ΑΜΑRΑΝΤΗΕ – “Maximalism” (Spinefarm)

24 Οκτωβρίου, 2016 - 16:45

Πόσο ασχοληθήκατε με τα πρώτα 3 άλμπουμ των Σκανδιναβών; Εμένα, δηλωμένα μου άρεσε το μελωδικό τους στυλ, ιδιαίτερα στα πρώτα δυο. Η πρόοδός τους μας έδειχνε την συνεχιζόμενη προσχώρηση στην pop και την ταυτόχρονη αποχώρηση από το metal. Αλλά η στροφή στο παρόν άλμπουμ είναι ακόμα μεγαλύτερη.

Το σοκ από το πρώτο μισό του άλμπουμ, ακόμα και σε μένα που έχω ακούσει αρκετά τις προηγούμενες δουλειές τους, ήταν μεγάλο. Τα πρώτα 6 τραγούδια χαρακτηρίζονται απόλυτα από τον όρο που οι ίδιοι ονομάζουν Dance-metal, αλλά με τις κιθάρες υπερβολικά στο παρασκήνιο, τα τύμπανα να έχουν σε μέγιστο βαθμό αντικατασταθεί από προγραμματισμένα μέρη και την Elize Ryd, να είναι απόλυτη κυρίαρχος στο μικρόφωνο. Ο τρόπος που τραγουδάει και οι δυνατές της ερμηνείες είναι το μοναδικό αξιόλογο σημάδι βελτίωσης.

Σίγουρα η όμορφη τραγουδίστρια, προέρχεται από mainstream ακούσματα και οι μοντέρνες επιρροές της δεν είναι τόσο απρόσμενες, αλλά σίγουρα υπερτερούν του μεταλλικού μέρους. Έπρεπε να φτάσω στο έβδομο τραγούδι, το “Fury” για να θυμηθώ ότι άκουγα τους AMARANTHE. Τα φωνητικά του Jake E. και οι κραυγές του Henrik Englund έχουν μειωθεί και μόνο σε ελάχιστα μέρη έρχονται μπροστά. Κατανοώ πως η μπάντα αφήνει στην άκρη τους προσωπικούς εγωισμούς, για να απογειώσει την επιτυχία της, αλλά στο πέρασμα αυτό δεν με ικανοποίησε καθόλου.

Σε μερικές στιγμές ακούγονται σαν μια pop έκδοση των ΡΑΙΝ κι άλλοτε σαν μια πιο σκληρή πλευρά της Katy Perry. Κομμάτια σαν τα “Supersonic” και “Fireball” θα μπορούσαν να βρίσκονται στο “Massive addictive”, αλλά αυτό δεν αρκεί. Η πορεία των AMARANTHE είναι τόσο φθίνουσα, όσο και η πορεία που ακολουθούν τα συνεχώς λιγότερα ρούχα που φοράει η Elize στις φωτογραφίσεις τους. Απογοητεύτηκα...

4 / 10

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

MANIMAL – “Purgatorio” (AFM Records)

8 Οκτωβρίου, 2018 - 16:45 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Το μελωδικό heavy/power είναι η αλήθεια ότι δεν περνάει και τα καλύτερα χρόνια του, όμως είναι επίσης αλήθεια ότι τα τελευταία 2-3 χρόνια υπάρχει μία σταθερή ανάκαμψη, με ωραίες κυκλοφορίες, μερικές...

[περισσότερα]

ALCATRAZZ – “Live in Japan 1984” (earMusic)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 17:00 Σάκης Νίκας

Οι ALCATRAZZ την περίοδο που ο Malmsteen ήταν στη μπάντα είχαν μία απίστευτη δυναμική. Όχι ότι πήγαιναν πίσω με τον Vai, αλλά θεωρώ ότι ο Bonnet «έδενε» καλύτερα με τον Σουηδό κιθαρίστα με τον οποίο...

[περισσότερα]

JOE BONAMASSA – “Redemption” (Provogue/Mascot)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 17:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Στο κρίσιμο ερώτημα, ήρθε η ώρα ο Joe Bonamassa να κυκλοφορήσει κακό άλμπουμ, ακόμη μια φορά η απάντηση είναι όχι. Ο παραγωγικότατος, πολυγραφότατος και παίκτης ολκής, απόστολος των μπλουζ στον 21o...

[περισσότερα]

NASHVILLE PUSSY - “Pleased to eat you” (earMusic)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 16:45 Γιάννης Παπαευθυμίου

Οι πιο παλιοί φίλοι του περιοδικού, αυτοί που μας παρακολουθούσαν ως έντυπο τότε που λεγόμασταν Rock On, ίσως και να θυμάστε την στήλη “Ι told you first” που παρουσίαζα μαζί με τον Κώστα Αλατά...

[περισσότερα]

STRATOVARIUS – “Enigma: Intermission II” (earMUSIC)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 16:30 Φίλιππος Φίλης

Απ’ την αρχή πρέπει να σας πω πως γενικά δεν είμαι οπαδός της ύστερης περιόδου των STRATOVARIUS, μπάντα που για μένα αποτελούσε κάποτε τον ορισμό του Ευρωπαϊκού power metal. Το δίδυμο των δύο Timo...

[περισσότερα]