Οι δεινόσαυροι στα χρόνια του heavy metal

14 Μαίου, 2017 - 02:00

Η είδηση ήταν απλή και περιεκτική: «Οι POSSESSED υπέγραψαν συμβόλαιο με τη Nuclear Blast». Αυτό ήταν. Με την ανακοίνωση της είδησης, ένα καμπανάκι χτύπησε μέσα μου και είπα ότι είναι μία πρώτης τάξης ευκαιρία να γράψω μερικές σκέψεις μου. Θα μπορούσα, βέβαια, να το είχα κάνει λίγο καιρό νωρίτερα, όταν η ίδια εταιρία, υπέγραψε συμβόλαιο με τους VENOM INC, που ουσιαστικά είναι οι VENOM χωρίς τον Cronos, αλλά με τον Tony Dolan που ήταν τραγουδιστής και μπασίστας την περίοδο του “Prime evil”. 

Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι: «Γιατί οι εταιρίες υπογράφουν συγκροτήματα του παρελθόντος κι όχι καινούργια ονόματα;» Πάμε να δούμε μερικά πράγματα από την αρχή: Οι μεγάλες ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρίες στο χώρο του hard rock και του heavy metal είναι πλέον μετρημένες στα δάχτυλα: Nuclear Blast, Century Media, Napalm, Frontiers, EarMusic (βάλτε τες σε οποιαδήποτε σειρά θέλετε) και ακολουθούν μερικές ακόμα, όπως η AFM, η Inside Out, η SPV, η Roadrunner (πάλαι ποτέ κραταιές εταιρίες οι δύο τελευταίες, με πολλά προβλήματα τα τελευταία χρόνια). Κοιτάξτε τις υπογραφές που έχουν κάνει σε καινούργια συγκροτήματα τα τελευταία χρόνια. Πάω στη Nuclear Blast και θυμάμαι ένα τριήμερο του πανικού, όπου είχε ανακοινώσει τους OPETH, IN FLAMES και PARADISE LOST. Τώρα είχαμε τους VENOM INC και τους POSSESSED, ενώ στο ενδιάμεσο είχαμε τους MEMORIAM (με πρώην μέλη των BOLT THROWER), τους NIGHT FLIGHT ORCHESTRA (με μέλη των SOILWORK, ARCH ENEMY κ.ο.κ.), ενώ βασικά προϊόντα στην προώθησή τους είναι οι νέοι δίσκοι των THE DOOMSDAY KINGDOM και AVATARIUM, αμφότερα side projects του Leif Edling των CANDLEMASS, ενώ βγαίνει και το νέο άλμπουμ των WEDNESDAY 13 (που έγιναν γνωστοί από τη Roadrunner λόγω της σχέσης τους με τους MURDERDOLLS κι εν τέλει με τους SLIPKNOT), των βετεράνων thrashers TANKARD, ενώ βγήκε και το νέο άλμπουμ των metalcore heroes SUICIDE SILENCE (με μεταγραφή). Τι δεν καταλαβαίνετε;

Θέλετε να πάμε στην Frontiers; Εκεί κι αν γίνεται πανικός: Όλα ή σχεδόν όλα τα σχήματα είναι είτε «δεινόσαυροι» που συνεχίζουν να δισκογραφούν, είτε projects με μέλη από γνωστά, αγαπημένα και μεγάλα συγκροτήματα του παρελθόντος. Ελάχιστα νέα σχήματα. Η earMusic; Βγάζει το νέο άλμπουμ των DEEP PURPLE, ανακοίνωσε τον Alice Cooper, βγάζει τους βετεράνους hard rockers THUNDER κ.ο.κ. Οι τελευταίες σημαντικές κυκλοφορίες της Century Media, αφορούν τους SANCTUARY, τους BODY COUNT που επέστρεψαν δισκογραφικά μετά από πολλά χρόνια, τους VALLENFYRE που στηρίζονται στο ότι στη σύνθεσή τους είναι βασικά μέλη των PARADISE LOST και MY DYING BRIDE, τους ARCH ENEMY (παλιό, κλασικό συγκρότημα της εταιρίας), τους ADRENALINE MOB που ουσιαστικά ξεκίνησαν ως supergroup, τους DREAM EVIL του διάσημου παραγωγού Fredrik Nordstrom, που αν αγοράσουν το CD τους, όσα γκρουπ θα ήθελαν να τους κάνει παραγωγή, θα ξεπουλούσαν… Να πω και τους FIRESPAWN με πρώην μέλη των ENTOMBED, UNLEASHED και NECROPHOBIC.

Καταλαβαίνω ότι είναι πολύ κουραστικό και δεν θα συνεχίσω… Που θέλω να καταλήξω λοιπόν; Οι εταιρίες λοιπόν, υπογράφουν συγκροτήματα που είναι πολύ πιο εύκολο να προωθήσουν, αφού ο κόσμος μπορεί να τα αναγνωρίσει πολύ πιο εύκολα. Είναι καθαρά θέμα marketing. Τι είναι πιο εύκολο να περάσεις στον κόσμο, ένα νέο γκρουπ που παίζει ΣΑΝ τους POSSESSED ή τους ίδιους τους POSSESSED; Ένα γκρουπ με νεαρά παιδιά που παίζει ΣΑΝ τους VENOM ή τους ίδιους τους VENOM INC; Ένα γκρουπ που παίζει ΣΑΝ τους CANDLEMASS ή ένα side project του ηγέτη των CANDLEMASS; Δεν είναι πολύ πιο εύκολο να κάνει κάποιος link στο γκρουπ όταν υπάρχουν μέλη από άλλα, γνωστότερα σχήματα που φέρνουν πολύ πιο εύκολα την αναγνωρισιμότητα; Δηλαδή οι VALLENFYRE, πιστεύετε ότι θα ξεκινούσαν από την ίδια αφετηρία, ακόμα κι αν είχαν τα ίδια ακριβώς τραγούδια, αν ήταν ένα γκρουπ από την Ελλάδα κι όχι το σχήμα με τα μέλη των PARADISE LOST και MY DYING BRIDE;

Αυτά τα σχήματα, οι εταιρίες είναι πολύ πιο εύκολο να τα πουλήσουν, να τα προωθήσουν στον κόσμο. Διότι ο ρόλος τους εξακολουθεί να είναι πολύ σημαντικός, ακόμη κι αν νομίζουν κάποιοι ότι έχουν «ξεθωριάσει». Ναι, δεν έχουν τον ρόλο που είχαν στο παρελθόν, αλλά μπορεί να μου πει κανείς, ποιο γκρουπ έχει γίνει πραγματικά μεγάλο, χωρίς να υπάρχει σοβαρή εταιρία από πίσω του; Δεν εννοώ να πουλάει 500-1000 αντίτυπα, αλλά να κάνει πραγματικό breakthrough. Και οι εταιρίες, πατάνε στα σίγουρα. Θυμάστε πόσα γκρουπ ανακάλυψε η Roadrunner; ANNIHILATOR, CRIMSON GLORY, DEICIDE, OBITUARY και τόσα άλλα… Η Noise; KREATOR, CELTIC FROST, HELLOWEEN, RUNNING WILD… (Για τη Metal Blade δεν έχω να πω κάτι, αφού από τη μία ανακάλυψε μία ολόκληρη γενιά συγκροτημάτων και τώρα παραπαίει με γ' κατηγορίας μπάντες). Τώρα ποιος μπαίνει στη διαδικασία να δημιουργήσει ένα καινούργιο μεγάλο συγκρότημα από το μηδέν; Αλήθεια, ποιο καινούργιο σχήμα, που να μην στηρίζεται σε κάποιο παρελθόν κάποιου μέλους ή κάποιων μελών του, έχει εμφανιστεί τα τελευταία δέκα χρόνια; Να σας πω εγώ: Οι GHOST, που στηρίζονται σε απίστευτα μεγάλο βαθμό στο image τους με τις μάσκες και στην μυστικιστική τους ατμόσφαιρα με τους αποκρυφιστικούς δίσκους. Να πω και τους SABATON, που στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στο «στρατιωτικό» image τους, που σε συνδυασμό με τα εκρηκτικά τους live, τους κάνει ένα συγκρότημα που μπορεί να «πουληθεί» πιο εύκολα στις μάζες. Ποιο άλλο σχήμα έχει αναδειχτεί τα τελευταία χρόνια κι έχει γίνει πραγματικά μεγάλο; Διότι και οι GHOST όταν πήγαν στην Spinefarm και οι SABATON όταν πήγαν στη Nuclear Blast, είχαν ήδη δημιουργήσει ένα όνομα σε μικρότερες εταιρίες, ώστε να τους πάρουν οι μεγαλύτερες και να τους εκτοξεύσουν. Δηλαδή κι εκεί, «μασημένη τροφή» πήραν, όπως πχ η Roadrunner που πήρε τους TRIVIUM από τη Lifeforce ή τους GOJIRA από τη Listenable. Ίσως μόνο οι VOLBEAT (που ξεκίνησαν από την ταπεινή Mascot, πριν πάνε στην πολυεθνική Universal), στηρίζονται σχεδόν σε απόλυτο βαθμό στη μουσική τους, που είναι εντελώς μοναδική όμως και πολύ λιγότερο στο rockabilly/metal image, ιδιαίτερα του τραγουδιστή τους Michael Poulsen.

Έχετε προσπαθήσει να απαριθμήσετε τα αναρίθμητα project των εταιριών, με μέλη συγκροτημάτων τους; Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που λέω, η Roadrunner που κάποια στιγμή πρέπει να είχε 5-6 σχήματα με μέλη των SLIPKNOT. Μα είναι ΠΟΛΥ πιο εύκολο να πλασάρεις ένα σχήμα, αν έχει μέσα τον Corey Taylor, για παράδειγμα, και φυσικά παίζει και καλή μουσική, παρά το δικό μου σχήμα, με πέντε παλικάρια από τη γειτονιά μου, που έχουμε τα ίδια τραγούδια. Από την άλλη, αυτό λέει αρκετά και για τη δυναμική των εταιριών, που τους είναι πολύ δύσκολο πλέον να προωθήσουν κάτι εντελώς καινούργιο, όπως είχε γίνει με αυτήν την απίστευτη καμπάνια της Nuclear Blast με τους HAMMERFALL στο “Glory to the brave”, ας πούμε. Δεν βοηθάει το γεγονός και ότι ο Τύπος δεν είναι τόσο δυνατός όσο παλιά, αλλά και το MTV με τα υπόλοιπα παραδοσιακά μέσα. Ο αριθμός των νέων γκρουπ είναι ασύλληπτος, το YouTube και το Spotify, βρίθουν επιλογών να ακούσει κάποιος ένα καινούργιο σχήμα και αναπόφευκτα, αυτός που ξεχωρίζει, είναι αυτός που το όνομά του σου ξυπνά αναμνήσεις, σου είναι οικείο ή γνωρίζεις κάποια μέλη του. Η δομή πολλών εταιριών βέβαια, δεν βοηθάει σ’ αυτό, διότι αρκετές κραταιές εταιρίες, έχουν καταντήσει να υπογράφουν όποια σχήματα τους προσφέρουν ένα διόλου ευκαταφρόνητο χρηματικό ποσό για να τους κυκλοφορήσουν τη δουλειά τους, ανεξάρτητα από το αν αξίζει ή όχι. Οι δε μεγάλες εταιρίες, προτιμούν να αφήνουν τις μικρότερες να ανακαλύπτουν τα σχήματα κι εκείνοι να τα υπογράφουν μόλις δουν ότι υπάρχει κάποια δυναμική στο fan base. Αλλά εκεί φαίνεται και η δύναμη των μεγάλων εταιριών, αφού μπορούν στην κυριολεξία να απογειώσουν ένα σχήμα που δείχνει ότι έχει δυνατότητες. Ακόμα και τώρα.

Δεν είμαι από αυτούς που υποστηρίζουν ότι δεν αξίζουν τα «γέρικα» συγκροτήματα, λέγοντας εκ προοιμίου ότι δεν αξίζουν και πρέπει να δοθεί τόπος στα νιάτα. Σε καμία περίπτωση. Αυτό που λέω όμως, είναι ότι με αυτήν την τακτική του εύκολου χρήματος των δισκογραφικών εταιριών, θα φτάσουμε σύντομα, σε κάποιο σημείο που θα υπάρχουν συγκροτήματα δύο ταχυτήτων. Είτε Champion’s League, είτε Γ’ κατηγορία. Γιατί τα μικρότερα συγκροτήματα, δύσκολα θα αντέξουν αυτόν τον ανταγωνισμό με τα side projects και τους «δεινόσαυρους» και θα το γυρίσουν στον ερασιτεχνισμό, όσο μονοπωλούν τα συγκροτήματα με ιστορία είκοσι ετών και βάλε. Θα οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε μία heavy metal σκηνή, όπου όταν θα αποχωρήσουν τα μεγάλα συγκροτήματα που μεγαλούργησαν στα 80’s και παλιότερα, όχι απλά δεν θα υπάρχει αντίστοιχη διάδοχη κατάσταση, αλλά η απόσταση θα έχει μεγαλώσει ακόμα περισσότερο απ’ ότι τώρα. Διότι δεν μπορείς από τη μία στιγμή στην άλλη, να βάλεις τον –συμπαθή κατά τ’ άλλα- Παναιτωλικό τα παίξει στο Champion’s League, ούτε καν στο Europa League, μόνο και μόνο επειδή δεν θα υπάρχουν οι ομάδες του ΠΟΚ, ο ΠΑΟΚ, ο Πανιώνιος και ο Άρης (να τους βάλω όλους μέσα, να μην ακούσω ποδοσφαιρικά μπινελίκια!!!). 

Το μπαλάκι πέφτει στις μικρότερες εταιρίες, που πρέπει να ανακαλύψουν τους νέους VOLBEAT, GOJIRA, TRIVIUM, GHOST, ώστε κάποια στιγμή να τους δοθεί η ευκαιρία να πάνε σε μία μεγαλύτερη εταιρία και να λάβουν την προώθηση που τους αξίζει. Από την άλλη όμως και οι μεγάλες εταιρίες, πρέπει να δώσουν ευκαιρίες στα μικρότερα σχήματα και να δουν λίγο πιο μακριά από τη μύτη τους και το βραχυπρόθεσμο κέρδος που τους προσφέρει η υπογραφή ενός γκρουπ με λίγα χρόνια καριέρας μπροστά του μέχρι τη συνταξιοδότηση. 

Εννοείται ότι θα ακούσω τους νέους δίσκους των POSSESSED και των VENOM INC, αλλά θα προσπαθήσω να «ανακαλύψω» και τους νέους POSSESSED και VENOM. Μόνο αυτό θα σώσει τη μουσική. Όχι μόνο το heavy metal, αλλά τη μουσική γενικότερα…
Σάκης Φράγκος

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Shine On . . .”Sabbath” Diamonds

6 Φεβρουαρίου, 2017 - 12:30 Θάνος Κολοκυθάς

Στις 20/1/2017 βρέθηκα στο Δουβλίνο στην “3 Arena” για να παρακολουθήσω για δεύτερη φορά φέτος τους πολυαγαπημένους BLACK SABBATH με support τους εξαιρετικότατους RIVAL SONS, στα πλαίσια της “The End...

[περισσότερα]

SODOM: Το προσωπικό μου αγαπημένο playlist

3 Φεβρουαρίου, 2017 - 17:00 Σάκης Φράγκος

Επαγγελματικές υποχρεώσεις δεν μου επιτρέπουν να είμαι παρών στη συναυλία των SODOM, το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου, οπότε είπα να φτιάξε ένα ιδανικό playlist για τα προσωπικά μου γούστα, καθαρά, στο...

[περισσότερα]

Καζαμίας 2017 - Εφιάλτης στο δρόμο με τις σκέψεις και αποφθέγματα του Στέλ αλ Μπασμπαγιάν (Μέρος 1ο)

30 Ιανουαρίου, 2017 - 11:30 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Ακόμη μια χρονιά, ο μεγάλος Προφήτης και το Θείο Πνεύμα μεταξύ γαλοπούλας και μελομακάρονου, δείχνουν το δρόμο της σοφίας τους, στον πιστό Σαμάνο της μεταλλικής πίστης, μόνο γνήσιο προφήτη των λόγων...

[περισσότερα]

Οι αρπαχτές πλέον βγάζουν μάτια από μακριά

27 Ιανουαρίου, 2017 - 12:15 Δημήτρης Μπούκης

Έχουν περάσει μόλις λίγα λεπτά από την στιγμή που διάβασα την είδηση που αφορά την επαναηχογράφηση του θρυλικού album των W.A.S.P “Crimson idol” και σε συνέχεια των πρώτων ειρωνικών γέλιων που με...

[περισσότερα]

Ανασκόπηση AthensCon

11 Ιανουαρίου, 2017 - 14:45 Δημήτρης Μπούκης

Πριν μας αποχαιρετήσει ένας ακόμα δύσκολος και επίπονος χρόνος, φρόντισε να μας αποζημιώσει στις αρχές του τελευταίου του μήνα με ένα συνέδριο που μετράει μόλις τον δεύτερο χρόνο λειτουργίας του. Το...

[περισσότερα]