Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη

2 Νοεμβρίου, 2011 - 18:15

Είμαι σίγουρος ότι όλοι οι metal fans αισθάνθηκαν πολύ οικεία με την εκπληκτική ταινία “High Fidelity” όπου ο μοναδικός John Cusack αρέσκονταν στο να καταγράφει και να χωρίζει σε κατηγορίες τα αγαπημένα του τραγούδια, αφού όλοι έχουμε επιδοθεί σε αυτό το «άθλημα» ουκ ολίγες φορές. Ένας metal fan που σέβεται τον εαυτό του έχει κάνει συζητήσεις με φίλους και έχει σκεφτεί τους αγαπημένους του δίσκους, τις καλύτερες συναυλίες που έχει δει, τα κορυφαία τραγούδια ενός συγκροτήματος, τα αγαπημένα του μέλη μίας μπάντας κ.ο.κ. Κάποιοι μάλιστα –ο υπογράφων το κείμενο δεν εξαιρείται- έχουν φτάσει στο μακάβριο σημείο να σημειώσουν ποιο κομμάτι θα ήθελαν να παιχτεί στην κηδεία τους. Δεν συναντάς αυτό το πάθος σε κανένα άλλο είδος μουσικής. Ακόμη και οι συμπαθέστατοι fans της jazz αν και «δεμένοι» με την αγαπημένη τους μουσική (καμία αμφιβολία γι’ αυτό) δεν πιστεύω ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία σκέφτονται τέτοιου είδους πράγματα.

motley crue1983

Άλλωστε, για παράδειγμα, το θέμα του «θανάτου» είναι προσφιλές κυρίως στη σκληρή μουσική, η οποία το προσεγγίζει από κάθε πιθανή οπτική γωνία. Για αυτό και εμείς θα σημειώσουμε 5+1 τραγούδια που θα ήθελε να ακούσει ένας fan του σκληρού ήχου στην κηδεία του και τα οποία αναμφισβήτητα θα προκαλούσαν ποικίλα αρνητικά σχόλια και...γκριμάτσες αποδοκιμασίας από τους παρευρισκομένους.

Ας ξεκινήσουμε με τον λάτρη του Classic Rock ήχου: δεν πιστεύω ότι υπάρχει έστω και ένας που να επιλέγει το “Stairway to heaven” από το “Highway to hell”. Τεράστια και τα δύο σχήματα (δεν πιστεύω να θέλετε να σας γράψω κιόλας ποια είναι αυτά! Στη σελίδα του Rock Hard βρίσκεστε...) αλλά σας θυμίζω ότι ακόμη και στην τελευταία σας «εμφάνιση» πάνω στο μάταιο αυτό κόσμο πρέπει να έχετε ένα...αντρικό προφίλ! Οπότε επιλέγουμε, προφανώς, τη λεωφόρο για την κόλαση!

Πάμε στον τυπικό hard rocker... Εδώ έχουμε κάποιον που δεν γουστάρει τις μεσοβέζικες λύσεις για αυτό δεν επιλέγουμε επ’ ουδενί τραγούδια τύπου “Somewhere between heaven and hell” (KISS). Βέβαια, είμαι σίγουρος ότι θα γούσταρε ένα “Kickstart my heart” (MOTLEY CRUE) για να επανέλθει –ως άλλος Nikki Sixx- στη ζωή. Επειδή όμως αυτά τα πράγματα δεν γίνονται, «αναγκαστικά» θα επιλέξει το “Rock nRoll angels” (WHITESNAKE) με τον ευσεβή πόθο να βρει στον άλλο κόσμο τον rock and roll άγγελο του!

Iron MaidenΟ παραδοσιακός μεταλλάς δεν πρόκειται να επιλέξει κάτι άλλο από MAIDEN και τι πιο ταιριαστό από το “From here to eternity”, αφού σύμφωνα με το πολυαγαπημένο μας συγκρότημα «η κόλαση δεν είναι ένα άσχημο μέρος και είναι από εδώ ως την αιωνιότητα»! Θυμηθείτε όμως να σημειώσετε στη διαθήκη σας ότι...αν είναι να πεθάνετε, να πεθάνετε με τις μπότες σας φορεμένες! Και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Να προσθέσω μόνο ότι από τη στιγμή που πεθαίνεις δεν υπάρχει γυρισμός και έτσι δεν ενδείκνυται το “To hell and back again” των SAXON.

Πάμε τώρα στον οπαδό του ένδοξου επικού metal... Θα έπεφτε το σφυρί του Thor πάνω μας εάν διαλέγαμε για αποχαιρετιστήριο άσμα κάτι που δεν θα συγκαταλεγόταν στη δισκογραφία των MANOWAR. Το “Gates of Valhalla” είναι πιστεύω το κατάλληλο κομμάτι, με το “Bridge of death” να είναι ο δεύτερος υποψήφιος! Επειδή όμως, ένας σωστός επικομεταλλάς λατρεύει τον Odin και τη Σκανδιναβική μυθολογία, καταλήγουμε στο απέθαντο αυτό τραγούδι από το “Into glory ride”.

manowar 480x480Το thrash metal δεν έχει διστάσει κατά καιρούς να βάλει κατά της οργανωμένης θρησκείας. Ο οπαδός του συγκεκριμένου ιδιώματος δεν φοβάται το θάνατο και ιδιαίτερα την κόλαση, δηλαδή το μέρος που βρίσκεται νότια του Παραδείσου. Το “South of heaven” των θεών SLAYER δείχνει το δρόμο και εμείς τον ακολουθούμε (“on and on”...). Βέβαια, αν προτιμάτε την γερμανική πλευρά του thrash, σας υπενθυμίζουμε ότι το “Die a day before youre born” (DESTRUCTION) δεν «πιάνεται», γιατί απλούστατα δεν...έχεις γεννηθεί τη στιγμή που πεθαίνεις! Get it?

Τέλος, οι ευαίσθητοι fans του AOR θα επιλέξουν standard κάτι από τους ποδηγέτες του ιδιώματος, τους JOURNEY και κατά πάσα πιθανότητα το “Dont stop believin’”, για να μην σταματήσουν να πιστεύουν ότι υπάρχει ζωή μετά θάνατο! Προσοχή και εδώ: η επιλογή του “Thought Id died and gone to heaven” (Bryan Adams) δεν είναι «έγκυρη» καθώς και εδώ... Απλά νομίζεις ότι έχεις πεθάνει!

Σάκης Νίκας    

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Η αγαπημένη μου συναυλία (BLACK SABBATH, 25/6/2005, Rockwave Festival, Terra Vibe)

11 Ιουνίου, 2020 - 01:15 Θοδωρής Μηνιάτης

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας έχει γίνει τα τελευταία 20 και κάτι χρόνια, μεγαλύτερος πόλος έλξης πολύ σημαντικών συναυλιακών γεγονότων και συγκροτημάτων, σε όλα τα είδη μουσικής. Η λίστα μεγάλη και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (VENOM – Metal Invader Athens Open Air 06/09/1997, OAKA)

5 Ιουνίου, 2020 - 01:45 Θοδωρής Κλώνης

Είπαμε, η καραντίνα έχει κάνει τον Φράγκο να παραληρεί. Κληθηκαμε λοιπόν να γράψουμε λίγα πράγματα για την αγαπημένη μας συναυλία. Όχι την καλύτερη που έχουμε δει, την αγαπημένη μας.  Αν και για...

[περισσότερα]

Συναυλίες τη δεκαετία του '80 - Μια "διαφορετική" άποψη!!!

1 Ιουνίου, 2020 - 11:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

(Ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, γράφει ένα χιουμοριστικό κείμενο, σχετικά με το τι θα γινόταν με τις συναυλίες, αν υπήρχε κορονοϊός τη δεκαετία του ’80, στην Ελλάδα της «αλλαγής». Οποιαδήποτε...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (KATATONIA – The Bierkeller Manchester 06/05/2003)

1 Ιουνίου, 2020 - 10:30 Γιώργος Δρογγίτης

Είμαι φανατικός οπαδός των Σουηδών από τότε που άρχισα να μπαίνω στα άδυτα του μεταλλικού ήχου. Ένα και μόνο άκουσμα του “I break” πίσω το 1997, έφτανε για να τρέξω με το πενιχρό χαρτζιλίκι μου και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (CULT OF LUNA / SUN OF NOTHING / NATIONAL PORNOGRAFIK, Fuzz Club, 10/01/2009)

29 Μαίου, 2020 - 03:00 Νίκος Ζέρης

Δεν ήταν η πρώτη, ίσως να μην ήταν η καλύτερη, σίγουρα όμως ήταν η συναυλία-ορόσημο που με καθόρισε όσο καμία άλλη όλα αυτά τα χρόνια. Πριν από έντεκα σχεδόν χρόνια, σε μία όχι και τόσο διαφορετική...

[περισσότερα]