Independent labels: Pretenders to the throne no more

28 Απριλίου, 2012 - 12:45

   Το νέος της είδησης του κλεισίματος γραφείων της Roadrunner μπορεί να έχει πολλαπλές αναγνώσεις. Ο Σάκης Φράγκος λόγω βιωμάτων αναφέρθηκε στο θέμα της επιστροφής της σκηνής του hard n’ heavy ήχου στο underground. Η δική μου θα τείνει να είναι μια αναφορά στις αιτιάσεις και στις προεκτάσεις που έχει μια τέτοια εξέλιξη.

   Το πρώτο γεγονός είναι ότι πλέον μιλάμε για τέλος εποχής για τον σκληρό ροκ ήχο όσον αφορά τη συμμετοχή του στη mainstream πραγματικότητα της μουσικής. Κακά τα ψέμματα το μείζον «πρόβλημα» των μεταλλάδων – μουσικών και ακροατών – ήταν η αποδοχή από τον ευρύτερο κόσμο της μουσικής, που άκουγε την «εμπορική» μουσική. Αυτό στα μάτια εκείνης της γενιάς δε σήμαινε αριθμό πωλήσεων, αλλά στρατηγικές που ωθούσαν όλους τους εμπλεκόμενους σε κινήσεις που είχαν σκοπό το χρήμα. Αυτές οι κινήσεις αποσύνδεσαν το καλλιτεχνικό αντίκτυπο του έργου ενός καλλιτέχνη από τον τρόπο που προωθούνταν από την εταιρία, που το έβγαζε. Και τι συνέβαινε όταν υπήρχε παρεμβολή και στο καλλιτεχνικό έργο;

   Κακά τα ψέμματα δεν υπάρχει «μεγάλη» εταιρία  που να μην αλλοιώνει έστω και στο ελάχιστο το έργο ενός καλλιτέχνη. Και βάζω τα εισαγωγικά, γιατί στο μικρόκοσμο της μουσικής αυτής δεν υπάρχουν πολλές τέτοιες. Ουσιαστικά είναι μετρημένες στα δάχτυλα. Το ουσιαστικό ερώτημα  - για εμένα – με το θέμα αυτό της Roadrunner είναι το εξής: Γιατί είναι σημαντικό σαν νέο; Τι πραγματικά σημαίνει το κλείσιμο τόσων παραρτημάτων μιας τέτοιας εταιρίας;

    Στα 80s υπήρχαν πάρα πολλές εταιρίες σε όλο τον κόσμο. Για τις περισσότερες από αυτές , το κοινό και οι μουσικοί έτρεφαν σεβασμό – παράδειγμα η Metal Blade. Υπήρχαν, όμως, και εταιρίες που λειτουργούσαν ανορθόδοξα σε σημείο να είναι και επικίνδυνες για τα albums των groups τους. Πιο κραυγαλέο παράδειγμα από τη Noise δεν υπάρχει! Για την γερμανική εταιρία αυτή έχουν ακουστεί τα χειρότερα από το σύνολο του roster της και η συμπεριφορά της μόνο «ανεξάρτητης» εταιρίας δεν ήταν… Και για εμένα το σημείο-κλειδί είναι κάπου εδώ!

   Ανεξάρτητη εταιρία στη μουσική βιομηχανία σημαίνει ένας οργανισμός, ο οποίος λειτουργεί χωρίς κανόνες και «πολιτικές».  Αν το αποδεχτούμε αυτό σαν αρχή τότε αυτό που λέμε ανεξάρτητη για κάποιες δεν ισχύει ούτε κατά διάνοια! Γιατί έχει επικρατήσει η αντίληψη ότι οι ανεξάρτητες είναι οι «καλοί» για τους μουσικούς και οι πολυεθνικές είναι οι «κακοί». Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα;

 roadrunner article 1  Οι Iron Maiden υπέγραψαν το 1979 με την EMI και έχουν κυκλοφορήσει τα ΠΑΝΤΑ μέσω αυτής της πολυεθνικής εταιρίας. Ακούσατε ποτέ κανένα μέλος τους ή τον Rod Smallwood να αφήνει έστω και ένα ελάχιστο υπονοούμενο για τη σχέση τους με την εταιρία; Γιατί δεν μπήκαν ποτέ αυτοί οι κολοσσοί να φύγουν από την εταιρία αυτή; Μήπως γιατί ποτέ δεν τους αλλοίωσαν την εικόνα του έργου τους; Μήπως γιατί δεν τους περιόρισαν ποτέ ακόμα κι όταν κάλλιστα ο πολυεθνικός κολοσσός θα μπορούσε να είχε προβλήματα με τις αρχές της Αγγλίας; Εκτός κι αν θεωρείτε μικρή υπόθεση, που επέτρεψαν σε ένα συγκρότημα αμούστακων και μακρυμάλληδων να έχει στο εξώφυλλο τους την Θάτσερ να θανατώνεται από τον Eddie...

   Αφήνω όλα αυτά τα ερωτήματα αναπάντητα για να επισημάνω το ουσιαστικό θέμα που προκύπτει με το κλείσιμο της Roadrunner: Πλέον οι εταιρίες παύουν να μεγαλώνουν και να φτάνουν στο σημείο να λειτουργούν με ανάλογο τρόπο, που λειτουργούν οι πολυεθνικές. Θυμηθείτε ποια ήταν η Century Media και η Nuclear Blast στα early 90s. Ηταν εταιρίες τόσο χωμένες στο underground , που η συμπεριφορά τους ήταν στην κυριολεξία ανεξάρτητη σε βαθμό που η Nuclear Blast κυκλοφορούσε μόνο βινύλιο τις κυκλοφορίες της! Και στην πορεία τι έγινε;

   Σε όλη αυτή την πορεία υπήρχαν πάντα μπάντες που ήθελαν να ανεβάσουν το «επίπεδο» τους. Και δεν εννοώ ότι μπαίνοντας σε μια εταιρία σαν αυτές ή τη Roadrunner, αυτόματα όλα γίνονται ρόδινα και στρώνονται κόκκινα χαλιά. Σήμαινε όμως πολύ καλό promotion και φυσικά πολύ καλό budget για τη δημιουργία  δίσκων!  Αναπόφευκτα μπάντες που θέλουν να έχουν αυτά τα benefits, επιθυμούν και να είναι στο roster μιας τέτοιας εταιρίας. Μάλιστα στα 90s ήταν καταξίωση αν ήσουν στο roster της Roadrunner, η οποία βέβαια έφτανε στο σημείο να εξωθεί τον Chuck Schuldiner να την κατηγορεί για ανεπαρκή προώθηση του “Symbolic”.  Όλα αυτά δημιουργούν ένα πλαίσιο πάνω στο οποίο η metal μουσική «συνομιλούσε» με το mainstream, δίνοντας στις αρένες μπάντες σαν τους Slipknot. Εχει κανείς την ψευδαίσθηση πως οι Slipknot θα γινόταν αυτός ο γίγαντας αν δεν είχε πίσω της την προώθηση αυτή;

   Επί της ουσίας με το νέο αυτό θαρρώ πως τελειώνει η εποχή που μια εταιρία σιγά σιγά μέσω του roster της μεγάλωνε και γιγαντωνόταν, φτάνοντας στο σημείο να φλερτάρει με τις πολυεθνικές. Αν αυτό το γεγονός έβγαζε σε καλό ή κακό αποτέλεσμα πιστεύω πως εξαρτάται αποκλειστικά από τις αρχές πάνω στις οποίες στήθηκε η αρχική συμφωνία. Μιλάμε, λοιπόν, για το τέλος μιας εποχής που μια εταιρία σαν τη Century Media έστησε στα mid 90s ένα roster σχημάτων, πάνω στο οποίο διαμόρφωσε ένα back catalogue και μια δυναμική για να κατακτήσει και την άλλη άκρη του Ατλαντικού στα late 90s/early 00s. Αυτή την εξέλιξη δεν τη συζητούσε κανείς τότε! Γιατί;

 season  Μέχρι και την έλευση του Internet όποια εταιρία ήθελε να γιγαντωθεί και να εξελιχθεί σε κάτι πιο «μεγάλο» από μια μικρή πολυεθνική, μπορούσε με απλές κινήσεις να το καταφέρει. Πώς; Πολύ απλά με πολύ καλό roster, δυνατές κυκλοφορίες, συμφέρουσες συμφωνίες με τους καλλιτέχνες και άριστη διανομή. Όσες το ακολούθησαν έφτασαν στο επιθυμητό – γι’αυτούς – επίπεδο. Τι άλλαξε με την έλευση του Internet;

    Αποκαλυπτική ήταν η συζήτηση που είχα με τον υπεύθυνο της Season of Mist το 2008 εξ’αφορμής της φυγής του Blasphemer από τους Mayhem. Μιλάμε για μια εταιρία, που ξεκίνησε αποκλειστικά για να κυκλοφορήσει το “Grand declaration of war” των MAYHEM το 2000. Δείτε το roster της και δείτε την εξέλιξη της! Εχει στις τάξεις της την μπάντα με τις περισσότερες πωλήσεις στο χώρο του death metal και κυκλοφόρησε το πολυαναμενόμενο album της πέρυσι! Ε, μη μου πείτε πως δεν είναι «μεγάλη» μια εταιρία που μπορεί να έχει στο roster της τους MORBID ANGEL!  Είναι όμως η γαλλική εταιρία σε αντιστοιχία της Roadrunner, της Century Media και της Nuclear Blast; Σίγουρα όχι….roadrunner article 2

   Αυτή η εξέλιξη δείχνει πως πλέον οι εταιρίες θα απευθύνονται αποκλειστικά σε ένα κοινό, που ήδη υπάρχει και δε διευρύνεται. Αυτό ακριβώς το γεγονός επισήμανε και ο Σάκης στο  ερώτημα του αν επιστρέφει η μουσική αυτή στο underground. Πήγαίνοντας αυτή τη σκέψη ένα βήμα πιο πέρα, θα έλεγα πως τελειώνει η εποχή που οι μπάντες αναζητούσαν την κατάλληλη στέγη για να προχωρήσουν  τη μουσική τους. Δε θα έχουν μουσικοί σαν τον Nergal των Behemoth τη δυνατότητα να πούνε από εδώ και πέρα αυτό που είχε δηλώσει σε ένα από τα πολλά documentaries για τον ακραίο ήχο: «Θέλουμε να δημιουργούμε τη μουσική μας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, έχοντας  καλύτερο budget και τη διανομή που θα μας επιτρέψει να μας μάθουν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι». Σε αυτή τη δήλωση συμπυκνώνεται η ανάγκη αυτών των μουσικών να  έχουν το έργο τους με τον καλύτερο τρόπο διαμορφωμένο και προωθημένο.

 roadrunner article 6  Αν, λοιπόν, πιστεύει κανένας μας ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί από εταιρίες με πλήρως underground χαρακτήρα σαν την εκπληκτική Profound Lore ή την Avantgarde ή παλιότερα με την αγαπημένη μου Misanthropy, τότε μάλλον ζει σε άλλον πλανήτη. Κι αυτό γιατί καμμία μα καμμία μπάντα του roster αυτών των εταιριών δεν έλαβε μια επιταγή πολλών μηδενικών για τα έξοδα ηχογράφησης ενός δίσκου σαν το τελευταίο των Nightwish.

   Αν αυτά τα υποτιμάτε, αναρωτηθείτε βαθιά μέσα σας πως νιώθετε με κάθε ακρόαση του “Into the pandemonium” των Celtic Frost. Πιστεύετε πως θα ήταν το ίδιο αν η ελβετική τριάδα είχε την εμπιστοσύνη και τα απαραίτητα χρήματα για να διαμορφώσει το μεγαλεπήβολο project της απρόσκοπτα; Αν ναι, τότε παραγνωρίζετε πως αναγκάστηκαν να αφήσουν στη μέση τις ηχογραφήσεις και να γυρίσουν στην Ελβετία για να δουλέψουν μέσα στο κρύο στις οικοδομές, γιατί δεν είχαν χρήματα για να πληρώσουν τους λογαριασμούς των σπιτιών τους! Γύρισαν πίσω και η εταιρία τους πίεζε να γράψουν ένα δίσκο στο στυλ των Exodus, βάζοντας τους συνεχώς τρικλοποδιές! Οι Frosties πείσμωσαν, κατάφεραν και το ολοκλήρωσαν, αλλά το αποτέλεσμα ήρθε αλλοιωμένο στους ακροατές και η μπάντα διαλύθηκε ενώ το album πούλησε πολύ παραπάνω από τα προηγούμενα της! Θα είχαν φύγει ο Ain και ο Reed st Mark; Θα είχε αναγκαστεί ο Warrior να πάει τους Frosties στο glam για να «σωθεί» οικονομικά; Και η φωτογραφία που βλέπετε από εκείνη την περίοδο εκ δεξιών σας, απλώς απορρίφθηκε όπως και το σύνολο του photo session! Επρεπε να περάσουν 12 χρόνια για να επανακυκλοφορήσει το album και να αποκαλυφθεί στη μορφή που το είχε σχεδιάσει η μπάντα. Ακόμα και το tracklisting είχαν "πειράξει" οι αθεόφοβοι, κάνοντας την ακρόαση των αμερικάνικων και γαλλικών εκδόσεων ανέκδοτο! Να λοιπόν, ποια μπορούν να είναι τα αποτελέσματα όταν η εταιρία παρεμβαίνει και δε διαθέτει το budget για να κάνει ο καλλιτέχνης ό,τι έχει στο μυαλό του...Και μιλάμε για έναν δίσκο που είναι σημείο καμπής για όλη τη σκηνή!

   Βάλτε στη θέση τους και άλλες μπάντες που είχαν ανάλογες «ανάγκες» και έπεσαν είτε σε εκπτώσεις – στην καλύτερη περίπτωση – είτε σε συμβιβασμούς στη χειρότερη των περιπτώσεων. Και τα λέω όλα αυτά σε αυτούς που μέσα τους πανηγυρίζουν με αυτή την εξέλιξη, επισημαίνοντας την ανάγκη να υπάρχουν και αυτές οι εταιρίες. Γιατί υπηρετούν ανάγκες αυτών των καλλιτεχνών και εξυπηρετούν την «επικοινωνία» του κόσμου αυτής της μουσικής με το mainstream, εισάγοντας νέο αίμα από τις τάξεις του. Με τη διακοπή της υπάρξης τους, η οποία οφείλεται και στο ενδιαφερόμενο κοινό και στα media, αυτόματα η μουσική αυτή περιορίζει το πλαίσιο λειτουργίας της σε πιο στενά όρια. Κι αυτά τα όρια θα είναι ανάλογα με τις δυνατότητες που θα δίνονται από τα home studios, τα οποία υποστηρίζονται πλήρως από υπολογιστές και μηχανικούς συγκεκριμένων δυνατοτήτων και δεξιοτήτων.

 roadrunner article 3  Θέλετε να σας θυμίσω μια κραυγαλέα περίπτωση που προκάλεσε σάλο όταν έγινε; Το 1996 οι Therion πήρανε το αστρονομικό  ποσό των 250.000 δολλαριών για να ηχογραφήσουν το επόμενο album τους. Ποιοι; Μια μπάντα που είχε κυκλοφορήσει δίσκους, οι οποίοι ήταν όλοι προορισμένοι για περιορισμένο κοινό! Αποτέλεσμα; Ο ηγέτης των Σουηδών αξιοποίησε πλήρως τα χρήματα και ηχογράφησε το “Theli” με φυσικά όργανα και χορωδία, απογειώνοντας το αποτέλεσμα! Έχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι αυτό το album θα είχε κυκλοφορήσει έτσι αν δεν υπήρχε αυτό το budget από τη Nuclear Blast;  Φυσικά και όλες αυτές οι εταιρίες πιέζουν και έχουν απαιτήσεις όταν παίζονται ποσά τέτοιου επιπέδου! Και επενδύουν! Λογικό είναι να θέλουν αυτά τα λεφτά να επιστραφούν εκτός κι αν νομίζουμε πως είναι κοινωφελή ιδρύματα! Και φυσικά έχουν κάνει λάθη και έχουν αδικήσει group, αλλά πρέπει να αναρωτηθούμε τι θα γίνει σε ανάλογες περιπτώσεις στο μέλλον! Θα μπορέσει να κυκλοφορήσει ένα project τόσο μεγαλεπήβολο όσο το τελευταίο Nightwish χωρίς τέτοια ποσά διαθέσιμα; Για να μη νομίζουμε πως αυτά ανήκουν στο παρελθόν…Ακόμα και σήμερα συνεχίζονται έστω και σε περιορισμένο βαθμό! Μην ξεχνάμε πως δεν έχει καμμία σημασία αν το αποτέλεσμα είναι το επιθυμητό από ακροατές ή media! Σημασία έχει να καλύπτει τις ανάγκες του καλλιτέχνη και να υπηρετεί το στόχο του! Γιατί έχουμε και φαινόμενα όπως το φιάσκο του “Chinese Democracy”, του οποίου το budget παίζει να είναι συνολικά όσο διέθεσαν για την ηχογράφηση των albums όλων των ανεξάρτητων εταιριών της metal σκηνής – το λέω απλώς για να αντιληφθούμε τα μεγέθη!

   roadrunner article 4Η Roadrunner ας είναι η αφορμή για να συζητηθούν όλα αυτά τα θέματα και να δούμε σαν σκηνή τι θέλουμε πραγματικά από εδώ και πέρα. Προσωπικά όσο κι αν νιώθω πιο καλά με τις underground εταιρίες, σέβομαι εξίσου εκείνες τις εταιρίες που τολμάνε και ανεβάζουν τον πήχη σε όλα τα επίπεδα. Μια τέτοια ήταν η Osmose, στην οποία όλα τα group ένιωθαν απόλυτη ασφάλεια σε όλα τα επίπεδα στα 90s. Καθόλου τυχαία, όλα μα όλα τα σχήματα της έτυχαν αναγνώρισης που σε άλλα labels ίσως και να μην είχαν. Και εξαιρέσεις σαν των Emperor από την ασήμαντη Candlelight, απλώς επιβεβαιώνουν τον εξής κανόνα: Μεγάλη μπάντα δεν είσαι, γίνεσαι! Το θέμα είναι πως! Οι Emperor την εποχή των τεράστιων κυκλοφοριών τους  είχαν μεν απήχηση, αλλά η θέση τους στο billing των festivals και γενικότερα στη μουσική βιομηχανία ήταν δυσανάλογη με το όνομα που είχαν. Αποδείχτηκε αυτό στην επαναδραστηριοποίηση τους, εισπράττωντας με τόκο ό,τι είχαν σαν όνομα όλα αυτά τα χρόνια. Ξέρετε πολλές τέτοιες εξαιρέσεις; Μάλλον όχι…Η Candlelight  πόσο, όμως, βοήθησε για να φτάσει το έργο τους στη μορφή που είχαν πραγματικά θελήσει; Μήπως αρκούσε στους Emperor να έχουν απλώς την πλήρη ελευθερία και τον πλήρη έλεγχο του όσων έκαναν; Μήπως γι'αυτό δεν μπήκαν στον πειρασμό να "ανέβουν κατηγορία" όπως έκαναν οι Immortal φεύγοντας από την Osmose και να πάνε στη Nuclear Blast; Αν δεν το έκαναν αυτό θα ήταν ποτέ headliners σε φεστιβαλικές σκηνές όπως του Wacken; Οπως καταλαβαίνετε, τα συγκροτήματα με τις επιλογές τους διαμορφώνουν και το πλαίσιο πάνω στο οποίο κινείται η μουσική βιομηχανία! Γιατί μην ξεχνάμε πως κάθε καλλιτέχνης φέρει μαζί του και ένα όνομα με το οποίο διεκδικεί ό,τι καλύτερο μπορεί!

   Εδώ πιστεύω πως προκύπτει το ερώτημα και ακυρώνει όσους διατυμπανίζουν την ανεξαρτησία ως αρχή που διέπεται μόνο από την αποστασιοποίηση από την έννοια του χρήματος!  Στην ουσία ανεξάρτητος είσαι, όταν κάνεις κάτι με τον τρόπο που θες, χωρίς ημίμετρα και συμβιβασμούς! Με το κλείσιμο των μεγάλων ανεξάρτητων όπως η Roadrunner ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση για τη συρρίκνωση τόσο του metal κοινού σε mainstream επίπεδο, όσο και της απήχησης που θα έχει μια νέα κυκλοφορία στη μάζα των ακροατών αυτού του ήχου! Και κακά τα ψέμματα η κύρια μάζα του κόσμου ακούει τα "ιερά τέρατα" και δίνει μαζικά το παρών όταν είναι αυτά παρόντα σε ένα συναυλιακό χώρο! Γιατί πλέον από τις πωλήσεις δε βγαίνει συμπέρασμα ασφαλές για τις προτιμήσεις του κόσμου όσον αφορά τα ακούσματα του! Σκεφτείτε, λοιπόν, μια σκηνή χωρίς τα ιερά τέρατα και θα λάβετε την εικόνα της σε 10 χρόνια και ίσως αντιληφθείτε πως θα σκυλομετανιώσετε, που δε θα ξαναδείτε μεγάλες σκηνικά σαν των Maiden ή των Metallica που τώρα αποθεώνετε και μνημονεύετε συνεχώς…

Λευτέρης Τσουρέας

 

roadrunner article big

roadrunner article front

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Η αγαπημένη μου συναυλία (BLACK SABBATH, 25/6/2005, Rockwave Festival, Terra Vibe)

11 Ιουνίου, 2020 - 01:15 Θοδωρής Μηνιάτης

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας έχει γίνει τα τελευταία 20 και κάτι χρόνια, μεγαλύτερος πόλος έλξης πολύ σημαντικών συναυλιακών γεγονότων και συγκροτημάτων, σε όλα τα είδη μουσικής. Η λίστα μεγάλη και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (VENOM – Metal Invader Athens Open Air 06/09/1997, OAKA)

5 Ιουνίου, 2020 - 01:45 Θοδωρής Κλώνης

Είπαμε, η καραντίνα έχει κάνει τον Φράγκο να παραληρεί. Κληθηκαμε λοιπόν να γράψουμε λίγα πράγματα για την αγαπημένη μας συναυλία. Όχι την καλύτερη που έχουμε δει, την αγαπημένη μας.  Αν και για...

[περισσότερα]

Συναυλίες τη δεκαετία του '80 - Μια "διαφορετική" άποψη!!!

1 Ιουνίου, 2020 - 11:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

(Ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, γράφει ένα χιουμοριστικό κείμενο, σχετικά με το τι θα γινόταν με τις συναυλίες, αν υπήρχε κορονοϊός τη δεκαετία του ’80, στην Ελλάδα της «αλλαγής». Οποιαδήποτε...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (KATATONIA – The Bierkeller Manchester 06/05/2003)

1 Ιουνίου, 2020 - 10:30 Γιώργος Δρογγίτης

Είμαι φανατικός οπαδός των Σουηδών από τότε που άρχισα να μπαίνω στα άδυτα του μεταλλικού ήχου. Ένα και μόνο άκουσμα του “I break” πίσω το 1997, έφτανε για να τρέξω με το πενιχρό χαρτζιλίκι μου και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (CULT OF LUNA / SUN OF NOTHING / NATIONAL PORNOGRAFIK, Fuzz Club, 10/01/2009)

29 Μαίου, 2020 - 03:00 Νίκος Ζέρης

Δεν ήταν η πρώτη, ίσως να μην ήταν η καλύτερη, σίγουρα όμως ήταν η συναυλία-ορόσημο που με καθόρισε όσο καμία άλλη όλα αυτά τα χρόνια. Πριν από έντεκα σχεδόν χρόνια, σε μία όχι και τόσο διαφορετική...

[περισσότερα]