ACCEPT – "The Rise of Chaos" (Nuclear Blast)

17 Ιουλίου, 2017 - 08:45

Πρώτα θα ξεκινήσουμε με μία βαθύτατη υπόκλιση (ΟΚ... όχι τόσο βαθύτατη μην πάθουμε και κάνα λουμπάγκο όσο μεγαλώνουμε) στη μπάντα που μάλλον έκανε το πιο απρόσμενο και βροντερό comeback στον καθαρό heavy metal ήχο στη δεκαετία που διανύουμε, αλλά και σε έναν εκ των πλέον χαρακτηριστικών, ιδιαίτερων και αστείρευτων κιθαριστών της αγαπημένης μας μουσικής. Γιατί το να βγάζεις σερί “Blood of the nations”, “Stalingrad” και “Blind rage”, δεν είναι εύκολο, ειδικά όταν οι περισσότεροι σε έχουν διαγράψει. Και όχι μόνο αυτό, αλλά γίνεσαι και πάλι top όνομα. Μεγάλοι μάγκες.

Ένα πράγμα είχανε τα τρία αυτά άλμπουμ. Ήταν αρκετά εως πολύ παρόμοια. Και η παγίδα λοιπόν για το νέο άλμπουμ της Γερμανικής μηχανής, ήταν απλή: Θα άλλαζαν καθόλου ή θα ακολουθούσαν τη γνωστή και (άκρως) πετυχημένη συνταγή αλλά με αμφίβολα αποτελέσματα;

Όταν άκουσα όπως όλοι μας το πρώτο κομμάτι και βίντεο του δίσκου, το “The rise of chaos”, προσωπικά απογοητεύτικα. Ναι, για ακόμη μία φορά ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ από αυτόν τον αλητήριο τον Andy Sneap, groove, κλασικοί ACCEPT στο riffing, όλα εκεί που πρέπει, αλλά ένα κομμάτι που πέρασε και δεν ακούμπησε, κυρίως λόγω του ρεφρέν του. Βάζοντας το δίσκο να παίζει (και άσε το δίσκο να παίζει που λέμε), όσο πέρναγε η ώρα, έλεγα μέσα μου ότι είναι ανώμαλος! Ξεκινάει με ένα πολύ ωραίο τραγούδι, το “Die by the sword”, up tempo, groove-άτο, ACCEPT-ίλα βρωμερή και όλα καλά. Συνεχίζει με το “Hole in the head”, ένα λίγο πιο αργό, πάλι groove-άτο όμως και με πολύ ωραίο κουπλέ κομμάτι, που δεν είναι το φοβερό, αλλά μια χαρά σε κρατάει. Για να ακολουθήσει πτώση. “The rise of chaos” για αρχή και μετά το “Koolaid” (έλα, πείτε ότι είναι ο τίτλος είναι... κουλός) που είναι απλά μέτριο. Το “No regrets” πρέπει να είναι το χειρότερο κομμάτι μου στο δίσκο. Ναι μεν up tempo, δίκασα, αλλά πάμε παρακάτω. Παρακάτω που αρχίζει και πάλι να παίρνει τα πάνω του το άλμπουμ. “Analog man” για να πάμε σε heavy/rock groove-άτες καύλες (sorry)! Οι παλιότεροι οπαδοί ειδικά θα λατρέψουν. Το “What’s done is done” ανεβάζει πάλι ταχύτητες, είναι καλό, αλλά ως εκεί. Μετά όμως είναι καπάκια δύο από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου και μαζί και το καλύτερο. Για αρχή το “Worlds colliding”, ένα ζωντανό, groove-άτο άσμα με αίσθηση “Pandemic” μέσα και τα αυτάκια μας αγαλιάζουν. Για να έρθει το “Carry the weight”, που προσωπικά θα το ήθελα έστω σαν δεύτερο βίντεο. Up tempo ACCEPT-ίλα, groove, ρεφρέν από τα (πάρα πολύ) καλά, super κομμάτι! Το «κλείσιμο» του δίσκου με το “Race to extinction” είναι καλό, όχι όμως κάτι το ιδιαίτερο.

Το ανώμαλο λοιπόν του δίσκου είναι ότι ξεκινάει καλά, πέφτει και ανεβαίνει πάρα πολύ μετά τα μισά του. Δίσκος που δεν προσφέρει τίποτα απολύτως καινούργιο στον ακροατή, από την άλλη όμως προσφέρει κάποια πάρα πολύ ωραία κομμάτια, τους ACCEPT που αγαπάμε όσοι τους αγαπάμε, ακόμη μία πιστοποίηση του ότι ο Hoffmann πρέπει να γράφει riffs ακόμα και την ώρα που πίνει τσάι με λεμόνι στο μπαλκόνι του διαβάζοντας “Μπλεκ” και ενώ δε νομίζω ότι θα προσφέρει νέους οπαδούς στη μπάντα (κάτι το οποίο οι ίδιοι στην ουσία έχουν δείξει ότι θέλουν, γι' αυτό άλλωστε και βγήκανε και περιοδεία ως support ή special guests, όπως θέλετε, των SABATON), δε θα δυσκολευτεί να διατηρήσει το status που έχουν επανακτήσει τα τελευταία 7 χρόνια. Τίμιος, καλός δίσκος ACCEPT, που θα μπορούσε να είναι και πολύ καλύτερος αν υπήρχε μεγαλύτερη ποιοτική ισορροπία μεταξύ των κομματιών. Το θέμα με τους ACCEPT, είναι ότι με τις παραγωγάρες στα τέσσερα τελευταία άλμπουμ του Sneap, αλλά και με την ικανότητα του Hoffmann να έχει έστω και ένα σημείο που να σε κουνάει ακόμα και σε μέτρια κομμάτια, καταφέρνουν και μεταμορφώνουν συνθέσεις που από άλλες μπάντες θα ήτανε από αυτές που λέμε «να περάσει το επόμενο» σε ένα κλικ παραπάνω και να μη σε ενοχλούν. Ακόμα κι έτσι, έχει κάποιες κομματάρες μέσα το “The rise of chaos”. Και ακόμα κι έτσι, πόσες ατόφιες heavy μπάντες είναι τόσο συνεπής; Πάντως αν έπαιρνε κάποιος τα κορυφαία κομμάτια αυτών των 4 δίσκων, ΕΥΚΟΛΑ δημιουργούσε ένα heavy άλμπουμ που θα έμπαινε στο αιώνιο πάνθεον. Απλά μαζί με τις κομματάρες σε κάθε άλμπουμ και ειδικά στα δύο τελευταία, υπάρχουν και τα αρκετά χαμηλότερα ποιοτικά, που όμως δύσκολα θα κατακρεουργήσουν το επίπεδο του εκάστοτε άλμπουμ.

7,5 / 10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

BEYOND PERCEPTION – “Vital Ground” (Ikaros Records)

12 Φεβρουαρίου, 2018 - 21:15 Πάνος Δρόλιας

Οι BEYOND PERCEPTION αποτελούν το ιδανικό συμπλήρωμα σε κάθε πρόταση που έχει ως βασικά της στηρίγματα όρους όπως «αλητεία», «λάσπη» και «ελληνική σκηνή». Απέχουν βέβαια πολύ ακόμα από το να...

[περισσότερα]

ROTTING CHRIST - "The Call" (Peaceville)

11 Φεβρουαρίου, 2018 - 10:45 Λευτέρης Τσουρέας

Η κυκλοφορία αυτή ήταν πολυαναμενόμενη για τους fans του μεγαλύτερου ελληνικού metal group και είναι διαθέσιμη μόνο σε βινύλιο. Πήρα με πολύ χαρά το 7ιντσο, που το εξώφυλλο του είναι κομμένο στη μέση...

[περισσότερα]

FINAL COIL – “Persistence of Memory” (WormHoleDeath Records)

9 Φεβρουαρίου, 2018 - 14:00 Σάκης Φράγκος

Με τη λέξη COIL στο όνομά τους, αναπόφευκτα μου ήρθαν συνειρμοί για κάτι σχετικό με LACUNA COIL. Καμία σχέση όμως. Όμως FINAL COIL ροκάρουν και ροκάρουν καλά. Όπως ξεκινά το άλμπουμ με το “Corruption...

[περισσότερα]

JUDAS PRIEST – “Firepower” (Sony)

8 Φεβρουαρίου, 2018 - 17:00 Γιώργος Κουκουλάκης

Το μέλλον πλέον φαντάζει πιο ευοίωνο. Οι JUDAS PRIEST όχι μόνο θα επισκεφτούν τη χώρα μας μέσα στην χρονιά, αλλά θα έχουν και στις αποσκευές τους ένα φοβερό δίσκο. Το “Firepower” σπέρνει τρόμο σε...

[περισσότερα]

JADED HEART – “Devil’s Gift” (Massacre)

8 Φεβρουαρίου, 2018 - 16:15 Σάκης Νίκας

Μου φαίνεται σχεδόν απίστευτο το γεγονός ότι οι JADED HEART θα γιορτάσουν την επόμενη χρονιά 25 έτη αδιάλειπτης δισκογραφικής παρουσίας. Και λέω «απίστευτο» γιατί μου είναι ακόμη νωπές οι μνήμες από...

[περισσότερα]