Τα "αγαπημένα" είναι αλώβητα στην κρίση;

20 Μαρτίου, 2012 - 10:00

  agapimena arthro 1 Γίνεται συχνά λόγος για τη σταθερή προσέλευση του κόσμου στα λεγόμενα «αγαπημένα» του ελληνικού κοινού και όχι σε σχήματα που έρχονται σπάνια από τα μέρη μας. Αυτό το φαινόμενο συνέβαινε ανέκαθεν, οδηγώντας τους διοργανωτές και τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση σκληρή μουσική σε αντίστοιχες «ασφαλείς» κινήσεις. Και  αυτό συμβαίνει, γιατί οι πιο παθιασμένοι και «ρομαντικοί» θέλουν να αντιμετωπίζουν τα πράγματα μόνο από την καλλιτεχνική τους άποψη. Μήπως δεν είναι μόνο έτσι τα πράγματα;

   Καταρχήν πρέπει κάποτε να αποσαφηνίσουμε τι σημαίνει «αγαπημένο» του ελληνικού κοινού και να το θέσουμε στην ορθή του διάσταση σήμερα.  Παλιά ήταν τα σχήματα, τα οποία όταν κυκλοφορούσαν νέο δίσκο απασχολούσαν το εγχώριο κοινό σε μεγάλο βαθμό. Κι αυτό ήταν γεγονός, γιατί η προσέλευση του κοινού στις συναυλίες ήταν μαζική και μάλιστα καθολική. Γιατί δε συμβαίνει πλέον;

 

agapimena arthro 4   Οι συναυλίες που διοργανώνονταν μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 90 ήταν πολύ λίγες, συγκριτικά με την έκρηξη που παρατηρήθηκε από τα late 90s και γιγαντώθηκε στην εποχή του ευρώ. Οι fans του σκληρού ήχου πήγαιναν και στους Running Wild και στους Sodom και στους Annihilator στο μοναδικό κλειστό χώρο μιας πόλης 4 εκατομμυρίων. Μια συναυλία στο Ρόδον δεν ήταν η σφυγμομέτρηση του αν ένα συγκρότημα είναι αγαπημένο του ελληνικού κοινού, αλλά μια «μάζωξη» των fans αυτής της μουσικής.

  Ήταν η εποχή που μαζεύονταν στις στάσεις των λεωφορείων από όλη την Αθήνα για να κατέβουν στην οδό Μάρνης ακόμα και ώρες πριν τη συναυλία. Και γινόταν αυτό συνεχώς σε όλες τις συναυλίες, μέχρι που οι συναυλίες αυξήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας. Το αποτέλεσμα προφανές: Το κοινό είχε να επιλέξει ποιες συναυλίες θα παρακολουθήσει και άρχισε σιγά σιγά να κατακερματίζεται. Ήταν και η εποχή που το ακραίο metal ήταν δημοφιλές αλλά και κατακερματισμένο σε υποείδη και τάσεις με ανάλογο τρόπο όπως και ο «κλασικός» ήχος. Έτσι το Ρόδον για πρώτη φορά ήταν μισογεμάτο σε συναυλίες νέων σχημάτων που δεν είχαν ξαναπατήσει το πόδι τους στη χώρα μας. Κάπου εκεί ξεκίνησε η συζήτηση, που συνεχίζει να απασχολεί όλους τους εμπλεκόμενους. Μπορούμε να υποστηρίξουμε συναυλίες σχημάτων, τα οποία δεν έχουν ξαναέρθει για live;

   Δυστυχώς τόσο το ελληνικό κοινό δείχνει από τα late 90s να έχει χάσει πλήρως τα αντανακλαστικά του, ακόμα κι όταν ένα συγκρότημα είναι στα «ντουζένια» του. Θαρρώ πως πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από τους Nevermore δεν υπάρχει! Στην πρώτη τους εμφάνιση απαξιώθηκαν από τους «οπαδούς» των Iced Earth και στη δεύτερη δεν κατάφεραν να γεμίσουν το Ρόδον, αν και το “Dreaming neon black” ήταν συγκλονιστικό! Αναπόφευκτα το ασφαλές συμπέρασμα εκείνης της εποχής ήταν ότι οι Αμερικανοί δεν ήταν αυτό που λέμε «αγαπημένο» του ελληνικού κοινού! Και ω του θαύματος μαζί με τους Annihilator κάνουν sold out δύο συνεχόμενες βραδιές στο Ρόδον δυο χρόνια μετά για το επόμενο album τους! Και με αυτόν τον παράξενο τρόπο «χτίστηκε» από το 2001 η φήμη του γεγονότος ότι οι Nevermore είναι «αγαπημένοι» του ελληνικού κοινού. Έτσι όποιος επέλεγε να τους φέρει για συναυλία, είχε εξασφαλισμένο κέρδος λόγω σίγουρης προσέλευσης.

  agapimena arthro 2 Αφού αυξήθηκαν οι συναυλίες στο μοναδικό συναυλιακό χώρο της Αθήνας, άρχισαν δειλά δειλά να γίνονται συναυλίες σε μικρότερους χώρους. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το Woodstock στο Περιστέρι, το οποίο φιλοξένησε τους Mayhem, τους Marduk και την πρώτη συναυλία επανένωσης των Destruction; H προσέλευση του κόσμου ήταν τόσο μικρή, που σίγουρα δε θα μπορούσε να δικαιολογήσει την επιλογή ενός χώρου χωρητικότητας 1500 ατόμων σαν το Ρόδον. Έτσι άρχισαν να έρχονται συγκροτήματα να παίζουν σε χώρους 200-300 ατόμων και το ΑΝ club έγινε σταθερός χώρος για τη φιλοξενία underground σχημάτων – υπήρχε αλλιώς περίπτωση να δούμε τους Behemoth το 1999; Οι συναυλίες αυτές σίγουρα δε δημιούργησαν αυτό που λέμε «αγαπημένα» σχήματα, αλλά προσδιόρισαν το τι είναι και το τι δεν είναι «αγαπημένο» του ελληνικού κοινού. Εκείνη τη βραδιά οι Πολωνοί είχαν μόλις 60-70 άτομα ως κοινό, απογοητεύοντάς τους. Αφού έγιναν μεγαλύτερο σχήμα στην πορεία του χρόνου, ήταν επόμενο να γεμίσουν το ΑΝ club 10 χρόνια μετά! Όμως και πάλι οι διοργανωτές δεν επέλεξαν έναν πιο μεγάλο χώρο σαν το Gagarin, για να τους φιλοξενήσει. Γιατί;

   agapimena arthro 3 Τα «αγαπημένα» σχήματα εδώ και πολλά χρόνια έχουν πάψει να χτίζονται στη χώρα μας, γιατί ο κόσμος ακούει συγκεκριμένα συγκροτήματα και όχι γενικότερα τον ήχο, που πρεσβεύουν. Όσοι διοργανωτές έκαναν τη λογική κίνηση να μετακινήσουν ένα σχήμα σε πιο μεγάλο χώρο, είδαν ότι το κοινό που επιλέγει συνειδητά να δει ένα σχήμα είναι πολύ συγκεκριμένο και δεν αυξάνεται σε τέτοιο βαθμό, ώστε να δικαιολογήσει ισχυρισμούς του τύπου «δε θέλω να τους δω σε μικρό χώρο, γιατί δε θα έχουν καλό ήχο και δε θα βλέπω τη σκηνή». Δεν έπεφτε καρφίτσα στο ΑΝ όταν οι Mayhem εμφανίζονταν για πρώτη φορά με τον Attila το 2005. Όταν ξανάρθαν με νέο album, ανάλογος κόσμος σε αριθμό άφησε μισογεμάτο το Gagarin, δίνοντας έρεισμα σε όσους πιστεύουν ότι κάθε σχήμα έχει πολύ συγκεκριμένο κόσμο που θα επιλέξει να το δει live. Και στην εποχή της ευδαιμονίας με την πληθώρα των συναυλιών, που επιστράτευσαν μέχρι και το Rodeo ως συναυλιακό χώρο, ήταν σαφές πως ο κόσμος επέλεγε βάσει προσωπικού γούστου και δευτερευόντως περιέργειας. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η συνεχής προσέλευση στις συναυλίες σχημάτων σαν τους Anathema, που καλλιτεχνικά βρίσκονται σε παρακμή εδώ και πολλά χρόνια, αλλά καταφέρνουν σε ελάχιστες χώρες γεμίζουν συναυλιακούς χώρους με τέτοια χωρητικότητα. Και μία από αυτές είναι και η Ελλάδα, στην οποία έχτισαν σχέσεις εμπιστοσύνης. Πώς το κατάφεραν;

    Όλοι μα όλοι αναρωτιούνται γιατί όταν έρχονται οι W.A.S.P. τα τελευταία χρόνια, γίνεται χαμός; Η απάντηση απλή: Ο κόσμος περνάει καλά! Το κύριο κριτήριο για να ξαναπάει κάποιος σε μια συναυλία ενός σχήματος που έχει δει στο παρελθόν δεν είναι ο νέος δίσκος τους. Είναι η αίσθηση που κουβαλά από την προηγούμενη τους εμφάνιση και τους ωθεί να την ξαναβιώσουν. Είναι κακό αυτό; Φυσικά και όχι! Απλώς οφείλουμε να το αναδείξουμε, για να ξεκαθαρίσουμε όλες τις πτυχές που οδηγούν τους διοργανωτές και όλους τους εμπλεκόμενους σε «ασφαλείς» επιλογές. Γιατί υπάρχει μια παράμετρος, την οποία οι «ρομαντικοί» ξεχνάνε: Η διοργάνωση μιας συναυλίας έχει κόστος και καλύπτεται αποκλειστικά από εισιτήρια, γιατί αυτή η μουσική δεν έχει χορηγίες, που λειτουργούν ως δίχτυ ασφαλείας. Δεν μπορεί να γίνει μια συναυλία όταν εκ προοιμίου θα «μπει μέσα». Και όταν μπει θα πρέπει να αντιληφθούμε τους λόγους.

 agapimena arthro 5  Με τη λογική της περιέργειας κάποιος δε θα πάει να δει για 3η και 4η φορά τους Opeth ή τους Kreator ή τους Iced Earth. Είναι η λογική του «να δω και τους Gehenna που έρχονται για πρώτη φορά στη χώρα μας». Αυτή η λογική πλέον έχει εξαλειφθεί πλήρως και δεν τροφοδοτεί τις «μικρές» συναυλίες, γι’αυτό και βλέπετε σιγά σιγά να εξαφανίζονται από το πρόγραμμα. Και αντίστοιχα βλέπουμε να ξανάρχονται σχήματα σαν τους Amon Amarth και αυτοί οι «περίεργοι» γκρινιάζουν ότι βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια. Έχουν δίκιο;

   Όσο κι αν έχουν, πλέον οφείλουμε όλοι να σεβαστούμε ότι ο κόσμος όταν βγαίνει ένα βράδυ και πάει σε μια συναυλία θέλει να περάσει καλά. Αυτή η ανάγκη να διασκεδάσει τους οδηγεί σε «ασφαλείς» επιλογές και καλά κάνει, αφου έτσι κι αλλιώς έτσι λειτουργούσε και πριν την κρίση. Δε γίνεται μέσα σε αυτή την κρίση να επιλέξεις κάτι που ίσως να αποδειχτεί «μάπα το καρπούζι» και να λες από μέσα σου «καλύτερα να ξαναπήγαινα να δω για πολλοστή φορά τους Paradise Lost που με κάνουν και περνάω καλά με τα τραγούδια τους». Η συρρίκνωση του εύρους των ονομάτων που θα έρχονται για εμφανίσεις μάλλον θα μεγαλώνει όσο η κρίση θα βαθαίνει στην πατρίδα μας...

   Είναι εποχή που η ψυχαγωγία ως αντίληψη για την επιλογή μιας συναυλίας μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, κάτι που πάντοτε ίσχυε, απλώς πλέον αγγίζει και τους "περίεργους" που στήριζαν τις συναυλίες όσων δεν είναι στη λίστα των "αγαπημένων". Όλοι θέλουν όταν πάνε σε μια συναυλία να περάσουν καλά και τα χρήματα είναι πλέον ελάχιστα για να πάει κάποιος σε, περισσότερες από μια, συναυλίες. Ο σεβασμός σε αυτό το γεγονός ακυρώνει οποιονδήποτε προβαίνει σε κριτική για τις επιλογές του κοινού, οι οποίες είναι συγκεκριμένες. Πλέον από όλες τις πλευρές η ψυχολογία του κόσμου είναι συνυφασμένη με την κατάσταση και αναδεικνύει τα βαθύτερα αίτια, για τα οποία πληρώνουμε την αμαρτία του να μη βλέπουμε σχήματα στα «πάνω» τους την εποχή που μπορούσαμε και δε θέλαμε. Αυτό το γεγονός ακυρώνει οποιαδήποτε πρόθεση μπορεί να γίνει ως πρόταση από τους διοργανωτές για κάτι που είναι «μεγάλο» εκεί έξω και προτιμάμε να αναλωνόμαστε στο να βλέπουμε κάθε χρόνο τους ίδιους και τους ίδιους, όσο καλοί κι αν είναι στα live τους. Σ’αυτά τα βαθύτερα αίτια κρύβονται και οι παθογένειες μιας μουσικής, την οποία σίγουρα όλοι αγαπάμε, αλλά ελάχιστοι υπηρετούν με αυταπάρνηση τη σκηνή της στη χώρα μας και ακόμα πιο λίγοι την αντιμετωπίζουν συνολικά και έξω από στρατόπεδα.

Λευτέρης Τσουρέας

agapimena arthro big

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Η αγαπημένη μου συναυλία (BLACK SABBATH, 25/6/2005, Rockwave Festival, Terra Vibe)

11 Ιουνίου, 2020 - 01:15 Θοδωρής Μηνιάτης

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας έχει γίνει τα τελευταία 20 και κάτι χρόνια, μεγαλύτερος πόλος έλξης πολύ σημαντικών συναυλιακών γεγονότων και συγκροτημάτων, σε όλα τα είδη μουσικής. Η λίστα μεγάλη και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (VENOM – Metal Invader Athens Open Air 06/09/1997, OAKA)

5 Ιουνίου, 2020 - 01:45 Θοδωρής Κλώνης

Είπαμε, η καραντίνα έχει κάνει τον Φράγκο να παραληρεί. Κληθηκαμε λοιπόν να γράψουμε λίγα πράγματα για την αγαπημένη μας συναυλία. Όχι την καλύτερη που έχουμε δει, την αγαπημένη μας.  Αν και για...

[περισσότερα]

Συναυλίες τη δεκαετία του '80 - Μια "διαφορετική" άποψη!!!

1 Ιουνίου, 2020 - 11:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

(Ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, γράφει ένα χιουμοριστικό κείμενο, σχετικά με το τι θα γινόταν με τις συναυλίες, αν υπήρχε κορονοϊός τη δεκαετία του ’80, στην Ελλάδα της «αλλαγής». Οποιαδήποτε...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (KATATONIA – The Bierkeller Manchester 06/05/2003)

1 Ιουνίου, 2020 - 10:30 Γιώργος Δρογγίτης

Είμαι φανατικός οπαδός των Σουηδών από τότε που άρχισα να μπαίνω στα άδυτα του μεταλλικού ήχου. Ένα και μόνο άκουσμα του “I break” πίσω το 1997, έφτανε για να τρέξω με το πενιχρό χαρτζιλίκι μου και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (CULT OF LUNA / SUN OF NOTHING / NATIONAL PORNOGRAFIK, Fuzz Club, 10/01/2009)

29 Μαίου, 2020 - 03:00 Νίκος Ζέρης

Δεν ήταν η πρώτη, ίσως να μην ήταν η καλύτερη, σίγουρα όμως ήταν η συναυλία-ορόσημο που με καθόρισε όσο καμία άλλη όλα αυτά τα χρόνια. Πριν από έντεκα σχεδόν χρόνια, σε μία όχι και τόσο διαφορετική...

[περισσότερα]