ACCEPT – "The Rise of Chaos" (Nuclear Blast)

17 Ιουλίου, 2017 - 08:45

Πρώτα θα ξεκινήσουμε με μία βαθύτατη υπόκλιση (ΟΚ... όχι τόσο βαθύτατη μην πάθουμε και κάνα λουμπάγκο όσο μεγαλώνουμε) στη μπάντα που μάλλον έκανε το πιο απρόσμενο και βροντερό comeback στον καθαρό heavy metal ήχο στη δεκαετία που διανύουμε, αλλά και σε έναν εκ των πλέον χαρακτηριστικών, ιδιαίτερων και αστείρευτων κιθαριστών της αγαπημένης μας μουσικής. Γιατί το να βγάζεις σερί “Blood of the nations”, “Stalingrad” και “Blind rage”, δεν είναι εύκολο, ειδικά όταν οι περισσότεροι σε έχουν διαγράψει. Και όχι μόνο αυτό, αλλά γίνεσαι και πάλι top όνομα. Μεγάλοι μάγκες.

Ένα πράγμα είχανε τα τρία αυτά άλμπουμ. Ήταν αρκετά εως πολύ παρόμοια. Και η παγίδα λοιπόν για το νέο άλμπουμ της Γερμανικής μηχανής, ήταν απλή: Θα άλλαζαν καθόλου ή θα ακολουθούσαν τη γνωστή και (άκρως) πετυχημένη συνταγή αλλά με αμφίβολα αποτελέσματα;

Όταν άκουσα όπως όλοι μας το πρώτο κομμάτι και βίντεο του δίσκου, το “The rise of chaos”, προσωπικά απογοητεύτικα. Ναι, για ακόμη μία φορά ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ από αυτόν τον αλητήριο τον Andy Sneap, groove, κλασικοί ACCEPT στο riffing, όλα εκεί που πρέπει, αλλά ένα κομμάτι που πέρασε και δεν ακούμπησε, κυρίως λόγω του ρεφρέν του. Βάζοντας το δίσκο να παίζει (και άσε το δίσκο να παίζει που λέμε), όσο πέρναγε η ώρα, έλεγα μέσα μου ότι είναι ανώμαλος! Ξεκινάει με ένα πολύ ωραίο τραγούδι, το “Die by the sword”, up tempo, groove-άτο, ACCEPT-ίλα βρωμερή και όλα καλά. Συνεχίζει με το “Hole in the head”, ένα λίγο πιο αργό, πάλι groove-άτο όμως και με πολύ ωραίο κουπλέ κομμάτι, που δεν είναι το φοβερό, αλλά μια χαρά σε κρατάει. Για να ακολουθήσει πτώση. “The rise of chaos” για αρχή και μετά το “Koolaid” (έλα, πείτε ότι είναι ο τίτλος είναι... κουλός) που είναι απλά μέτριο. Το “No regrets” πρέπει να είναι το χειρότερο κομμάτι μου στο δίσκο. Ναι μεν up tempo, δίκασα, αλλά πάμε παρακάτω. Παρακάτω που αρχίζει και πάλι να παίρνει τα πάνω του το άλμπουμ. “Analog man” για να πάμε σε heavy/rock groove-άτες καύλες (sorry)! Οι παλιότεροι οπαδοί ειδικά θα λατρέψουν. Το “What’s done is done” ανεβάζει πάλι ταχύτητες, είναι καλό, αλλά ως εκεί. Μετά όμως είναι καπάκια δύο από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου και μαζί και το καλύτερο. Για αρχή το “Worlds colliding”, ένα ζωντανό, groove-άτο άσμα με αίσθηση “Pandemic” μέσα και τα αυτάκια μας αγαλιάζουν. Για να έρθει το “Carry the weight”, που προσωπικά θα το ήθελα έστω σαν δεύτερο βίντεο. Up tempo ACCEPT-ίλα, groove, ρεφρέν από τα (πάρα πολύ) καλά, super κομμάτι! Το «κλείσιμο» του δίσκου με το “Race to extinction” είναι καλό, όχι όμως κάτι το ιδιαίτερο.

Το ανώμαλο λοιπόν του δίσκου είναι ότι ξεκινάει καλά, πέφτει και ανεβαίνει πάρα πολύ μετά τα μισά του. Δίσκος που δεν προσφέρει τίποτα απολύτως καινούργιο στον ακροατή, από την άλλη όμως προσφέρει κάποια πάρα πολύ ωραία κομμάτια, τους ACCEPT που αγαπάμε όσοι τους αγαπάμε, ακόμη μία πιστοποίηση του ότι ο Hoffmann πρέπει να γράφει riffs ακόμα και την ώρα που πίνει τσάι με λεμόνι στο μπαλκόνι του διαβάζοντας “Μπλεκ” και ενώ δε νομίζω ότι θα προσφέρει νέους οπαδούς στη μπάντα (κάτι το οποίο οι ίδιοι στην ουσία έχουν δείξει ότι θέλουν, γι' αυτό άλλωστε και βγήκανε και περιοδεία ως support ή special guests, όπως θέλετε, των SABATON), δε θα δυσκολευτεί να διατηρήσει το status που έχουν επανακτήσει τα τελευταία 7 χρόνια. Τίμιος, καλός δίσκος ACCEPT, που θα μπορούσε να είναι και πολύ καλύτερος αν υπήρχε μεγαλύτερη ποιοτική ισορροπία μεταξύ των κομματιών. Το θέμα με τους ACCEPT, είναι ότι με τις παραγωγάρες στα τέσσερα τελευταία άλμπουμ του Sneap, αλλά και με την ικανότητα του Hoffmann να έχει έστω και ένα σημείο που να σε κουνάει ακόμα και σε μέτρια κομμάτια, καταφέρνουν και μεταμορφώνουν συνθέσεις που από άλλες μπάντες θα ήτανε από αυτές που λέμε «να περάσει το επόμενο» σε ένα κλικ παραπάνω και να μη σε ενοχλούν. Ακόμα κι έτσι, έχει κάποιες κομματάρες μέσα το “The rise of chaos”. Και ακόμα κι έτσι, πόσες ατόφιες heavy μπάντες είναι τόσο συνεπής; Πάντως αν έπαιρνε κάποιος τα κορυφαία κομμάτια αυτών των 4 δίσκων, ΕΥΚΟΛΑ δημιουργούσε ένα heavy άλμπουμ που θα έμπαινε στο αιώνιο πάνθεον. Απλά μαζί με τις κομματάρες σε κάθε άλμπουμ και ειδικά στα δύο τελευταία, υπάρχουν και τα αρκετά χαμηλότερα ποιοτικά, που όμως δύσκολα θα κατακρεουργήσουν το επίπεδο του εκάστοτε άλμπουμ.

7,5 / 10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

GRAVE DIGGER – “The Living Dead” (Napalm Records)

6 Δεκεμβρίου, 2018 - 13:45 Θοδωρής Μηνιάτης

Οι GRAVE DIGGER είναι ένα από τα heavy metal συγκροτήματα που δεν χρειάζεται συστάσεις αφού όσοι ασχολούνται ενεργά με το είδος, και το ξέρουν, και σίγουρα έχουν στην δισκοθήκη τους albums τους....

[περισσότερα]

WARDRUNA - “Skald” (Norse Music)

5 Δεκεμβρίου, 2018 - 23:15 Νίκος Ζέρης

Το τεράστιο εκκρεμές του χρόνου βρίσκεται στα αριστερά. Το τεράστιο εκκρεμές του χρόνου βρίσκεται στα δεξιά. Κανένας ήχος δεν προδίδει την ελλειπτική αυτή κίνηση που οριοθετεί την ύπαρξη του...

[περισσότερα]

AUTOMATON – “Talos” (Sound Effect Records)

30 Νοεμβρίου, 2018 - 10:30 Πάνος Δρόλιας

Σαρδόνιος γέλως. Σύμφωνα με την κρητική μυθολογία, με αυτόν ακριβώς τον σαδιστικό όσο και καγχαστικό τρόπο συνήθιζε ουσιαστικά να αποτελειώνει τα θύματα του ο Τάλως, είτε πέφτοντας μαζί τους στις...

[περισσότερα]

DRAGONLORD - “Dominion” (Spinefarm Records)

30 Νοεμβρίου, 2018 - 10:15 Θάνος Κολοκυθάς

Οι DRAGONLORD το project του γνωστού και μη εξαιρετέου Eric Patterson κυκλοφόρησαν δίσκο μετά από 13(!!!) ολόκληρα χρόνια. Στις περισσότερες των περιπτώσεων μπάντες που είχαν τόση μεγάλη αποχή...

[περισσότερα]

DIVINE ASCENSION - "The Uncovering" (ViciSolum Productions)

29 Νοεμβρίου, 2018 - 02:45 Φίλιππος Φίλης

Με το νέο δίσκο των DIVINE ASCENSION, Η Αυστραλία μας δείχνει πως έχει πολλά περισσότερα να μας προσφέρει από τους AC/DC (καλώς ή κακώς οι γνώσεις μας συχνά περιστρέφονται γύρω από την Ευρώπη και την...

[περισσότερα]