Η αγαπημένη μου συναυλία (LYNYRD SKYNYRD, Royal Albert Hall, 29/10/1997)

25 Μαίου, 2020 - 09:30

Από τα χρόνια του σχολείου με τον κολλητό μου τον Γιώργο Λογιάδη, λέγαμε ότι αν ποτέ οι LYNYRD SKYNYRD επανασυνδεθούν, θα πηγαίναμε να τους δούμε. Είναι 1997 δουλεύω στην πρώτη μου δουλειά, σχεδόν νέα χρόνο και με τα πενιχρά μέσα της εποχής μαθαίνω ότι οι SKYNYRD που μόλις είχαν κυκλοφορήσει το “Twenty” θα περιόδευαν Ευρώπη. Προς μεγάλη μας χαρά έπαιζαν 29 Οκτωβρίου, Τετάρτη, άρα θα χρειαζόμασταν μόνο μια μέρα άδεια.

Το συζητάω με το Γιώργο και αρχίζουμε να ψάχνουμε μέσω πρακτορείων για φτηνά εισιτήρια και ξενοδοχείο. Τότε υπήρχαν αντικειμενικές δυσκολίες, με ανυπαρξία φθηνών εισιτηρίων και ανάλογων αεροπορικών εταιρών, οπότε έπρεπε να βρεις κάποιο πακέτο με τη βοήθεια τουριστικού πράκτορα. Συν το γεγονός της δουλειάς που ήταν η πρώτη μου, δεν είχα κλείσει χρόνο και ήθελα άδεια, εν μέσω εργασιακού «καύσωνα», πρακτικά το δεύτερο μήνα μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, που έκλεινες τη χρονιά.

Καθώς έψαχνα για τις μεταφορές κτλπ, πέρασα την τακτική μου επίσκεψη από τα γραφεία του Βαγγέλη Μπαλτά (Rock City) στη Δάφνη, της εταιρίας Sound & Vision. Καθώς του εξιστορούσα το γεγονός και μιας και εκείνος εκπροσωπούσε την CMC, εταιρεία τότε των SKYNYRD για Ευρώπη, μου λέει «περίμενε». Απόγευμα, μετά τη δουλειά τον κοίταξα παραξενευμένος. Σηκώνει το ακουστικό του τηλέφωνου, αρχίζει διάλογο με Αυστραλιανή προφορά, αφού είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στην Αυστραλία με κάποιον στην άλλη γραμμή, περνά σχεδόν ένα δεκάλεπτο και κλείνει το τηλέφωνο. «Έχεις backstage pass/photo pass/πρόσκληση για δύο άτομα να σε περιμένει…». Τον κοίταξα με ένα μίγμα ευγνωμοσύνης και επιφυλακτικότητας γιατί ήταν γνωστός για τις πλάκες του. “Broomer” (το παρατσούκλι μου στα Rock City τότε) μου λέει. «Με μερικά πράγματά δεν κάνουν πλάκα στη ζωή ,οι SKYNYRD είναι ένα από αυτά…».


Ενημερώνω τον κολλητό μου, βρίσκουμε εισιτήρια, ξενοδοχείο και μένει ή άδεια. Πάω στην τότε διευθύντρια μάρκετινγκ και της λέω κα Σ… θα ήθελα μια μέρα άδεια, γιατί πρέπει να ταξιδέψω στο Λονδίνο. Αφού το σκέφτηκε, μου απαντά. «Εντάξει, αλλά θα πρέπει γυρίζοντας, να κάνεις αυτό, αυτό και αυτό»…κλασικά εκκρεμότητες… «Τελευταία ερώτηση μόνο, γιατί θέλεις να πας, είναι για τριήμερο (28η γαρ) γιατί δεν ζητάς ακόμη μια μέρα;» …Μαζεύτηκα λίγο αλλά ή αλήθεια είναι ο καλύτερος σύμβουλος. «Δίνουν συναυλία οι LYNYRD SKYNYRD και έχω αγοράσει εισιτήρια». Με κοιτάζει παραξενεμένη, αλλά το ΟΚ ήταν γεγονός. Μερικές μέρες αργότερα, ο άλλος Γιώργος, φίλος και συνάδελφος μου λέει… 

«Ξέρεις πως σε χαρακτήρισε η Σ… που θα πας να δεις τους SKYNYRD στο Λονδίνο;»

«Πως;»… 

«Νεκρόφιλο»…

Με πήραν τα γέλια αλλά σε λιγότερο από ένα χρόνο είχα φύγει από την εταιρία… Δεν προσβάλλεις την οικογένεια του άλλου.

Το Λονδίνο τότε σήμαινε έλεγχο διαβατηρίων, τουριστικό συνάλλαγμα, ισοτιμίες, αλλά και βόλτες σε HMV, Virgin, Berwick street και Music & Tape exchange, μαγαζιά με καινούργια, Ιαπωνικές εκδόσεις, μεταχειρισμένα. Σηκώσαμε ό,τι μπορούσαμε να πάρουμε μαζί μας, συν κάποια βιβλία και το απόγευμα της ίδιας μέρας, ετοιμαστήκαμε. 

Με οδηγό τον χάρτη, φτάσαμε με το μετρό στο Royal Albert Hall, φορώντας με περηφάνια τις ζώνες με την αγκράφα του Νότου, το δερμάτινο, δείγμα της μεταλλικής καταγωγής, καουμπόικες μπότες… Ο Νότος της Ευρώπης συναντά επιτέλους το Νότο των Η.Π.Α. Δίχως playlist να ξέρουμε τί θα γίνει…Έχοντας ακούσει το νέο άλμπουμ που περιείχε το ντουέτο των Van Zant του Johnny με τον νεκρό Ronnie με τη βοήθεια της τεχνολογίας στο “Travelin man” ήμασταν έτοιμοι.

Στη βόλτα μας στην Oxford Street ,ο Γιώργος είχε αγοράσει το Kerrang νομίζω που είχε ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα στους SKYNYRD. Τότε αυτό σήμαινε Rossington, Medlocke, Thomasson, Wilkeson, Powell, Van Zant, Hale. Δηλαδή σαφέστατα περισσότερα από τα αρχικά μέλη από ό,τι όταν είχαν έρθει στην Ελλάδα 10+ χρόνια αργότερα, συν τον μεγάλο Hughie Thomasson (OUTLAWS).


Πολυλογία τέλος, πάμε να πάρουμε εισιτήρια και προσκλήσεις και μαζί με αρκετούς άλλους, μαθαίνουμε ότι είμαστε στην λίστα μόνο για το backstage. Πανικός, κακός χαμός, τελικά μας δίνουν προσκλήσεις για τα θεωρεία του RAH που είναι κεντρικά τοποθετημένα, ώστε βλέπουμε τα πάντα πιάτο. Έχουμε και photo pass, αλλά έχουμε δύο θέματα… Έχουμε μόνο μια μικρή μηχανή τσέπης και έχω ξεχάσει να πάρω φιλμ. Ο Γιώργος αναλαμβάνει να βρει από έναν φωτογράφο περιοδικού, το πληρώνουμε χρυσό, για να μην βγάλουμε τελικά φωτογραφίες, αφού δεν επιτρεπόταν το φλας από κοντά. 

Support ήταν ο Bruce Dickinson και λυπάμαι που το λέω, το είχα ξεχάσει. Τον είχα δει λίγο καιρό πριν στη Ριζούπολη και συγγνώμη Ντίνο Γανίτη, αλλά δεν με απασχόλησε αν έπαιξε και τι. Καλός πρέπει να ήταν, δεν τον θυμάμαι καθόλου ή για να είμαι πιο τίμιος, θυμάμαι ότι μας άρεσε, αλλά δεν ήταν της ημέρας. Με το που τελείωσε, αγοράσαμε ότι μπλουζάκι βρήκαμε στο μέγεθος μας και επιστρέψαμε στις προκαθορισμένες θέσεις μας, στο θεωρείο μας. 

Η συναυλία ξεκίνησε ακριβώς στις 21.00 όπως έλεγε το πρόγραμμα και ο Νότος δεν καταλάβαινε Χριστό για τα επόμενα 90 λεπτά. Γέμισε η σκηνή και το RAH πήρε φωτιά. Το set list έχει ελάχιστα νέα τραγούδια. Στο “Travelin man” μια οθόνη πίσω από το σχήμα δείχνει το βίντεο του Ronnie Van Zant να τραγουδά τις στροφές του, ενώ στις άλλες απαντά ο αδερφόw του που έχει βάλει το καπέλο του εκλιπόντος, πάνω στο stand του μικροφώνου, φόρο τιμής και σεβασμού. Το RHA μετατρέπεται σε honky tonk μπαρ της Αλαμπάμα. Παύουμε να μιλάμε τη γλωσσά των ανθρώπων και ξεσπάμε σε ιαχές, κραυγές, ότι έχει ο καθένας, καθώς τα δύο αδέλφια ενώνονται επί σκηνής και οι κιθαρίστες με πιο συγκινητικό τον Rossington έχουν μαζευτεί στα πλάγια της σκηνής και υποκλίνονται. 

Ο πανικός σε ένα κλασικό set list επιτυχιών SKYNYRD είναι αναμενόμενος. Ο Wilkeson αλλάζει καπέλα κάθε δύο τραγούδια, με το καπέλο του βρετανού αστυνομικού, να παίρνει τα περισσότερα χειροκροτήματα. Ο κύριος Billy “magic hands” Powell μας κάνει εισαγωγές jazz, swing, rock n roll με το grand piano του. Ο Ricky Medlocke απλά δεν υπάρχει με το Ινδιάνικο ντύσιμο του, ο Rossington με τα κλασικά παραπανίσια κιλά, το στέτσον να ρίχνει ματιές στις Honketes, τις κυρίες που κάνουν τα δεύτερα φωνητικά και περιλαμβάνουν τη γυναίκα του. Μόλις την είδαμε καταλάβαμε για τα απανωτά εμπράγματα που είχε περάσει. Οι LYNYRD SKYNYRD με ήχο CD, αυτοσχεδιασμούς, τζαμάρισμα, αλλά χωρίς να ξεχειλώνουν τα τραγούδια μας παίρνουν το σκαλπ. Μας κάνουν να μετανιώσουμε, όσοι τολμήσαν να εκτιμήσουν τον Αβραάμ Λίνκολν και την παρέα του… Απλά δεν υπάρχουν… 

Αλλά η κορύφωση έρχεται με το κλείσιμο…¨Free bird” αφιερωμένο στην τότε πρόσφατα σκοτωμένη πριγκίπισσα Νταϊάνα. Λένε ότι στη ζωή σου μπορεί να γνωρίσεις εξωσωματικές εμπειρίες. Αυτή η στιγμή ήταν μια από αυτές. Είδα τον εαυτό μου να ίπταται, πάνω από το σώμα μου… Με ένιωσα να περνάω σε μια άλλη διάσταση… Ήταν η ταύτιση ολόκληρου του RAH σε μια φωνή… Ένα σόλο ατελείωτο, καταιγιστικό. ένα δάκρυ, μια εικόνα… Το background στο μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας ήταν το εξώφυλλο του άλμπουμ και η τιμημένη σημαία με τα δεκατρία αστέρια… Αυτή είναι η τελευταία εικόνα… Η σημαία της συνομοσπονδίας η σημαία της ελευθερίας απέναντι στην Βιομηχανικό Βορά… Η Σημαία του Νότου….

Backstage είδαμε τον Bruce Dickinson, είδαμε διαφόρους, αλλά ελάχιστα τους SKYNYRD που αφού έβγαλαν κάποιες φωτογραφίες, έφυγαν μέσα σε ένα δεκάλεπτο. Αν και ήταν φιλικοί σε όσους πλησίασαν κατευθείαν. Χάσαμε την ευκαιρία για μια γνωριμία, αλλά η ένταση της συναυλίας ήταν τόσο μεγάλη, που πραγματικά δεν μας πείραξε.

Επιστρέψαμε στην Ελλάδα με την βραδινή πτήση της επόμενης ημέρας. Λίγα πράγματα θα μείνουν χαραγμένα στη μνήμη μου, όσο αυτή η συναυλία….Τα πρώτα μου χρήματα, όπως υποσχέθηκα σχεδόν μια δεκαετία πριν, πήγαν για να εκπληρώσω μια επιθυμία ετών….Οπότε ας ευχαριστήσω ακόμη μια φορά τον Βαγγέλη Μπαλτά aka The Lord για την πολύτιμη βοήθεια του και τον κολλητό μου Γιώργο Λογιάδη για την παρέα και την μύηση μου στους SKYNYRD.

Setlist: 

1. Workin' for MCA

2. That Smell

3. Travelin' Man

4. You Got That Right

5. Gimme Back My Bullets

6. Swamp Music

7. Call Me the Breeze

8. Sweet Home Alabama

9. Free Bird

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Η αγαπημένη μου συναυλία (BLACK SABBATH, 25/6/2005, Rockwave Festival, Terra Vibe)

11 Ιουνίου, 2020 - 01:15 Θοδωρής Μηνιάτης

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας έχει γίνει τα τελευταία 20 και κάτι χρόνια, μεγαλύτερος πόλος έλξης πολύ σημαντικών συναυλιακών γεγονότων και συγκροτημάτων, σε όλα τα είδη μουσικής. Η λίστα μεγάλη και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (VENOM – Metal Invader Athens Open Air 06/09/1997, OAKA)

5 Ιουνίου, 2020 - 01:45 Θοδωρής Κλώνης

Είπαμε, η καραντίνα έχει κάνει τον Φράγκο να παραληρεί. Κληθηκαμε λοιπόν να γράψουμε λίγα πράγματα για την αγαπημένη μας συναυλία. Όχι την καλύτερη που έχουμε δει, την αγαπημένη μας.  Αν και για...

[περισσότερα]

Συναυλίες τη δεκαετία του '80 - Μια "διαφορετική" άποψη!!!

1 Ιουνίου, 2020 - 11:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

(Ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, γράφει ένα χιουμοριστικό κείμενο, σχετικά με το τι θα γινόταν με τις συναυλίες, αν υπήρχε κορονοϊός τη δεκαετία του ’80, στην Ελλάδα της «αλλαγής». Οποιαδήποτε...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (KATATONIA – The Bierkeller Manchester 06/05/2003)

1 Ιουνίου, 2020 - 10:30 Γιώργος Δρογγίτης

Είμαι φανατικός οπαδός των Σουηδών από τότε που άρχισα να μπαίνω στα άδυτα του μεταλλικού ήχου. Ένα και μόνο άκουσμα του “I break” πίσω το 1997, έφτανε για να τρέξω με το πενιχρό χαρτζιλίκι μου και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (CULT OF LUNA / SUN OF NOTHING / NATIONAL PORNOGRAFIK, Fuzz Club, 10/01/2009)

29 Μαίου, 2020 - 03:00 Νίκος Ζέρης

Δεν ήταν η πρώτη, ίσως να μην ήταν η καλύτερη, σίγουρα όμως ήταν η συναυλία-ορόσημο που με καθόρισε όσο καμία άλλη όλα αυτά τα χρόνια. Πριν από έντεκα σχεδόν χρόνια, σε μία όχι και τόσο διαφορετική...

[περισσότερα]