BOLT THROWER: When Cannons Fade...

4 Οκτωβρίου, 2016 - 01:00

Η Γηραιά Αλβιώνα έχει αποδείξει και με το παραπάνω πως είναι μεγάλη "μεταλλομάνα" και μας "τροφοδοτήσει" με μεγάλες μπάντες στον τομέα της heavy μουσικής, όπως οι JUDAS PRIEST, οι IRON MAIDEN, οι MOTORHEAD και τόσες άλλες ακόμα. Ο ακραίος ήχος δε θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση, με μπάντες οι οποίες πρωτοστάτησαν στη σκηνή τους και οδήγησαν τις εξελίξεις στον ήχο τους. Ποιος  ξεχνάει τους CARCASS, τους NAPALM DEATH, τους EXTREME NOISE TERROR, τους MY DYING BRIDE ή τους PARADISE LOST; Και ποιος ξεχνάει τους θρυλικούς πλέον BOLT THROWER, τους οποίους και αφορούν όλες οι επόμενες γραμμές, αφού μετά την επίσημη ανακοίνωση της διάλυσής τους περνάνε στο πάνθεον της μεταλλικής ιστορίας.

Οι BOLT THROWER δημιουργήθηκαν πριν τριάντα χρόνια, τον Σεπτέμβριο του 1986, σε μια pub στο Coventry, από τους Gavin Ward (μπάσο αρχικά, κιθάρα μετέπειτα) και Barry Thomson (κιθάρα), κατά τη διάρκεια μιας hardcore punk συναυλίας. Οι μουσικές τους επιρροές προέρχονταν από τα thrash metal και hardcore/ punk ιδιώματα και τα πρώτα τους βήματα, την περίοδο 1986-88, περιλάμβαναν 5 demo, ένα EP και το ντεμπούτο τους, τα οποία συνέπεσαν χρονικά και ταυτίστηκαν με την νεόκοπη τότε βρετανική grindcore σκηνή, παρόλο που το group είχε περισσότερο death metal, παρά grind προσανατολισμό.

Οι Βρετανοί στο πέρασμα των χρόνων ανέπτυξαν του δικό τους, προσωπικό ύφος, που βασίστηκε κυρίως στις μελωδίες των κιθάρων και στο επικό συναίσθημα, με τη μουσική τους να δείχνει μια μπάντα σοβαρή, μετρημένη, εμπνευσμένη και ώριμη στον τρόπο που συνθέτει. Οι 8 full-length δίσκοι που κυκλοφόρησαν ήταν όλοι τους καταπληκτικοί, με ούτε έναν τους να αξίζει οποιοδήποτε χαρακτηρισμό χειρότερο του καλού. Αυτά από μόνα τους έφταναν και περίσσευαν για να τους καταστήσουν αγαπητούς σαν συγκρότημα. Υπήρχαν όμως και κάποια στοιχεία που όμως τους έκαναν κάτι παραπάνω από απλά αγαπητούς. Τους έκαναν θρύλους και με το πέρασμα των ετών κέρδισαν τον απεριόριστο σεβασμό των fans, ακόμα και πέρα από τα όρια του death ήχου. Αυτά τα στοιχεία ήταν η τιμιότητά τους, η ακεραιότητα, η συνέπεια, ο σεβασμός προς τους οπαδούς τους, το attitude τους σαν μπάντα εν γένει. Ήταν οι αξίες τους! Αξίες που τόσο τραγούδησαν, ενσωματωμένες μέσα σε όλες τις πολεμικές ιστορίες των στίχων τους. Θυμηθείτε μόνο τους τίτλους των τελευταίων δύο δίσκων που κυκλοφόρησαν: "Honour - Valour - Pride" και "Those Once Loyal".

Η αναφορά των δύο αυτών δίσκων δεν είναι τυχαία, μιας και τα drums είχαν παιχτεί από τον Martin “Kiddie” Kearns, ο οποίος έφυγε ξαφνικά από τη ζωή προ ενός έτους, μόλις στα 38 του χρόνια. Το τραγικό αυτό γεγονός ήταν και αυτό που ένα χρόνο μετά οδήγησε στη διάλυση του συγκροτήματος. Πριν γράψω οτιδήποτε άλλο, θα ήθελα να αναφερθώ λίγο στον Kearns, ο οποίος στα 17 του χρόνια είχε την ευκαιρία να παίξει σε μια μεγάλη μπάντα, μιας και μέχρι τότε έπαιζε σε διάφορα τοπικά group. Παρόλο που εισήλθε στο στρατόπεδο των Βρετανών το 1994, αντικαθιστώντας τον Andy Whale, και ενώ ήταν ο μακροβιότερος drummer των BOLT THROWER, κατάφερε να παίξει για πρώτη φορά σε δίσκο τους το 2001, στο "Honour - Valour - Pride". Προσωπικοί λόγοι τον είχαν αναγκάσει να αποχωρήσει προσωρινά από το group τη διετία 1997-99, μέσα στην οποία κυκλοφόρησε το καταπληκτικό "Mercenary". Αξιοπρόσεκτος ήταν ο ιδιαίτερα δυναμικός τρόπος παιξίματός του, όπως φάνηκε τόσο στους δύο δίσκους, όσο και στα lives, με το δυνατό του χτύπημα να προέρχεται από τη μεγάλη αγάπη που είχε για τον John Bonham των LED ZEPPELIN και την επιρροή που είχε το παίξιμο του θρυλικού drummer στο στυλ του "Kiddie". Χαρακτηριστική ήταν και η απέχθειά του στη χρήση triggers στα drums, όπως δήλωνε κατά καιρούς ο ίδιος.
 
Επιστρέφοντας στους BOLT THROWER σαν ολότητα, η πεντάδα από το Coventry δεν ήταν απλά ένα σύνολο μουσικών με καλή χημεία, αλλά ούτε μια παρέα καλών και δεμένων φίλων που έπαιζαν μουσική μαζί. Πάνω απ' όλα ήταν μια "οικογένεια" και έτσι ένιωθαν ο ένας τον άλλο, πράγμα που φανέρωσε και η εξέλιξη των πραγμάτων. Από την ανακοίνωση για τη διάλυση της μπάντας, που ήρθε ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Kearns, είναι εμφανές πως τα μέλη της μπάντας δεν έχουν ξεπεράσει ακόμα το χαμό του καλού τους φίλου. Μάλιστα η πρόταση εκείνη της ανακοίνωσης που λέει πως παρέα με το φέρετρο του "Kiddie" θάφτηκε και η θέση του drummer της μπάντας, δείχνει ξεκάθαρα ότι νιώθουν πως ένας κρίκος της αλυσίδας έσπασε και όλα διαλύθηκαν. Η στάση αυτή των BOLT THROWER απέναντι στον εκλιπόντα drummer τους είναι απόλυτα σεβαστή και τους τιμάει ιδιαιτέρως, μιας και δείχνουν πως δεν χάνουν τις προσωπικές τους αξίες, όντας πάντα τίμιοι και καθαροί πρώτα απέναντι στους εαυτούς του και εν συνεχεία στους οπαδούς τους.

Και ειδικά απέναντί στους οπαδούς και στους ανθρώπους που τους ακολουθούν πιστά, ήταν διαχρονικά τίμιοι. Για του λόγου το αληθές και μην ξεχνώντας πως είναι να είναι κι οι ίδιοι οπαδοί, διαρκώς προσπαθούσαν και κατάφερναν να κρατούν τις τιμές των εισιτηρίων των συναυλιών, αλλά και του merchandise σε χαμηλά επίπεδα, τιμώντας από πλευράς τους, τον άνθρωπο που τους τιμούσε με τα λεφτά του. Δεν μου έρχεται καμία άλλη μπάντα αυτή τη στιγμή στο μυαλό που για να καταφέρει αυτό το πράγμα έπρεπε πέραν από μουσικοί, να είναι managers και ατζέντηδες των εαυτών τους, να κλείνουν μόνοι τους τις συναυλίες και να επιμελούνται και να διαθέτουν μόνοι τους το merchandise στο ελάχιστο κόστος, προς όφελος των οπαδών τους.

Δυστυχώς ο θάνατος του Martin Kearns ήταν η ταφόπλακα της υπέροχης μουσικής διαδρομής των BOLT THROWER. Της τιμιότερης μπάντας που έχει να αναδείξει ο βρετανικός death ήχος και γενικότερα ο metal ήχος. Η μουσική κληρονομιά που αφήνουν πίσω τους μέσω των 8 δίσκων τους είναι ανεκτίμητη και θα μας θυμίζει παντοτινά τις αξίες και τη φιλοσοφία των BOLT THROWER. No compromise!

Θανάσης Μπόγρης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Super Groups ή Σούπερ Σούπες;

10 Νοεμβρίου, 2017 - 18:15 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Ένα από τα πρώτα θέματα που διδάσκεται κανείς στην σχολή εφηρμοσμένης μεταλλικής τέχνης (I.S.O.H.M.A- implemented school of heavy metal Art) στο Ελσίνκι, είναι η έννοια, ιστορία και ανάγκη των Super...

[περισσότερα]

To rock or to rock?

24 Οκτωβρίου, 2017 - 01:15 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Τα τελευταία δύο χρόνια κάθε πρωί, ανοίγοντας τον υπολογιστή όταν ξεκινά η δουλειά, λογής-λογής αναρτήσεις κύρια στο  Facebook, νιώθω να παίζουν με την ηθική και την σοβαρότητα μου. Η έλευση...

[περισσότερα]

Πόσο "trendy" είναι οι μεταλλάδες;

21 Οκτωβρίου, 2017 - 02:15 Σάκης Φράγκος

Χρόνια τώρα, έχω υπάρξει πολέμιος της ρετρολαγνείας και του μεταλλοπατερισμού. Πάγια αρχή μου ότι η νέα γενιά οφείλει να ακούει τα παλιότερα πράγματα, αλλά να προσπαθεί –στο μέτρο του δυνατού- να...

[περισσότερα]

HELLO ME…MEET THE REAL ME: Η περίπτωση MANOWAR (2002-2017)

10 Οκτωβρίου, 2017 - 01:00 Σάκης Νίκας

Real Me: Ξεκινάει σε λίγο καιρό και η Farewell Tour των MANOWAR. Άντε να τελειώνει το καραγκιοζιλίκι... Me: Τι σε έπιασε πάλι; Αφού ξέρω ότι είσαι φανατικός οπαδός των MANOWAR! Real Me: Ναι, ρε...

[περισσότερα]

Αφιέρωμα στο hard rock/sleaze, μέρος δεύτερο - «Εφιάλτης στο δρόμο με τις τελειωμένες λακ μαλλιών ή όταν το sleaze επέστρεψε και δεν το πήρε κανείς είδηση»

2 Οκτωβρίου, 2017 - 02:30 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Είναι οκτώ του Απρίλη του 1994, όταν ο Vince Neil ξυπνά επειδή η ανοιχτή τηλεόραση τον ενοχλεί. Σπρώχνει την ξανθιά stripper που κοιμάται δίπλα του, να απομακρυνθεί κι ενώ χαϊδεύει την ασιάτισσα...

[περισσότερα]