AIRBOURNE - “Breakin’ outta hell” (Spinefarm)

1 Σεπτεμβρίου, 2016 - 01:45

Τέταρτη δισκογραφική δουλειά για τους Αυστραλούς rockers και φαίνεται ότι οι απανωτές περιοδείες βοήθησαν στο να αποφευχθεί η μετριότητα της προηγούμενης δουλειάς τους. Σαν κουαρτέτο, έχουν ό,τι χαρακτηρίζει  τον κλασικό Αυστραλέζικο ήχο. Σκληρές κιθάρες και φωνητικά με γρέζο, πάνω από σφιχτοδεμένο rhythm section, που αγαπά τα δωδεκάμετρα, όσο η εταιρία Sirina, τις ποιοτικές εκπαιδευτικές ταινίες, για ενήλικες.

Αυτό που κάνει τους AIRBOURNE να έχουν άτυπα στεφθεί οι διάδοχοι των ACDC είναι ότι έχουν σε μεγάλο βαθμό τα καλύτερα στοιχεία των τελευταίων άλμπουμ της εποχής Bon Scott αλλά και στοιχεία του “Back in black” και του “Razors edge”.  Ξεκάθαρες και πλήρως αφομοιωμένες επιρροές από AC/DC, MOTORHEAD, ROSE TATTOO. Ογκώδη riff, ανθεμικά τραγούδια, που βασίζονται στο στιβαρό ρυθμικό υπόβαθρο, τον αληταρά τραγουδιστή και τις κιθάρες που γδέρνουν άνετα τον κάθε διεκδικητή του θρόνου. Ενεργητικότητα στο έπακρο αλλά και πιασάρικες συνθήκες που είναι βασικές για να μην γίνουν μονότονοι. Σε συνδυασμό με τίτλους που μιλάνε από μόνοι τους, για το τρίπτυχο, ποτό, γυναίκες, rock n roll, “Rivalry”, “Rocked like this”. “When I drink, I go crazy”, “It’s all for Rock n roll” και μια παραγωγή-διαμάντι από τον Bob Marlette, ζωντανή, όσο ένα ντέρμπι Παναθηναϊκού –Ολυμπιακού στη Λεωφόρο, κάνουν αυτό το άλμπουμ, μια ακόμα μικρή απόλαυση στην εποχή των διπλών προγκ άλμπουμ, της ατέρμονης αναφοράς στα ψυχεδελικά 70’s και της σκοτεινής μαυρίλας του Βορρά.

Απλό, λιτό, ηλεκτρικό, βλάσφημο, ιδρωμένο rock n’ roll όπως μόνο μια Foster μπορεί αν το κάνει. Σε αντίθεση με τους THE ANSWER αυτοί εδώ κατάφεραν αν επανακάμψουν , δυναμικά σε μια σκηνή, που η ομοιομορφία κάνει τα σχήματα να χάνονται. Φίλοι των AC/DC απλά ακούστε το επόμενο μεγάλο σχήμα, που στα κλαμπ, γίνεται εύκολα το αγαπημένο των dj με τα γεμάτα ρυθμό τραγούδια του.

7,5 / 10

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

SLAYER – “The repentless killogy” (Nuclear Blast)

6 Δεκεμβρίου, 2019 - 09:45 Γιάννης Σαββίδης

Μετά από το κείμενο που εστιάσαμε στο παρελθόν και στο “World painted blood” (2009), μεταφερόμαστε στο παρόν, το 2019, όπου οι SLAYER, αυτήν τη στιγμή που μιλάμε, έδωσαν την τελευταία τους συναυλία...

[περισσότερα]

SODOM – “Out of the frontline trench” (SPV/Steamhammer)

5 Δεκεμβρίου, 2019 - 14:00 Σάκης Νίκας

Δεν σας κρύβω, ότι είχα τις επιφυλάξεις μου όταν ο Angelripper πήρε την απόφαση να αλλάξει ριζικά τη σύνθεση των SODOM και να προσθέσει έναν επιπλέον κιθαρίστα, προκειμένου να δώσει μεγαλύτερο όγκο...

[περισσότερα]

BOMBUS - “Vulture culture” (Century Media)

5 Δεκεμβρίου, 2019 - 14:00 Κώστας Αλατάς

Με τους Σουηδούς BOMBUS, είχα έρθει σε επαφή, λόγω του κιθαρίστα των BURST, Jonas Rydberg, ο οποίος και είχε αποτελέσει μέλος τους στο “The poet and the parrot”, το δεύτερο full-length άλμπουμ τους...

[περισσότερα]

STEEL PANTHER - “Heavy metal rules” (Steel Panther Inc)

5 Δεκεμβρίου, 2019 - 13:45 Δημήτρης Σειρηνάκης

Θα προσπαθήσω να είμαι άμεσος και απλά κατανοητός. Δεν ξέρω αν φταίει η ηλικία μου, θεωρώ πως όχι, αλλά έφτασα να θεωρώ τους STEEL PANTHER σαν ένα κακόγουστο αστείο. ΟΚ, μου άρεσαν όταν...

[περισσότερα]

LINDEMANN – “F & M” (Universal/Vertigo)

2 Δεκεμβρίου, 2019 - 11:45 Γιώργος Δρογγίτης

Μετά τη δισκάρα (ύστερα από πολλά χρόνια), που έβγαλαν φέτος οι RAMMSTEIN, ήρθε η ώρα για τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά του ιδιόρρυθμου frontman της γερμανικής μεγαμπάντας, Till Lindemann, με τίτλο...

[περισσότερα]