AC/DC - “Rock or Bust” (Columbia)

9 Δεκεμβρίου, 2014 - 14:15

Η συγκεκριμένη παρουσίαση, είναι από τις δυσκολότερες που μου έχουν δοθεί, στα τόσα χρόνια, που ασχολούμαι με την παρουσίαση άλμπουμ.  Είναι δύσκολη, γιατί ίσως παρουσιάζω το κύκνειο άσμα, ενός πολύ αγαπημένου σχήματος. Είναι δυσκολότερη, γιατί ήδη η κυκλοφορία του άλμπουμ, που μας ήρθε ξαφνικά, απρόσμενη χαρά, ξεκινώντας από την είδηση ότι το σχήμα μπήκε στο στούντιο των ηχογραφήσεων, επισκιάστηκε από μια σειρά θλιβερών γεγονότων. Πρώτη και μόνιμη όπως φαίνεται απώλεια, αυτή του ρυθμικού κιθαρίστα, ιδρυτικού μέλους και βασικού συνθέτη Malcolm Young λόγω άνοιας. Ό,τι χειρότερο για έναν τόσο δημιουργικό και παραγωγικό άνθρωπο, αλλά και για τα υπόλοιπα μέλη των AC/DC αφού από την αρχή λειτουργούσαν σαν οικογένεια. Στη συνέχεια, οι σοβαρές περιπέτειες του ντράμερ Phil Rudd, με την δικαιοσύνη, ταυτόχρονα, με την κυκλοφορία, του πρώτου προσωπικού του άλμπουμ. Λες και ο θεός ξαναγύριζε την πλάτη στο σχήμα, όπως έκανε με τον θάνατο του Bon Scott.

Οι Αυστραλοί hard rockers, δεν λιποψύχησαν, ίσως και οι όροι του συμβολαίου τους να μην το επέτρεπαν, ίσως και η ηλικία του τραγουδιστή Brian Johnson που πλέον ανησυχεί για το πόσο ακόμη θα μπορεί να αποδίδει το γρέζι της φωνής του στην σκηνή. Επιστράτευσαν τον παλιό γνώριμο, ανιψιό τους, Stevie Young στην ρυθμική κιθάρα και πιθανόν να έχουν και νέο ντράμερ για την περιοδεία. Στρώθηκαν στη δουλειά στο στούντιο και πλέον κρατάμε στα χέρια μας την δέκατη έβδομη στούντιο δουλειά τους.  Μειονέκτημά της εξ αρχής, ότι ακολουθεί το πολύ πετυχημένο “Black Ice”, πλεονέκτημα της, ότι είναι ακόμη ένα άλμπουμ των AC/DC.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Για μια ακόμα φορά στο “Rock or bust” οι  AC/DC μας δηλώνουν ότι είναι ένα σχήμα που απλώς ροκάρει τα μπλουζ. Δήλωση, τίμια, από καρδιάς βγαλμένη, που τους τιμά και την τιμούν  στο έπακρο. Παράλληλα μαζί με το ‘’Rock or bust’’ υπάρχουν και τα ‘’Rock the house’’, ’’Rock the blues away’’, ’’Got some Rock n Roll thunder’’ μια τριπλέτα τραγουδιών στο γνωστό θέμα, παίζουμε rock n’ roll και σε όποιον αρέσουμε και εμάς μας αρέσουν. Υπάρχουν όμως και μερικές άτυχες προσπάθειες, ‘’Miss adventure’’, ’’Emission’’, μερικές πιο χαμηλών τόνων ‘’Dogs of war’’, ‘’Sweet candy’’ και το συνολικό αποτέλεσμα, είναι κάτι μέτριο.

Ποτέ δεν περίμενα και δεν θέλαμε από τους Αυστραλούς να γίνουν οι επόμενοι metal ήρωες, να γράψουν 15λεπτα τραγούδια με αλλαγές ρυθμών, που σε πιάνουν από τον λαιμό. Πάντα περιμένουμε το γνωστό riff, που θα σε πιάσει από τα μαλλιά και θα σε ταρακουνήσει, μέχρι να αδειάσεις από ενέργεια. Περιμέναμε την ρυθμική κιθάρα, που θα αναστήσει τους νεκρούς, το solo, που με λιτότητα, θα κάνει τον Malmsteen, να ψάχνει την μέθοδο διδασκαλίας ηλεκτρικής κιθάρας, το ρυθμικό κομμάτι, που θα σε καρφώσει στον τοίχο, με την ακρίβεια και την απλότητα του και τον κύριο Johnson, που θα μας μιλήσει για τα απλά θέματα, ποτό, τσιγάρα, αυτοκίνητα, γυναίκες, συνεχή προσπάθεια, όχι αναγκαστικά με αυτή τη σειρά. Αυτή τη φορά, το σχήμα, μοιάζει πιο διεκπεραιωτικό, πιο μαζεμένο, πιο τρομαγμένο, ίσως γιατί το μυαλό τους βρίσκεται στο ίδρυμα, που νοσηλεύεται πλέον ο Malcolm, ίσως γιατί ο Johnson, νιώθει ότι το rock n’ roll λαρύγγι του είναι στα όρια του, ίσως γιατί ο Θεός του rock n’ roll, θέλει την σκυτάλη να πάρουν οι AIRBOURNE και οι THE ANSWER. Παρ όλα αυτά, η έμπνευση δεν λείπει σε τραγούδια σαν τα ‘’Hard times’’, ’’Play ball» απλά δεν είναι αρκετή για να σε απογειώσει.

Όλοι ξέρουμε ότι στην επερχόμενη περιοδεία τους, αν περάσει από την Ελλάδα θα είμαστε εκεί, να ιδρώσουμε, να τραγουδήσουμε, να φωνάξουμε, αλλά ξέρουμε οτι ακόμα ένας θρύλος βαδίζει στο τέλος του. Σύντομα, οι  BLACK SABBATH, JUDAS PRIEST, URIAH HEEP, DEEP PURPLE, WHITESNAKE θα μας εγκαταλείψουν, άλλοι με μια λάμψη, άλλοι ήσυχα, με ένα ψίθυρο, απλά η μουσική μας, δεν θα είναι πια ίδια, οπότε ας τους ευγνωμονούμε για την προσπάθεια, ακόμα και όταν δεν τα καταφέρνουν πια τόσο καλά και ας ελπίσουμε, να προτιμήσουν μια  έντιμη έξοδο από τον χώρο, από το να περιφέρονται σε σκηνές και γήπεδα, σαν μεγαθήρια, που έχουν χάσει πια τη φλόγα ή τη δύναμη.

6,5 / 10

Στέλιος «TNT» Μπασμπαγιάννης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

GENTIHAA – “Reverse Entropy” (Symmetric Records)

16 Σεπτεμβρίου, 2019 - 17:00 Δημήτρης Μπούκης

Μία πολύ ευχάριστη έκπληξη περιμένει την ελληνική σκηνή και λέγεται GENTIHAA. Αν δεν σας λέει κάτι το όνομα είναι λογικό και αυτό γιατί το συγκρότημα πραγματοποιεί το πρώτο του βήμα σε λίγες ημέρες...

[περισσότερα]

ALICE COOPER – “Breadcrumbs” (earMusic)

16 Σεπτεμβρίου, 2019 - 17:00 Σάκης Νίκας

Υπάρχουν ελάχιστοι καλλιτέχνες που χαίρουν καθολικής εκτίμησης και ταυτόχρονα οι ίδιοι παραμένουν απίστευτα προσγειωμένοι και δεν ξεχνούν ποτέ από πού ξεκίνησαν και ποιες είναι οι ρίζες τους. Ο Alice...

[περισσότερα]

SLADE – “Feel the Noize – The Singlez Box!” (BMG)

16 Σεπτεμβρίου, 2019 - 16:45 Σάκης Φράγκος

Νομίζω ότι είναι απόλυτα φυσιολογική η πρώτη επαφή που είχα με τους SLADE, έστω κι έμμεσα… Πολύ πιτσιρικάς, γύρω στο 1984, ένα από τα πρώτα rock/hard ακούσματα που είχα, ήταν η διασκευή στο “Cum on...

[περισσότερα]

O.Y.D. - “Indigo” (Ikaros Records)

8 Σεπτεμβρίου, 2019 - 10:30 Νίκος Ζέρης

Δεύτερος δίσκος για τους O.Y.D., και αναρωτιέμαι αν έχω απομακρυνθεί τόσο από τα μουσικά δρώμενα της πόλης μας, ή αν το συγκρότημα κράτησε τον πρώτο δίσκο για τον εαυτό του. Οι ONE YEAR DELAY...

[περισσότερα]

ATLANTEAN KODEX - “The Course of Empire” (Ván Records)

6 Σεπτεμβρίου, 2019 - 14:30 Δημήτρης Τσέλλος

«Ο κρύος άνεμος στους αφιλόξενους τευτονικούς δρυμούς προμηνύει την έλευση του χειμώνα. Κάπου, σε ένα παλαιό μεσαιωνικό μοναστήρι, καλόγεροι μελετούν υπό το λιγοστό φως των καντηλιών περίεργα...

[περισσότερα]