HEED THE MIGHTY BÖLZER

6 Απριλίου, 2017 - 18:00

Από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις στον ακραίο ήχο τα τελευταία χρόνια, οι Ελβετοί BÖLZER είχαν την ευχή και κατάρα να περάσουν από την κατάσταση μιας obscure μπάντας κατευθείαν στο -σχεδόν- “mainstream” metal, παραλείποντας το στάδιο του να χτίσουν το όνομά τους στο underground μέσα από demo/EP κυκλοφορίες ή ακόμα και 1-2 ολοκληρωμένα άλμπουμ. Πλέον σήμερα και έπειτα από έναν full-length δίσκο, θεωρούνται μια από τις πιο ιδιαίτερες όσο και αμφιλεγόμενες μπάντες στον ευρύτερο metal χώρο. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.


Αυτή έγινε το 2012 με το demo “Roman Acupuncture”, το οποίο μέσα σε μόλις 14 λεπτά, χωρισμένα σε 3 κομμάτια, κατάφερε να δείξει  μέρος της ιδιοφυίας των Ελβετών και να συμπυκνώσει την ουσία της μουσικής τους. Η πρωτόγονη, όσο και ανανεωτική ορμή τους και ο εφευρετικός και εντελώς προσωπικός τους ήχος, που οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στο παίξιμο του KzR στην δεκάχορδη, ήταν περισσότερα από αρκετά έτσι ώστε όσοι τους πήραν χαμπάρι τότε να νιώθουν πως έχουν να κάνουν με κάτι μεγάλο και σημαντικό. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο Patrick Kremer της Iron Bonehead που κυκλοφόρησε το demo σε κασέτα όπως και το δεύτερο χτύπημα του γκρουπ, “Aura” έναν μόλις μήνα αργότερα.


Το hype που χτίστηκε γύρω από το όνομα των BÖLZER μετά από αυτή την κυκλοφορία δεν το περίμενε κανείς, από την άλλη όμως ήταν στον μεγαλύτερο βαθμό δικαιολογημένο. Με τη βοήθεια και μιας πιο “επαγγελματικής” ηχογράφησης, το EP έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία και καρφώθηκε κατευθείαν στη συνείδηση αυτών που το ένιωσαν ως μια από τις σπουδαιότερες death/black κυκλοφορίες της γενιάς της και κατ’εμέ θεωρείται ήδη κλασικό. Εδώ οι Ελβετοί ανεβάζουν ακόμη περισσότερο το επίπεδο της τραγουδοποιίας και προσφέρουν αξιομνημόνευτες κομματάρες με αποκορύφωμα το “Entranced By The Wolfshook” , το βασικό riff του οποίου είναι πέραν κάθε περιγραφής.


Ο θόρυβος του “Aura” προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις, με τις προτάσεις να αρχίζουν να έρχονται από μεγάλα φεστιβάλ (Maryland Deathfest) και το ενδιαφέρον  του κοινού για το δίδυμο των BÖLZER να γιγαντώνεται, ένα κοινό το οποίο πλέον αδημονούσε για ένα ολοκληρωμένο ντεμπούτο. Η μπάντα αντ’αυτού απαντάει με το “Soma” EP μέσα στην επόμενη χρονιά (2014), ένα άλμπουμ που διατήρησε τον χαρακτηριστικό ήχο της μπάντας, χωρίς να επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις. Ωστόσο ήταν αρκετό ώστε να εδραιώσει για τα καλά το όνομα των BÖLZER στην πρώτη γραμμή των νέων και ανερχόμενων γκρουπ, σε συνδυασμό με την σημαντική βοήθεια των περιοδειών και live εμφανίσεων που ακολούθησαν.


Για να φτάσουμε στο έτος 2016, λίγο πριν την κυκλοφορία του πολυαναμενόμενου “Hero” από την Iron Bonehead και αφού οι Ελβετοί είχαν απορρίψει δελεαστικές προσφορές από σαφώς μεγαλύτερα labels. Μετά την δημοσιοποίηση του πρώτου δείγματος από το νέο άλμπουμ, του κομματιού “I Am III”, πέρα από τις παντελώς άστοχες μαλ**ίες, τύπου ταμπελοποίηση ως “Hipster Metal” από το Metal Sucks μόνο και μόνο επειδή έτυχαν προβολής και από non-metal τύπο και επέκταση σε ανάλογα ακροατήρια (μ’ένα ερωτηματικό αυτό το τελευταίο), οι αντιδράσεις ήταν χλιαρές, αλλά σίγουρα ενδιαφέρουσες. Το “Hero” δίχασε το κοινό, με τους BÖLZER ν’ακολουθούν το δικό τους μονοπάτι, αγνοώντας τυχόν περιορισμούς του είδους τους (κυρίως όσο αφορά τα φωνητικά), και να δείχνουν πως είναι μπάντα με όραμα, που δεν φοβάται να τολμήσει, όσο και μπάντα με καλλιτεχνικό εκτόπισμα, ιδιαίτερα για τα δεδομένα του ευρύτερου χώρου που κινούνται.
Το ντεμπούτο τους αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι έχουν το ταλέντο και την ικανότητα να γράφουν συνθέσεις που ενώ λειτουργούν καλύτερα μέσα στο σύνολο (η σχεδόν μυθολογική ατμόσφαιρα που δημιουργούν είναι από τα μεγάλα τους ατού), στέκουν αυτόφωτα και είναι πραγματικά τραγούδια που μπορείς να θυμάσαι και να ξεχωρίζεις. Κάτι τέτοιο είναι σίγουρα μια φρέσκια πνοή στον black/death metal χώρο, όπου το μόνο που μένει έπειτα από την ακρόαση, στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι ένα γενικότερο feeling της ατμόσφαιρας, με κατά τα άλλα λησμονίσιμο υλίκό. Εκτός αυτού μιλάμε πλέον για εκπληκτικό δέσιμο μεταξύ των δύο μελών του γκρουπ  που βγάζει μάτια τόσο στον δίσκο, όσο και στις ζωντανές του εμφανίσεις.

Η πρώτη headline εμφάνιση των BÖLZER στην χώρα μας (την άνοιξη του 2015 είχαν πρωτοσυστηθεί στο ελληνικό κοινό ως support γκρουπ στα πλαίσια της κοινής περιοδείας με τους BEHEMOTH), με 2 εμφανίσεις σε Τρίκαλα και Αθήνα, θα είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία να διαπιστώσουμε από πρώτο χέρι τη σπουδαιότητα αυτού του κρίσιμου για τον ακραίο ήχο σχήματος και περίπτωση-ορισμό του “συμβαίνει τώρα”. Πόσο μάλλον με την φήμη που τους ακολουθεί ως εντυπωσιακή μπάντα όχι μόνο στουντιακά αλλά και στο σανίδι. 
Νίκος Χασούρας

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

The extra-ordinary CRADLE OF FILTH - Στιγμές που "σόκαραν" κοινό και οπαδούς!

24 Μαίου, 2018 - 17:45 Σάκης Φράγκος

Οι Βρετανοί extreme metallers, CRADLE OF FILTH, έρχονται για συναυλία στη χώρα μας, εφτά χρόνια μετά την τελευταία τους εμφάνιση, 1 και 2 Ιουνίου αντίστοιχα, σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα (Gagarin205) κι...

[περισσότερα]

THUNDER – A real live experience

15 Μαίου, 2018 - 16:45 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

THUNDER – WHITESNAKE - JOURNEY (Wembley 02 Arena, 29 Μαΐου 2013) Ποτέ όλα δεν είναι όπως δείχνουν. Το Νοέμβριο του 2012, είδα πρώτη φορά την συναυλιακή τριπλέτα, που θεωρούσα, ότι εν μέσω κρίσης...

[περισσότερα]

Ένα ύστατο χαίρε στον Γιάννη Κουτουβό...

20 Απριλίου, 2018 - 18:15 Rockhard

Ο Γιάννης Κουτουβός, ένας από τους ανθρώπους που έβαλαν το χέρι τους στο να ακουστεί ακόμα περισσότερο το heavy metal στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’80, μέσα από καίρια πόστα, δεν είναι πια μαζί μας,...

[περισσότερα]

THE ROCK HARD TAPES Vol. 5: ROYAL HUNT

18 Απριλίου, 2018 - 17:00 Δημήτρης Τσέλλος

Οι ROYAL HUNT είναι μία μπάντα - κόσμημα. Δεν είναι το όνομά τους μόνο που τους προσδίδει αυτό το χαρακτηρισμό, το οποίο το «δανείστηκε» ο αρχηγός Andre Andersen από ένα πίνακα ζωγραφικής που θαύμασε...

[περισσότερα]

Will South rise again? Ένα αφιέρωμα στο Southern Rock

12 Απριλίου, 2018 - 16:30 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Η απόφαση των LYNYRD SKYNYRD να περιοδεύσουν για τελευταία φορά, προφανώς λόγω των προβλημάτων υγείας του βασικού μέλους τους και μόνου επιζώντα από την αρχική σύνθεση, κιθαρίστα Garry Rossington,...

[περισσότερα]