Victim of line-up changes

21 Ιουνίου, 2012 - 16:15

 allages group 1  Υπάρχει άραγε στιγμή που ένα συγκρότημα οφείλει να διαλυθεί; Κι αν ναι, πότε προκύπτει κάτι τέτοιο;

   Σίγουρα σε όλους σας η πρώτη απάντηση είναι και η προφανής: Όταν στο line up δεν είναι κάποιο μέλος – κλειδί για την πορεία του συγκροτήματος. Αυτό το γεγονός από ποιον καθορίζεται;

   Στις περισσότερες των περιπτώσεων όταν φεύγει κάποιο ιδρυτικό μέλος, αυτόματα οι κλυδωνισμοί γίνονται μεγάλοι και ο κόσμος με την αμηχανία του ζητά να σταματήσουν τα εναπομείναντα μέλη να «εκμεταλλεύονται» την όποια βαρύτητα έχει το όνομα του group. Τι συμβαίνει, όμως, όταν συνεχίζουν;

   Αυτήν την περίοδο έχουμε τις περιπτώσεις των QUEENSRYCHE και των STRATOVARIUS, οι οποίες ακολουθούν αυτή τη λογική. Τι σχέση μπορεί να έχει το σημερινό line up που έχουν οι Φινλανδοί του σήμερα με την μπάντα που μεγαλούργησε στα 90s; Μόνο ο τραγουδιστής τους έμεινε πλέον και ο κύριος υπεύθυνος της μπάντας είναι απών εδώ και αρκετά χρόνια! Πώς μπορεί να συνεχίζεται αυτό;

   Οφείλουμε άπαντες κάπου εδώ να κάνουμε όχι απλώς την αυτοκριτική μας, αλλά να αντιληφθούμε ένα γεγονός: Φοβόμαστε το όνομα των συγκροτημάτων που αγαπήσαμε! Και χρησιμοποιώ την έννοια του φόβου, για να σας μεταφέρω την αίσθηση που σας προκύπτει όταν ασχολείστε με ένα συγκρότημα, το οποίο έχει πάψει από καιρό να σας απασχολεί. Πόσο καιρό έχετε να πάρετε καινούριο album των QUEENSRYCHE με τον ενθουσιασμό που είχατε όταν βγήκε το “Promised land” ή για τους ακόμα «παλιότερους» στο “Empire” ή το “Operation Mindcrime”; Αν είστε από εκείνους που περιμένατε εναγωνίως την νεκρανάσταση τους με το δεύτερο μέρος του εκπληκτικού concept album, τότε μάλλον το “Hear in the now frontier” ήταν απλώς μια παρένθεση! Μήπως, όμως, δεν ήταν;

   Θαρρώ πως είναι στο χέρι όλων, να δείχνουμε με τη στάση μας ότι δεν υπολογίζουμε σε ένα αγαπημένο μας group τη στιγμή ακριβώς που οι αλλαγές αλλοιώνουν πλήρως το χαρακτήρα του. Είναι η στιγμή, στην οποία διαχωρίζονται οι οπαδοί από τους φίλους ενός συγκροτήματος. Οι μεν οπαδοί ακολουθούν – φοβούνται στη δική μου αντίληψη – το όνομα του σχήματος που λατρεύουν και βρίσκουν κάθε δικαιολογία για να συνεχίσουν να το ακολουθούν. Με αυτόν τον τρόπο συνηγορούν σε κάθε κίνηση του σχήματος, αδιαφορώντας πλήρως αν έχουν στρατηγική που αδιαφορεί πλήρως για το καλλιτεχνικό κομμάτι. Δείτε τους οπαδούς των MANOWAR ή των DARKTHRONE. Ρωτήστε τους πόσα χρόνια έχουν να ακούσουν album που να στέκεται ισάξια με τα παλιότερα τους και θα δείτε πως θα σας απαντήσουν. Όσοι σας απαντήσουν με δισταγμό, τότε αναγνωρίζουν ότι είναι «αρρωστάκια», όπως οι οπαδοί του Ολυμπιακού της περιόδου 87-97 χωρίς πρωτάθλημα! Μόνο που στο ποδόσφαιρο όλα γίνονται και αλλάζουν… στη μουσική συμβαίνει το ίδιο;

   allages group 10Οι περιπτώσεις που ένα σχήμα αλλάζοντας ένα βασικό μέλος του προχώρησε είναι ελάχιστες. Αυτές, όμως, επιβεβαιώνουν τον κανόνα που θέλει τα μέλη – κλειδιά να καθορίζουν πλήρως το μέλλον ενός συγκροτήματος. Και όταν λέμε μέλη – κλειδιά δεν εννοούμε τους ιδρυτές ενός σχήματος μόνο, γιατί και ο Necrobutcher είναι ιδρυτικό μέλος, αλλά δε θα πάθουν τίποτα οι ΜΑΥΗΕΜ χωρίς αυτόν στο μπάσο! Γιατί τον κρατάνε; Μα, γιατί είναι ο μόνος από τα ιδρυτικά μέλη που νομίμως μπορεί να υπογράφει για ο,τιδήποτε αφορά τους Νορβηγούς! Τι συμβαίνει, όμως, όταν φεύγει η φωνή με την οποία συνδέθηκε μια μπάντα;

   Όταν ένα group μπει στη δύσκολη διαδικασία της αντικατάστασης ενός τραγουδιστή, τότε πρέπει να πάρει γενναία απόφαση! Η θα επιλέξει έναν άλλου στυλ τραγουδιστή και θα μπει σε μια νέα εποχή, ή θα επιλέξει έναν αναλόγου ύφους τραγουδιστή για να συνεχίσει την πορεία του με ανάλογο τρόπο. Την πρώτη περίπτωση επιλέγουν σχήματα, των οποίων τα μέλη πιστεύουν πως μπορούν και χωρίς το «μεγάλο όνομα» του τραγουδιστή. Τυχαίνει σε αυτά ο κύριος συνθέτης να μην είναι ο τραγουδιστής και έτσι παίρνει πάνω του την ευθύνη της απόφασης να συνεχίσουν σε άλλο ύφος. Στην άλλη περίπτωση, το σχήμα επιλέγει μια «ασφαλή» οδό, για να μη χάσει τον πυρήνα τον οπαδών που έχει ήδη καταφέρει να έχει! Πιο κραυγαλέες περιπτώσεις από εκείνες των MAIDEN, των PRIEST και των SABBATH, δε νομίζω να υπάρχουν για να εξάγουμε ασφαλή και καίρια συμπεράσματα…

   allages group 2Οι SABBATH στα late 70s είχαν τη δύσκολη επιλογή να βρουν αντικαταστάτη στον εμβληματικό Ozzy Osbourne. Επέλεξαν έναν χαρισματικό τραγουδιστή εντελώς διαφορετικού ύφους και κατάφεραν το ακατόρθωτο: Να συνδέσουν το όνομα τους επάξια με έναν ακόμα τραγουδιστή! Και όχι μόνο αυτό, αλλά παρά τις αντιξοότητες κατάφεραν στα late 80s και με τρίτο τραγουδιστή να το καταφέρουν, γεγονός που καμία μπάντα στην ιστορία της μουσικής δεν το έχει καταφέρει! Τι είχαν; Το κοκκαλάκι της νυχτερίδας; Μήπως είχαν κάτι παραπάνω, που δεν ήταν άλλο από έναν ηγέτη, που δεν υπέκυπτε σε κανέναν και ήταν ικανός να γράφει καλή μουσική; Μήπως τελικά η απάντηση σε όλες τις κασσάνδρες που αφορίζουν τη συνέχεια ενός σχήματος χωρίς ένα μέλος – κλειδί είναι απλώς να προκύψει καλή μουσική, που να αποστομώσει τους πάντες; Η περίπτωση των CANDLEMASS μιλάει επίσης από μόνη της…

   Αν το αποδεχτούμε αυτό το γεγονός, τότε ίσως αντιληφθούμε γιατί οι υποστηρικτές του Di’Anno όταν είδαν το Dickinson στο “Number of the beast” πάγωσαν ή έβγαζαν άναρθες κραυγές! Στο “X-Factor”, με το οποίο ο Steve Harris κατάφερε να ξεπεράσει ως ένα βαθμό το φάντασμα του τραγουδιστή – έμβλημα των MAIDEΝ, τα πράγματα ήταν περίεργα και όποιος δεν ήταν κολλημένος μπορούσε να καταλάβει τι μεταστροφή τους σε κάτι διαφορετικό. Οι περισσότεροι, όμως, δεν άντεχαν αυτή την αλλαγή και αυτό ήταν που ανάγκασε το Steve Harris να ξεκινήσει τη διαδικασία της επαναφοράς του Dickinson στις τάξεις τους. H επιστροφή του Rob Halford στους JUDAS PRIEST έγινε με ανάλογο τρόπο, αλλά για άλλους λόγους…

   allages group 4Ο συνδυασμός πίεσης από τη μουσική βιομηχανία και από τους οπαδούς, που θέλουν το σχήμα τους ψηλά – άλλο είδος φόβου κι αυτός – ανάγκασε και τα δύο σχήματα να δεχτούν πίσω τους τραγουδιστές, με τους οποίους συνδέθηκαν! Να θυμηθούμε τί συνέβη στο μεσοδιάστημα; Ο μεν Dickinson κορόιδευε τους MAIDEN για κολλημένους πριν το “The X-Factor” και το έπαιζε ανοιχτόμυαλος στο “Skunkworks”, αφορίζοντας το metal! Ίδια στάση και από τον Halford, ο οποίος με τους TWO είχε ξεφύγει σε pop μονοπάτια τελείως και καλά έκανε! Όμως γιατί να επιτεθούν στο metal και να αφορίσουν το παρελθόν τους, πικραίνοντας τους οπαδούς;

   Μόνη απάντηση που μου έρχεται είναι η πίεση από τη μουσική βιομηχανία. Αυτή η πίεση που οδηγεί τους καλλιτέχνες σε κινήσεις στρατηγικής, για να έχουν έστω και στο ελάχιστο δημοσιότητα και αποδοχή. Πώς αλλιώς να αποδεχτεί ένα «άλλο» κοινό την alternative έκδοση του Bruce Dickinson και την αντίστοιχη pop του Rob Halford, όταν η ρετσινιά του metal μόνο κακό έκανε στη φήμη τους; Έπρεπε με κάθε τρόπο να την αποτινάξουν! Και ω του θαύματος επέστρεψαν αμφότεροι με solo δουλειές σε αυτό που ήθελε ο κόσμος! Το γιατί φαντάζομαι το ξέρετε: Το εγχείρημα τους απέτυχε παταγωδώς και επέστρεψαν σε αυτό που ήξεραν να κάνουν καλύτερα! Είναι η κατάρα των μουσικών, που αποτυγχάνουν στις μεταστροφές τους και το βαφτίζουν «επιστροφή στις ρίζες»!

  allages group 5 Επί της ουσίας τα σχήματα που λατρεύει ο κόσμος είναι προσωποπαγή. Αν το δείτε σφαιρικά θα καταλάβετε γιατί δεν «αναστατώνεται» όταν δε φεύγει ένα μέλος από τη μπάντα. Ο Lemmy είχε αλλάξει τόσα line ups μέχρι τα mid 90s και ο κόσμος δε μίλησε ποτέ για το τι συμβαίνει στους MOTORHEAD! Το ίδιο με τους ICED EARTH, οι οποίοι έφτασαν στο σημείο να επαναφέρουν τον τραγουδιστή «κατ’απαίτηση του κόσμου»! Έτσι κανείς δε δίνει σημασία, που ένα μέλος που προσέφερε έστω και με έμμεσο τρόπο στις συνθέσεις είναι τώρα απών. Είναι οι ίδιοι DEATH του “Leprosy” και του “Human”; Έχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι οι SLAYER είναι οι ίδιοι χωρίς τον Jeff Hanneman να υπογράφει κομμάτια ως συνθέτης όπως έκανε στα 80s; Είναι παρών – απών εδώ και 10 χρόνια στο studio, μιας και ο Kerry King ηχογραφεί μόνο εκείνος τα κιθαριστικά μέρη και υπογράφει το μεγαλύτερο μέρος των συνθέσεων! Τυχαία νομίζετε υπάρχει δραστική αλλαγή στο ύφος τους από το 1994 και μετά; Ακόμα και αυτές οι εσωτερικές αλλαγές παίζουν το ρόλο τους και ο κόσμος δυστυχώς στέκεται στους τραγουδιστές! Θα μπορούσατε να σκεφθείτε SLAYER χωρίς Araya; Όχι βέβαια, αλλά δεν είδα να αντιδράνε που οι SLAYER δίνουν συναυλίες χωρίς το Hanneman! Μήπως ο καλλιτεχνικός αντίκτυπος κάπου εδώ φλερτάρει με το απόλυτο μηδέν; Ποιος φταίει;

  allages group 9 Ένα σχήμα γίνεται γνωστό από τους οπαδούς και μεγάλο από τα media. Αν το αποδέχεστε αυτό σαν απαράβατο όρο, τότε ίσως αποδεχτείτε και το μερίδιο της ευθύνης που έχουμε σαν fans ενός σχήματος. Απλώς διασκεδάζουμε με τη μουσική του και ξέρουμε ελάχιστα για το πώς λειτουργούν σαν μπάντα, πως συνθέτουν, ηχογραφούν κτλ κτλ. Πως θα τα μάθετε αυτά; Μα φυσικά από τις συνεντεύξεις στα media και φυσικά από όσα θα πουν εκείνοι στα documentaries και στο επίσημο υλικό που συνοδεύει τις κυκλοφορίες τους! Όταν, όμως, ο κόσμος αδιαφορεί για όλα αυτά και δε γνωρίζει πλέον ούτε καν τις φάτσες των μελών ενός group, τι άλλο να πει κανείς; Όταν σε ένα festival περνάνε απαρατήρητοι από τον κόσμο πριν ανέβουν στη σκηνή, η εικόνα μιλάει από μόνη της: ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ! Αυτή η αδιαφορία υπήρχε ανέκαθεν, μόνο που τότε προέκυπτε η ημιμάθεια. Ακουγαν από εδώ και από εκεί τραγούδια, στίχους δεν ηξεραν κάν και με τα ραφτά και τις μπλουζες βαφτίζονταν οπαδοί. Ετσι σε μια συναυλία χτυπιούνται σε άκυρα σημεία και είναι να γελάς με την κατάσταση και να κλαις με τις επιπτώσεις: Ο κόσμος γεμίζει πλέον τους χώρους των συγκροτημάτων που είναι γνωστό το όνομα τους, σε όποιο σημείο της καριέρας τους κι αν βρίσκονται! Ετσι οι METALLICA του “St Anger” είχαν περισσότερο κόσμο στις συναυλίες τους από ποτέ! Θυμάμαι που υπήρχαν φίλοι μου που δεν πήγανε στους KREATOR το 1997, γιατί δεν τους άρεσε το “Outcast”! Δε λειτούργησαν σαν οπαδοί και με την στάση τους έδειξαν ωριμότητα. Αντίστοιχα άλλοι τόσοι επικρότησαν την αλλαγή και τον ώθησαν να φτάσει στο “Endorama”, για το οποίο πλέον δικαιώνεται ως κίνηση, ενώ τότε λοιδορήθηκε από τους thrash οπαδούς των KREATOR.

   Αν λοιπόν οι οπαδοί δεν είναι απαιτητικοί, τότε και τα media θα αναγκαστούν να χαιδέψουν τα αυτιά αυτών των οπαδών για λόγους επιβίωσης! Ο λόγος; Προφανής! Αν πεις κακή κουβέντα για το αγαπημένο τους συγκρότημα, το παίρνουν τόσο προσωπικά που είναι ικανοί να σε φάνε ζωντανό! Δεν έχει σημασία αν δεν τους αρέσει ο νέος δίσκος τους, αλλά να διατηρηθεί το εγώ τους ως ακόλουθοι και να μη λέγεται τίποτα εναντίον τους! Γιατί; Γιατί απλά θίγονται! Έτσι το συγκρότημα γίνεται «κτήμα» τους και με τη στάση τους ορίζουν το τι πρέπει να γινεται και τι όχι! Πώς να τολμήσει ένα συγκρότημα να αλλάξει κατεύθυνση μετά από αλλαγή τραγουδιστή όταν ξέρει πως οι οπαδοί θέλουν αντικαταστάτη στο ίδιο ύφος; Οι EXODUS έτσι κινήθηκαν και πρόσφατα οι ICED EARTH, ικανοποιώντας πλήρως τις προσδοκίες τους! Οι THE GATHERING όταν πήραν την απόφαση να συνεχίσουν μετά την αποχώρηση της Anneke σκέφτηκαν προς στιγμήν να έχουν μόνο guests στα φωνητικά και μάλιστα μόνο άντρες! Τελικώς κατέληξαν σε μια φωνή που πλησιάζει στο ύφος της Anneke και οι fans τους μπαίνουν στο αιώνιο trip της σύγκρισης.

   allages group 8Aυτό ακριβώς ήξεραν ότι θα πάθουν οι SEPULTURA και επέλεξαν frontman, ο οποίος δε μοιάζει σε τίποτα με τον Max Cavalera! Αποτέλεσμα; Οσοι δεν τους αναγνωρίζουν ως συνεχιστές του ονόματος αυτού περιμένουν εναγωνίως την επανασύνδεση και επικροτούν υβρίδια τύπου CAVALERA CONSPIRACY, για να πιέσουν καταστάσεις! Ο Κisser, όμως, δείχνει χαρακτήρα και όποτε παίζουν live δε στηρίζει το setlist αποκλειστικά από εκείνη την περίοδο! Σε όσους αρέσει η συνέχεια τους προσέρχονται στις συναυλίες και ασχολούνται με τις κυκλοφορίες τους, χωρίς να μπαίνει μέτρο σύγκρισης! Γιατί; Μα πολύ απλά γιατί μιλάμε για τελειώς διαφορετικά σχήματα τόσο σε ύφος, όσο και σε μουσική κατεύθυνση! Και η περίπτωση αυτή είναι από τις πλέον υγιείς όσον αφορά εκείνους που δηλώνουν fans συνολικά των Βραζιλιάνων και όχι μιας συγκεκριμένης περιόδου τους! Tυχαία νομίζετε αγκάλιασαν και τον τρομερό αντικαταστάτη του Igor Cavalera;

   Όταν προβαίνει ένα group σε τέτοιες λύσεις σίγουρα πρέπει να περιμένει τη σύγκριση με το «πρωτότυπο». Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις το «πρωτότυπο» λειτουργεί ως αρχέτυπο στον αντικαταστάτη και ο κόσμος περιμένει στη γωνία για ένα και μόνο λάθος του. Αυτό το γεγονός, δυστυχώς, είναι προϊόν της απαίτησης των οπαδών για να «συνεχιστεί το καλό όνομα του συγκροτήματος». Καλλιτεχνικός αντίκτυπος ξανά στο μηδέν…

  allages group 7 Εκεί που καταλήγω με την αλληλουχία όλων αυτών των σκέψεων είναι ότι ένα συγκρότημα δεν είναι σαν το ποδόσφαιρο, για να έχει την ανάγκη στήριξης οπαδών ή media! Δείτε τα χάλια της πατρίδας μας από τη «στήριξη» που παρέχεται ακόμα από μεγάλο κομμάτι των Ελλήνων σε εκείνους που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση! Πώς νομίζετε θα συμπεριφερθεί ένας μουσικός όταν βλέπει πως και λάθη αν κάνει, ο κόσμος συνεχίζει να έρχεται να τον δει μόνο και μόνο από το όνομα! Έχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι ο Axl Rose θα γέμιζε στάδια αν το σχήμα του δε λεγόταν GUNS N’ ROSES, αλλά "Axl Rose band"; Δείτε τους VELVET REVOLVER μέχρι που έφτασαν και ίσως αντιληφθείτε τί εννοώ...

   Όταν το όνομα που έχει μια μπάντα μουσικών συνυπεύθυνων για την πορεία της είναι βαρύ, τότε καλούνται όσοι είναι παρόντες είτε να το διαχειριστούνε, είτε να το υπηρετήσουνε, είτε να το περάσουν στην Ιστορία και να κριθεί η βαρύτητα του από το χρόνο. Στην πρώτη περίπτωση γίνονται περιοδεύοντες θίασοι του παρελθόντος και σέρνουν το κουφάρι ενός ονόματος σημαντικού ακόμα και για ένα ολόκληρο ιδίωμα. Τα media τους ασκούνε κριτική μεν, αλλά με τέτοιο τρόπο που να μπορεί ο μύθος να συντηρείται - εξώφυλλα, αναφορές, αφιερώματα, συνεντεύξεις κτλ! Σε αυτή την κατάσταση έχουν περιέλθει, δυστυχώς, οι QUEENSRYCHE, που απομακρύνονται με κάθε τους κίνηση από τη «χρυσή» εποχή τους! Πιστεύει κανείς πως θα έμπαινε στον κόπο να ακούσει κάποιο από τα albums τους μετά το 1997 αν δεν έφερε το όνομα των QUEENSRYCHE; Είναι, μάλλον, για εκείνους δύσκολο να θάψουν το όνομα της μπάντας που τους καθιέρωσε σαν μουσικές μονάδες. Το χειρότερο, όμως, είναι να παραδεχτούν πως είναι αδύνατο να υπηρετήσουν αυτό το «όνομα βαρύ σαν ιστορία» και για τους οπαδούς να ξεκολλήσουν το ενδιαφέρον τους από πάνω τους! Σε αυτό το ενδιαφέρον επενδύουν και την κίνηση τους να αντικαταστήσουν τον frontman τους! Εχετε την εντύπωση πως θα τολμούσαν κάτι τέτοιο αν δεν υπήρχε αυτό ως γεγονός; Αν όχι, τότε γιατί δεν έφευγαν όλοι για να συνεχίσουν με το project που ξεκίνησαν; Μήπως γιατί το όνομα αυτό αξίζει για εκείνους περισσότερο σαν επένδυση παρά σαν καλλιτεχνική ανησυχία πλέον;

   To θυμα σε όλα αυτά δεν είναι άλλος από την ίδια τη μουσική συνολικά, την οποία αξίζει και με το παραπάνω ο καθένας μας να υπερασπίζεται...

Λευτέρης Τσουρέας

allages group big

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

10 τραγούδια για την οδήγησή σας στις διακοπές!!!

7 Αυγούστου, 2018 - 16:00 Δημήτρης Σειρηνάκης

Πάτε διακοπές, θα σας προτείνουμε κάποιες λίστες με τραγούδια για την κάθε ξένοιαστη στιγμή σας!  Και επειδή όλα ξεκινάνε από το ταξίδι και δεν έχει σημασία ο προορισμός, αλλά ο δρόμος, σήμερα...

[περισσότερα]

ΣΥΝΑΥΛΙΑΚΗ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΑΞΙΑΣ ... 100 ΕΥΡΩ

23 Ιουλίου, 2018 - 15:30 Θάνος Κολοκυθάς

Την Παρασκευή, όσοι ήμασταν στην Μαλακάσα είδαμε ίσως την καλύτερη εμφάνιση των IRON MAIDEN των τελευταίων 15-20 ετών, επί ελληνικού εδάφους. Απίστευτη διάθεση από την μπάντα των 50+ ηλικιακά πλέον,...

[περισσότερα]

Είναι Mainstream να κράζεις το… Mainstream

10 Ιουλίου, 2018 - 00:30 Ντίνος Γανίτης

Προσπαθώ να βάλω σε μία σειρά μέσα στο μυαλό μου όλα αυτά τα οποία διαβάζω ανά καιρούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε θέματα που αφορούν τη μουσική και πιο συγκεκριμένα, το heavy metal. Απόψεις επί...

[περισσότερα]

GHOST: Κατασκεύασμα ή φαινόμενο;

7 Ιουνίου, 2018 - 19:30 Λευτέρης Τσουρέας

Βρισκόμαστε στη δύση της δεκαετίας και θα περίμενε κανείς η μουσική βιομηχανία ενορχηστρωμένα να αναδείκνυε τα σχήματα που επικράτησαν σε αυτήν. Όμως με ανύπαρκτη mainstream δισκογραφία, απουσία...

[περισσότερα]

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν - Το rock του μέλλοντός μας, χειρότερο απ’ αυτό του παρελθόντος μας

7 Ιουνίου, 2018 - 16:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Διαβάζοντας το άρθρο του φίλου Γιάννη Παπαευθυμίου σχετικά με "το rock του μέλλοντός μας", αναρωτήθηκα κάποια πράγματα, που τα τελευταία χρόνια είναι κοινός τόπος σε συζητήσεις με μουσικόφιλους...

[περισσότερα]