Η αξιοποίηση των διασκευών

28 Μαίου, 2012 - 19:45

 

 

  diaskeyes arthro 1 Η υπόθεση διασκευή στη σκληρή μουσική είναι μια υπόθεση πολυσυζητημένη από όλους μας. Οι αναγνώσεις πολλαπλές, οι εικασίες  ακόμα περισσότερες και η κατάληξη σε συμπεράσματα μόνο σύγχυση επιφέρει όταν ο υποκειμενισμός θριαμβεύει. Γιατί, όμως, καταλήγουμε εκεί;

    Αρχικά θεωρώ αναγκαίο να αποσαφηνιστεί – με τη δική μου πάντα οπτική γωνία – η έννοια της διασκευής και η διαφοροποίηση της έναντι της επανεκτέλεσης.  Όταν ένας μουσικός εκφράζεται μέσω δικών του συνθέσεων, αυτόματα δε νιώθει την ανάγκη να «μιλήσει» με το κοινό προς αυτόν μέσω μιας «ξένης» φωνής. Η προσπάθεια του είναι να δημιουργήσει υπόσταση δική του και να μετατρέψει τις αναφορές που έχει ο ήχος του σε επιρροές, οι οποίες να μην είναι κραυγαλέες. Στην πορεία αυτή, που διαδραματίζεται - κυρίως – στην περίοδο πριν τις πρώτες επίσημες κυκλοφορίες του, ένα group προβαίνει κυρίως σε επανεκτελέσεις κομματιών που λατρεύουν να παίζει live στο τέλος των συναυλίων του. Αν παρατηρήσετε, δεν υπάρχει καμία μπάντα σε αυτό το σημείο της πορείας της που να έχει «αλλάξει τα φώτα» σε ένα κομμάτι! Όλα μα όλα τα σχήματα απλώς επανεκτελούν με το δικό τους τρόπο την αρχική σύνθεση! Αυτό δε συμβαίνει τυχαία…

    Το κοινό και η μουσική βιομηχανία όταν έρχεται σε επαφή με το underground παίζει ένα άτυπο στοίχημα για το ποιος αξίζει και ποιος θα γίνει «μεγάλος» στα επόμενα χρόνια. Σε αυτή τη διαδικασία το ενδιαφερόμενο κοινό δε χάνει τίποτα, πέρα από χρόνο και ενέργεια για να σπαταλήσει. Για τη μουσική βιομηχανία, όμως, είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα – τουλάχιστον έτσι ήταν στην offline εποχή! Εκεί οι μπάντες για να αυτοπροσδιοριστούν, έπαιζαν και διασκευές, ειδικά όταν δεν είχαν και αρκετό υλικό να παρουσιάσουν. Πιο κραυγαλέα περίπτωση από την περίπτωση των Metallica δε νομίζω να υπάρχει και θαρρώ πως αξίζει να τη δούμε κάπως πιο επισταμένα. Από αυτήν θα βγάλουμε αρκετά χρήσιμα συμπεράσματα…

  diaskeyes arthro 17 Ο Lars Ulrich είχε φτάσει στο σημείο σε κάποια από τις συναυλίες τους πριν την κυκλοφορία του demo τους, να φωνάξει τον DJ να αλλάξει την κασέτα με τις επιλογές που έπαιζε πριν την εμφάνιση τους. Ο λόγος; Πολύ απλά γιατί στο set που θα παρουσιάζαν εκείνο το βράδυ, πολλά από αυτά ήταν από το βρετανικό κίνημα του New Wave Of British Heavy Metal. Τότε δεν ήταν παρά μια ακόμα local μπάντα με σαφείς αναφορές και με ήχο παρεμφερή με το κίνημα από το οποίο επηρεάστηκαν βαθύτατα. Μετά την κυκλοφορία του “Kill ‘em all”, οι Metallica απογαλακτίστηκαν από τη νομοτέλεια που θέλει ακόμα και σήμερα τις local bands να βασίζουν το set τους στις διασκευές. Πλέον είχαν δικό τους υλικό και μπορούσαν να βασιστούν σε αυτό, για να κερδίσουν τον κόσμο που ήξερε τί να περιμένει. Από τότε μέχρι το 1989 η μπάντα δεν έκανε ποτέ ξανά καμία διασκευή, μέχρι να κυκλοφορήσει το θρυλικό EP τους, “$5,98 EP – Garage days”, με τις διασκευές. Έπρεπε να περάσει μια πενταετία, να καθιερωθούν στον ήχο τους, για να παρουσιάσουν στον κόσμο κομμάτια που λατρεύανε την εποχή που ήταν ακόμα κλεισμένοι στο garage. Το αποτέλεσμα, όμως, ήταν ξεκάθαρα διαφοροποιημένο! Τί μεσολάβησε;

  Οι Metallica είχαν πλέον στα late 80s έναν ξεκάθαρα δικό τους ήχο, ο οποίος δεν είχε ούτε μια αναφορά σε εκείνες τις επιρροές. Αυτό οφειλόταν – όπως ισχύει και για όλους τους καλλιτέχνες με δική τους ταυτότητα – στο γεγονός ότι είχαν βρει τη δική τους «φωνή» για να «μιλήσουν» με το κοινό τους. Το να επανασυστήσουν στον κόσμο τα κομμάτια που αγαπούσαν τότε, δεν ήταν παρά μια δική τους εσωτερική ανάγκη για ένα επίσημο «ευχαριστώ» σε όλους αυτούς που τους ενέπνευσαν να ξεκινήσουν να παίζουν σαν Metallica. Το τελικό αποτέλεσμα έφερε μόνο έκπληξη στους ακροατές εκείνης της εποχής, μιας και οι σαφείς επιρροές που είχαν αυτά τα σχήματα στα πρώτα τους τραγούδια είχαν πλέον εξαλειφθεί πλήρως! Και ω του θαύματος, η πιο πετυχημένη thrash μπάντα της εποχής είχε καταφέρει να κυκλοφορήσει ένα EP μόνο με διασκευές, το οποίο θα γινόταν σημείο αναφοράς για πάντα! Εκεί που το 1982-83 είχαν αυτά τα κομμάτια για να τραβήξουν το ενδιαφέρον, προσπαθώντας να τα αποδώσουν με πειστικότητα και ακρίβεια προς το αυθεντικό, πλέον τα είχαν κάνει «δικά τους». Και αυτό ήταν κάτι μεγαλειώδες, μιας και η διασκευή μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε περιορισμένη παρουσία στη metal μουσική. Δεν τραβούσε το ενδιαφέρον του κοινού σε τέτοιο βαθμό, που να επιτρέψει η μουσική βιομηχανία την κυκλοφορία  albums που να έχουν αποκλειστικά διασκευές! Καθόλου τυχαία το EP αυτό δεν επανακυκλοφόρησε ποτέ και ήταν διαθέσιμο μέχρι το 1999 μόνο σε βινύλιο από την αρχική του κοπή…

 diaskeyes arthro 3  Μέχρι τότε οι διασκευές των συγκροτημάτων έμπαιναν αποκλειστικά στα b-sides των singles. Ποιος μπορεί να παραβλέψει την δεινότητα των Iron Maiden σε αυτόν τον τομέα, φτάνοντας στο σημείο να αποκαλύψουν και τις φωνητικές ικανότητες του Adrian Smith στο “Reach out” χρόνια πριν ξεκινήσει τους A.S.A.P.; Και όσες μπάντες ήταν πιο τολμηρές, δε δίσταζαν να «μπασταρδέψουν» το δικό τους υλικό με διασκευή. Παράτολμη και απαρατήρητη πέρασε η εκδοχή των Slayer στο “Dissident Aggressor” των Judas Priest στο “South of heaven” album. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που δεν κατάλαβαν πως ήταν διασκευή, αλλά ένα κομμάτι ξεκάρφωτο στο δίσκο! Με αντίθετα αποτελέσμετα έγινε κάτι ανάλογο με το “Mexican radio” στο “Into the pandemonium” album των Celtic Frost. Οι Ελβετοί ήταν οι πρώτοι που τόλμησαν να εισάγουν στο ρεπερτόριο των διασκευών, μουσική που ήταν αποκρουστική για τους μεταλλάδες. Και έφτασαν στο σημείο να βάλουν την προσέγγιση τους στην electropop  σύνθεση των Wall Of Voodoo ως ενακτήριο κομμάτι στο πιο πρωτοποριακό album τους! Αν αυτό δεν είναι ακραίο, τότε τι είναι;

   Εξαιτίας αυτών των κυκλοφοριών στα late 80s, οι διασκευές θα αποκτούσαν σημασία για τα συγκροτήματα και στην πορεία τους προς την καθιέρωση. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την περίπτωση του “Orgasmatron”, το οποίο ο Max Cavalera είχε φτάσει στο σημείο να πει με αυθάδεια πως ανήκει στους Sepultura πλέον και όχι στους Motorhead;  Οι Metallica θα είχαν στο setlist των συναυλιών τους οπωσδήποτε το “Breadfan”, το “So what?”, το “Last caress/Green Hell” και το “Am I Evil”, μετατρέποντας τους Diamond Head  σε θρυλική μπάντα! Και έφτασαν στα MTV Awards του 1996 να δανειστούν τα λόγια των διασκευών αυτών, για να καταφερθούν εναντίον του τσίρκου που επικρατούσε γύρω τους! Albums όμως σαν εκείνο το EP δεν κυκλοφόρησαν άλλοι, αλλά ξεκίνησε στα mid 90s μια μόδα που θα αναβάθμιζε καίρια τη σημασία των διασκευών. Δυο συλλογές κυκλοφόρησαν το 1994 και έκαναν τεράστιο θόρυβο στον κόσμο της σκληρής μουσικής…

  diaskeyes arthro 5 Εγινε τόσος θόρυβος εκείνο το καλοκαίρι με το “In the name of satan – A tribute to Venom”, που εξαιτίας του ξεκίνησε η διαδικασία επανένωσης των Venom! Στη συλλογή αυτή όπως και στο “Nativity in black – A tribute to Black Sabbath”, το οποίο ακολούθησε λίγους μήνες μετά, τα ονόματα των σχημάτων ήταν όλα πασίγνωστα! Η εμπλοκή τους σε αυτές τις κυκλοφορίες έγινε καθαρά για τιμητικούς λόγους, ανάλογους με εκείνους που ώθησαν τους Metallica στην κυκλοφορία εκείνου του EP. Μόνο που αυτή η κίνηση θα άλλαζε για πάντα τη θέση της διασκευής στην δισκογραφία…

    Από fillers σε κάποιο live setlist και b-side σε κάποιο single, οι διασκευές απέκτησαν – έστω και σε περιορισμένο βαθμό – το δικαίωμα να είναι παράλληλη δισκογραφία για έναν καλλιτέχνη ή για μια εταιρία. Για τους Slayer κυκλοφόρησαν και συνέχειες από tribute συλλογές υπό τον τίτλο “Slatanic slaughter” , στις οποίες συμμετείχαν μετά από κάποιο σημείο κυρίως underground μπάντες. Ο λόγος; Μάλλον προφανής! Επωφελούνταν αυτή τη δίοδο δημοσιότητας για να προβάλουν τον ήχο τους, μιας και προσάρμοζαν πλήρως το κομμάτι που θέλανε στα χαρακτηριστικά του ήχου τους.

   Υπήρχαν και περιπτώσεις που από την επιλογή κομματιού και ήχου αποκαλύπτονταν και τα επόμενα βήματα ενός group. Καθόλου τυχαία στο “Darkthrone holy Darkthrone”, οι Emperor επέλεξαν το “Cromlech” από τη death metal περίοδο των συμπατριωτών τους. Εξαιτίας αυτής της επιλογής, το κοινό τους είχε αντιληφθεί την ηχητική στροφή που θα έπαιρναν με το “IX Equilibrium” album ένα χρόνο μετά! Ο ρόλος των συλλογών με διασκευές θα ήταν πλέον καταλυτικός για σχήματα που ήθελαν να ακουστούν στο κοινό ενός group με μεγάλη αποδοχή. Όμως στο μεσοδιάστημα θα προέκυπταν και περιπτώσεις κυκλοφοριών με υλικό βασισμένο σε διασκευές!

   diaskeyes arthro 9Πρώτη περίπτωση ήταν αυτή των Therion, οι οποίοι μετά την τεράστια επιτυχία του “Theli” (1996), θέλησαν να επανασυστήσουν παλιά τους κομμάτια με τον νέο ήχο, αλλά και να «ανοίξουν» το κοινό τους και πέρα από τον extreme ήχο. Οι επιλογές των Scorpions, των Iron Maiden, των Running Wild και των Judas Priest δεν έτυχαν αναγνώρισης και σήμερα κανείς δε τις θυμάται. Ο λόγος απλός: Οι Σουηδοί δεν το έκαναν γιατί ήθελαν να κάνουν τα κομμάτια «δικά τους», με τον ίδιο αριστουργηματικό τρόπο που απέδωσαν το “Sorrows of the moon” μόλις 2 χρόνια πριν για το “Lepaca Kliffoth” album. Η επιλογή των Celtic Frost ταίριαζε πλήρως με τον ήχο τους και μπορούσαν να το κάνουν «δικό τους» και φυσικά έγινε για καθαρά καλλιτεχνικούς λόγους. Στο “A’Arab Zarak – Lucid Dreaming” οι επιλογές έγιναν με όρους στρατηγικής, όσον αφορά για το κοινό που ήθελαν να αναφερθούν από εκείνο το σημείο και μετά. Καθόλου τυχαία ένα χρόνο μετά, στο “Vovin” album, το extreme στοιχείο του ήχου τους εξαφανίστηκε πλήρως! Ανάλογη κίνηση στην ίδια εταιρία θα έκαναν και οι Dimmu Borgir to 1998. Ποιος θα περίμενε μέχρι και πριν δύο χρόνια, πως οι Νορβηγοί blacksters θα επέλεγαν να διασκευάσουν το “Metal Heart” των Accept; Και αποκορύφωμα ήταν και οι διασκευές τους στα "Perfect stranger" (DEEP PURPLE) και "Burn in hell" (ΤWISTED SISTER) στην αυγή της χιλιετίας. Το πρώτο ειδικά είναι ο ορισμός της επανεκτέλεσης και το δεύτερο είναι επίσης ο ορισμός της αποτυχημένης προσέγγισης για να κάνει ένα group "δική του" μια "ξένη" σύνθεση! Οι δύο αυτές απόπειρες των Νορβηγών είναι, κατά τη γνώμη μου, τα μέγιστα παραδείγματα του πως μπορεί ένα group σε περίοδο μεγάλης απήχησης του να κάνει λάθος επιλογές, που να στοιχίσουν στην υστεροφημία του. Τέτοιου είδους κινήσεις στρατηγικής, έρχονταν να εξηγήσουν τα πιο classic rock/metal στοιχεία που είχαν στον ήχο τους όλες αυτές οι μπάντες. Μόνο που είχαν ξεκινήσει από πολύ νωρίτερα και είχαν περάσει ακόμα πιο πολύ απαρατήρητες, λόγω της πλήρους ανικανότητάς τους να είναι αξιομνημόνευτες διασκευές…

 diaskeyes arthro 10  Το “Across the open sea” έχει μείνει στις συνειδήσεις των φίλων της σουηδικής death metal σχολής ως ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτού του ήχου. Πόσες φορές έχετε διαβάσει ή συζητήσει για την προσέγγιση των Unleashed στο “Breaking the law”, που υπάρχει στη δεύτερη πλευρά του βυνιλίου; Μάλλον καμμία, μιας και δε δένει ούτε στο απειροελάχιστο με το υπόλοιπο υλικό και έτσι κανείς δεν τη θυμάται! Έτσι η απόπειρα των Σουηδών πέρασε απαρατήρητη το 1993, εποχή που το death metal έψαχνε δίοδο επικοινωνίας με το πολυπληθές ακροατήριο του κλασικού heavy metal. Aνάλογες βλέψεις είχαν σε αντίστοιχη περίοδο στο χώρο του black metal και οι Cradle Of Filth, επιλέγοντας το “Hallowed be thy name” (Iron Maiden). Αλήθεια πόσες φορές έχετε μνημονεύσει αυτή διασκευή; Μάλλον ελάχιστες, εκτός κι αν έχετε πέσει σε κάποιον που να το λατρεύει και να το θέλει να το ακούει ανελλιπώς… Αυτές οι περιπτώσεις είναι παραδείγματα, τα οποία μπορούν να χαρακτηριστούν άνετα ως παταγώδεις αποτυχίες! Μόνο που οι Άγγλοι πρωτοτύπησαν, δίνοντας τη διασκευή αυτή στην ειδική έκδοση CD του “Cruelty and the beast” album. Όσοι παρατήρησαν αυτή την κίνηση, δεν έπεσαν από τα σύννεφα όταν ο ήχος των Filthies «καθάρισε» με το “From the cradle to enslave” σε μεγάλο βαθμό, για να γίνουν αποδεκτοί από κοινό εκτός extreme metal.

  diaskeyes arthro 20  Η πιο ακραία περίπτωση στο extreme metal δεν είναι άλλη από τους SIX FEET UNDER, οι οποίοι έβγαλαν τρία album με διασκευές με τον τίτλο "Graveyard classics". Προφανέστατη κίνηση να ακουστούν από πιο mainstream κοινό, αλλά το μόνο που εισέπραξαν ήταν χλευασμό από τους death metallers και αδιαφορία από τους κλασικομεταλλάδες. Δεν είχαν μάλιστα το θεό τους στο δεύτερο, που κυκλοφόρησε το 2004, στο οποίο παρουσίασαν ολόκληρο το "Back in black" των AC/DC! Αντί να το παρουσιάσουν σαν δική τους εκδοχή για το θρυλικό album των AC/DC, το παρουσίασαν σαν μέρος των συλλογών τους με διασκευές! Κι όλα αυτά για μια μπάντα, την οποία ξεκάθαρα εκμεταλλεύτηκε η μουσική βιομηχανία για να λανσάρει στους κλασικομεταλλάδες μια death metal μπάντα με μπόλικο groove και "ανεκτό" ήχο! Μ'αυτά τα "Graveyard classics" αλήθεια ασχολείται πλέον κανείς; Μάλλον μόνο όσοι δίνουν σημασία και σε εκτρωματικά albums διασκευών όπως το "Take cover" των ξεπεσμένων QUEENSRYCHE.

   Βάζοντας όλα αυτά σε μια λογική σειρά, μπορείτε να αντιληφθείτε πως τα «δάνεια» από άλλους καλλιτέχνες αξιοποιούνται με διαφορετικό τρόπο. Μόνο οι Metallica το έκαναν τόσο εκτεταμένα και πετυχημένα, φτάνοντας το κοινό στο σημείο να τα αγαπήσει εξίσου με το δικό τους υλικό! Tο “Stone cold crazy” ήταν και το διαβατήριο τους για την ανεπανάληπτη tribute συναυλία στο Wembley για το Freddie Mercury των Queen. Αυτό  ως γεγονός που αποδεικνύει πως τα μεγάλα group περιλαμβάνουν στη στρατηγική τους και την αξιοποίηση των διασκευών!  Όλοι οι υπόλοιποι ή τα έκρυψαν σε b-sides, ή τα έβαλαν στα albums τους και πέρασαν απαρατήρητα ή τα στρίμωξαν σε συλλογές και special editions, κάνοντας απέλπιδες κινήσεις στρατηγικής. Οι πραγματικές, όμως, διασκευές έμειναν στη μνήμη μας για την αλήθεια του εγχειρήματος…

 diaskeyes arthro 12  Και πώς να ξεχάσει κανείς εγχειρήματα σαν των Voivod για το “Astronomy domine” των Pink Floyd ή των Pantera για το “Planet caravan” των Black Sabbath; Αμφότεροι κατέστρεψαν οποιαδήποτε υποψία ηχητικής αναφοράς προς την αρχική εκτέλεση! Οι Καναδοί αναδόμησαν το κομμάτι, δίνοντας του μια μόνιμη θέση στο τέλος των live setlist τους από το 1989 και μετά, ενώ οι Αμερικανοί το αποδόμησαν πλήρως! Έτσι  ανέδειξαν μια άλλη πιο «ήρεμη» πλευρά τους και ο Phil Anselmo έκανε μια πεντακάθαρη επίδειξη ερμηνευτικών ικανοτήτων, αποστομώνοντας όλους τους επικριτές του! Αποτέλεσμα; Αμφότερα έγιναν videoclip, γεγονός που είναι και το αποκορύφωμα ενός τέτοιου εγχειρήματος! Και τότε τα σχήματα δεν είχαν περιθώριο να «σπαταλάνε» τα budget για videoclip σε διασκευές, επιλέγοντας κυρίως δικά τους κομμάτια. Στην περίπτωση τους βέβαια αυτά τα videoclip δεν υποσκελίσαν το δικό τους υλικό, όπως έγινε με άλλες μπάντες…

 

 

   diaskeyes arthro 18Οι Lacuna Coil έκαναν σημαία τους το “Enjoy the silence” των Depeche Mode και υπήρχε ακροατήριο, που τους έμαθε εξαιτίας του, αδιαφορώντας για το δικό τους υλικό! Κατά αντίστοιχο τρόπο από τα late 90s πολλές μπάντες έμπαιναν στη διαδικασία να διασκευάζουν κομμάτια εκτός hard n heavy μουσικής. Στις περισσότερες των περιπτώσεων τα αποτελέσματα απλώς εξέθεταν τα σχήματα και από το να φανούν "ανοιχτόμυλες" έφτασαν στο σημείο να είναι απλώς περίγελος. Θυμάται κανείς σήμερα το εγχείρημα τo μεγαλεπήβολο εγχείρημα των ATROCITY το 1997; Ούτε καν το όνομα του album, στο οποίο παρουσίασαν τις εκδοχές τους για κομμάτια των - φλώρων για την παλαιομεταλλάδικη νοοτροπία - TEARS FOR FEARS, των DURAN DURAN και λοιπών 80s pop σχημάτων. Κανείς δεν τους έκραξε για την κίνηση αυτή, αλλά και κανείς όταν κυκλοφόρησε δεν μπήκε στον κόπο να αναδείξει την προφανή αδυναμία τους να τα παρουσιάσουν ως "δικά" τους. Αρκέστηκε το κοινό στην στείρα εκτέλεση τους, κάτι που τους δίνει ακόμα και σήμερα το δικαίωμα να τα παρουσιάζουν στις συναυλίες τους! Ο χρόνος, όμως, δε δικαίωσε το "Werk 80" και δε θεωρείται album σημείο αναφοράς όσον αφορά το θέμα διασκευή στη σκληρή μουσική, ακόμα κι αν η μουσική βιομηχανία τους έδωσε το δικαίωμα να ξαναδοκιμάσουν 11 χρόνια με το δεύτερο μέρος. Είναι από τις περιπτώσεις που ένα σχήμα προσπαθεί να τραβήξει με κάθε τρόπο την προσοχή, ειδικά όταν με το δικό του υλικό εισπράττει μονίμως αδιαφορία. Και τα κατάφεραν μια χαρά, μιας και εξαιτίας τους ξεκίνησε η μόδα των 80s pop/new wave διασκευών από hard n' heavy συγκροτήματα! Ποιος μπορεί να παραλείψει την τεράστια επιτυχία του "Rasputin" από τους TURISAS; Μακάρι όλες να ήταν τόσο καλές και διασκεδαστικές όσο αυτή, που οπτικοποιήθηκε τέλεια και σε videoclip!

  diaskeyes arthro 19  Το tribute στους DEAD CAN DANCE το 2004, το οποίο επιμελήθηκε η δική μας Black Lotus ήταν ένα αποτέλεσμα μοναδικό! Επανακυκλοφόρησε 6 φορές και έκανε πασίγνωστους ακόμα και Ελληνες μουσικούς, που ήταν παντελώς άγνωστοι όταν κυκλοφόρησε - δεν ήξερε σχεδόν κανένας τότε τον Κωνσταντίνο Κωνσταντάτο, ηγέτη των ENCARDIA! To αποτέλεσμα είναι συγκλονιστικό, γιατί όλα μα όλα τα σχήματα είχαν παρουσιάσει στο δικό τους υλικό στοιχεία από τους DEAD CAN DANCE! Με αντίστοιχη τεράστια επιτυχία στέφθηκε το 1997 το εγχείρημα μιας μπάντας, που στήριξε την αρχή της καριέρας της πάνω στις πλάτες ξένων συνθέσεων! Οι APOCALYPTICA μπορούν να περηφανεύονται ότι θα μπορούσαν να γίνουν tribute μπάντα στους METALLICA με την αποδοχή που είχαν, αλλά σίγουρα τα τσέλο τους δε θα ήταν το ίδιο τρόπο αξιοπρόσεκτα αν δεν ήταν το ντεμπούτο τους αφιερωμένο αποκλειστικά σε συνθέσεις της μεγαλύτερης metal μπάντας του πλανήτη! Αν αυτό δεν είναι κίνηση στρατηγικής τότε τί είναι; Δίκοπο μαχαίρι, λοιπόν, η αξιοποίηση των διασκευών και σίγουρα πρέπει να δούμε καταληκτικά τί είναι εκείνο που κάνει μια διασκευή πετυχημένη.

 

 

 

   diaskeyes arthro 14Καταρχήν πρέπει να αποδεχτούμε το γεγονός ότι προκύπτει σύγκριση όταν η ενορχήστρωση και η ηχητική προσέγγιση είναι ανάλογη με το πρωτότυπο. Έτσι κανείς μα κανείς δεν ασχολείται με την, ομολογουμένως, πετυχημένη εκτέλεση του “Paranoid” από τους Megadeth, μιας και «πατάει» ακριβώς πάνω στις γραμμές του αυθεντικού. Αντίθετα αίσθηση προκάλεσε το “The Last time” single των Paradise Lost, κυρίως λόγω της παρουσίας της διασκευής τους στο “Walk away” των Sisters Of Mercy! Τυχαία νομίζετε που στις πρόσφατες συναυλίες παρουσίασης του “Draconian times”, υπήρχε ολόκληρη παραφιλολογία για το αν θα το παίξουν;  

   Μπορεί να πει κανείς κουβέντα για τις προσεγγίσεις των TYPE O NEGATIVE σε κομμάτια των BLACK SABBATH; Καταφέραν να ακουστούν πιο απόκοσμοι στο "Black Sabbath" από οποιονδήποτε τόλμησε να κάνει κάτι αντίστοιχο, βάζοντας ο Peter Steel ακόμα και δικούς του στίχους! Πώς να ξεχάσει κανείς τις μνημειώδεις διασκευές των The Gathering στο “Kevin’s telescope” single του 1997; Εξαιτίας της ασσύληπτης απόδοσης των Ολλανδών στο “In power we entrust the love advocated” (Dead can dance) και στο “When the sun hits” (Slowdive), αυτό το single είναι το πιο περιζήτητο για τους συλλέκτες της μπάντας! Πώς να ξεχάσει κανείς τη διασκευή των MONUMENTUM στους συμπατριώτες τους DEATH SS; Το “Black and violet” των Ιταλών αποκτά μια απόκοσμα τελετουργική υπόσταση στα χέρια τους! Αντίστοιχα οι REVEREND BIZARRE ξεχείλωσαν το μαυρομεταλλικό "The gate of Nanna" των BEHERIT σε ένα αβυσαλλέο doom 10λεπτο παραλήρημα! Ανάλογα παραδείγματα υπάρχουν κι άλλα ακόμα και σίγουρα μπορείτε κι εσείς να πείτε πολλά, τα οποία θα μπορούσαν να γεμίσουν σελίδες. Επειδή σε αυτές τις γραμμές δεν στοχεύεται να γίνει στείρα παράθεση διασκευών που έχουν γίνει, ας δούμε κατάματα το πώς τα κατάφεραν εκείνοι και δεν τα κατάφεραν άλλοι; Είχαν περισσότερες ικανότητες; Είχαν πιο σωστή αντίληψη; Διάλεξαν το σωστό κομμάτι να διασκευάσουν, ενώ οι άλλοι έκαναν λάθος επιλογή;

  diaskeyes arthro 2Αν αποδεχτούμε ότι το “Garage inc” είναι πετυχημένη κυκλοφορία για τη δισκογραφία των Metallica, τότε μπορούμε να καταλάβουμε σε mainstream επίπεδο ότι τα βιώματα είναι καθοριστικά στην αποκρυπτογράφηση ενός μουσικού έργου με διαφορετικό τρόπο. Καθόλου τυχαία αυτές οι διασκευές που θεωρούνται σημεία αναφοράς και άξια μίμησης σαν νοοτροπία, βρίσκονταν χρονικά στα πρώτα χρόνια ζωής των μουσικών που τα επέλεξαν. Είναι μουσική με την οποία μεγάλωσαν και βίωσαν την ανάγκη να αναπαράγουν μόνοι τους με κάποιο όργανο. Στην πορεία, αφαιρώντας από πάνω τους την τρέλα για απλή εκτέλεση αυτών των αγαπημένων τους μουσικών μερών, θεώρησαν αναγκαία προϋπόθεση ύπαρξης τους, να έχουν δικό τους υλικό. Έτσι στην πορεία έγιναν κάτι άλλο, για το οποίο τους ξέρουμε και τους αγαπάμε όσοι παρακολουθούμε τη μουσική τους! Τη στιγμή, λοιπόν, που επιλέγουν να μας «ξαναπούν» εκείνα τα τραγούδια που παίζανε μικροί πριν γίνουν γνωστοί σε εμάς, ο τρόπος που τα προσεγγίζουν έχει αλλάξει πλήρως! Αν το αποδεχτούν ως γεγονός, τότε μέσα τους αποκαλύπτονται όλες οι προεκτάσεις αυτών των κομματιών, που μικροί δεν είχαν δει, γιατί δεν είχαν «δική» τους φωνή.

   diaskeyes arthro 15Έτσι μέσω της δικής τους «φωνής» συνομιλούν με το «ξένο» έργο και το κάνουν «δικό» τους. Αυτή τη συνομιλία έχουμε την τύχη να ακούμε σε αυτές τις προσεγγίσεις και το αποτέλεσμα αποκαλύπτει τις ηχητικές προεκτάσεις που μπορεί να αποκτήσει μια σειρά από νότες, αν προσεγγιστεί διαφορετικά. Γιατί κάθε μουσικό μέρος δεν είναι παρά ένα κανονιστικό μοντέλο, το οποίο αλλάζει μορφές ανάλογα με το όργανο και τον ήχο που θέλει κάποιος να βγάλει. Μπορεί το “Purple haze” να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά στοιχεία του Hendrix, αλλά στα χέρια του Tommy των Coroner αποκτά μια thrashy κόψη, που τους αναγκάζει να το παίζουν live κάθε βραδιά, προσφωνώντας το ως «το πρώτο thrash κομμάτι ever»! Υπάρχει κανείς που να το αμφισβητεί ακούγοντάς τους να το παίζουν;

  Όλες αυτές είναι σκέψεις και ερωτήματα που μου γιγαντώθηκαν μετά από τις συνεχείς ακροάσεις του νέου album των Ulver. Στο “Childhood’s end” οι Νορβηγοί ξεπερνούν όλα τα όρια που έχουν τεθεί από τις, μέχρι τώρα, προσεγγίσεις στο τι είναι διασκευή και πως μπορεί να παρουσιαστεί! Φτάνουν στα άκρα και μεταμορφώνονται σε 60s garage και ψυχεδελική μπάντα, για να επανασυστήνουν κομμάτια, τα οποία σήμερα περνάνε απαρατήρητα κυρίως λόγο του ακατέργαστου ήχου τους. Εκείνοι, όμως, έχοντας αυτά τα κομμάτια βιωμένα, καταφέρνουν να μπουν στο πνεύμα τους και να τα αποδώσουν με τρομακτικές δυναμικές και ασσύληπτες ενορχηστρωτικές εμπνεύσεις. Αυτή η προσέγγιση είναι για εμένα το αποκορύφωμα της διαδικασίας ενός μουσικού να διασκευάσει και ανάγει το εν λόγω album σε σημείο αναφοράς!

  diaskeyes arthro 11 Καταθέτοντας την ταυτότητα τους ως ιδιότυποι μουσικοί με δικά τους χαρακτηριστικά, οι Ulver μεταμορφώθηκαν! Όπως οι μεγάλοι ηθοποιοί παίρνουν τη μορφή του ήρωα που ενσαρκώνουν, έτσι και αυτοί αποκαλύπτουν μια άλλη πτυχή της προσωπικότητα τους  και το συνδετικό κρίκο των κομματιών που επέλεξαν! Έτσι πετυχαίνουν να ακουστούν εντελώς διαφορετικοί και μοναδικά προσωπικοί, μιας και η «δική» τους φωνή δε συνομιλεί απλώς με το «ξένο» έργο, για να το αναπαράγει με διαφορετικό τρόπο.  Είναι όπως μαθαίνουμε ξένες γλώσσες και αρχίζουμε να σκεφτόμαστε μετά από κάποιο σημείο χωρίς να χρειάζεται να μεταφράζουμε από τη μητρική μας γλώσσα. Θαρρώ, λοιπόν, πως οι Ulver πέτυχαν να ενώσουν τα μέρη του ηχητικού τους κολάζ  και να το μετατρέψουν σε παζλ, το οποίο αποτελείται από αναπόσπαστα κομμάτια για το συνολικό αποτέλεσμα!  Εδώ άλλοι παλεύουν να το πετύχουν με δικό τους υλικό και εκείνοι το πέτυχαν με «ξένο»! Ξέρετε πολλούς να το έχουν κάνει αυτό και μάλιστα σε full length κυκλοφορία;  Εγώ κανέναν…Εσείς;

Λευτέρης Τσουρέας

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Η αγαπημένη μου συναυλία (BLACK SABBATH, 25/6/2005, Rockwave Festival, Terra Vibe)

11 Ιουνίου, 2020 - 01:15 Θοδωρής Μηνιάτης

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας έχει γίνει τα τελευταία 20 και κάτι χρόνια, μεγαλύτερος πόλος έλξης πολύ σημαντικών συναυλιακών γεγονότων και συγκροτημάτων, σε όλα τα είδη μουσικής. Η λίστα μεγάλη και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (VENOM – Metal Invader Athens Open Air 06/09/1997, OAKA)

5 Ιουνίου, 2020 - 01:45 Θοδωρής Κλώνης

Είπαμε, η καραντίνα έχει κάνει τον Φράγκο να παραληρεί. Κληθηκαμε λοιπόν να γράψουμε λίγα πράγματα για την αγαπημένη μας συναυλία. Όχι την καλύτερη που έχουμε δει, την αγαπημένη μας.  Αν και για...

[περισσότερα]

Συναυλίες τη δεκαετία του '80 - Μια "διαφορετική" άποψη!!!

1 Ιουνίου, 2020 - 11:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

(Ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, γράφει ένα χιουμοριστικό κείμενο, σχετικά με το τι θα γινόταν με τις συναυλίες, αν υπήρχε κορονοϊός τη δεκαετία του ’80, στην Ελλάδα της «αλλαγής». Οποιαδήποτε...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (KATATONIA – The Bierkeller Manchester 06/05/2003)

1 Ιουνίου, 2020 - 10:30 Γιώργος Δρογγίτης

Είμαι φανατικός οπαδός των Σουηδών από τότε που άρχισα να μπαίνω στα άδυτα του μεταλλικού ήχου. Ένα και μόνο άκουσμα του “I break” πίσω το 1997, έφτανε για να τρέξω με το πενιχρό χαρτζιλίκι μου και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (CULT OF LUNA / SUN OF NOTHING / NATIONAL PORNOGRAFIK, Fuzz Club, 10/01/2009)

29 Μαίου, 2020 - 03:00 Νίκος Ζέρης

Δεν ήταν η πρώτη, ίσως να μην ήταν η καλύτερη, σίγουρα όμως ήταν η συναυλία-ορόσημο που με καθόρισε όσο καμία άλλη όλα αυτά τα χρόνια. Πριν από έντεκα σχεδόν χρόνια, σε μία όχι και τόσο διαφορετική...

[περισσότερα]