Οι αρπαχτές πλέον βγάζουν μάτια από μακριά

27 Ιανουαρίου, 2017 - 12:15

Έχουν περάσει μόλις λίγα λεπτά από την στιγμή που διάβασα την είδηση που αφορά την επαναηχογράφηση του θρυλικού album των W.A.S.P “Crimson idol” και σε συνέχεια των πρώτων ειρωνικών γέλιων που με έπιασαν, δεν μπόρεσα να μην αναρωτηθώ, τι στο κέρατο μπορεί να σκέφτονται ώρες ώρες οι αγαπημένοι μας μουσικοί.

Δεν μπορώ να μπω στο μυαλό και στην λογική του κύριου Blackie Lawless και δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να κάνω κάτι τέτοιο. Δεν μπορώ όμως να καταλάβω τι είναι αυτό που ωθεί τους καλλιτέχνες σε ενέργειες, που το μόνο πράγμα για το οποίο είναι ικανές είναι να βεβηλώνουν τα αριστουργήματά τους. Η ενέργεια αυτή στην περίπτωση των W.A.S.P., με το συγκρότημα να κουβαλάει ένα βαρύ και σεσημασμένο παρελθόν αρπαχτών, είναι πραγματικά αδιανόητη και ο βασικός λόγος για τον οποίο είμαι έξω φρενών με το παραπάνω εγχείρημα, που θα ακολουθηθεί από περιοδεία παρακαλώ, είναι ο απροκάλυπτος τρόπος με τον οποίο οι W.A.S.P. και ο Blackie Lawless πάνε να εκμεταλλευτούν την καψούρα των οπαδών τους βουτώντας μέσα στις τσέπες των ανθρώπων που στην ουσία τους λατρεύουν και τους γουστάρουν!

Δηλαδή ο μόνος τρόπος για να υπάρξει ζωή στον πλανήτη W.A.S.P. είναι με το πότε το συγκρότημα θα έχει επέτειο ίδρυσης ή αν έκλεισε 25 χρόνια το “Crimson idol”; Και πάμε ξανά με επανακυκλοφορίες και περιοδείες; Προσωπικά τα album “Dominator” και “Babylon” τα θεωρώ πολύ αξιοπρεπή album όπως και το “Golgotha” σε λιγότερο βαθμό όμως. Σαν οπαδός όμως των W.A.S.P. δεν έχω την απαίτηση να ξανακυκλοφορήσει το συγκρότημα ξανά έναν δίσκο σαν το “Crimson idol”. Το “Crimson idol” κυκλοφόρησε το 1992 και άφησε μία πολύ βαριά κληρονομιά δημιουργώντας ένα τεράστιο μουσικό στολίδι για όλες τις γενιές. Το ίδιο ισχύει για πάρα πολλά συγκροτήματα όπως οι IRON MAIDEN, οι METALLICA, οι JUDAS PRIEST και πολλοί άλλοι.

Βλέπω όμως τους JUDAS PRIEST, που παρά τα χρόνια που κουβαλούν στην πλάτη τους, να κυκλοφορούν εξαιρετικά album όπως το “Redeemer of souls” και τους ACCEPT με τα album “Blind rage”, “Blood of the nations” και “Stalingrad” που σε στέλνουν αδιάβαστο στην κυριολεξία με την φρεσκάδα που βγάζουν. Ακόμα και οι IRON MAIDEN, που με το “The final frontier” μπορεί να απογοήτευσαν αλλά με το “The book of souls” μας έκαναν ξανά να χαμογελάσουμε. Το ίδιο ισχύει και για τους METALLICA που με το “Hardwired...to self-destruct” κατάφεραν να κάνουν όλο τον κόσμο να ασχολείται για ακόμα μία φορά μαζί τους. Η προσπάθεια και μόνο των παραπάνω συγκροτημάτων να δημιουργήσουν κάτι νέο χωρίς να αντιγράφουν το μεγαλειώδες παρελθόν τους δείχνει σεβασμό αν μη τι άλλο. Τόσο απέναντι στους οπαδούς τους όσο και στους ίδιους τους εαυτούς τους. Σίγουρα θα υπάρχουν και κινήσεις marketing για να υπάρξει μεγαλύτερη εκμετάλλευση του εμπορικού προϊόντος που παράγουν τα συγκροτήματα αλλά έτσι λειτουργεί η μουσική βιομηχανία και είναι απολύτως λογικό. Κάπως πρέπει να βγάλουν χρήματα και τα συγκροτήματα αλλά και οι δισκογραφικές από τα μεγάλα αυτά brand names. 

Δεν δέχομαι όμως να γυρίζει ο οποιοσδήποτε και να ακουμπάει το πιο θρυλικό album που έχει γράψει ποτέ, όταν έχει δε την ευκαιρία να στηριχτεί στις νέες του δουλειές, ξεζουμίζοντάς το και ασελγώντας επάνω του για λίγα δολάρια ή ευρώ ακόμα. Στην περίπτωση ειδικά των W.A.S.P. που μας έχουν προσφέρει στιγμές ασέβειας όπως το φιάσκο των συναυλιών τους στην Ελλάδα το 2012, συναυλίες play back και καθυστερήσεις σχεδόν σε όλες τις εμφανίσεις τους στην χώρα μας, δεν μπορώ παρά μόνο να είμαι εκνευρισμένος αλλά και σίγουρος πως το συγκρότημα ακολουθεί την λογική στο να αρπάξει χρήμα από όπου μπορεί, τρώγοντας από το παρελθόν του και κοροϊδεύοντας κατάμουτρα τους οπαδούς του.

Όπως και στον αθλητισμό έτσι και στην μουσική, ο οπαδός επειδή είναι ένθερμος υποστηριχτής μία ομάδας ή ενός συγκροτήματος αντίστοιχα δεν σημαίνει πως είναι και ένα πρόβατο καθοδηγούμενο μέσα σε ένα κοπάδι που τρώει ότι του πετάξουν. Αλήθεια θυμάται ο Blackie τους στίχους του “Chainsaw Charlie”; Σημαίνουν κάτι γι’ αυτόν αυτήν την στιγμή; 
Ειλικρινά αμφιβάλλω. The machine is hungry...και ήρθε η ώρα για τάισμα..

Δημήτρης Μπούκης

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

Super Groups ή Σούπερ Σούπες;

10 Νοεμβρίου, 2017 - 18:15 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Ένα από τα πρώτα θέματα που διδάσκεται κανείς στην σχολή εφηρμοσμένης μεταλλικής τέχνης (I.S.O.H.M.A- implemented school of heavy metal Art) στο Ελσίνκι, είναι η έννοια, ιστορία και ανάγκη των Super...

[περισσότερα]

To rock or to rock?

24 Οκτωβρίου, 2017 - 01:15 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Τα τελευταία δύο χρόνια κάθε πρωί, ανοίγοντας τον υπολογιστή όταν ξεκινά η δουλειά, λογής-λογής αναρτήσεις κύρια στο  Facebook, νιώθω να παίζουν με την ηθική και την σοβαρότητα μου. Η έλευση...

[περισσότερα]

Πόσο "trendy" είναι οι μεταλλάδες;

21 Οκτωβρίου, 2017 - 02:15 Σάκης Φράγκος

Χρόνια τώρα, έχω υπάρξει πολέμιος της ρετρολαγνείας και του μεταλλοπατερισμού. Πάγια αρχή μου ότι η νέα γενιά οφείλει να ακούει τα παλιότερα πράγματα, αλλά να προσπαθεί –στο μέτρο του δυνατού- να...

[περισσότερα]

HELLO ME…MEET THE REAL ME: Η περίπτωση MANOWAR (2002-2017)

10 Οκτωβρίου, 2017 - 01:00 Σάκης Νίκας

Real Me: Ξεκινάει σε λίγο καιρό και η Farewell Tour των MANOWAR. Άντε να τελειώνει το καραγκιοζιλίκι... Me: Τι σε έπιασε πάλι; Αφού ξέρω ότι είσαι φανατικός οπαδός των MANOWAR! Real Me: Ναι, ρε...

[περισσότερα]

Αφιέρωμα στο hard rock/sleaze, μέρος δεύτερο - «Εφιάλτης στο δρόμο με τις τελειωμένες λακ μαλλιών ή όταν το sleaze επέστρεψε και δεν το πήρε κανείς είδηση»

2 Οκτωβρίου, 2017 - 02:30 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Είναι οκτώ του Απρίλη του 1994, όταν ο Vince Neil ξυπνά επειδή η ανοιχτή τηλεόραση τον ενοχλεί. Σπρώχνει την ξανθιά stripper που κοιμάται δίπλα του, να απομακρυνθεί κι ενώ χαϊδεύει την ασιάτισσα...

[περισσότερα]