Hard Rock & Heavy Metal 2015-2025: Τα αχαρτογράφητα νερά

29 Ιουνίου, 2015 - 14:00

Πριν από μερικά χρόνια ο έγκριτος δημοσιογράφος Geoff Barton είχε κάνει λόγο για μία πρωτόγνωρη κατάσταση στο classic rock όπου αγαπημένοι καλλιτέχνες είτε θα αποχωρούν είτε θα φθίνουν είτε θα πεθαίνουν από φυσικά ή μη αίτια. Η κατάσταση αυτή είναι πραγματικά αναπόφευκτη και πολλοί είναι εκείνοι που το τελευταίο διάστημα έχουν αρχίσει ολόκληρες συζητήσεις σχετικά με το μέλλον του rock και για το αν αυτό μπορεί να αντέξει και γιατί όχι να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες του. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, το rock μπορεί ακόμη να μας προσφέρει κάποιες (λίγες...η αλήθεια είναι) συγκινήσεις αλλά παραπαίει εμπορικά και το μέλλον των νέων συγκροτημάτων φαντάζει αβέβαιο. Έτσι, από το “rock is dead” του Gene Simmons μέχρι το “the future of heavy metal is uncertain” του Oscar Dronjak, γινόμαστε καθημερινά θιασώτες μιας δυσοίωνης κατάστασης που μόνο προβληματισμό φέρνει. Πως μπορεί να αλλάξει αυτή η προδιαγεγγραμένη πορεία; Πως μπορούν αλήθεια να βρεθούν οι αντικαταστάτες των μεγαθηρίων; Και για να ελαφρύνουμε λίγο την κουβέντα...πως μπορούμε να πείσουμε τον Ian Gillan να σταματήσει να ζορίζει (κι άλλο) τη φωνή του ή να εξηγήσουμε στον Paul Stanley τους λόγους γιατί πρέπει να κρεμάσει τις...πλατφόρμες του;

Υπάρχει μία σκηνή στην cult ταινία “The Lost Continent” της Hammer όπου ο καπετάνιος Lansen οδηγεί το πλοίο του σε μία περιοχή όπου δεν έχει ξαναβρεθεί ποτέ και αδυνατεί να καταλάβει πως βρέθηκε εκεί αφού στο χάρτη του δεν υπάρχει αυτό το μέρος! Το ίδιο αισθάνομαι συχνά όταν ακούω γνωστά και αγαπημένα μου τραγούδια να...εκτελούνται ζωντανά the lost continentστη σκηνή από τους καταξιωμένους καλλιτέχνες που έχουμε λατρέψει στο παρελθόν. Είναι μία αχαρτογράφητη ζώνη, όταν ακούς π.χ. τον David Coverdale να επιχειρεί να...διασκευάσει τον εαυτό του και να αποτυγχάνει οικτρά στο να πιάσει έστω κατ’ελάχιστο κάτι από την αίγλη του “Stormbringer” ή ακόμη και του “Still of the night”. Θα πει κάποιος: «τι περίμενες, δηλαδή, ρε μεγάλε»; Ακριβώς αυτό... Δεν ήξερα τι ακριβώς να περιμένω, αλλά είναι κάτι που συμβαίνει σταδιακά και όλοι διαπιστώνουμε ότι πρόκειται για μία κατάσταση που φθίνει αργά αλλά σταθερά. Το ίδιο ισχύει σε πάμπολλες περιπτώσεις καλλιτεχνών οι οποίοι μεγαλώνουν και δυσκολεύονται εκ των πραγμάτων να αγγίξουν τα ίδια ποιοτικά επίπεδα του παρελθόντος. Εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά είναι ελάχιστες. Τι μπορεί να συμβεί; Μονάχα οι ίδιοι οι μουσικοί ξέρουν και εκείνοι θα αποφασίσουν πότε είναι η κατάλληλη ώρα της αποχώρησης. Προσωπικά, θα ήθελα να πάει όσο γίνεται περισότερο αλλά καλό θα ήταν να υπάρξει μία συντήρηση και μία προσεκτική επιλογή τραγουδιών ώστε π.χ. το “Into the fire” (DEEP PURPLE) να μην παρουσιάζεται ζωντανά επί σκηνής για ευνόητους λόγους.
ozzys

Το θέμα του θανάτου αγαπημένων μας μουσικών είναι επίσης ένα θέμα που εμπίπτει στη ζώνη των αχαρτογράφητων υδάτων. Γιατί μπορεί στο παρελθόν να έχουμε βιώσει θανάτους πολλών καλλιτεχνών αλλά όσο περνάει ο χρόνος η κατάσταση αυτή θα επιδεινώνεται ραγδαία. Ήδη έχει ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια αλλά στην επόμενη δεκαετία θα δούμε (δυστυχώς) πολλούς μουσικούς να πεθαίνουν αφού η ένδοξη γενιά της δεκαετίας του 1940 και του 1950 θα αγγίζει τα 75-80 χρόνια. Και εδώ θα υπάρχουν εξαιρέσεις με τον Gene Simmons & τον Ozzy Osbourne να μετατρέπονται σε...Μητσοτάκηδες του classic rock και να ξεπερνούν τα 90! Επειδή όμως δεν υπάρχουν αλχημιστές και ελιξήρια νεότητος, το θέμα που θα πρέπει να μας απασχολήσει είναι άλλο: ποιο είναι το μέλλον του rock όσον αφορά το εμπορικό σκέλος της εξίσωσης; Δηλαδή, θα καταφέρει η νέα γενιά συγκροτημάτων να ζήσει από τη μουσική ή θα αντιμετωπίζει τη μουσική σαν χόμπι ή ακόμη χειρότερα σαν πάρεργο; Η απάντηση και εδώ είναι δύσκολη αν και τα μηνύματα που έρχονται δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Όπως θα έχετε προσέξει, κάνω λόγο για «εμπορικό» και όχι «καλλιτεχνικό» σκέλος. Πιστεύω ακράδαντα ότι υπάρχουν πολλά και αξιόλογα νέα συγκροτήματα. Για παράδειγμα, δεν θυμάμαι πόσα χρόνια είχαμε να δούμε τόσες πολλές και σημαντικές κυκλοφορίες από νέα hard rock συγκροτήματα. H.E.A.T, ECLIPSE, CRAZY LIXX, RECKLESS LOVE, HOUSTON είναι μονάχα μερικά ονόματα που μου έρχονται στο νου. Το ίδιο ισχύει και στο παραδοσιακό metal και φαντάζομαι ότι οι αγαπητοί συνεργάτες στο Rock Hard θα καταθέσουν παρόμοιες θέσεις για τον ακραίο ήχο. Ωστόσο, οι κυκλοφορίες αυτές πουλάνε ελάχιστα και τα συγκροτήματα θα πρέπει να δίνουν όσο το δυνατόν περισσότερες συναυλίες και να ιδρώνουν τη φανέλα για να βγάλουν ένα αξιοπρεπές μεροκάματο.

Στο δια ταύτα: μπορεί το rock να μην έχει πεθάνει αλλά η μουσική βιομηχανία παραπαίει και παρασέρνει μαζί της το εμπορικό σκέλος του classic rock. Τεράστιο μερίδιο ευθύνης φέρει και η νέα γενιά «οπαδών» που προτιμούν το YouTube παρά το προϊόν αυτό καθαυτό. Αλλά αυτή είναι μία άλλη συζήτηση. Για να καταφέρουμε, λοιπόν, να κοιτάξουμε στα ίσα τις πωλήσεις της country και του hip-hop χρειάζεται να διανύσουμε πολύ δρόμο ακόμη. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να καταγράψουμε ικανοποιητικά τα...αχαρτογράφητα νερά για τα επόμενα δέκα (τουλάχιστον) χρόνια.

Σάκης Νίκας   

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Η αγαπημένη μου συναυλία (BLACK SABBATH, 25/6/2005, Rockwave Festival, Terra Vibe)

11 Ιουνίου, 2020 - 01:15 Θοδωρής Μηνιάτης

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας έχει γίνει τα τελευταία 20 και κάτι χρόνια, μεγαλύτερος πόλος έλξης πολύ σημαντικών συναυλιακών γεγονότων και συγκροτημάτων, σε όλα τα είδη μουσικής. Η λίστα μεγάλη και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (VENOM – Metal Invader Athens Open Air 06/09/1997, OAKA)

5 Ιουνίου, 2020 - 01:45 Θοδωρής Κλώνης

Είπαμε, η καραντίνα έχει κάνει τον Φράγκο να παραληρεί. Κληθηκαμε λοιπόν να γράψουμε λίγα πράγματα για την αγαπημένη μας συναυλία. Όχι την καλύτερη που έχουμε δει, την αγαπημένη μας.  Αν και για...

[περισσότερα]

Συναυλίες τη δεκαετία του '80 - Μια "διαφορετική" άποψη!!!

1 Ιουνίου, 2020 - 11:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

(Ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, γράφει ένα χιουμοριστικό κείμενο, σχετικά με το τι θα γινόταν με τις συναυλίες, αν υπήρχε κορονοϊός τη δεκαετία του ’80, στην Ελλάδα της «αλλαγής». Οποιαδήποτε...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (KATATONIA – The Bierkeller Manchester 06/05/2003)

1 Ιουνίου, 2020 - 10:30 Γιώργος Δρογγίτης

Είμαι φανατικός οπαδός των Σουηδών από τότε που άρχισα να μπαίνω στα άδυτα του μεταλλικού ήχου. Ένα και μόνο άκουσμα του “I break” πίσω το 1997, έφτανε για να τρέξω με το πενιχρό χαρτζιλίκι μου και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (CULT OF LUNA / SUN OF NOTHING / NATIONAL PORNOGRAFIK, Fuzz Club, 10/01/2009)

29 Μαίου, 2020 - 03:00 Νίκος Ζέρης

Δεν ήταν η πρώτη, ίσως να μην ήταν η καλύτερη, σίγουρα όμως ήταν η συναυλία-ορόσημο που με καθόρισε όσο καμία άλλη όλα αυτά τα χρόνια. Πριν από έντεκα σχεδόν χρόνια, σε μία όχι και τόσο διαφορετική...

[περισσότερα]