα ότι θεωρούσαν αρκετά σπάνιο έως αδύνατο να τους δουν ζωντανά. Πίστευα ότι θα μοιάζουν περισσότερο με τους Stryper, αλλά το style τους είναι αρκετά διαφορετικό, πιο 70’s rock και λιγότερο έντονο και δυναμικό. Είναι από εκείνες τις μπάντες που παρακολουθείς αραχτός, από μακριά, συνοδεία φαγητού και ποτού και τελικά περιμένεις να ανακαλύψεις κάτι που σου διέφευγε αρκετά χρόνια. Οι Jerusalem δεν κατάφεραν κάτι τέτοιο βέβαια, ήταν όμως αν μη τι άλλο μια ευχάριστη παρένθεση.

ACE FREHLEY 2Η συνέχεια για εμάς θα παιχτεί στην Festival Stage, όπου ο άλλοτε κιθαρίστας των KISS, Ace Frehley και το συγκρότημά του είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν το set τους. Σίγουρα ο γερασμένος πια Ace δεν θυμίζει σε τίποτα τον θρυλικό Spaceman, ενώ και ο χαρακτήρας του δυσκολεύει και χειροτερεύει ίσως καθώς μεγαλώνει. Το μόνο που δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει είναι οι κιθαριστικές του ικανότητες, κάτι που είχαμε την ευκαιρία να βιώσουμε ζωντανά εκείνο το απόγευμα. Ακόμα και οι προσωπικές, δισκογραφικές του δουλειές κινούνται σε υψηλά επίπεδα ποιότητας, αρκετά κομμάτια από τις οποίες θα θέλαμε να ακούσουμε. Κάποια από αυτά παίχτηκαν ζωντανά, όμως η μεγαλύτερη βάση δόθηκε σε διασκευές KISS που φέρουν την υπογραφή του. Διασκευές στις οποίες φυσικά το κοινό ανταποκρίθηκε ενεργά και νομίζω αυτός ήταν και ο στόχος του group. Συνολικά η εμφάνιση ήταν πολύ καλή, καλύτερη απ’ ότι ίσως θα περιμέναμε, όμως πιστεύω πως κομμάτια σαν το ‘’Rock Soldiers’’ δεν πρέπει να λείπουν από το set. Τουλάχιστον αυτό θέλαμε να το ακούσουμε, ίσως θυσιάζοντας ένα από τα KISS tracks.

Ace Frehley Set List:
‘’Rocket Ride’’ (KISS Cover)
‘’Gimme A Feelin’’
‘’Toys’’
‘’Parasite’’ (KISS Cover)
‘’Love Gun’’ (KISS Cover)
‘’Breakout’’
‘’Snowblind’’
‘’Strange Ways’’ (KISS Cover)
‘’New York Groove’’ (Hello Cover)
‘’2 Young 2 Die’’
‘’Shock Me’’ (KISS Cover)
‘’Guitar Solo’’
‘’Cold Gin’’ (KISS Cover)
‘’Rip It Out’’
‘’Deuce’’ (KISS Cover)

IMG 6765 1Μετά από ένα μικρό διάλλειμα, το πρόγραμμα υπαγορεύει μία επίσκεψη στην Rockklassiker Stage για τα δύο επόμενα συγκροτήματα που παίζουν εκεί. Το πρώτο από αυτά είναι οι Σουηδοί Avatar. Οι melodic death metallers από το Gothenburg είχαν στη διάθεσή του μόνο 45 λεπτά, όμως σε αυτά κατάφεραν να μας κάνουν να χτυπιόμαστε χωρίς σταματημό και να απολαμβάνουμε κομμάτια σαν τα ‘’Let It Burn’’, ‘’Smells Like A Freakshow’’ και ‘’Bloody Angel’’ στο έπακρο. Η εκκεντρική και καθ’ όλα παρανοϊκή persona του τραγουδιστή Johannes Eckerström είναι μια απόλαυση επί σκηνής, με τις γκριμάτσες και τις εκφράσεις του προσώπου του να παραπέμπουν σε δαιμονική φιγούρα ενός freak show. Όλη η σκηνική παρουσία του group, από τον front man μέχρι και τους ντυμένους σαν γιουσουφάκια roadies, τραβάει το μάτι και παρασύρει το κοινό στο ρυθμό. Σίγουρα στις top εμφανίσεις του festival και ανυπομονώ ήδη να τους δω και σε δικό τους live.
Παραμένουμε στην μικρή σκηνή του Sweden Rock, αφού η επόμενη μπάντα είναι κάτι το ξεχωριστό. Το όνομά τους Refuge και δεν πρόκειται για τίποτε άλλο από τους Rage της περιόδου 1988-1994, με τον Manni Schmidt στην κιθάρα και τον Chris Efthimiadis στα drums, στο πλευρό του αρχηγού Peavy Wagner. Με συνθέσεις μόνο εκείνης της περιόδου, προσελκύουν όλο και περισσότερο κόσμο κοντά στη σκηνή και σίγουρα με την απόδοσή τους και την επιβλητική σκηνική τους παρουσία, αφήνουν υποσχέσεις και υπόνοιες ότι σύντομα θα συνεχίσουν ως Rage με αυτή τη σύνθεση, ειδικά μετά την αποχώρηση των Victor Smolski και Andre Hilgers από το group. Κομμάτια που ξεχώρισαν ήταν σίγουρα τα ‘’Nevermore’’, ‘’Firestorm’’, ‘’Enough Is Enough’’ και το εκρηκτικό ‘’Don’t Fear The Winter’’, καθώς εμείς αποχωρούμε λίγο πριν το τέλος για να προλάβουμε την συνέντευξη τύπου των Judas Priest στην press tent, μία από τις πιο απολαυστικές και ευχάριστες συνεντεύξεις τύπου που έχουμε παρακολουθήσει, με όλο το συγκρότημα παρόν και σε τρελά κέφια.

EXTREME 4Σχεδόν πετάμε προς την Rock Stage για να προλάβουμε την έναρξη των Extreme και ευτυχώς είμαστε στην ώρα μας. Οι Αμερικανοί επιθυμούν να χαρακτηρίζουν την μπάντα τους ως funk rock/metal και δεν θα διαφωνήσουμε με αυτό τον χαρακτηρισμό. Είχα την τύχη να παρακολουθήσω τους Extreme μία ακόμα φορά στο παρελθόν και με αυτή τη δεύτερη συνειδητοποιώ ότι έχουν αυτό το κάτι που χρειάζεται ένα group για να διασκεδάσει το κοινό του. Ασταμάτητα όλα τα μέλη, σε αέναη κίνηση κατά μήκος και πλάτος της σκηνής, με μπροστάρη τον αγέραστο Gary Cherone και άξιους συμπαραστάτες τους Nuno Bettencourt (guitar), Pat Badger (bass) και Kevin Figueiredo (drums). Ο ήχος σίγουρα δεν ήταν σύμμαχός τους, όμως προσπάθησαν για το καλύτερο και έπαιξαν όλες τις μεγάλες επιτυχίες τους ζωντανά, από τα δυνατά ‘’Get The Funk Out’’ και ‘’Take Us Alive’’, μέχρι το νοσταλγικό ‘’More Than Words’’, το οποίο τραγούδησε όλο το κοινό μαζί με το συγκρότημα. Πολύ ωραία και μεστή εμφάνιση, ότι έπρεπε για λίγο ζέσταμα πριν από το μεγάλο όνομα της ημέρας.

Extreme Set List:
‘’Decadence Dance’’
‘’Li'l Jack Horny’’
‘’Comfortably Dumb’’
‘’Rest In Peace’’
‘’It ('s A Monster)’’
‘’Kid Ego’’
‘’Play With Me’’
‘’Midnight Express’’
‘’More Than Words’’
‘’Cupid's Dead’’
‘’Take Us Alive’’
‘’Am I Ever Gonna Change’’
‘’Flight Of The Wounded Bumblebee/He-Man Woman Hater’’
‘’Hole Hearted’’
‘’Crazy Little Thing Called Love’’ (Queen Cover) (Acoustic)
‘’Get The Funk Out’’

JUDAS PRIEST 3Ο κόσμος στην Festival Stage έχει αρχίσει ήδη και συγκεντρώνεται, περιμένοντας τους θεούς του heavy metal να πατήσουν το πόδι τους στη σκηνή. Τα τελευταία χρόνια οι Judas Priest και κυρίως ο Rob Halford έχουν κατηγορηθεί για μειωμένα επίπεδα απόδοσης και ότι η φωνή του Rob δυσκολεύεται να τραγουδήσει τα περισσότερα κομμάτια. Ακόμα και ο τελευταίος τους δίσκος, με τίτλο ‘’Redeemer Of Souls’’ δεν είναι ότι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει, όμως όλα αυτά θα αποτελούσαν παρελθόν από το μυαλό μας περίπου 2 ώρες αργότερα. Η μπάντα ‘’took the stage by force’’, όπως λένε και στο χωριό μου και απέδειξε ότι ακόμα το έχει και είναι ένα από τα κλασικότερα και καλύτερα group που μπορεί να δει κάποιος live. Η φωνή του Halford ακούγεται αναγεννημένη και ακόμα και στα πολύ δύσκολα ‘’Victim Of Changes’’ και ‘’Painkiller’’ επέδειξε χαρακτηριστική άνεση στα ψηλά φωνητικά. Ευδιάθετος και χαμογελαστός, αλώνιζε όλη τη σκηνή, έκανε γκριμάτσες και αστειευόταν με το κοινό, ενώ και οι υπόλοιποι metal gods δεν υστέρησαν καθόλου. Εκτός από μερικά κομμάτια του νέου album, ακούσαμε και πολλές από τις συνθέσεις που δημιούργησαν το θρύλο γύρω από το βαρύ όνομα Judas Priest, όλες JUDAS PRIEST 5δοσμένες στην εντέλεια, δονώντας τα εδάφη του festival. Δεν έχω πολλά περισσότερα να πω για την εμφάνιση των Judas Priest, καθώς έδειξαν για μία ακόμα φορά ποιο είναι και πως παίζεται το αληθινό heavy metal. Η εμπειρία μίλησε! Μοναδικό μελανό σημείο η συμπεριφορά μεγάλης μάζας του κοινού, που καθόταν σχεδόν υπνωτισμένο και απλά παρακολουθούσε, χωρίς μεγάλη διάθεση για headbanging ή έστω κάποια κίνηση που υποδηλώνει ότι το χαίρεται. Πολύ κουρασμένοι ή πολύ νηφάλιοι, ποιος ξέρει;

Judas Priest Set List:
‘’Dragonaut’’
‘’Metal Gods’’
‘’Devil's Child’’
‘’Victim Of Changes’’
‘’Halls Of Valhalla’’
‘’Love Bites’’
‘’March Of The Damned’’
‘’Turbo Lover’’
‘’Redeemer Of Souls’’
‘’Beyond The Realms Of Death’’
‘’Jawbreaker’’
‘’Breaking The Law’’
‘’Hell Bent For Leather’’
Encore 1:
‘’The Hellion/Electric Eye’’
‘’You've Got Another Thing Comin’’
Encore 2:
‘’Painkiller’’
‘’Living After Midnight’’

BEHEMOTH 2Το συγκρότημα που έκλεισε την ημέρα για εμάς, αλλά και ολόκληρο το festival ήταν οι Πολωνοί Behemoth στην Sweden Stage. Το σκηνικό είναι καθ’ όλα δαιμονικό, ανάποδοι σταυροί καίγονται ήδη όταν φτάνουμε εκεί και ο Nergal με την παρέα του δίνουν στο κοινό τους ένα show βγαλμένο από τα πιο σκοτεινά τους όνειρα. Δεν θεωρώ εαυτόν μεγάλο γνώστη της μουσικής των Behemoth, όμως κάθισα για αρκετή ώρα να παρακολουθήσω ένα show που μαγνητίζει ακόμα και τον ουδέτερο θεατή. Η ώρα που έπαιζαν ήταν ιδανική για την ατμόσφαιρα που πρεσβεύουν και είμαι σίγουρος πως οι οπαδοί τους θα θυμούνται αυτή την εμφάνιση για πολύ καιρό.
Με αυτό τον τρόπο φτάνουμε στο τέλος του Sweden Rock Festival 2015. Όπως είπαμε και νωρίτερα, η παρουσία μας εκεί είναι πλέον μια ετήσια παράδοση και δεν βλέπω το λόγο να σταματήσει να ισχύει και την επόμενη χρονιά. Μιλάμε για ένα festival που σέβεται τον επισκέπτη, φροντίζει να του παρέχει όλα αυτά που χρειάζεται για τέσσερις ημέρες ξεγνοιασιάς και χαλάρωσης, σε συνδυασμό με καλή και ποιοτική μουσική. Τουλάχιστον σε αυτό το κομμάτι οι διοργανωτές έχουν δημιουργήσει μια φήμη που τους επιτρέπει να πωλούν εισιτήρια ακόμα και πριν την ανακοίνωση των ονομάτων της επόμενης χρονιάς. Και αυτό γιατί όλοι σχεδόν ξέρουν πως η επιλογή θα είναι και πάλι επιτυχημένη. Δεν υπάρχει περίπτωση να είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε μια τέτοια φήμη σχεδόν 20 ετών, οπότε πρέπει πλέον να ξεκινήσουμε την αντίστροφη μέτρηση για τις επόμενες ανακοινώσεις, αλλά και την έναρξη του Sweden Rock Festival 2016, η οποία εκτός συγκλονιστικού απροόπτου θα μας βρει σε κάποια από τις σκηνές του, έτοιμους για ένα ακόμα γεμάτο, δυνατό, ελπίζουμε ηλιόλουστο και φυσικά μουσικό τετραήμερο. Till next time…

Και φυσικά τα βραβεία της χρονιάς:

Καλύτερη εμφάνιση: Def Leppard. Ομόφωνα, από τους πάντες...

Χειρότερη εμφάνιση: Dokken. Εντάξει, απλά ο Don δεν ακούγεται, η φωνή τον έχει εγκαταλείψει προ πολλού και το πράγμα δεν σώζεται με τίποτα...

Καλύτερο set-list: Motley Crue. Από πλευράς κομματιών, συμπεριέλαβαν ότι θα ήθελε να ακούσει ένας οπαδός τους στο set list μιας farewell tour.

Χειρότερο set-list: Ace Frehley. Τόσες κομματάρες έχεις γράψει ρε αγορίνα μου στην μετά-KISS εποχή. Γιατί πρέπει να επιμένεις στις διασκευές σχεδόν σε όλο το set;

Ομορφότερη παρουσία επί σκηνής: Nuno Bettencourt, Extreme. Μορφονιός!

Βραβείο ‘’βαριέμαι που ζω και παίζω ακόμα’’: David Hungate, Toto. Κάτι του είπαν εκεί για reunion μετά από 32 χρόνια, αλλά δεν φαντάστηκε ο άνθρωπος τόση βαβούρα...

Βραβείο ‘’παππού να είχα την ενέργειά σου’’: David Paich, Toto. Μία απόλαυση από μόνος του, να τον κοιτάς με τις ώρες. Σαν τον παππού του καθενός μας να κάνει αστείες γκριμάτσες και κινήσεις. Σχεδόν έκλαψα...

Βραβείο ‘’η φωνή σου σπάει κόκκαλα’’: Rob Halford, Judas Priest. Ναι, σπάει ακόμα κόκκαλα!

Ο πιο άσχημος μουσικός: Tony Speakman, Hell. Ο τύπος απλά έχει μουτζωθεί από τη μοίρα. Σαν διασταύρωση γουρουνιού με zombie είναι...

Μεγαλύτερη αποκάλυψη του festival: Avatar. Το παίρνω επάνω μου προσωπικά, μιας και οι Def Leppard που ψήφισε ο λαός δεν είναι και άγνωστοι με τις καλές εμφανίσεις για να τους πεις και ‘’αποκάλυψη’’...

Βραβείο ‘’που ήσασταν εσείς βρε παιδιά;’’: Jerusalem. Όλοι οι Σουηδοί κυρίως, αυτό αναφωνούσαν...

Βραβείο ‘’πάλι εδώ ήρθαμε;’’: The Quireboys. Ούτε θυμάμαι πόσες φορές έχουν παίξει στο festival τα τελευταία χρόνια...

Καλύτερη διασκευή στο festival: ‘’Rock On’’ (David Essex Cover) by Def Leppard. Δεν νομίζω να ψηφίστηκε και κάτι άλλο πάνω από μία φορά...

Βραβείο ‘’αφού δεν την παλεύεις, γιατί δεν τα παρατάς;’’: Don Dokken, Dokken. Θα κάνεις χάρη στον εαυτό σου, στην ιστορία σου και σε εμάς...

Η πιο εκκεντρική εμφάνιση: The Darkness. Προσωπικά δεν τους είδα ζωντανά, αλλά για να τους ψήφισαν σχεδόν όλοι, κάτι θα ξέρουν...

Βραβείο ‘’εγώ απλά συμπληρώνω τη μπάντα’’: Nick Malling, Spike’s Free House. Μετά το θάνατο του μεγάλου Andy Fraser, κάποιος έπρεπε να παίξει το μπάσο. Ο μπασίστας των The Quireboys ήταν η εύκολη επιλογή...

Βραβείο ‘’τιμημένα γηρατειά’’: Toto. Δικαιωματικά και σχεδόν χωρίς αντίπαλο!

Η πιο cult εμφάνιση: Ghost. Υπάρχει καμία αμφιβολία;

Βραβείο καγκουριάς: Phil Collen, Def Leppard. Ανοιχτό πουκάμισο, ξυρισμένο στήθος, baby-oil και φύγαμε...

Βραβείο ‘’η τρέλα δεν πάει στα βουνά’’: Alestorm. Το σύνολο της τρέλας αυτοπροσωποποιημένης σε μία εμφάνιση 75 λεπτών!

Βραβείο ‘’να έρθετε και του χρόνου’’: H.E.A.T. Από τις μπάντες που πάντα θα χωράνε στο line-up του Sweden Rock Festival...

Η μεγαλύτερη γραφικότητα: Molly Hatchet. Για δεύτερη σερί χρονιά, το συγκεκριμένο βραβείο πάει σε ‘’περήφανα’’ Αμερικανάκια του Νότου. Τυχαίο;

Η πιο συγκινητική στιγμή: ‘’More Than Words’’ by Extreme. Με όλο το κοινό να τραγουδά στίχο-στίχο μαζί με το συγκρότημα...

Η καλύτερη ατάκα: Mattias Lindeblad & Melker Becker. (Παρουσιαστές των group στο festival, σχεδόν κάθε φορά που ανέβαιναν στη σκηνή για να παρουσιάσουν μία μπάντα) ‘’Hello Satan’s people..!!’’

Χρήστος Δουλγεράκης
Φωτογραφίες: Πέτρος Καραλής

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

KATATONIA / ON THORNS I LAY @Gagarin205 (28/2/2020)

3 Μαρτίου, 2020 - 16:00 Γιώργος Δρογγίτης

Δεν είναι κρυφό πως οι Σουηδοί πρωτομάστορες του μελαγχολικού ήχου ΚΑΤΑΤΟΝΙΑ, είναι από τις αγαπημένες μπάντες του Ελληνικού κοινού. Από το 2004 που έπαιξαν για πρώτη φορά στη χώρα μας, γεμίζουν κάθε...

[περισσότερα]

LEPROUS / CLONE / MARATON @Fuzz Live Music Club (15/2/2020)

17 Φεβρουαρίου, 2020 - 18:15 Άγγελος Κατσούρας

Είναι ίσως νωρίς να για μια τέτοια πρόβλεψη για φέτος, αλλά μάλλον η συγκεκριμένη βραδιά θα είναι στο top-5 των συναυλιακών εμπειριών μας... Πολλοί ίσως την τοποθετήσουν σαν μια μοναδική εμπειρία...

[περισσότερα]

IRONSWORD, ACHELOUS, AIRGED L’AMH @ Ίλιον Plus (14/2/2020)

17 Φεβρουαρίου, 2020 - 09:00 Δημήτρης Τσέλλος

Αχ! H μέρα των ερωτευμένων. Λουλούδια, γλυκά, ρομαντικά δείπνα, χαλαρή sentimental μουσική, κόντρα ξύρισμα, σέξι εσώρουχα και μεθυστικά αρώματα. Φανερά επηρεασμένοι από αυτήν την περιρρέουσα...

[περισσότερα]

WOLVES IN THE THRONE ROOM / DECIPHER @Gagarin205 (7/2/2020)

10 Φεβρουαρίου, 2020 - 01:45 Γιάννης Σαββίδης

Μια από τις πιο μοναδικές μπάντες του μοντέρνου black metal περίμεναν το κοινό το βράδυ της Παρασκευής. Τους WOLVES IN THE THRONE ROOM, από τη πολιτεία της Washington των Ηνωμένων Πολιτειών. Στο...

[περισσότερα]

UNDER THE PAGAN MOON FEST II (KAWIR / SEAR BLISS / SAD / TEMPLE OF EVIL / MELAN SELAS) @ Gagarin205, 1/2/2020

10 Φεβρουαρίου, 2020 - 01:15 Γιώργος Δρογγίτης

Δύο περίπου χρόνια μετά το καθόλα επιτυχημένο UNDER THE PAGAN MOON FEST στα τέλη του 2017, πραγματοποιήθηκε το UNDER THE PAGAN MOON FEST ΙΙ ξανά στο Gagarin και πάλι με headliners τους pagan...

[περισσότερα]