Η αγαπημένη μου συναυλία: Halford (Ρόδον Club, 9 Δεκεμβρίου 2000)

27 Απριλίου, 2020 - 02:45

Rock και metal συναυλίες, ή αλλιώς, ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μας. Από την πρώτη μου (Rock of Gods) μέχρι σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν ξέρω πόσες έχω παρακολουθήσει. Ίσως θα έπρεπε να κρατώ ημερολόγιο καταστρώματος. Έχω δει τεράστια και πολύ μικρά ονόματα, ανερχόμενους αστέρες και ξοφλημένες περιπτώσεις, έχω υποστεί ευχάριστα αλλά και δυσάρεστα σοκ, έχω βγει από τον εκάστοτε συναυλιακό χώρο χαμένος στο διάστημα, αλλά και κλαίγοντας τα λεφτά μου (Malmsteen σε ψάχνω)… έχω και τα απωθημένα μου όπως όλος ο normal κόσμος (Chuck μας «έφυγες»νωρίς, κάποιος να φέρει τον Bonamassa, ήρεμα το λέω) . Άκουγα ιστορίες μεγαλυτέρων από μένα και ζήλευα (καλά, ακόμη ζηλεύω κάποιες από αυτές, μη νομίζεις), έχω μαζέψει πια αρκετές όμως, ώστε να εξιστορήσω και εγώ με την σειρά μου στους μικρότερους. Διάβαζα τις ανταποκρίσεις συντακτών που παρακολουθούσα, να που έφτασα να το κάνω και εγώ. Πόσες αναμνήσεις… Μπορεί ο αριθμός να είναι πολύ μεγάλος, ωστόσο αυτών που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ σημαδεύουν τον καθένα μας, είναι συγκεκριμένος. JUDAS PRIEST στο ΟΑΚΑ το 2001 και στην Μαλακάσα το 2004, RIOT το 1998 που εκεί τους γνώρισα και μου φύγαν τα ούρα από το δέος, ARMORED SAINT την πρώτη φορά στο An, SAVIOUR MACHINE το 1998 να έχουν ραγίσει τα τσιμέντα, το διήμερο του “Alive in Athens”, αλλά και πρόσφατες, όπως WARLORD το 2013 που με θυμάμαι να κλαίω σαν μικρό παιδί… Να, γρήγορα-γρήγορα κάποιες από αυτές που ανακαλώ στην μνήμη μου. Υπάρχουν και άλλες, αλλά δυστυχώς δεν γίνεται να αναφερθούν έστω όλες. Καλούμαι λοιπόν τώρα να ταξιδέψω πίσω στον χρόνο και να γράψω για μια εξ αυτών. “Set velocity to warp 6… Mr LaForge, engage!”


Καλοκαίρι του 2000. Αύγουστος μήνας. Εν τω μέσω των μπάνιων του λαού ο Rob Halford, ο μεγαλύτερος heavy metal τραγουδιστής εις τους αιώνας των αιώνων, όλων των εποχών και πασών των Ρωσιών που λέει και ο Ζήκος, κυκλοφορεί το έπος “Resurrection” και επιστρέφει στα metal δρώμενα δίνοντάς μας τα «μπομπόλια» στο χέρι. Το επόμενο θέμα προς συζήτηση, ήταν αν θα ερχόταν για live στα μέρη μας. «Πρέπει, δεν μπορεί!», έλεγε ο ένας. «Θα έρθει, όπως ήρθε και ο Dickinson» έλεγε ο δεύτερος. «Άκουσα πως θα έρθει και θα είναι μαζί και ο Bruce, για να τραγουδήσουν το “The one you love to hate!”» είπε ο τρίτος. Αυτό το τελευταίο ήταν που μας έδωσε την χαριστική βολή… Τότε βλέπεις ήταν άλλοι καιροί και όταν κάποιος «άκουγε κάτι», ισοδυναμούσε με μισή αλήθεια! Τελικά ο Βρούτος δεν μας έκανε την τιμή, αυτό και αν θα ήταν εμπειρία… Το φθινόπωρο λοιπόν, ανακοινώνεται η πολυπόθητη είδηση: Halford στο ΡΟΔΟΝ για δύο μέρες, στις 8 και 9 Δεκεμβρίου. Σοκ, αναταραχή, τα χέρια που κρατούσαν το διαφημιστικό έντυπο να τρέμουν και αντί για λέξεις κάτι φθόγγοι να ξεστομίζονται με το ζόρι. Καθώς τότε ήταν εποχές των απόλυτων sold out κάτι μήνες πριν, τρέχω την επομένη κιόλας για εισιτήριο, παρακαλώντας να βρω. Αγοράζω, επιστρέφω σπίτι, το βάζω σε χρηματοκιβώτιο με 5απλό σύστημα ασφαλείας, ενσωματωμένο σε τοίχο από οπλισμένο σκυρόδεμα, με δύο M134 Miniguns δεξιά και αριστερά και ναρκοπέδιο μπροστά. Το διάστημα μέχρι την ενάτη Δεκεμβρίου (πήρα εισιτήριο για την μία μέρα και ακόμη το μετανιώνω που δεν πήρα διήμερο) περνά με απανωτές ακροάσεις του “Resurrection” και ΟΛΗΣ της JUDAS PRIEST δισκογραφίας, ενώ είναι περιττό να πω πως οι μέρες δεν περνούσαν με τίποτα!


Και φτάνουμε επιτέλους σε εκείνο το Σάββατο. Φορώντας την «αρματωσιά» μου, ένα κα-τα-πλη-κτι-κό JUDAS PRIEST hoody που είχε μπροστά το εξώφυλλο του “Metal works”, πίσω αυτό του “Unleashed in the East” και στα μανίκια το κλασσικό, «κοφτερό» λογότυπο (κάποτε οι μπλούζες ήταν έργα τέχνης), φτάνω στην γωνία Μάρνη και 3ης Σεπτεμβρίου, όπου αντικρίζω πλήθος κόσμου να περιμένει απ’ έξω, περίπου μία ώρα πριν ανοίξουν οι πόρτες. Και φαντάσου, πίστευα πως είχα ήδη αργήσει! Ναι, τότε ήταν όπως είπα άλλες εποχές, και ο κόσμος ειδικά για μεγάλα και hot ονόματα πήγαινε ώρες πριν, για να «πιάσει στασίδι». Άλλωστε, κατά την διάρκεια εκείνης της αναμονής, η ώρα περνούσε «νεράκι», πάντα οι συζητήσεις ήταν όμορφες, ενδιαφέρουσες και κυρίως, παθιασμένες. Έβλεπες ανθρώπους που «ζούσαν» την μουσική, που την γνώριζαν, που ενδιαφέρονταν να μάθουν ο ένας από τον άλλον! Με τα πολλά η πόρτα του θρυλικού club ανοίγει, έρχεται σιγά-σιγά και η σειρά μου. Φίλε, το θυμάμαι και συγκινούμαι…σχεδόν «ένιωθες» στο πετσί σου αυτό το μέρος, πριν καν μπεις μέσα. Ο μόνιμος εφιάλτης όλων μας, ο «πορτιέρης» του ΡΟΔΟΝ, ο Αλέξανδρος, με εκείνο το ελαφρύ μειδίαμα, να σου ζητά το εισιτήριο και εσένα να τρέμει το φυλλοκάρδι σου, μην σου σκίσει το μισό και βάλε… Εσύ, το κρατούσες σχεδόν όλο στην χούφτα και του έδινες την μία άκρη, επίτηδες. Πάντα με την παράκληση «μην το σκίσεις πολύ…» να βγαίνει από το στόμα σου σχεδόν λυπημένα! Τα λέγαμε χρόνια μετά, όταν και γνωριστήκαμε - πού αλλού, σε τσιμπούσι - και γελούσαμε…


Μπαίνω, και τρέχω προς τον αγαπημένο μου εξώστη. Τώρα που το σκέφτομαι, δεν πρέπει να είδα ποτέ συναυλία στο ΡΟΔΟΝ στεκόμενος στην αρένα του. Κάθε φορά επάνω, και πάντα στην αριστερή πλευρά, στο κάγκελο. Χμ… ψέματα, όχι πάντα. Στην πρώτη συναυλία HELLOWEEN (του Αγίου Δημητρίου, το θυμάμαι σαν χθες) είχε γεμίσει το ΡΟΔΟΝ μιάμιση ώρα πριν (!) και βρήκα με το ζόρι μια θέση πάνω - πάνω, ενώ την ίδια χρονιά (1998) παρακολούθησα τους SKYCLAD στο μέσο, πίσω από τον ηχολήπτη, παρέα με τον Ralph Scheepers των PRIMAL FEAR. Εξώστης λοιπόν και τώρα, κάγκελο, για να βλέπεις και την μπάντα, αλλά και την αρένα να πάλλεται. Σημαντικό στοιχείο της πώρωσης αυτό. Αναμονή με εκ νέου συζητήσεις και ακρόαση τραγουδιών που σε έβαζαν ακόμη περισσότερο στην «πρίζα», όχι όπως τώρα που πας σε metal συναυλία και σου βάζουν να ακούς μέχρι και brit pop. Υπόψη, δεν ανεχόμασταν κουβέντα για τυχόν πληροφορίες για το setlist, από όσους το ήξεραν. Δεν ανεχόμασταν να χαλάσει η μαγεία της έκπληξης! Σιγά σιγά τα φώτα κλείνουν, η μουσική «σβήνει»… η στιγμή που περίμενες ήταν κοντά. Κοντά! Η εισαγωγή με την φωνή του Rob σχεδόν ηδονική, και η τσιρίδα του να δονεί τον χώρο όσο τίποτα εκείνη την ώρα… “Resurrection”… “Reeesuuurreeectiooon!”


To θεϊκό εναρκτήριο riff του ομώνυμου δυναμίτη άρπαξε από τον λαιμό το κοινό σε ένα ασφυκτιούν ΡΟΔΟΝ (ήμασταν περισσότεροι από το επιτρεπτό σίγουρα) και το πέταγε στους τοίχους λες και ήταν αχυρένιες κούκλες. Ο Halford φορούσε κάτω από το δερμάτινο jacket του ένα t-shirt “Sleep of the Angels”, στεκόταν στο μέσον της σκηνής και γέμιζε τον χώρο μόνο με την ανάσα του. Γύρω του, τέσσερεις καταπληκτικοί μουσικοί ως το καλύτερο JUDAS PRIEST placebo, να μην φαντάζουν, αλλά να ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΜΠΑΝΤΑ. “I'm digging deep inside my soul, to bring myself out of this goddamned hole - I rid the demons from my heart and found the truth was with me from the start!” και εμείς να ψάχνουμε από το πρώτο δίλεπτο στα πατώματα, να βρούμε τις φωνητικές μας χορδές… “Holy angel lift me from this burning Hell, resurrection make me whole - Son of Judas bring the saints to my revenge, resurrection bring me home!”…δεν ξέρω, από την ένταση εκείνη την ώρα οποιοσδήποτε παρευρισκόμενος θα μπορούσε να σπάσει μπετόβεργα με τα δόντια του! Στην εκτός σεναρίου τσιρίδα μετά την πρώτη στροφή του “Made in Hell”, ένας δίπλα μου με άρπαξε από τον σβέρκο και κοπανιόταν σαν δαιμονισμένος, δεν τον ήξερα εννοείται. Τότε ήταν που άκουσα για πρώτη φορά το “Into the pit” και από την επομένη ως και τώρα, όταν μου λένε πως κομμάτι σαν το “Painkiller” δεν έχει ξαναβγεί, τους βάζω αυτό και πέφτει σιγή μεγάλη. Κακά τα ψέματα όμως, δισκάρα το “Resurrection”, κομματάρες τα τραγούδια του όπως και αυτά των FIGHT, αλλά κατά ένα μεγάλο ποσοστό για άλλον λόγο είχαμε στοιβαχτεί σαν σαρδέλες Καλλιμάνης εκείνο το βράδυ…


“Are you ready? You want some JUDAS PRIEST? This is Stained Class!” και αντίο ζωή… άλλοι ούρλιαζαν, άλλοι χτυπιόνταν, άλλοι έκλαιγαν (ένας 35άρης+ όπως τον υπολόγισα τότε, στο άκουσμα του “Jawbreaker” πλάνταξε, δεν κάνω πλάκα), άλλοι είχαν μείνει με το στόμα ανοικτό, άλλοι τα έκαναν πάνω τους… το πρώτο μέρος του tribute τελειώνει, επιστρέφουμε για λίγο στον προσωπικό δίσκο που πρέπει να τιμηθεί εννοείται (ανατριχίλα στο “Silent screams”, ειδικά αν ξέρεις για ποιο πράγμα μιλάει), αλλά το τελευταίο μέρος ανήκει δικαιωματικά στον Ιερέα. “The Hellion - Electric eye” και δεν θυμάμαι προσωπικά το ΡΟΔΟΝ να έχει ξανατραγουδήσει, ακόμη και τις μελωδίες της κιθάρας, ΕΤΣΙ. “I'm made of metal, my circuits gleam, I am perpetual, I keep the country clean”, χαμός πάνω, κάτω, δεξιά και αριστερά, οι μισοί όρθιοι, οι άλλοι μισοί ανάποδα. Τι να σου λέω… Θυμάμαι στα χρόνια του Γυμνασίου, είχα αγοράσει την “Live Vengeance ‘82” βιντεοκασσέτα, η οποία ήταν το μεγάλο όπλο της πλύσης εγκεφάλου την οποία και έκανα σε όλους τους τότε μεταλλάδες του σχολείου. Το σημείο της μετάβασης από το “Electric eye” στο “Riding on the wind” πρέπει να το είχα δει πάνω από 1.000 φορές ως τότε, και να, τώρα το έβλεπα να ζωντανεύει μπροστά μου! Ο Jarzombek τα έσπασε όλα στην εισαγωγή, τα κατεδάφισε, ο Halford σε ερμηνεία λυσσαλέα, εγώ να κρέμομαι περίπου από τον εξώστη, ο μισός να είμαι απ’ έξω, εντάξει, βούτηξα και εγώ με την σειρά μου τον τύπο της προηγούμενης φάσης από τον σβέρκο. 1-1, φίλε δεν ξέρω ποιος είσαι, αλλά καλά να είσαι.


Το setlist γενικά ήταν απίθανο, ούτε στα καλύτερά μας όνειρα τέτοιο πράγμα (μην ξεχνάς πως ήταν η πρώτη φορά που βλέπαμε κάτι από το JUDAS PRIEST «δέντρο» οπότε ό,τι και να έπαιζαν όνειρο θα φαινόταν) και ας έσκουζαν ορισμένοι “Painkiller! Painkiller!”. Στο “Beyond the realms of death” πάθαμε σοκ πολιτισμικό, ήταν τόσο έντονα φορτισμένη και μεγαλειώδης η εκτέλεσή του που νόμιζες πως κλαίνε και τα μπετά. Από τα αγαπημένα τραγούδια του Rob άλλωστε, πάντα το έλεγε, το λέει και θα το λέει με την δέουσα συναισθηματική ένταση. Στο “Metal gods” ταίριαξε ωραία και την φράση “living in the land of the metal gods” και όλοι νομίζαμε πως το έλεγε για την Ελλάδα. Φουσκώσαμε από υπερηφάνεια, έστω και αν μετά μάθαμε και ακούσαμε πως το έλεγε παντού, σε κάθε χώρα. Δεν πειράζει, ποιος νοιάζεται για αυτά; Η στιγμή μετράει! “Oh yeah” παιχνιδάκια για την συνέχεια, “breaking the what?” και γύρισμα του μικροφώνου προς εμάς. Μπαίνει ο ύμνος, ο Rob με κάμερα στο χέρι, δεν έβγαλε λέξη. Το είπαμε όλο εμείς, του δώσαμε και κατάλαβε! Πρωτόγνωρες καταστάσεις για όλους μας, δεν είχε διαδραματιστεί ξανά κάτι ανάλογο…

Ο θριαμβευτής και τροπαιούχος Metal God και η μπάντα του υποκλίνονται για πολλοστή φορά, το ΡΟΔΟΝ θυμίζει ρωμαϊκή αρένα από τις επευφημίες. Μαζεύουμε τα κομμάτια μας και ξεκινάμε για τα σπίτια μας, γεμάτοι αναμνήσεις και εικόνες που όπως κατάλαβες, μας συντροφεύουν ακόμη και σήμερα. Και τι δεν θα έδινα για να γυρίσω τον χρόνο πίσω… Όχι, δεν είναι μια παρελθοντολάγνα δήλωση. Τίποτα δεν συγκρίνεται με εκείνη την εποχή. Μακάρι με έναν μαγικό τρόπο, όλοι οι μικρότεροι που δεν την πρόλαβαν να την ζούσαν, έστω και λίγο. Θα καταλάβαιναν πολλά. Τελείωσε και το “Live Insurrection”, πάνω στην ώρα. Πάω να βάλω να παίξει κάτι ανάλογο. Θα τα ξαναπούμε εμείς, να είμαστε καλά.
Δημήτρης Τσέλλος

Σημείωση: η φωτογραφία από το ΡΟΔΟΝ, περιέχεται στο booklet του “Live Insurrection”.
Setlist:
Resurrection
Made in Hell
Locked and loaded
Into the pit
Nailed to the gun
Stained class
Jawbreaker
Running wild
Saviour
Silent screams
Cyberworld
Night fall
The Hellion - Electric eye
Riding on the wind
Genocide
Beyond the realms of death
Metal gods
Breaking the Law
The ripper
Tyrant

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Η αγαπημένη μου συναυλία (DIO, Αποθήκη Ark #6, 30/6/2003)

22 Μαίου, 2020 - 03:30 Μίμης Καναβιτσάδος

Φοιτητής στη Λάρισα, εν μέσω εξεταστικής. Ετοιμάζομαι να δώσω την επομένη το τελευταίο μου μάθημα. Κυριακή απογευματάκι έρχεται από Θεσσαλονίκη με τρένο ο αδερφός μου, για να κατέβουμε Αθήνα παρέα....

[περισσότερα]

Τα 80s στην Ελλάδα ...και μετά ήρθε το grunge

22 Μαίου, 2020 - 03:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Κεφάλαιο πρώτο Ο μεταλλάς, ένα είδος που εξελίχθηκε όπως το ψάρι, έγινε ερπετό , δίποδο και μετά άνθρωπος, κάπου σε κάποιο κοντινό χρονικά εξελικτικό σημείο εμφανίστηκε και παρέμεινε ο μεταλλάς ,...

[περισσότερα]

HELLO ME…MEET THE REAL ME: Η περίπτωση “No prayer for the dying”

18 Μαίου, 2020 - 17:00 Σάκης Νίκας

* 20 Ιουλίου 2018 – 20:05, 29ο χλμ Ε.Ο. Αθηνών – Λαμίας * Me: Όταν σου έλεγα να ξεκινήσουμε νωρίτερα με έγραφες να μη σου πω που...κάτσε τώρα εδώ ακινητοποιημένος στο δρόμο και αν προλάβουμε τους...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (BON JOVI – Amsterdam Arena, 13/6/2008)

18 Μαίου, 2020 - 01:45 Έλενα Μιχαηλίδου

Μπορεί να φταίει που ταξίδεψα πρώτη φορά στο εξωτερικό για συναυλία. Μπορεί να φταίει που έχω μεγαλώσει με ένα τραγούδι τους στο κεφάλι μου. Μπορεί να φταίει που το Amsterdam ειναι μια πανέμορφη πόλη...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (METALLICA – Rockwave 2007, 3/7/2007)

8 Μαίου, 2020 - 02:15 Δημήτρης Μπούκης

Αγαπημένη συναυλία.. Περίεργο θέμα γιατί κακά τα ψέματα, έχω πολλές. Γιατί μια συναυλία γίνεται μία από τις αγαπημένες μας; Η απόδοση του συγκροτήματος ή του καλλιτέχνη που βλέπεις είναι από τους...

[περισσότερα]