Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν - Το rock του μέλλοντός μας, χειρότερο απ’ αυτό του παρελθόντος μας

7 Ιουνίου, 2018 - 16:00

Διαβάζοντας το άρθρο του φίλου Γιάννη Παπαευθυμίου σχετικά με "το rock του μέλλοντός μας", αναρωτήθηκα κάποια πράγματα, που τα τελευταία χρόνια είναι κοινός τόπος σε συζητήσεις με μουσικόφιλους κάθε ηλικίας και επαγγέλματος. Υπάρχει ενεργή νέα σκηνή και ζούμε για νέους ήχους ή στην πραγματικότητα είμαστε στην λογική, του αέναου κύκλου της επανάληψης, της ανά καιρούς επανεφεύρεσης των ίδιων ήχων, με άλλη συσκευασία;

Μιλώντας μ’ έναν φίλο, γιατρό ογκολόγο σε μεγάλο Κρατικό νοσοκομείο των Βορείων προαστίων, συζητούσαμε για τα μεγάλα ονόματα αυτή τη στιγμή στη Μ. Βρετανία. Αυτόματα ανάφερα τους TEMPERANCE MOVEMENT, BLACK STONE CHERRY, BLACKBERRY SMOKE… σε «αντιπαράθεση» με τους JUDAS PRIEST, μία από τις καλύτερες νέες κυκλοφορίες, από ένα σχήμα που φτάνει πλέον τα 50 χρόνια του. Η συζήτηση είναι ουσιαστικά για το αν υπάρχει κάτι καινούργιο να ακούσουμε, όταν όλα τα πράγμα έχουν παιχτεί και ειπωθεί. Όσο η συζήτηση προχωρούσε, ανακαλύψαμε από κοινού, ότι τα πάντα ήταν γύρω από το usb stick που του είχα δώσει, ότι οι προτάσεις μας εξετάζονταν ανάλογα με το τί θα βρούμε στο YouTube και τελικά το μέσο καθορίζει τις επιλογές μας περισσότερο από το αντικείμενο, το οποίο παρουσιάζει το μέσο. Κοινώς τα κανάλια της μουσικής έχουν αλλάξει και ανάλογα έχει αναδιαμορφωθεί το κοινό, οι προτιμήσεις και οι απαιτήσεις του.

Η σκέψη προϋποθέτει κατανάλωση ενός καλού malt whiskey, σπανίως επώνυμης μεταλλικής μπίρας και αποτελεί μια αναδρομή στην ιστορία της μουσικής ως είδους διασκέδασης, ψυχαγωγίας. Τα πάντα έχουν να κάνουν με την στιγμή που η μουσική καταγράφεται σε κάποια μορφή, κάποιο είδος που μπορεί να αναπαραχθεί από και για το ευρύτερο κοινό. Η ύπαρξη των πρώτων γραμμοφώνων και των αντίστοιχων ηχογραφήσεων τον 19ο αιώνα, είναι εξίσου σημαντική για το ανθρώπινο είδος με την ανακάλυψη της τυπογραφίας από τον Γουτεμβέργιο. Η μουσική γίνεται πλέον σε συγκεκριμένες φόρμες και από συγκεκριμένους καλλιτέχνες, κτήμα των πολλών και η λογική του είτε σε πανηγύρι για τους πολλούς, είτε σε θέατρα, όπερες για τους λίγους, αλλάζει. Με τη βοήθεια των νέων μέσων αναπαραγωγής και καταγραφής, δημιουργείται μια νέα τάξη φιλόμουσων ανάλογη της εμπορικής αστικής, που έδωσε την μετάβαση από τον Μεσαίωνα στην Ευρώπη της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού. Ο μουσικόφιλος αρχίζει και έχει πρόσβαση σε ποικιλία έργων, ενώ ταυτόχρονα αρχίζει να αναπτύσσεται η μουσική δημοσιογραφία και τα συναφή επαγγέλματα, μουσικοί παραγωγοί/προαγωγοί, μάνατζερς, ηχολήπτες και το όλο κύκλωμα της ζωντανής εμφάνισης, που εξαρτάται από το αντίστοιχο δισκογραφικό. 

Το δεύτερο μεγάλο βήμα στην εξέλιξη της μουσικής, στη διάδοση της, είναι οι τηλεπικοινωνίες, στις αρχές του 20ου αιώνα που μέσα από το ραδιόφωνο αρχικά και μετέπειτα την τηλεόραση, ενίσχυσαν την προβολή της μουσικής, του καλλιτέχνη και κατά συνέπεια την πώληση του μέσου, του δίσκου, (72 στροφές στην αρχή - 45 και 33 αργότερα). Η πρώτη γενιά μουσικόφιλων, χάρη στο ραδιόφωνο και το γραμμόφωνο, μαζί με τα μαγαζιά με ζωντανή κύρια χορευτική (Swing, jazz, ragtime, blues, Big bands) μουσική και τα κινηματογραφικά musical ήταν εδώ. (Στην δική μας μουσική παράδοση, εδώ θα τοποθετηθούν τα ρεμπέτικα και το ελαφρύ λαϊκό τραγούδι και η οπερέτα, από Αττίκ έως Βέμπο). 

Οι 33 στροφές θα έλθουν αργότερα, και τα Long play (LPs) θα κατακτήσουν τη σκηνή χάρη στους BEATLES και την Βρετανική σκηνή των 60’s. Πλέον εικόνα και ήχος, από τον Έλβις και τα boy bands των 60’s και μετά, γίνονται αναπόσπαστο κομμάτι της προώθησης. Ταυτόχρονα η κασέτα, με το χαμηλότερο κόστος και την ανθεκτικότητα, αλλά και την εύκολη μεταφορά της, κάνει την μουσική ακόμα πιο προσβάσιμη, από την οκτακάναλη στα 60’s, στην πλέον «εξελιγμένη» του χρωμίου στα 80’s. Η δεύτερη γενιά μουσικόφιλων με στοιχεία συλλέκτη είτε λόγω μόδας, (45αρια), είτε λόγω αγάπης σε ιδιώματα (45αρια και 33αρια και κασέτες), έχει δημιουργηθεί. Η φλόγα έχει ξεκινήσει να καίει σε παρέες, γύρω από τζουκ μποξ, στις εκπομπές της Αμερικάνικης βάσης, τους πειρατικούς σταθμούς, στα κυριακάτικα live σε κινηματογράφους, στο δισκάδικο της γειτονιάς που αντέγραφε άλμπουμ και το χαρτζιλίκι για δίσκους εισαγωγής και ανταλλαγές κασετών. Τα 60’s-70’s κυριαρχούνται από το μαύρο βινύλιο και την κασέτα, μαζί με την ασπρόμαυρη τηλεόραση.

Πλέον οι συναυλίες και το ραδιόφωνο και από τη δεκαετία του ‘80 και η τηλεόραση, δημιουργούν σχήματα, αναδεικνύουν καλλιτέχνες και οδηγούν σε πωλήσεις άλμπουμ. Αλλά δημιουργούν την τρίτη γενιά μουσικόφιλων που συσπειρώνονται γύρω από το μέσο την κασέτα και το δίσκο βινυλίου, που αποκτά ευρύτερη διάδοση, με την άνοδο του βιοτικού επιπέδου και την πτώση των τιμών στα στερεοφωνικά. Ταυτόχρονα το βίντεο φέρνει τους μουσικούς σε επανάληψη στο σπίτι, στο σαλόνι του κάθε Έλληνα και οι βιντεοκασέτες του Happening, με δανεισμό, είναι φθαρμένες στο σημείο των solo, για να μπορέσει ο επίδοξος νέος κιθαρίστας να μάθει τα ακόρντα και τους δακτυλισμούς... Όμως η βιομηχανία είναι άπληστη και η Philips με την περιοδεία των DIRE STRAITS για το CD (πέρασε και από το Σ.Ε.Φ), άθελά της πιέζει την σκανδάλη για τον πρώτο πυροβολισμό στο άμοιρο, άβουλο θύμα που λέγεται μουσικός. Φθηνότερα, με μεγαλύτερη χωρητικότητα, άφθαρτα(?), διαφημίστηκαν ως ηχητικά ανώτερα του βινυλίου και τα πρώτα χρόνια έπεισαν. Κυκλοφόρησαν σε εκδόσεις με λειψά τραγούδια, μισά booklets και στο τέλος λόγω όγκου και ανθεκτικότητας έστειλαν το βινύλιο στην αγκαλιά της θεάς λήθης. Όμως, το CD recorder, ήταν πλέον ο φόβος και τρόμος, γιατί το ίδιο προϊόν γίνονταν αντίγραφο, από μια γενιά που έβλεπε τις νέες κυκλοφορίες να πολλαπλασιάζονται και ταυτόχρονα τα κόστη να παραμένουν υψηλά για να αποκτήσει την πολύ περισσότερη νέα μουσική, περισσότερη σε κυκλοφορίες και χρονικές διάρκειες. Ακόμα και τότε όμως η παρέα που θα ακούσει το νέο άλμπουμ, θα μαλώσει, θα ψάξει τα επιπλέον τραγούδια στη γιαπωνέζικη έκδοση και θα αποθεώσει το νέο καλλιτέχνη ή θα στηλιτεύσει τον τεμπέλη πάλι, ήταν εκεί στο δισκάδικο και στη συναυλία.

Ο πυροβολισμός που έβαλε τέλος στο όνειρο, του κάθε νέου μουσικού και στο συνταξιοδοτικό πρόγραμμα του παλιού ήρθε με την ψηφιακή μορφή. Την άνοδο της τεχνολογίας, τους προσωπικούς υπολογιστές και σύντομα το διαδίκτυο. Τα αρχεία άρχισαν να κάνουν βόλτες ελαφρά και συμπιεσμένα μέσα από τα Home CD recorders αρχικά και σύντομα, το Napster, το e-mule και αργότερα τα torrent. Οι πωλήσεις δεν μπορούσαν να συγκρατηθούν, γιατί απλά ο κόσμος έβρισκε δωρεάν το προϊόν, που πλέον δύσκολα κάλυπτε από τις πωλήσεις του το κόστος ηχογράφησης, ενώ οι παλαιές ηχογραφήσεις είχαν πουληθεί στους μουσικόφιλους (σε ροκ, τζακ και ποπ σκηνή τουλάχιστον) όπως εγώ, με τη μορφή βινυλίου, CD, ειδικών εκδόσεων κτλπ ως και τέσσερις, πέντε φορές, μέχρι όλα να ευτελιστούν. Όπως όταν οι εταιρίες έπρεπε να δείξουν κέρδος και σκότωσαν στη κυριολεξία τα αποθέματα των αποθηκών. Μέσα σε ένα εξάμηνο, η αρχική τιμή του CD πέφτει και 50% σε συγκεκριμένες αγορές και μουσικά είδη και με την ισοτιμία του δολαρίου μετά το 2005 άξιζε να αγοράζεις μεταχειρισμένα από τις Η.Π.Α. 

Ο μουσικός όμως ζει από τα δικαιώματα αυτά (των πωλήσεων, τα συνθετικά) και πλέον το βασικό είδος που πουλούσε το CD και λιγότερο το βινύλιο, είχε γίνει ελεύθερα προσβάσιμο ηλεκτρονικά στους πάντες. Δημιουργήθηκε μια γενιά μουσικόφιλων, η τέταρτη (το τέταρτο Ράιχ) μετά το 2000 που το να αγοράσει κάτι σε πραγματική μορφή, να διαβάσει στίχους ή να απολαύσει ένα εξώφυλλο της φαίνεται ανάλογο του να συζητήσει με τον Καστοριάδη για την ανάγκη της ισονομίας στην σύγχρονη πολιτεία. Λίγοι αγοράζουν ακόμα. Άλλοι γιατί μεγάλωσαν σε παρέες με γονείς και αδελφούς που τους μύησαν στην χαμένη τέχνη της ακρόασης, σε στερεοφωνικό, διαβάζοντας τους στίχους, χαϊδεύοντας το booklet. Άλλοι γιατί είναι μόδα ή έχουν ακόμη μια τάση να συνδέονται με τα αντικείμενα. Το ίδιο πλήγμα δέχτηκε και ο κινηματογράφος, όσο οι ταχύτητες βελτιώνονταν και τα πάντα κυκλοφορούσαν έστω και σε κακής ποιότητας εικόνα, όπως σε χαμηλή συμπίεση mp3 η μουσική στο διαδίκτυο. Ο σκοπός είναι πια να ακούσουμε και δούμε τα πάντα, γρήγορα και κυρίως δωρεάν.

Το streaming, αυτή η νέα μόδα, που δίνει στον μουσικό ψίχουλα ακόμη και με εκατομμύρια ακροάσεις, είναι το τελευταίο καρφί σε ένα φέρετρο που γέρνει από αναμνήσεις και δεν κλείνει γιατί η ουρά του δεινόσαυρου (ROLLING STONES, U2, DEEP PURPLE, IRON MAIDEN, BLACK SABBATH, MADONNA) ακόμη κουνιέται.

Η πλειοψηφία του κόσμου, έχει πλέον την μουσική και τον κινηματογράφο, δύο κατ’ εξοχήν ακριβές στην παραγωγή τους τέχνες σαν εξ αρχής δωρεάν, σε χώρες με την πειρατεία στα ύψη όπως η δικιά μας αλλά και στο εξωτερικό όπου είναι αυτή δυνατή (έστω με σάιτ/πλατφόρμες που πληρώνεις ελάχιστα, για να κατεβάζεις, τα πάντα). Τα νούμερα, είναι αμείλικτα. Ο κόσμος, σε μια κοινωνία σε ύφεση, προτιμά την εύκολη λύση και στην ποπ μουσική, παραδοσιακά πιο εφήμερη, απλά ακούει στο ράδιο και στο stream. Είδη με δύσκολους και ψαγμένους ακροατές επιβιώνουν με μικρές πωλήσεις, σε αναλογία μουσικόφιλων παγκοσμίως και βασίζονται σε κοινό μεγαλύτερης ηλικίας και συνήθως πιο εύπορο ή πιο επιλεκτικό στις ακροάσεις του (βλέπε τζαζ και βάζω και την fusion μαζί). Για τη ροκ σκηνή, η ανεξάρτητη σκηνή πουλά εποχιακά με βάση τα νέα ονόματα και πάντα λίγα σε σχέση με το παρελθόν. Οι πιο πολλοί μουσικοί είναι απομεινάρια των 00’s βλέπε MANIC STREET PREACHERS, U2 ή ώριμα αντίγραφα σαν τους ARCTIC MONKEYS. Για το heavy metal/hard rock, που ο Γιάννης Παπαευθυμίου μιλά για συσπείρωση, όντας ένα κοινό βαθιά συντηρητικό στην αλλαγή και δύσκολο στην προσαρμογή, στηρίζει το είδος που το μεγάλωσε βινύλιο και CD, αλλά όταν η γενιά των φίλων της ηλικίας των 40-50 εξαφανιστεί μαζί με τα σχήματα των 70’s-80’s-90’s ,στα επόμενα δέκα χρόνια, πόσοι ακόμη θα συσπειρωθούν με παιδιά, δάνεια, μικρές συντάξεις στο να αγοράζουν, ούτε καν να διανοηθούμε να αγοράζουν όσα αγόραζαν.

Η τεχνολογική επανάσταση μπορεί να έφερε τον κάθε βραζιλιάνο power metaller στα αρχεία μας, τον κάθε Νορβηγό Black metaller στα ηχεία μας, τον κάθε Έλληνα stonerά στην οθόνη μας, αλλά δεν έφερε στον δημιουργό όφελος. Όταν σχήματα όπως οι MAIDEN, METALLICA, οργανισμοί δηλαδή χρειάζονται κάθε χρόνο ένα DVD, άλμπουμ κάθε πενταετία ή έστω μια επανακυκλοφορία, με επιπλέον καλούδια κι ας μην έχουν πια έμπνευση και περιοδεία κάθε χρόνο, βλέπουμε ότι ο χαμένος είναι ο ήρωας των παιδικών μας χρόνων, ο μουσικός. Γιατί αν στην κορυφή έχει πέσει περονόσπορος, για κάθε METALLICA ακολουθούν 10.000 ANVIL, για κάθε MOTLEY CRUE, 100.000 LITTLE CAESAR, για κάθε JOURNEY είναι διάσπαρτοι 1.000.000 RAW SILK... Όμως κανείς δεν μπορεί να κλείσει την στρόφιγγα, έστω και με αυστηρά μέτρα, για το streaming και το downloading, γιατί αν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, η μουσική και ο κινηματογράφος έχουν γίνει το όπιο της νέας γενιάς, μαζί με τα online games. Η επανάσταση του κινητού και του facebook, ο τσαμπουκάς μέσα από αιχμηρούς ήχους, που θα διοχετευτούν δωρεάν σε κόσμο που πολλές φορές θα βαρεθεί να πάει να στηρίξει τη σκηνή και το σχήμα σε μικρά club ή μεγάλες αρένες... Μακριά από το σπίτι και την ησυχία του προσωπικού του χώρου.

Η μουσική κάνει κύκλους από τη γέννησή της. Πάντα κάποιοι ξεχωριστοί μουσικοί μετουσίωναν τους ήχους σε πρωτότυπες συνθέσεις, που άλλοι θα αντιγράψουν, διαιωνίζοντας το μουσικό είδος, είτε λέγονταν Μπαχ, είτε MOTORHEAD, είτε BLACK SABBATH, είτε Michael Jackson είτε Prince και αυτούς θα αντέγραφαν άλλοι. Η παρθενογένεση στην μουσική, δεν υπήρξε. Υπήρξε ο σεβασμός στον παλιότερο και η αγάπη και συνεισφορά της κάθε εποχής. Είτε λέγεται ροκ, είτε ποπ. Ειδικά στο heavy metal και το ροκ που τα πάντα ξεκίνησαν από τα μπλουζ και ως σήμερα εκεί βασίζονται, ακόμη και αν λέγεσαι Nergal και Ihsahn. Το θέμα είναι ότι ενώ τα όργανα εξελίχθηκαν σε χ βαθμό, οι μέθοδοι διανομής της μουσικής έχουν φτάσει σε βαθμό χ στη νιοστή και το κύμα της ελεύθερης διακίνησης, σκότωσε την παρέα γύρω από το τζουκ μποξ, το ράδιο, το δισκάδικο, το περιοδικό. Το κλασσικότερο παράδειγμα, οι παραγωγικότατοι στο παρελθόν BLUE OYSTER CULT, δεν ηχογραφούν νέα μουσική γιατί θεωρούν άδικο να μην πληρώνονται γι’ αυτή. Ποια μορφή άραγε θα τους εξασφάλιζε πωλήσεις χωρίς δωρεάν διαμοιρασμού; Καμία. Αλλά είναι πάμπλουτοι μουσικοί που πρέπει να μοιράζονται τις ιδέες τους σωστά; Τα ίδια λέγατε και στον τελικό του Champions League; Γιατί δεν είδα τον Σαλάχ ή τον Ρονάλντο πχ, να μοιράζει φανέλες ή μέρος του εβδομαδιαίου μισθού του, ενώ τηλεοπτικά δικαιώματα πλήρωσα μέχρι κ εγώ που δεν είδα τον αγώνα χάρη στην ΕΡΤ... Βίοι παράλληλοι αλλά το πάθημα της μουσικής εν μέρει έχει γίνει μάθημα σε άλλες μορφές διασκέδασης με δικαιώματα εκ των προτέρων και merchandizing σε κάθε τι. Αντίστοιχα το βιβλίο με τα ebooks ακολουθεί την πορεία της μουσικής με μαθηματική βεβαιότητα. Το ροκ του μέλλοντός μας, θα θυμίζει κάτι που κάποιος κάποτε έπαιξε και κάποιος μάλλον μεγαλύτερος από εμάς άκουσε. Θα έχει και αναλαμπές και θαυμαστούς μουσικούς σαν τον Jack White ή τους GHOST, αλλά θα έχει πρόβλημα, να ζήσει απ’ αυτό ο White ή ο Papa Emeritus/Cardinal Copia, ειδικά όσο μεγαλώνει, αν δεν μπορεί να περιοδεύει σε κάθε γωνία του πλανήτη, που θα πληρώνει ακόμη για να τον δει... Μάλλον ο πιο σωστός σε αυτό τον κόσμο είναι ο Gene Simmons, patent for everything.

Υ.Γ. 1: Δεν τα γράφω αυτά θεωρώντας ότι εγώ δεν κατεβάζω ή έχω το αλάθητο. Έχοντας φίλους μουσικούς κι έχοντας ένα καλό μερίδιο δίσκων και CD, έμαθα με παλιό τρόπο, να ακούω και να ζω τη συναυλία. Το YouTube δεν μου μιλά όσο ένα βράδυ στο παλιό Ρόδον, το να διαβάζω το Rock Hard, μου αρέσει, αλλά το τάμπλετ δεν κάνει εύκολα βόλτα ως τα ιδιαίτερα διαμερίσματα, άσε που δεν έχω καλό σήμα, οπότε θα προτιμήσω για εκεί το Classic rock. Το να βλέπω τον Udo να ουρλιάζει στα 65 του, με στεναχωρεί, γιατί όσο και αν του αρέσει το άθλημα, αξίζει λίγη περισσότερη ξεκούραση. Καλώς ή κακώς, το ροκ του μέλλοντός μας, είναι με φωτεινές εξαιρέσεις ένας «I'm a wheel, I'm a wheel, I can roll, I can feel And you can't stop me turning» για να δανειστώ τον στίχο του Ronnie James Dio, αλλά δυστυχώς όταν κόσμος που δεν τον πρόλαβε στη σκηνή, θα ικανοποιούνταν με ένα ολόγραμμα, νιώθω ότι ζω σε μια εποχή έκπτωσης. Αν σκεφτούμε τη μουσική ως διασκέδαση, θα πρέπει να σκεφτούμε και το δικαίωμα του διασκεδαστή να ζήσει. Επειδή η επιλογή έχει γίνει από τους περισσότερους από εμάς, ας μην διαμαρτυρόμαστε, γατί όταν έπρεπε, ουδείς φώναξε «μη μου τους κύκλους τάραττε» αλλά προτιμήσαμε την εύκολη λύση της πρόσβασης ανέμελα στην δουλειά των άλλων, άκοπα και ανέξοδα. Streaming, downloading, YouTube, όπως και να το πείτε ... You ‘ve got another thing coming κι ας περιοδεύουν μέχρι το τέλος της ζωής τους, ακόμη και να δεν θέλουν οι «ήρωες» μας... Εσείς έχετε σκεφτεί πόσο μακριά είναι το δικό σας όριο συνταξιοδότησης... Σήμερα ο μουσικός, ο νέος μουσικός, πρέπει να λέγεται μουζίκος της τεχνολογίας και του ακροατή...

Υ.Γ. 2: Επίσης για όσους μιλήσουν για κακές πολυεθνικές κτλπ, οι πολυεθνικές με έναν καλό δικηγόρο έδιναν στο μουσικό τα λεφτά από τις πωλήσεις και τα δικαιώματα, καμία σχέση με την εδώ ΑΕΠΙ. Ανάμεσα δε στις εταιρίες, υπήρξαν και άπειρες μικρές ανεξάρτητες, ρομαντικές που της έφαγε η αδιαφορία των «μουσικόφιλων». Από το κατέβασμα ποιός καλλιτέχνης παίρνει χρήματα, πόσο δε από το streaming.

«Did you read the music paper from the back and to the front
Did you find out where to see your favorite band
Did you listen to the radio every Friday night
Did hang around your local record store»
“Denim and leather” SAXON... Τα λέει όλα, πόσοι τα κάνουμε και πόσοι θα τα κάνουν, ειδικά εκεί που λέει your local record store, έστω on line...

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

ΣΥΝΑΥΛΙΑΚΗ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΑΞΙΑΣ ... 100 ΕΥΡΩ

23 Ιουλίου, 2018 - 15:30 Θάνος Κολοκυθάς

Την Παρασκευή, όσοι ήμασταν στην Μαλακάσα είδαμε ίσως την καλύτερη εμφάνιση των IRON MAIDEN των τελευταίων 15-20 ετών, επί ελληνικού εδάφους. Απίστευτη διάθεση από την μπάντα των 50+ ηλικιακά πλέον,...

[περισσότερα]

Είναι Mainstream να κράζεις το… Mainstream

10 Ιουλίου, 2018 - 00:30 Ντίνος Γανίτης

Προσπαθώ να βάλω σε μία σειρά μέσα στο μυαλό μου όλα αυτά τα οποία διαβάζω ανά καιρούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε θέματα που αφορούν τη μουσική και πιο συγκεκριμένα, το heavy metal. Απόψεις επί...

[περισσότερα]

GHOST: Κατασκεύασμα ή φαινόμενο;

7 Ιουνίου, 2018 - 19:30 Λευτέρης Τσουρέας

Βρισκόμαστε στη δύση της δεκαετίας και θα περίμενε κανείς η μουσική βιομηχανία ενορχηστρωμένα να αναδείκνυε τα σχήματα που επικράτησαν σε αυτήν. Όμως με ανύπαρκτη mainstream δισκογραφία, απουσία...

[περισσότερα]

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΚΗΝΗ: Η επόμενη μέρα

14 Μαίου, 2018 - 10:45 Σάκης Νίκας

Όλα αυτά τα χρόνια έχουμε γράψει άπειρες γραμμές για την πολύπαθη ελληνική σκηνή προσπαθώντας να βοήθησουμε όσο το δυνατόν περισσότερα σχήματα που θεωρούμε πραγματικά ότι αξίζουν την προσοχή σας. Από...

[περισσότερα]

To rock του μέλλοντός (;) μας

10 Μαίου, 2018 - 17:00 Γιάννης Παπαευθυμίου

Έχει μέλλον το rock; Πρέπει να ετοιμαζόμαστε να το κηδέψουμε σύντομα και οριστικά; Θα έχει την πορεία των blues, θα παραμένει δηλαδή για πάντα εδώ αλλά θα αφορά περιορισμένο και ειδικό κοινό; Θα...

[περισσότερα]