ACCEPT – "The Rise of Chaos" (Nuclear Blast)

17 Ιουλίου, 2017 - 08:45

Πρώτα θα ξεκινήσουμε με μία βαθύτατη υπόκλιση (ΟΚ... όχι τόσο βαθύτατη μην πάθουμε και κάνα λουμπάγκο όσο μεγαλώνουμε) στη μπάντα που μάλλον έκανε το πιο απρόσμενο και βροντερό comeback στον καθαρό heavy metal ήχο στη δεκαετία που διανύουμε, αλλά και σε έναν εκ των πλέον χαρακτηριστικών, ιδιαίτερων και αστείρευτων κιθαριστών της αγαπημένης μας μουσικής. Γιατί το να βγάζεις σερί “Blood of the nations”, “Stalingrad” και “Blind rage”, δεν είναι εύκολο, ειδικά όταν οι περισσότεροι σε έχουν διαγράψει. Και όχι μόνο αυτό, αλλά γίνεσαι και πάλι top όνομα. Μεγάλοι μάγκες.

Ένα πράγμα είχανε τα τρία αυτά άλμπουμ. Ήταν αρκετά εως πολύ παρόμοια. Και η παγίδα λοιπόν για το νέο άλμπουμ της Γερμανικής μηχανής, ήταν απλή: Θα άλλαζαν καθόλου ή θα ακολουθούσαν τη γνωστή και (άκρως) πετυχημένη συνταγή αλλά με αμφίβολα αποτελέσματα;

Όταν άκουσα όπως όλοι μας το πρώτο κομμάτι και βίντεο του δίσκου, το “The rise of chaos”, προσωπικά απογοητεύτικα. Ναι, για ακόμη μία φορά ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ από αυτόν τον αλητήριο τον Andy Sneap, groove, κλασικοί ACCEPT στο riffing, όλα εκεί που πρέπει, αλλά ένα κομμάτι που πέρασε και δεν ακούμπησε, κυρίως λόγω του ρεφρέν του. Βάζοντας το δίσκο να παίζει (και άσε το δίσκο να παίζει που λέμε), όσο πέρναγε η ώρα, έλεγα μέσα μου ότι είναι ανώμαλος! Ξεκινάει με ένα πολύ ωραίο τραγούδι, το “Die by the sword”, up tempo, groove-άτο, ACCEPT-ίλα βρωμερή και όλα καλά. Συνεχίζει με το “Hole in the head”, ένα λίγο πιο αργό, πάλι groove-άτο όμως και με πολύ ωραίο κουπλέ κομμάτι, που δεν είναι το φοβερό, αλλά μια χαρά σε κρατάει. Για να ακολουθήσει πτώση. “The rise of chaos” για αρχή και μετά το “Koolaid” (έλα, πείτε ότι είναι ο τίτλος είναι... κουλός) που είναι απλά μέτριο. Το “No regrets” πρέπει να είναι το χειρότερο κομμάτι μου στο δίσκο. Ναι μεν up tempo, δίκασα, αλλά πάμε παρακάτω. Παρακάτω που αρχίζει και πάλι να παίρνει τα πάνω του το άλμπουμ. “Analog man” για να πάμε σε heavy/rock groove-άτες καύλες (sorry)! Οι παλιότεροι οπαδοί ειδικά θα λατρέψουν. Το “What’s done is done” ανεβάζει πάλι ταχύτητες, είναι καλό, αλλά ως εκεί. Μετά όμως είναι καπάκια δύο από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου και μαζί και το καλύτερο. Για αρχή το “Worlds colliding”, ένα ζωντανό, groove-άτο άσμα με αίσθηση “Pandemic” μέσα και τα αυτάκια μας αγαλιάζουν. Για να έρθει το “Carry the weight”, που προσωπικά θα το ήθελα έστω σαν δεύτερο βίντεο. Up tempo ACCEPT-ίλα, groove, ρεφρέν από τα (πάρα πολύ) καλά, super κομμάτι! Το «κλείσιμο» του δίσκου με το “Race to extinction” είναι καλό, όχι όμως κάτι το ιδιαίτερο.

Το ανώμαλο λοιπόν του δίσκου είναι ότι ξεκινάει καλά, πέφτει και ανεβαίνει πάρα πολύ μετά τα μισά του. Δίσκος που δεν προσφέρει τίποτα απολύτως καινούργιο στον ακροατή, από την άλλη όμως προσφέρει κάποια πάρα πολύ ωραία κομμάτια, τους ACCEPT που αγαπάμε όσοι τους αγαπάμε, ακόμη μία πιστοποίηση του ότι ο Hoffmann πρέπει να γράφει riffs ακόμα και την ώρα που πίνει τσάι με λεμόνι στο μπαλκόνι του διαβάζοντας “Μπλεκ” και ενώ δε νομίζω ότι θα προσφέρει νέους οπαδούς στη μπάντα (κάτι το οποίο οι ίδιοι στην ουσία έχουν δείξει ότι θέλουν, γι' αυτό άλλωστε και βγήκανε και περιοδεία ως support ή special guests, όπως θέλετε, των SABATON), δε θα δυσκολευτεί να διατηρήσει το status που έχουν επανακτήσει τα τελευταία 7 χρόνια. Τίμιος, καλός δίσκος ACCEPT, που θα μπορούσε να είναι και πολύ καλύτερος αν υπήρχε μεγαλύτερη ποιοτική ισορροπία μεταξύ των κομματιών. Το θέμα με τους ACCEPT, είναι ότι με τις παραγωγάρες στα τέσσερα τελευταία άλμπουμ του Sneap, αλλά και με την ικανότητα του Hoffmann να έχει έστω και ένα σημείο που να σε κουνάει ακόμα και σε μέτρια κομμάτια, καταφέρνουν και μεταμορφώνουν συνθέσεις που από άλλες μπάντες θα ήτανε από αυτές που λέμε «να περάσει το επόμενο» σε ένα κλικ παραπάνω και να μη σε ενοχλούν. Ακόμα κι έτσι, έχει κάποιες κομματάρες μέσα το “The rise of chaos”. Και ακόμα κι έτσι, πόσες ατόφιες heavy μπάντες είναι τόσο συνεπής; Πάντως αν έπαιρνε κάποιος τα κορυφαία κομμάτια αυτών των 4 δίσκων, ΕΥΚΟΛΑ δημιουργούσε ένα heavy άλμπουμ που θα έμπαινε στο αιώνιο πάνθεον. Απλά μαζί με τις κομματάρες σε κάθε άλμπουμ και ειδικά στα δύο τελευταία, υπάρχουν και τα αρκετά χαμηλότερα ποιοτικά, που όμως δύσκολα θα κατακρεουργήσουν το επίπεδο του εκάστοτε άλμπουμ.

7,5 / 10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

ROGER WATERS - “Is This The Life We Really Want?” (Columbia Records)

20 Ιουλίου, 2017 - 11:30 Θάνος Κολοκυθάς

Χρειάστηκε να περάσουν 25 χρόνια από την τελευταία solo δουλειά του ROGER WATERS και τον δίσκο “Amused To Death” για να επανέλθει με το δίσκο/ερώτημα “Ιs This The Life We Really Want?”.  Ένα...

[περισσότερα]

WINTERSUN – “The Forest Seasons” (Nuclear Blast Records)

19 Ιουλίου, 2017 - 13:00 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Περίεργη μπάντα οι WINTERSUN. Περίεργος βασικά ο mainman τους, ο Jari Maenpaa. Όχι ότι μπορεί κανείς να αμφισβητήσει το συνθετικό του ταλέντο! Αυτό που μπορεί να αμφισβητήσει είναι το χαρακτήρα του,...

[περισσότερα]

STEVEN WILSON – “To the Bone” (Caroline)

17 Ιουλίου, 2017 - 11:30 Αλέξανδρος Τοπιντζής

Η κρίση της μέσης ηλικίας που χτύπησε τον υπερταλαντούχο Steven Wilson, στον προηγούμενο προσωπικό του δίσκο, συνέπεσε με μια ακόμα καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία, η οποία φαίνεται ότι τον...

[περισσότερα]

CELLAR DARLING – "This Is The Sound" (Nuclear Blast Records)

17 Ιουλίου, 2017 - 08:45 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Αγαπημένη μπάντα οι ELUVEITIE. Μπορεί σε κάποια άλμπουμ να μη μας τα είπαν και τόσο καλά, αλλά έχουν δώσει και τουλάχιστον 3 εξαιρετικά άλμπουμ και δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε και άδικο που είναι...

[περισσότερα]

PUTA VOLCANO – “Harmony of Spheres" (iota5)

14 Ιουλίου, 2017 - 21:45 Νίκος Ζέρης

Έχει βουίξει ο τόπος με το νέο δίσκο των PUTA VOLCANO, τόσο που νιώθω ότι δεν έχω πια να πω τίποτα. Το “Harmony of Spheres” έρχεται να συμπληρώσει μια δυνατή τριάδα κυκλοφοριών, αναφέρομαι στα “...

[περισσότερα]