Όταν η μουσική βιομηχανία σκοτώνει τις φιλίες

18 Σεπτεμβρίου, 2018 - 11:15

Πριν από μερικές ημέρες, σε μία συζήτηση που είχα με τον Abaddon, ιδρυτικό μέλος των VENOM αλλά και των VENOM INC. , μου επιβεβαίωσε με τον τρόπο του αυτό που υποψιαζόμουν, αλλά δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση ακόμα. Ο Abaddon είναι εκτός VENOM INC. επειδή αδυνατούσε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του με την μπάντα και να την ακολουθήσει στην περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Μάρτιο. Δεν στέκομαι στα νομικά σημεία του θέματος που προσπαθούσε να μου εξηγήσει, όπως για παράδειγμα την χρήση του ονόματος που έχει κατοχυρώσει ο ίδιος. Θα σταθώ όμως σε μια λεπτομέρεια που αποτέλεσε και την αφορμή να γράψω αυτό το κείμενο.  Ο Abaddon είχε ενημερώσει τους υπόλοιπους, δηλαδή τους Dolan και Mantas ότι θα γινόταν πατέρας τον Μάρτιο και δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει τους VENOM INC σε περιοδεία. Πρότεινε μάλιστα να αναβάλλουν τις περιοδείες μέχρι να μπορέσει να ακολουθήσει κι αυτός τη μπάντα. Η αντίδραση των υπολοίπων ήταν ότι δεν μπορούσαν να μεταθέσουν την περιοδεία και προσέλαβαν “προσωρινά” τον Jeramie Kling για τη θέση του ντράμερ μέχρι να επιστρέψει ο Abaddon. Με κάθε επιφύλαξη, και αυτό επειδή όπως είπα, δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση από τους VENOM INC., ο Abaddon είναι εκτός μπάντας, περισσότερο επειδή θεωρεί ότι η συμπεριφορά των Mantas και Dolan δεν θα ήταν αυτή ενός φίλου. Και το ερώτημα που θέτω, είναι το εξής απλό: Μπορεί τελικά η μουσική βιομηχανία να επηρεάσει και να διαβρώσει τις σχέσεις μεταξύ των μελών ενός συγκροτήματος; Μπορεί τελικά το χρήμα να θεωρηθεί ότι είναι υπεράνω κάθε είδους φιλίας;

Συνήθως οι σχέσεις μεταξύ των μελών μιας μπάντας, χωρίς να είναι απαραίτητα και αμιγώς φιλικές είναι πολύ ισχυρές και σφυρηλατούνται κάτω από εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις. Ο Kerry King των SLAYER, για παράδειγμα, έχει δηλώσει επανειλημμένως ότι τα μέλη μιας μπάντας δεν είναι απαραίτητο να είναι φίλοι μεταξύ τους για να λειτουργήσουν σωστά, αλλά θα πρέπει  η όλη κατάσταση να αντιμετωπίζεται περισσότερο σαν μια συγκατοίκηση για να μπορέσει να επιβιώσει η μπάντα τόσο στο στούντιο αλλά κυρίως, on the road,  κάνοντας λόγο αναφοράς για τους ίδιους τους SLAYER. Και μια που ανέφερα τους SLAYER θυμήθηκα την αποχώρηση του Dave Lombardo το 1992, για τους ίδιους λόγους που αποχώρησε ο Abaddon, επειδή ήθελε να είναι δίπλα στη σύζυγό του όταν θα γεννούσε το πρώτο τους παιδί κι ενώ είχε ενημερώσει σχετικά, κλείστηκε περιοδεία τις ημέρες της γέννας. 

Καταλαβαίνω ότι η μουσική βιομηχανία είναι αδυσώπητη και δεν συγχωρεί εύκολα. Εξάλλου τα χρήματα που διακυβεύονται είναι πολλά. Συμβόλαια, ρήτρες κι ένα σωρό θέματα που δεν τα χωράει ο ανθρώπινος νους, όλα τίθονται επί τάπητος. Το θέμα είναι αν όντως αξίζει τον κόπο να διαλύονται σχέσεις τόσων ετών για το χρήμα. Από τη μία βλέπεις περιπτώσεις όπως τις παραπάνω ή τους διαπληκτικσμούς των BLACK SABBATH με τον Bill Ward που μόνο θλίψη μπορούν να προκαλέσουν, και από την άλλη δεν μπορείς να μη θαυμάσεις τη συμπεριφορά των DEF LEPPARD, για παράδειγμα, που όταν ο ντράμερ Rick Allen έχασε το χέρι του το 1984, παρά τις πιέσεις των δισκογραφικών εταιριών και των managers, δεν σκέφτηκαν ούτε λεπτό το ενδεχόμενο αντικατάστασης του αλλά αντιθέτως στήριξαν τον Allen μέχρι να επανέλθει στη θέση του.  

Το ερώτημα όμως παραμένει. Μπορεί τελικά η μουσική βιομηχανία να διαβρώσει τις σχέσεις των μελών μιας μπάντας; Η απάντηση, όσο και να ενοχλεί κάποιους από εμάς που μπορεί να δηλώνουμε αθεράπευτα ρομαντικοί, είναι δυστυχώς καταφατική. Ας μην ξεχνάμε ότι τα μέλη που απαρτίζουν μια μπάντα αποτελούν μικρόκοσμο της κοινωνίας μας, με ό,τι θετικό ή αρνητικό συνεπάγεται αυτό. Από εκεί και πέρα πολλές φορές, όπως συμβαίνει και στην καθημερινότητα μας, στο βωμό του χρήματος ξεχνάμε, σκόπιμα ή όχι δεν έχει σημασία, τον ανθρώπινο παράγοντα. Τον παράγοντα που είναι τόσο απρόβλεπτος αλλά και λειτουργεί τις περισσότερες φορές σαν καταλύτης. Και, βέβαια, ας είμαστε και λίγο ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, Το χρήμα δεν το μίσησε κανείς. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα χαλάσουν οι σχέσεις μεταξύ των μελών μιας μπάντας. Είναι αυτό όμως  πάλι που μπορεί να τους φέρει όλους ξανά κοντά. Οι AC/DC έδωσαν ένα κάρο συναυλίες με τον Axl Rose στη θέση του Brian Johnson, που δήλωνε μάλιστα πικραμένος από τη συμπεριφορά των συνεργατών του που δεν σεβάστηκαν το πρόβλημα με την ακοή του και όμως πριν από λίγες ημέρες διέρρευσαν οι πληροφορίες ότι ένας νέος δίσκος βρίσκεται στα σκαριά με τον Johnson στα φωνητικά. Money talks;

Αμείλικτη η μουσική βιομηχανία τελικά. Σχέσεις διαλύονται, φιλίες καταστρέφονται αλλά και ξαναφτιάχνονται, όλα για το χρήμα γίνονται . Όπως συμβαίνει και στη ζωή άλλωστε. Ευτυχώς που όμως δεν υπολογίζονται όλα με το χρήμα. Υπάρχουν και κάποιοι που ποντάρουν στις ανθρώπινες σχέσεις. Σ’ αυτόν τον απρόβλεπτο ανθρώπινο παράγοντα που μπορεί να είναι πολυτιμότερος από όλες τις ρήτρες και τα συμβόλαια του κόσμου. Και αν αμφιβάλλετε, ρωτήστε και τους DEF LEPPARD…
Θοδωρής Κλώνης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Η αγαπημένη μου συναυλία (BLACK SABBATH, 25/6/2005, Rockwave Festival, Terra Vibe)

11 Ιουνίου, 2020 - 01:15 Θοδωρής Μηνιάτης

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας έχει γίνει τα τελευταία 20 και κάτι χρόνια, μεγαλύτερος πόλος έλξης πολύ σημαντικών συναυλιακών γεγονότων και συγκροτημάτων, σε όλα τα είδη μουσικής. Η λίστα μεγάλη και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (VENOM – Metal Invader Athens Open Air 06/09/1997, OAKA)

5 Ιουνίου, 2020 - 01:45 Θοδωρής Κλώνης

Είπαμε, η καραντίνα έχει κάνει τον Φράγκο να παραληρεί. Κληθηκαμε λοιπόν να γράψουμε λίγα πράγματα για την αγαπημένη μας συναυλία. Όχι την καλύτερη που έχουμε δει, την αγαπημένη μας.  Αν και για...

[περισσότερα]

Συναυλίες τη δεκαετία του '80 - Μια "διαφορετική" άποψη!!!

1 Ιουνίου, 2020 - 11:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

(Ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, γράφει ένα χιουμοριστικό κείμενο, σχετικά με το τι θα γινόταν με τις συναυλίες, αν υπήρχε κορονοϊός τη δεκαετία του ’80, στην Ελλάδα της «αλλαγής». Οποιαδήποτε...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (KATATONIA – The Bierkeller Manchester 06/05/2003)

1 Ιουνίου, 2020 - 10:30 Γιώργος Δρογγίτης

Είμαι φανατικός οπαδός των Σουηδών από τότε που άρχισα να μπαίνω στα άδυτα του μεταλλικού ήχου. Ένα και μόνο άκουσμα του “I break” πίσω το 1997, έφτανε για να τρέξω με το πενιχρό χαρτζιλίκι μου και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (CULT OF LUNA / SUN OF NOTHING / NATIONAL PORNOGRAFIK, Fuzz Club, 10/01/2009)

29 Μαίου, 2020 - 03:00 Νίκος Ζέρης

Δεν ήταν η πρώτη, ίσως να μην ήταν η καλύτερη, σίγουρα όμως ήταν η συναυλία-ορόσημο που με καθόρισε όσο καμία άλλη όλα αυτά τα χρόνια. Πριν από έντεκα σχεδόν χρόνια, σε μία όχι και τόσο διαφορετική...

[περισσότερα]