AIRBOURNE - “Breakin’ outta hell” (Spinefarm)

1 Σεπτεμβρίου, 2016 - 01:45

Τέταρτη δισκογραφική δουλειά για τους Αυστραλούς rockers και φαίνεται ότι οι απανωτές περιοδείες βοήθησαν στο να αποφευχθεί η μετριότητα της προηγούμενης δουλειάς τους. Σαν κουαρτέτο, έχουν ό,τι χαρακτηρίζει  τον κλασικό Αυστραλέζικο ήχο. Σκληρές κιθάρες και φωνητικά με γρέζο, πάνω από σφιχτοδεμένο rhythm section, που αγαπά τα δωδεκάμετρα, όσο η εταιρία Sirina, τις ποιοτικές εκπαιδευτικές ταινίες, για ενήλικες.

Αυτό που κάνει τους AIRBOURNE να έχουν άτυπα στεφθεί οι διάδοχοι των ACDC είναι ότι έχουν σε μεγάλο βαθμό τα καλύτερα στοιχεία των τελευταίων άλμπουμ της εποχής Bon Scott αλλά και στοιχεία του “Back in black” και του “Razors edge”.  Ξεκάθαρες και πλήρως αφομοιωμένες επιρροές από AC/DC, MOTORHEAD, ROSE TATTOO. Ογκώδη riff, ανθεμικά τραγούδια, που βασίζονται στο στιβαρό ρυθμικό υπόβαθρο, τον αληταρά τραγουδιστή και τις κιθάρες που γδέρνουν άνετα τον κάθε διεκδικητή του θρόνου. Ενεργητικότητα στο έπακρο αλλά και πιασάρικες συνθήκες που είναι βασικές για να μην γίνουν μονότονοι. Σε συνδυασμό με τίτλους που μιλάνε από μόνοι τους, για το τρίπτυχο, ποτό, γυναίκες, rock n roll, “Rivalry”, “Rocked like this”. “When I drink, I go crazy”, “It’s all for Rock n roll” και μια παραγωγή-διαμάντι από τον Bob Marlette, ζωντανή, όσο ένα ντέρμπι Παναθηναϊκού –Ολυμπιακού στη Λεωφόρο, κάνουν αυτό το άλμπουμ, μια ακόμα μικρή απόλαυση στην εποχή των διπλών προγκ άλμπουμ, της ατέρμονης αναφοράς στα ψυχεδελικά 70’s και της σκοτεινής μαυρίλας του Βορρά.

Απλό, λιτό, ηλεκτρικό, βλάσφημο, ιδρωμένο rock n’ roll όπως μόνο μια Foster μπορεί αν το κάνει. Σε αντίθεση με τους THE ANSWER αυτοί εδώ κατάφεραν αν επανακάμψουν , δυναμικά σε μια σκηνή, που η ομοιομορφία κάνει τα σχήματα να χάνονται. Φίλοι των AC/DC απλά ακούστε το επόμενο μεγάλο σχήμα, που στα κλαμπ, γίνεται εύκολα το αγαπημένο των dj με τα γεμάτα ρυθμό τραγούδια του.

7,5 / 10

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

BPMD – “American made” (Napalm)

20 Ιουλίου, 2020 - 17:30 Σάκης Φράγκος

Δεν έχω πολλά λόγια να πω γι’ αυτό το άλμπουμ διασκευών από τους BPMD, την μπάντα που δημιούργησαν οι Bobby Blitz (OVERKILL), Mike Portnoy (SONS OF APOLLO, THE WINERY DOGS, ex-DREAM THEATER), Mark...

[περισσότερα]

PRIMAL FEAR - “Metal commando” (Nuclear Blast Records)

13 Ιουλίου, 2020 - 08:45 Δημήτρης Τσέλλος

Θυμάμαι το 1998 λες και ήταν χθες. Ο Ralph Scheepers, μόλις είχε χάσει τη θέση του τραγουδιστή των JUDAS PRIEST από τον Tim Owens (αδίκως, δικαίως, μικρή σημασία έχει πλέον) και ήθελε να αποδείξει...

[περισσότερα]

MIKE LE POND’S SILENT ASSASSINS - “Whore of Babylon” (Silver Lining Music)

10 Ιουλίου, 2020 - 09:45 Δημήτρης Τσέλλος

O γητευτής του μπάσου, Michael Anthony LePond III (ο τρίτος δηλαδή), είμαι σίγουρος πως δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. SYMPHONY X, ROSS THE BOSS, ETERNITY’S END, HEATHEN’S RAGE, DISTANT THUNDER...

[περισσότερα]

SOLID FAITH – “The eternal quest” (Alone Records)

9 Ιουλίου, 2020 - 16:00 Σάκης Φράγκος

Το “Images and words” των DREAM THEATER υπήρξε ένα άλμπουμ που άλλαξε τις ισορροπίες στο heavy metal στα 90s κι έκανε πολλούς μουσικούς να μελετήσουν περισσότερο τα όργανά τους και να ξεκινήσουν να...

[περισσότερα]

VENOM – “Sons of Satan” (BMG)

9 Ιουλίου, 2020 - 12:00 Θοδωρής Κλώνης

“ Όχι άλλη συλλογή VENOM!” , θα μπορούσε να αναφωνήσει κανείς, ως άλλος Νίκος Κούρκουλος στο “Ορατότης μηδέν”, βλέποντας την κριτική του συγκεκριμένου δίσκου. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;  Όχι...

[περισσότερα]