Αφιέρωμα στο hard rock/sleaze, μέρος δεύτερο - «Εφιάλτης στο δρόμο με τις τελειωμένες λακ μαλλιών ή όταν το sleaze επέστρεψε και δεν το πήρε κανείς είδηση»

2 Οκτωβρίου, 2017 - 02:30

Είναι οκτώ του Απρίλη του 1994, όταν ο Vince Neil ξυπνά επειδή η ανοιχτή τηλεόραση τον ενοχλεί. Σπρώχνει την ξανθιά stripper που κοιμάται δίπλα του, να απομακρυνθεί κι ενώ χαϊδεύει την ασιάτισσα μασέρ, προσπαθεί να βρει το τηλε κοντρόλ ανάμεσα στα μπουκάλια της μπίρας, του Jack Daniels και τις γραμμές της κόκας. Το CNN μιλά για την αυτοκτονία του Cobain στις 5 του μήνα, αλλά η θολούρα από το πάρτι της προηγούμενης ημέρας, δεν τον αφήνει να αντιληφθεί τί συμβαίνει. Μόνο απορεί πώς η αυτοκτονία διήρκεσε τρεις μέρες, αφού το ημερολόγιο δείχνει 8. Το hair metal μόλις έχει πάρει μια γερή δόση αδρεναλίνης στις σάπιες από τις καταχρήσεις φλέβες του. Σύντομα (θα περάσουν κάποια χρόνια) θα ξανασταθεί στα πόδια του, με μπιροκοίλι, μπαντάνες που καλύπτουν τα αραιωμένα μαλλιά, τατουάζ με την οικογένεια που αποκτήθηκε στα χρόνια της φθοράς. Όμως στην Ευρώπη και κυρίως στη μακρινή Σουηδία, νέοι αλκοολικοί, μανιοκαταθλιπτικοί, αλλά πάνω από όλα ρόκερς θα βγάλουν τα corpsepaint. Μετά δίχως ντροπή θα υμνήσουν το γυναικείο σώμα, το αλκοόλ και την έκλυτη ζωή... (Ίσως ο θάνατος του Cobain να μην πήγε άδικος τελικά). Κάποιοι βγήκαν από τις τρύπες τους και έψαξαν απεγνωσμένα για λακ μαλλιών, φουλάρια και ζώνες με καρφιά... Η επέλαση του νέου κύματος του Hair Metal ήταν γεγονός. Οι MOTLEY CRUE, AEROSMITH, TESLA, CINDERELLA, POISON, RATT επέστρεψαν στο φως της δημοσιότητας μέχρι οι περισσότεροι να γίνουν tribute bands του εαυτού τους ή να διαλύσουν, καθώς τα λεφτά κι τα ναρκωτικά τελείωναν και οι ψυχοθεραπευτές έπαιρναν τον ρόλο των groupies.
Η αναφορά στη νέα γενιά, τα παιδιά και εγγόνια του 1987 και του “Appetite for destruction” είναι γεγονός. Στο ρόλο του Θουκυδίδη, έχουμε ίδιο προφίλ οπτικά, της sleaze ιστορίας, ο υποφαινόμενος.

(διαβάστε το πρώτο μέρος του αφιερώματος)

HAIR OF THE DOG: Από τα πιο τίμια και σκληρά σχήματα των Η.Π.Α με πρώην μέλη των (SALTY DOG, DANGEROUS TOYS, JADE) έφεραν τη δυναμική των πρώιμων AC/DC στο στομωμένο από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ Αμερικάνικο hard rock, κάνοντας τον κίνδυνο για τα θηλυκά και τη βωμολοχία ξανά αισθητό. Ακούστε το “Six pack: Songs about drinking and fucking”.

FUNNY MONEY: Ο Steve Witemann (KIX) σε μια προσπάθεια πιο σκληρή από τον ήχο των KIX, αλλά πάντα με βρώμικο και αλήτικο rock n’ roll. Ακούστε το πρώτο άλμπουμ τους, του 1996.

BUCKCHERRY: Το καλιφορνέζικο σχήμα που είναι οι MOTLEY CRUE των 00’s αλλά χάθηκε στο παιχνίδι του μάρκετινγκ με τις βωμολοχίες και τα πιασάρικα ρεφρέν. Ίσως το κορυφαίο σχήμα των 00’σ στις Η.ΠΑ στο χώρο του sleaze. Λατρέψτε το «15» και παραδεχτείτε την ποιότητα τους εκτός αν είστε συγγενείς των Axl και Vince Neil. Και μόνο το άκουσμα του άλμπουμ σας μεταδίδει αφροδίσιο νόσημα, μιλάμε για «βρώμικο» rock n’ roll, μουσικά, στιχουργικά, εμφανισιακά.

STAR STAR: Τίμια προσπάθεια glam/sleaze που δεν ευδοκίμησε λόγω απίστευτων ατυχιών που είχαν. Εδώ και χρόνια κατοικοεδρεύουν στη χώρα μας, λόγω της Ελληνικής καταγωγής του κιθαρίστα τραγουδιστή Johnny Holiday κι έχουν δώσει αρκετά live, με πιο σημαντική την εμφάνισή τους ως support τους GUNS N’ ROSES. Προτείνω το "The Love Drag Years".

Steven Pearcy: Η προσωπική του καριέρα μετά τους RATT είναι άνιση με διασκευές, πρώιμο grunge ήχο, ενοχές για το παρελθόν του και λίγα αξιόλογα τραγούδια. Ίσως η ζωντανή απόδειξη ότι τα ναρκωτικά κάνουν κακό στην δημιουργικότητα. Προτεινόμενο άλμπουμ: κανένα.

SISTER SIN: Σουηδικό σχήμα με γυναικεία φωνητικά και αγάπη στους MOTORHEAD και το punk rock. Οι SISTER SIN έδωσαν μια σειρά άλμπουμ, τσαμπουκαλεμένου heavy rock από τα οποία συστήνουμε το “True sound of the underground”.

BROKEN TEETH: Ο Jason McMaster, μας δείχνει πως θα ήταν οι AC/DC αν είχαν διάθεση να γκρεμίσουν την εικόνα που τους επέβαλλε η εταιρία και οι απαιτήσεις των οπαδών. Ακούστε οποιοδήποτε άλμπουμ τους και αντιληφθείτε ότι το sleaze υπήρχε πάντα για να ισοπεδώνει τον παράδεισο των δήθεν “σκληρών” ακραίων μεταλλοπατέρων, με τον πιο άμεσο τρόπο. Κιθάρες-ξυράφια και φωνητικά από την κόλαση των πάνω πατωμάτων. Πρόταση μας το “4 on the floor”.

THE DARKNESS: Τους μίσησαν πολλοί, τους αγάπησαν περισσότεροι. Η επιστροφή του χιούμορ, της θεατρικότητας και των προσεγμένων συνθέσεων έφερε το φαινόμενο DARKNESS, μια μίξη QUEEN με AC/DC στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας. Όσοι τους σνομπάρατε, πιθανώς είστε οι ίδιοι που θεωρούσαν pop τους QUEEN μέχρι να βρεθούν σε συναυλία τους. Συνεχίζουν να φέρνουν το χαμόγελο και την ποιότητα σε όσους έχουν διάθεση να έχουν το sleaze τους on the rocks. Ακούστε το “Permission to land”.

MOTORCITY BRAGS: Ιταλικό σχήμα από το Τορίνο, μια μίξη RAMONES με MOTORHEAD που δεν θα σας απογοητεύσει. Ακούστε το “Ten Arrogant tales”.

MACHINE GUN KELLY: Το κουιντέτο από το Σαιντ Λιούις, αποτελεί μια ακόμα απόδειξη ότι το καλό hard rock δεν χρειάζεται τις πολυεθνικές για να ανθίσει, αλλά έτσι δύσκολα θα γίνει γνωστό. Ακούστε το “Culture shock” του 2000.

GRAYSON MΑNOR: Αμερικάνικο, από την Ατλάντα, παιδί της BAD REPUTATION με σκληρό ήχο, βαριές ρυθμικές κιθάρες, εμφανίστηκαν σε μια εποχή που το sleaze ήταν απαγορευμένο, το μπόλιασαν με πιο σκληρά στοιχεία και αξίζουν να ακούσετε το “Children of the manor”.

KING KARMA: Από το Βανκούβερ του Καναδά έρχεται ένα σχήμα που κινείται στα χνάρια των TESLA, CRY OF LOVE με 70’s επιρροές και αγάπη για το Νότο και τους LED ZEPPELIN. Ακούστε το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ του 2005.

KORITNI/GREEN DOLLAR COLOUR: Ο Γάλλος Lex Koritni,με τις αυστραλέζικες ρίζες, δημιουργεί το ομώνυμο σχήμα από τις στάχτες των sleaze rockers GREEN DOLLAR COLOUR. Μια σειρά άλμπουμ που αποδίδουν φόρο τιμής στους AC/DC, ROSE TATTOO, AEROSMITH με τρομερή κιθάρα και μπλουζ ροκ ύφους φωνητικά. Απολαμβάνουμε εγγυημένα μιας και ανήκε στο ρόστερ της πάλαι ποτέ κραταιάς Bad Reputation. Το ”Lady luck” ντεμπούτο με rock n’ roll βαρίδια να τραβάνε κάτω τα μπατζάκια του παντελονιού.

CRAZY LIXX: Σουηδοί με sleaze χαρακτηριστικά και pop ευαισθησίες, ακoλουθούν τον δρόμο των POISON με επιτυχία. Ακούστε το ομώνυμο άλμπουμ του 2014. Μας τίμησαν στα Chania rock festival το 2016.

CRUCIFIED BARBARA: Γυναικείο σχήμα με αγάπη στους MOTORHEAD αλλά και τους GNR, έδωσε ότι είχε να δώσει, μια κλωτσιά στα αχαμνά του κάθε πικραμένου power/black metaler, έβαλε την παραμόρφωση πάνω από τα κολλητά δερμάτινα παντελόνια και μας εξήγησε έμπρακτα πως στο sleaze είναι πιο βρώμικες και από σερβιέτα της Lita Ford σε καλοκαιρινή περιοδεία με λεωφορείο στο Ντακάρ. Ακούστε το “In distortion we trust”.

MICHAEL MONROE - DEMOLITION 23: Το τέλος των HANOI ROCKS μέχρι την επανασύνδεσή τους, έδωσε μια σειρά κλασικά άλμπουμ βρώμικου rock n’ roll, με στοιχεία punk, glam, το σαξόφωνο του Monroe, την βοήθεια στην κιθάρα του Ginger (WILDHEARTS) και τη συμμετοχή του Axl που λατρεύει τον Michael Monroe, αλλά δεν τον υποστηρίζει γιατί φοβάται το αληθινό πρόσωπο του rock n’ roll. Οι DEMOLITION 23 το punk σχήμα του (συνέχεια ουσιαστικά των HR) μας έδωσαν ένα και μοναδικό άλμπουμ-δυναμίτη αν και πλέον σπάνιο, που είναι γεμάτο αυτοβιογραφικά τραγούδια. Προτιμήστε τα “Not fakin it” και “Sensory overdrive”.

GINGER AND THE WILDHEARTS: Μέλος ανά καιρούς των Michael Monroe band, ο Ginger και η παρέα του συνδύασαν punk, sleaze και pop, μαζί με ναρκωτικά πιο πολλά από όσα πούλησε ο Εσκομπάρ τη δεκαετία του ‘90. Βρετανοί που δεν έχουν σχέση με τίποτα από ό,τι έβγαλε το νησί, γεφύρωσαν την απόσταση Λίβερπουλ έως το LA με την βοήθεια της κιθάρας, της pop αισθητικής και punk rock περσόνας του Ginger. Ακούστε το “P.H.U.Q”.

CRASH KELLY: Από το Τορόντο μας έρχεται ένα ακόμα σχήμα ηλεκτρικού Hard rock με βρώμικες και glam καταβολές. Με προϊστορία στους HELIX και Nelly Furtado, o ηγέτης τους Sean Kelly, αποφάσισε να εκφραστεί με το δικό του σχήμα. Ακούστε το “Love you electric” του 2007.

CRASHDIET: Οι βασιλιάδες της επαναφοράς του sleaze στα σαλόνια και τη συνείδηση του Ευρωπαίου μουσικόφιλου, με το πρώτο άλμπουμ τους σημαδεύτηκαν από την αλλαγή τραγουδιστών (περισσότεροι από τους ντράμερ στους SPINAL TAP), την αυτοκτονία του χαρισματικού πρώτου τραγουδιστή τους Dave Lepard και τρία άλμπουμ που ο Axl Rose ακούει κάθε μέρα για να καταλάβει γιατί δεν τον πολιτογραφούν Σουηδό αν και προσπαθεί. Το “Riot in everyone” είναι από τους ύμνους της punk rock/sleaze κοινότητας των 00’s.

CRANK COUNTRY DAREDEVILS: Σκληροί Αμερικανοί με βαριά στοιχεία στον ήχο τους ανήκουν στη γενιά των σχημάτων που θέλησαν το sleaze τους πιο βαρύ κοντά στον ήχο των SKID ROW, MOTORHEAD, MOTLEY CRUE. Ακούστε το “Kings of sleaze”.

MILLION DOLLAR RELOAD: SKID ROW και GNR είναι οι βασικές επιρροές αυτών των Ιρλανδών που ακόμη περιμένουν την αναγνώριση αλλά δεν τους νοιάζει αφού κοιμούνται μέσα στα βαρέλια ωρίμανσης του Jameson. Για ψαγμένους πότες, συγγνώμη ακροατές το “Anthems of a degeneration”. Πλέον θα τους βρείτε ως BLACKWATER CONSPIRACY.

BONAFIDE: Από την Σουηδία με αγάπη στους AC/DC, μας χαρίζουν το ασύδοτο boogie τους και τους ακατάπαυστους hard rock βρυχηθμούς τους. Ακούστε το γηπεδικό “Fill your head with rock”.

AIRBOURNE: Τα πνευματικά παιδιά των ACDC μεγάλωσαν και διεκδικούν κομμάτι από την πίτα, όχι ως αντιγραφείς αλλά ως πρωτότυποι και αυθεντικοί καλλιτέχνες. Ακούστε το τελευταίο τους άλμπουμ “Breakin’ outta hell”, για να δείτε το μέλλον του κλασικού Hard boogie rock n’ roll.

VAINS OF JENNΑ: Με τέτοιο όνομα, μόνο η βρώμα του L.A. θα έκανε αυτή την παρέα Σουηδών rockers να δειλιάσει. Pop αισθητική και hard rock κιθάρες σε ένα σχήμα που συναρπάζει το underground και όχι μόνο. Ακούστε το “The art of telling lies”.

SOUL DOCTOR: Γερμανοί με blues rock επιρροές, έναν εκπληκτικό τραγουδιστή τον Tommy Heart και άλμπουμ που τιμούν την πιο κλασικοροκάδικη κατεύθυνση του sleaze rock. Ακούστε το “Blood runs cold”.

SHAMELESS: Γερμανικό, τρόπος του λέγειν, σχήμα με βάση το Μόναχο και ιδρυτικό μέλος των Alexx Michale και συμμετοχές από μέλη των TUFF, Alice Cooper, KISS, PRETTY BOY FLOYD, LA GUNS, STRYPER, WHITESNAKE και άλλων είναι ότι πιο μελωδικό, βρώμικο, ανθεμικό, κολλητικό, προκλητικό, σαγηνευτικό έχετε ακούσει… Αν πιστεύετε ότι τα σχήματα τύπου POISON δεν σας μιλάνε και ότι τα εμπορικά τραγούδια του Alice Cooper σας είναι αδιάφορα, τολμήστε να τους ακούσετε. θα γουστάρετε ξεδιάντροπα (Shameless) το “Queen 4 a day”.
 
GLITTERATI: Πολυδιαφημισμένοι όταν πρωτοεμφανίστηκαν αλλά μέτριοι στην πράξη Βρετανοί, από το Λιντς με glam και εναλλακτικού rock αναφορές στον ήχο τους. Ακούστε το “The glitterati”.

NASΗVILLE PUSSY: Το πιο Νότιο σχήμα του sleaze (καταγωγή από την Ατλάντα) με αγάπη στους AC/DC, LYNYRD SKYNYRD, GNR, εμφάνιση που έκανε το κοινό να ανάβει σαν πασχαλινή λαμπάδα χάρη στην Νότια γοητεία της κιθαρίστριας και της μπασίστριας και να σβήνει από τα γεμάτα γρέζι και ουίσκι φωνητικά του κιθαρίστα. Έπαιξαν στην Ελλάδα σε λίγους αλλά εκλεκτούς στο Γκαγκάριν και προτείνουμε το κλασικό πλέον “High as hell”.

DAD’S PORNO MAG: Το σχήμα του Ryan Roxie μετέπειτα κιθαρίστα του Alice Cooper) κυκλοφόρησε το 1997 ένα άλμπουμ προσανατολισμένο στο μελωδικό sleaze. Σχετικά δυσεύρετο, αξίζει να το ψάξετε για να το ακούσετε.

BAI BANG: Σουηδοί που τους είδαμε στην Αθήνα σε φεστιβάλ με τους LOUDNESS στο Κύτταρο. Οι POISON των φτωχών αλλά τίμιων. Φιλότιμοι με πλούσια δισκογραφία και τυπικό sleaze L.A. ήχο. Ακούστε το “Livin’ my dream”.

BIG COCK: O Robert Mason (CRY OF LOVE) επανήλθε με ένα σχήμα που κρατά «κυριολεκτικά» το πουλί στο χέρι και το κουνά επιδεικτικά και αυτάρεσκα σε κάθε νέο Αμερικάνικο δήθεν hard rock σχήμα. Με την βαθιά soul φωνή του, μας γεμίζει ονειρώξεις για ροκ καταστάσεις, με δυνατές κιθάρες και πικάντικους στίχους. Τι θα γινόταν αν οι GNR είχαν έναν πιο μπλουζ/soul τραγουδιστή μα οι BIG COCK. Ακούστε ανεπιφύλακτα το πρώτο άλμπουμ τους “Year of the cock”.

LEADFOOT: Αμερικάνικο σχήμα που κατηγοριοποιήθηκε στο stoner, ενώ ανήκει στο καθαρόαιμο κιθαριστικό Hard rock. Ακούστε το τραχύ, ογκώδες και με «κολλητικά» ρεφρέν “Bring it on”.

NEW DEVICE: Τίμια προσπάθεια να αναβιώσει το πνεύμα του σκληρού L.A. [SKID ROW, GNR, AEROSMITH (Βοστώνη, οκ)] από Βρετανούς. Με δύο άλμπουμ αφήνουν καλές εντυπώσεις και οριακά προτείνω το πρώτο άλμπουμ τους για ακρόαση.

TOKYO DRAGONS: H χαμένη μεγάλη Αγγλική ελπίδα με ένα πολύ καλό πρώτο άλμπουμ στο σκληρό ύφος του L.A., που δεν είχε ανάλογη συνέχεια. Αναπολήστε τις χρυσές μέρες με το “Give me the fear”.

ZAN CLAN: Όταν υπάρχει η φωνή του J. Zan κοφτερή σαν την λεπίδα του Τζακ του αντεροβγάλτη και η χώρα καταγωγής είναι η Σουηδία το glam/sleaze rock τους κερδίζει με ευκολία τον απαιτούμενο σεβασμό. Ακούστε το “We’re Zan Clan, who the fuck are you”.

YOUNG HEART ATTACK: Αμερικανοί από το Τέξας με μια πιο ραδιοφωνική, κολεγιακή προσέγγιση στο sleaze rock. Aξίζουν την προσοχής σας ειδικά στις πρώτες δουλειές τους. Είναι πιο ευαίσθητοι και σκεπτόμενοι, με γυναικεία φωνητικά αλλά πάντα αληταράδες με πολύ καλή δουλειά στις κιθάρες. Ακούστε το “Mouthful of love”.

STARWOOD: Το σχήμα για την ανάπαυλα των LIZZY BORDEN με τον Lizzy παρέα με τον ντράμερ και αδελφό του Joey Scott να αποδίδουν φόρο τιμής στο Sunset strip με το “If it ain’t broke, break it”. Αν θέλετε σχόλια με τη συμμετοχή τέτοιου επιπέδου μουσικών, παρακαλείσθε να μεταβείτε στο επόμενο άρθρο.

CHARM CITY DEVILS: Αμερικανικό σχήμα από την Βαλτιμόρη με έντονες punk καταβολές, βρώμικες κιθάρες και το “Sins” που αξίζει να ακούσετε για μια προσέγγιση στο sleaze με έντονα στοιχεία από τα στενά της Νέας Υόρκης.

THE LOST: Αμερικανοί που κυκλοφόρησαν ένα μόνο άλμπουμ, με γοτθική αίσθηση της μελωδίας το 1991. Περιείχε συν τοις άλλοις μια διασκευή σε BUFFALO SPRINGFIELD. Αν και με ένα μόνο άλμπουμ, που θα χαθεί για πάντα, με την διάλυσή τους, αξίζει να μνημονευθούν λόγω της μοναδικής και ιδιαίτερης δουλειάς τους στις μελωδικές γραμμές, που τους ξεχώρισαν από τον σωρό.

BACKYARD BABIES: Όταν το punk συνάντησε το sleaze γεννήθηκαν οι BACKYARD BABIES στην τιμημένη Σουηδία. Πραγματικά επικίνδυνοι, με ηγέτη τον Dregen (HELLACOPTERS) όταν κάποιοι φόβιζαν τον κόσμο με το corpsepaint, έδωσαν στον κόσμο άφθονη παραμορφωμένη κιθάρα, τσαμπουκά και διάθεση για rock n’ roll. Ακούστε τα πάντα, προτιμήστε το “Making enemies is good”.

BABYLON BOMBS: Η επανάσταση ξεκίνησε από τη Σουηδία και οι αρκετά σκληρότεροι BABYLON BOMBS έδειξαν τον δρόμο. Όταν οι περισσότεροι κούρδιζαν χαμηλά και μιλούσαν για κατά συρροή δολοφόνους, αυτοί σήκωναν το μαλλί με λακ και μιλούσαν για πάρτι, όπως στο “Doin’ you nasty”.

BILLION DOLLAR BABIES: Πιστοί στην Αμερικάνικη παράδοση του Sleaze, οι Σουηδοί, παιδιά των GNR, SKID ROW δίνουν τη δική τους μικρή αλλά ουσιαστική συνεισφορά στο να γίνει η μουσική μας πιο βορβορώδης, όπως δείχνει το “Die for diamonds”.

CASABLANCA: Ακόμα ένα σχήμα του πολυπράγμονα κιθαρίστα Ryan Roxie που λατρεύει τις χρυσές μέρες του L.A., από POISON μέχρι MOTLEY CRUE σε συσκευασία δώρου. Ακούστε το “Riding a black swan”.

MAMA KIN: Σουηδοί που πήραν το όνομα τους από τους AEROSMITH, τον ήχο τους το ίδιο, από την πρώιμη περίοδο και το τιμούν αναλόγως, όπως μπορείτε να ακούσετε στο “In the City”.

DIRTY PENNY: Καλιφορνέζικο glam/sleaze με γυναικεία φωνητικά και έμφαση στις κιθάρες sleaze για τον 21ο αιώνα δίχως αναστολές. Προτιμήστε το “Young and reckless”.

THE LAST VEGAS: Από το Σικάγο έρχεται ακόμα ένα σχήμα με sleaze και punk καταβολές. Προτιμήστε το “Bad decisions”.

MISS CRAZY: Καλιφορνέζοι με επιρροές από CINDERELLA, GNR, δημιουργούν τίμια άλμπουμ Αμερικάνικου Hard rock και προτείνουμε το “ΙΙ”.

CANDY HARLOTS: Glam sleaze σχήμα από την Αυστραλία, που αξίζει να ακούσετε το “Five Wicked ways”.

CYANIDE 4: H Ελληνική σημαντική συνεισφορά στο μοντέρνο sleaze/ hard rock μας τιμά επάξια με το “Critical Mental erosion”.

WANTED: Ό,τι και να πει κανείς γι’ αυτό το άλμπουμ είναι λίγο. Σε μια εποχή που το συγκεκριμένο είδος ήταν στην αφάνεια στην Ελληνική σκηνή, οι WANTED το εκπροσώπησαν επάξια με το “Neon Nights”.

DIRTY SIDE: Η Γαλλική συμμετοχή με το ομότιτλο άλμπουμ, δεν θα σας λείψει, αλλά είναι άξια αναφοράς για το κουιντέτο από τις Κάννες.

TURBONEGRO: Στην παγωμένη Νορβηγία, μια παρέα από επιρρεπή στις καταχρήσεις όλων των ειδών «μουσικών» αποφασίζει να κάνει μουσική τις πιο ακραίες φαντασιώσεις του Παζολίνι, γαρνιρισμένες με το πιπέρι της λεκτικής επίθεσης του Lenny Bruce. Μουσικά θα αγκαλιάσουν το glam/sleaze/punk και θα αποδομήσουν κάθε σοβαροφάνεια στην μουσική σκηνή. Κάθε δουλειά τους είναι και πιο αιχμηρή. Ένα βροντερό χτύπημα στο κατεστημένο του L.A., που έχει χαθεί μέσα στις καταχρήσεις του και τους μύθους που δημιούργησε για τον εαυτό του. Εθεάθησαν και στο δικό μας Rockwave αλλά αν δεν τους έχετε δει ακούστε το εκπληκτικό “Party Animals” σαν προτεινόμενο. Για απόλαυση και διαφθορά στην μουσική, στο μάξιμουμ.

Πολλοί θα βρείτε την αναφορά, ογκώδη, κουραστική και ελλιπή. Όπως είπα και στον γέροντα Σειρηνάκη σε προσωπική συζήτηση, για το πρώτο μέρος, υπάρχουν σχήματα που αξίζουν να τα ψάξει κανείς, γιατί αν σου αρέσει το sleaze/Hard rock και δεν σε κουράζουν οι περιορισμοί του ήχου, το ψάξιμο θα σε ξαφνιάσει ευχάριστα. Υπήρξαν σχήματα που σε χαλεπούς καιρούς κράτησαν τη λακ ενεργή. Μην ξεχνάτε πλέον οι λακ δεν βλάπτουν το περιβάλλον, ψεκάστε άφοβα…

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Hello me…meet the real me (Η περίπτωση Janick Gers)

8 Σεπτεμβρίου, 2017 - 02:45 Σάκης Νίκας

Me: Να σε ρωτήσω κάτι μιας και είσαι και πιο ειδικός στον Ian Gillan. Βρήκα στο Ebay το “Magic”... Αξίζει;  Real Me: Μεγάλε, όλα τα album των GILLAN είναι δισκάρες. Εντάξει, αυτό είναι ίσως το...

[περισσότερα]

Για τα λεφτά τα κάνεις όλα

28 Ιουλίου, 2017 - 17:30 Σάκης Φράγκος

Είπα κι εγώ να γράψω ένα κείμενο για όσα –τραγελαφικά θα μου επιτρέψετε να τα χαρακτηρίσω- συνέβησαν με την ανακοίνωση της περιοδείας του ολογράμματος του Ronnie James Dio, με πρόλαβε ο Δημήτρης ο...

[περισσότερα]

Τα φαντάσματα του metal…

28 Ιουλίου, 2017 - 17:15 Rockhard

Κάποια στιγμή όλοι θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι και γύρω από τη heavy metal μουσική υπάρχει  φάμπρικα που λειτουργεί και είναι μια μηχανή παραγωγής χρήματος. Μη γελιόμαστε... Όλα γύρω απ’ αυτό...

[περισσότερα]

Αυτοί που δεν γνώρισαν τα φώτα του Sunset Strip

21 Ιουλίου, 2017 - 11:30 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Είναι 21 Ιουλίου του 1987, το μικρό αγόρι στην Αργυρούπολη, κουβαλά μαζί του την μεγάλη πορτοκαλί μπάλα. Θέλει να μιμηθεί τον άθλο της Εθνικής μπάσκετ και ας μην φτάνει ακόμα παρά την παιδική...

[περισσότερα]

Οι BEATLES είχαν δίκιο. . . “Can’t Buy Me Love”!!!

21 Ιουλίου, 2017 - 11:30 Θάνος Κολοκυθάς

Με αφορμή την αυτοκτονία του Chester Bennington αλλά και του Chris Cornell πρόσφατα, μία γενιά καλλιτεχνών λιγοστεύει επικίνδυνα δημιουργώντας θλίψη στους εκατομμύρια οπαδούς τους αλλά και έντονο...

[περισσότερα]