ACCEPT – "The Rise of Chaos" (Nuclear Blast)

17 Ιουλίου, 2017 - 08:45

Πρώτα θα ξεκινήσουμε με μία βαθύτατη υπόκλιση (ΟΚ... όχι τόσο βαθύτατη μην πάθουμε και κάνα λουμπάγκο όσο μεγαλώνουμε) στη μπάντα που μάλλον έκανε το πιο απρόσμενο και βροντερό comeback στον καθαρό heavy metal ήχο στη δεκαετία που διανύουμε, αλλά και σε έναν εκ των πλέον χαρακτηριστικών, ιδιαίτερων και αστείρευτων κιθαριστών της αγαπημένης μας μουσικής. Γιατί το να βγάζεις σερί “Blood of the nations”, “Stalingrad” και “Blind rage”, δεν είναι εύκολο, ειδικά όταν οι περισσότεροι σε έχουν διαγράψει. Και όχι μόνο αυτό, αλλά γίνεσαι και πάλι top όνομα. Μεγάλοι μάγκες.

Ένα πράγμα είχανε τα τρία αυτά άλμπουμ. Ήταν αρκετά εως πολύ παρόμοια. Και η παγίδα λοιπόν για το νέο άλμπουμ της Γερμανικής μηχανής, ήταν απλή: Θα άλλαζαν καθόλου ή θα ακολουθούσαν τη γνωστή και (άκρως) πετυχημένη συνταγή αλλά με αμφίβολα αποτελέσματα;

Όταν άκουσα όπως όλοι μας το πρώτο κομμάτι και βίντεο του δίσκου, το “The rise of chaos”, προσωπικά απογοητεύτικα. Ναι, για ακόμη μία φορά ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ από αυτόν τον αλητήριο τον Andy Sneap, groove, κλασικοί ACCEPT στο riffing, όλα εκεί που πρέπει, αλλά ένα κομμάτι που πέρασε και δεν ακούμπησε, κυρίως λόγω του ρεφρέν του. Βάζοντας το δίσκο να παίζει (και άσε το δίσκο να παίζει που λέμε), όσο πέρναγε η ώρα, έλεγα μέσα μου ότι είναι ανώμαλος! Ξεκινάει με ένα πολύ ωραίο τραγούδι, το “Die by the sword”, up tempo, groove-άτο, ACCEPT-ίλα βρωμερή και όλα καλά. Συνεχίζει με το “Hole in the head”, ένα λίγο πιο αργό, πάλι groove-άτο όμως και με πολύ ωραίο κουπλέ κομμάτι, που δεν είναι το φοβερό, αλλά μια χαρά σε κρατάει. Για να ακολουθήσει πτώση. “The rise of chaos” για αρχή και μετά το “Koolaid” (έλα, πείτε ότι είναι ο τίτλος είναι... κουλός) που είναι απλά μέτριο. Το “No regrets” πρέπει να είναι το χειρότερο κομμάτι μου στο δίσκο. Ναι μεν up tempo, δίκασα, αλλά πάμε παρακάτω. Παρακάτω που αρχίζει και πάλι να παίρνει τα πάνω του το άλμπουμ. “Analog man” για να πάμε σε heavy/rock groove-άτες καύλες (sorry)! Οι παλιότεροι οπαδοί ειδικά θα λατρέψουν. Το “What’s done is done” ανεβάζει πάλι ταχύτητες, είναι καλό, αλλά ως εκεί. Μετά όμως είναι καπάκια δύο από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου και μαζί και το καλύτερο. Για αρχή το “Worlds colliding”, ένα ζωντανό, groove-άτο άσμα με αίσθηση “Pandemic” μέσα και τα αυτάκια μας αγαλιάζουν. Για να έρθει το “Carry the weight”, που προσωπικά θα το ήθελα έστω σαν δεύτερο βίντεο. Up tempo ACCEPT-ίλα, groove, ρεφρέν από τα (πάρα πολύ) καλά, super κομμάτι! Το «κλείσιμο» του δίσκου με το “Race to extinction” είναι καλό, όχι όμως κάτι το ιδιαίτερο.

Το ανώμαλο λοιπόν του δίσκου είναι ότι ξεκινάει καλά, πέφτει και ανεβαίνει πάρα πολύ μετά τα μισά του. Δίσκος που δεν προσφέρει τίποτα απολύτως καινούργιο στον ακροατή, από την άλλη όμως προσφέρει κάποια πάρα πολύ ωραία κομμάτια, τους ACCEPT που αγαπάμε όσοι τους αγαπάμε, ακόμη μία πιστοποίηση του ότι ο Hoffmann πρέπει να γράφει riffs ακόμα και την ώρα που πίνει τσάι με λεμόνι στο μπαλκόνι του διαβάζοντας “Μπλεκ” και ενώ δε νομίζω ότι θα προσφέρει νέους οπαδούς στη μπάντα (κάτι το οποίο οι ίδιοι στην ουσία έχουν δείξει ότι θέλουν, γι' αυτό άλλωστε και βγήκανε και περιοδεία ως support ή special guests, όπως θέλετε, των SABATON), δε θα δυσκολευτεί να διατηρήσει το status που έχουν επανακτήσει τα τελευταία 7 χρόνια. Τίμιος, καλός δίσκος ACCEPT, που θα μπορούσε να είναι και πολύ καλύτερος αν υπήρχε μεγαλύτερη ποιοτική ισορροπία μεταξύ των κομματιών. Το θέμα με τους ACCEPT, είναι ότι με τις παραγωγάρες στα τέσσερα τελευταία άλμπουμ του Sneap, αλλά και με την ικανότητα του Hoffmann να έχει έστω και ένα σημείο που να σε κουνάει ακόμα και σε μέτρια κομμάτια, καταφέρνουν και μεταμορφώνουν συνθέσεις που από άλλες μπάντες θα ήτανε από αυτές που λέμε «να περάσει το επόμενο» σε ένα κλικ παραπάνω και να μη σε ενοχλούν. Ακόμα κι έτσι, έχει κάποιες κομματάρες μέσα το “The rise of chaos”. Και ακόμα κι έτσι, πόσες ατόφιες heavy μπάντες είναι τόσο συνεπής; Πάντως αν έπαιρνε κάποιος τα κορυφαία κομμάτια αυτών των 4 δίσκων, ΕΥΚΟΛΑ δημιουργούσε ένα heavy άλμπουμ που θα έμπαινε στο αιώνιο πάνθεον. Απλά μαζί με τις κομματάρες σε κάθε άλμπουμ και ειδικά στα δύο τελευταία, υπάρχουν και τα αρκετά χαμηλότερα ποιοτικά, που όμως δύσκολα θα κατακρεουργήσουν το επίπεδο του εκάστοτε άλμπουμ.

7,5 / 10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

TAAKE – “Kong Vinter” (Dark Essence Records)

16 Νοεμβρίου, 2017 - 20:45 Θάνος Κολοκυθάς

Τρία χρόνια μετά το πολύ καλό “Stridens Hus” επανέρχεται ο Hoest με τον έβδομο δίσκο του “Kong Vinter” (King Winter). Στον δίσκο αυτό έχουμε το καλύτερο εξώφυλλο σε δίσκο του, μια δουλειά του...

[περισσότερα]

ULVER – “Sic Transit Gloria Mundi” (House Of Mythology)

16 Νοεμβρίου, 2017 - 20:30 Νίκος Ζέρης

Δεν χωρά αμφιβολίας ότι μετά το θεάρεστο “The Assassination Of Julius Caesar” του περασμένου Απριλίου οι ULVER δεν χωρούν πια στην στενή θεματολογία του περιοδικού μας. Το σκοτεινό electronic/...

[περισσότερα]

THE DARK ELEMENT - “The Dark Element” (Frontiers)

15 Νοεμβρίου, 2017 - 17:45 Δημήτρης Τσέλλος

Η Anette Olzon μου ήταν ανέκαθεν συμπαθέστατη. Γενικά, έχω μία τάση να υπερασπίζομαι τους “αδύναμους”, τα outsiders και όσους ιδρώνουν τη φανέλα απανταχού. Η Anette ανήκει και στις τρεις παραπάνω...

[περισσότερα]

AUTOGRAPH – “Get off your Ass” (EMP Label Group)

15 Νοεμβρίου, 2017 - 17:45 Θοδωρής Μηνιάτης

Είναι πολλές οι στιγμές που πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί κάποια σχήματα μπαίνουν στην διαδικασία ηχογράφησης τραγουδιών/albums που πραγματικά δεν έχουν να προσφέρουν κάτι στον σημερινό οπαδό και εν...

[περισσότερα]

PAGAN ATAR – “The Room Of Shadows” (Temple Of Mystery Records)

13 Νοεμβρίου, 2017 - 10:15 Νίκος Χασούρας

Το κύκνειο άσμα των PAGAN ALTAR, έπειτα  από αρκετές καθυστερήσεις και τροποποιήσεις, κυκλοφορεί επιτέλους, δύο χρόνια μετά το θάνατο του τραγουδιστή και ιδρυτή του γκρουπ, Terry Jones, μιας από...

[περισσότερα]