Όταν ακούς με τα... μάτια

10 Οκτωβρίου, 2011 - 13:00

powerslaveΠαραδεχτείτε το...όλοι το έχουμε κάνει! Ίσως όχι τώρα που μεγαλώσαμε λίγο (μόνο λίγο, όμως...) αλλά στο παρελθόν σίγουρα, ναι! Πόσες και πόσες φορές αγοράσαμε ένα δίσκο μόνο και μόνο γιατί είχε ένα εντυπωσιακό εξώφυλλο που έβγαζε μάτια. Ιδιαίτερα την εποχή του βινυλίου, πήγαινες στο Happening, στο Rock City (Σωκράτους), στο Δισκάδικο της Αθηνάς, στο Μοναστηράκι, στην Ιπποκράτους ψηλά και στα υπόλοιπα γνωστά δισκοπωλεία και συχνά αγόραζες κάποιο άλμπουμ χωρίς να έχεις ακούσει καν νότα απ’ αυτό. Δεν υπήρχε, βλέπετε, τότε ούτε internet αλλά και επαρκής ενημέρωση. Βασιζόσουν εν πολλοίς στο ένστικτό σου. Και ξέρετε κάτι; Τις περισσότερες φορές έκανες σωστή επιλογή... Ίσως γιατί η δεκαετία του ‘80 στην αγαπημένη μας μουσική πρόσφερε κατά ριπάς αριστουργηματικές δουλειές.

Η μουσική είναι μία μορφή τέχνης η οποία συνδέεται άρρηκτα με άλλες μορφές τέχνης όπως π.χ. η ζωγραφική, η σκιτσογραφία, η γραφιστική, το σχέδιο και η ψηφιακή απεικόνιση κτλ. Βέβαια, συνδέεται ή τουλάχιστον θα έπρεπε να συνδέεται και με επιστήμες όπως η ψυχολογία, η ψυχανάλυση και γιατί όχι η ψυχιατρική (ιδιαίτερα αν γουστάρετε δίσκους όπως τα “The world needs a hero”, Hail to EnglandLost highway”, “Chinese democracy”, “Dedicated to chaos” κ.α.). Αυτή είναι όμως μία άλλη κουβέντα. Σκεφτείτε λιγάκι ορισμένα κλασικά εξώφυλλα που κοσμούν εξίσου κλασικούς δίσκους...“Powerslave”, “Peace sells”, “Master of puppets”, “Agent orange”, “Keeper of the seven keys”, “Gutter ballet”, “Destroyer”, “Bark at the moon”, “Hail to England” και η λίστα είναι φαινομενικά ατελείωτη. Ήταν η εποχή που οι Derek Riggs, Frank Frazetta, Ed Repka, Ken Kelly και τόσοι άλλοι έδιναν μία άλλη διάσταση στα τραγούδια και σε «ανάγκαζαν» να τα χαζεύεις για ώρες. Το ίδιο και με τη φωτογραφία... Χωρίς να επεκταθούμε, απλά θυμηθείτε τις αψεγάδιαστες δουλειές της Hipgnosis.

Όλα αυτά είναι καλά. Αρκεί να καταφέρουμε να φτάσουμε στο σημείο να ξεχωρίζουμε το ποιοτικό –όπως εμείς το ορίζουμε αυτό- με βάση αυτού που ακούμε και όχι με βάση αυτού που βλέπουμε ή ακόμη χειρότερα με όσα διαβάζουμε. Και το σημαντικότερο να μην προσφέρουμε ασυλία κάπου όταν αυτή δεν χρειάζεται. Για παράδειγμα, λατρεύω τους KISS και τους METALLICA αλλά δεν μπορώ να εξάρω τα “Psycho circus” ή το “St. Anger” (ανεξαρτήτως προθέσεων).

Κάτι τελευταίο... Την περίοδο που έγραφα αυτό το άρθρο, είχα τη χαρά να συνομιλήσω ξανά με τον David Ellefson. Στο περιθώριο της κουβέντας, μου τόνισε ότι όταν μεγάλωνε στη Minnesota παράγγελνε συχνά δίσκους –γιατί δεν υπήρχε κάποιο κοντινό δισκάδικο στην περιοχή του- μόνο και μόνο γιατί γούσταρε το εξώφυλλο τους από τα περιοδικά. Δύο από αυτά ήταν το “If you want blood” και το “Alive!”.

Σάκης Νίκας

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Η αγαπημένη μου συναυλία (BLACK SABBATH, 25/6/2005, Rockwave Festival, Terra Vibe)

11 Ιουνίου, 2020 - 01:15 Θοδωρής Μηνιάτης

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας έχει γίνει τα τελευταία 20 και κάτι χρόνια, μεγαλύτερος πόλος έλξης πολύ σημαντικών συναυλιακών γεγονότων και συγκροτημάτων, σε όλα τα είδη μουσικής. Η λίστα μεγάλη και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (VENOM – Metal Invader Athens Open Air 06/09/1997, OAKA)

5 Ιουνίου, 2020 - 01:45 Θοδωρής Κλώνης

Είπαμε, η καραντίνα έχει κάνει τον Φράγκο να παραληρεί. Κληθηκαμε λοιπόν να γράψουμε λίγα πράγματα για την αγαπημένη μας συναυλία. Όχι την καλύτερη που έχουμε δει, την αγαπημένη μας.  Αν και για...

[περισσότερα]

Συναυλίες τη δεκαετία του '80 - Μια "διαφορετική" άποψη!!!

1 Ιουνίου, 2020 - 11:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

(Ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, γράφει ένα χιουμοριστικό κείμενο, σχετικά με το τι θα γινόταν με τις συναυλίες, αν υπήρχε κορονοϊός τη δεκαετία του ’80, στην Ελλάδα της «αλλαγής». Οποιαδήποτε...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (KATATONIA – The Bierkeller Manchester 06/05/2003)

1 Ιουνίου, 2020 - 10:30 Γιώργος Δρογγίτης

Είμαι φανατικός οπαδός των Σουηδών από τότε που άρχισα να μπαίνω στα άδυτα του μεταλλικού ήχου. Ένα και μόνο άκουσμα του “I break” πίσω το 1997, έφτανε για να τρέξω με το πενιχρό χαρτζιλίκι μου και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (CULT OF LUNA / SUN OF NOTHING / NATIONAL PORNOGRAFIK, Fuzz Club, 10/01/2009)

29 Μαίου, 2020 - 03:00 Νίκος Ζέρης

Δεν ήταν η πρώτη, ίσως να μην ήταν η καλύτερη, σίγουρα όμως ήταν η συναυλία-ορόσημο που με καθόρισε όσο καμία άλλη όλα αυτά τα χρόνια. Πριν από έντεκα σχεδόν χρόνια, σε μία όχι και τόσο διαφορετική...

[περισσότερα]