AMORPHIS – "Under The Red Cloud" (Nuclear Blast)

21 Αυγούστου, 2015 - 07:30

The boys are back in town και επέστρεψαν με δισκάρα! Γιατί όταν ένα άλμπουμ, λατρεμένης σου ειδικά μπάντας, σε κάνει να χαμογελάς σαν ηλίθιος έχοντας ακούσει μόλις δύο κομμάτια (και το δεύτερο μέχρι το κουπλέ) και καταφέρνει να διατηρεί το χαμόγελο ως το τέλος, ε δισκάρα είναι διάολε!

Ναι, οι AMORPHIS είχαν μπλέξει σε μία παγίδα αρκετής επανάληψης στην εποχή Joutsen. Ναι, έβγαζαν πάντα ωραία άλμπουμ, όμως παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις μεταξύ τους και βγάζοντας τα προσωπικά γούστα του καθενός μας από τη μέση, με εξαίρεση το “Eclipse” (που δεν είναι τυχαίο ότι ήταν το πρώτο της περιόδου και ήρθε μετά την κατάμαυρη στιγμή στην ιστορία τους, το “Far from the sun”), κανένα δεν ξεχώριζε πραγματικά και να είναι τόσο κοινά αποδεκτό. Και ακόμα και οι πιο «καμμένοι» με το σχήμα, περιμέναμε ένα μεγαλύτερο «μπαμ» (αφού είναι και περίοδος μεταγραφών). Ε επιτέλους αυτό ήρθε και φύγαμε για αεροδρόμιο!

Το “Under the red cloud” είναι ένα καταπληκτικό άλμπουμ! Από την αρχή ως το τέλος του, δεν έχει fillers, μπορεί κάποια κομμάτια να είναι ένα σκαλί πιο πάνω από άλλα, όμως όλα έχουν κάτι πολύ καλό να πουν και καλύπτουν μία τεράστια έκταση στις προτιμήσεις του καθενός που ακούει αυτή τη μπάντα από τις χίλιες λίμνες. Πιο brutal από ότι έχουν υπάρξει τα τελευταία ΠΟΛΛΑ χρόνια, με το folk άρωμα του “Elegy” να υπάρχει σε πολλά κομμάτια, με riffs που είχαμε ξεχάσει ότι μπορούν να συνθέσουν οι Φινλανδοί και με διάσπαρτες στιγμές αλα “Tales from the thousand lakes”, με τη μελωδικότητα του “Eclipse”, τα σημείο με πιάνο του “Silent waters”, κάποιες ψυχεδέλειες του “Am universum”, κάποιες modern groove-ες στις οποίες δε μας είχαν συνηθίσει και είναι πολύ ευχάριστη έκλπηξη, γενικά ο δίσκος έχει από όλα, υπό το πρίσμα πάντα της πορείας που έχουν ακολουθήσει τα «παιδιά μας» τα τελευταία χρόνια. Αυτός είναι ο πιο ποικίλος δίσκος της εποχής Joutsen στους AMORPHIS. Μέχρι και κομμάτι με γυναικεία (!) φωνητικά (με κανονικό ρόλο και όχι σαν δεύτερα απλά) έχουν, για πρώτη φορά στην καριέρα τους. Μιας και πήγαμε στα φωνητικά, ο Joutsen είναι εξαιρετικός είτε στα καθαρά, είτε στα brutal, ενώ κάνει και πιο «σκιστά», εξίσου καλά. Αυτό που επίσης μου άρεσε πολύ, είναι το γεγονός ότι δεν είναι από αυτά τα άλμπουμ που λέμε «εμπορικά», αλλά τίγκα μουσικό και πάλι! Όχι ότι είχαν χάσει τη μουσικότητά τους, αλλά εδώ ειδικά λείπουν τα πιο ευκολοάκουσα χιτάκια, στο βαθμό τουλάχιστον που είχαμε συνηθίσει στους προηγούμενους δίσκους. Η παραγωγή είναι εξαιρετική και ιδανική για τον ήχο του άλμπουμ, πράγμα που εννοείται μεγαλώνει το βαθμό απόλαυσης του δίσκου.

Οι καλεσμένοι (κάτι που επίσης δεν συνηθίζουν ιδιαίτερα σαν μπάντα οι AMORPHIS) είναι ένας προς ένας πετυχημένοι και εκπληρώνουν το στόχο τους. Ο Chrigel των ELUVEITIE, μπορεί να μην τραγουδάει εδώ, αλλά παίζει φλάουτο σε 3 κομμάτια (“The four wise ones”, “Death of a king” και “Tree of ages”), η κούκλα τραγουδίστρια των TREES OF ETERNITY (doom/ambient μπάντα που δεν έχει δίσκο ακόμα, αλλά με μέλη από SWALLOW THE SUN, WINTERSUΝ και OCTOBER TIDE μεταξύ άλλων), Aleah Stanbridge (στα “The four wise ones”, “Sacrifice” και “White night”), ενώ ο καταπληκτικός πρώην drummer των OPETH και νυν των SOEN, Martin Lopez, δίνει άλλο χρώμα στο κομμάτι “Death of a king” με τα κρουστά του.

Ο δίσκος ανοίγει με ένα αρκετά κλασικό κομμάτι της περιόδου Joutsen στη μπάντα, που φέρνει προς “Silent waters” με το πιάνο του. Το “Under the red cloud”, είναι groove-άτο, λυρικό, με κυρίως καθαρά φωνητικά και πολύ ωραία αρχή. Το πρώτο σοκ ωστόσο, έρχεται με το δεύτερο κομμάτι, το “The four wise ones”! Από τα μούτρα με το μπάσιμο, riff από τα 90s, up tempo, με brutal στο mid κουπλέ, τα σκιστά που λέγαμε πιο πάνω επίσης, με folk περάσματα, τη φωνή της Aleah και το φλάουτο του Chrigel να «δίνουν» πάρα πολύ και με το πιο «παλιό» συναίσθημα να το κατατάσσει στις κομματάρες του άλμπουμ. Όπως είναι και το επόμενο όμως, το “Bad blood”, που θα μπορούσε να είναι ένα από τα βίντεο (δεν έχει υπάρξει κάποιο εκτός του lyric του “Death of a king” την ώρα που γράφεται η παρουσίαση)! Τρομερό κουπλέ με υπέροχο groove και brutal φωνητικά, μελωδικό και πιο down ρεφραίν με καθαρά φωνητικά και μελωδία που κολλάει στο μυαλό, ειδικά του lead. Το “The skull” που ακολουθεί, groove-άρει και αυτό με brutal φωνητικά και είναι το πιο κοντινό στο “Tales from the thousand lakes” σε νοοτροπία. Τα καθαρά φωνητικά εμφανίζονται μόνο στο ρεφραίν, που είναι λυρικό και ρίχνει την ταχύτητα και την ένταση, σε καμία περίπτωση και την ποιότητα όμως. Κομμάτι με πολλές εναλλαγές και διαφορετικά σημεία και ωραία σόλο σε κιθάρα και πιάνο. Σερί οι κομματάρες. Το “Death of a king” είναι το επόμενο και το ξέρετε όλοι, αφού ήταν το πρώτο που έδωσε στη δημοσιότητα η μπάντα. Επομένως δε χρειάζεται περισσότερη ανάλυση. Απλά να πω ότι από τα 5 πρώτα τουλάχιστον, είναι το «χειρότερο»! Το “Sacrifice” είναι η αλα “You I need” κλπ, μελωδική, groove-άτη και πιο «πιασάρικη» στιγμή του δίσκου. Μόνο με καθαρά φωνητικά (το μοναδικό κομμάτι), επίσης πολύ ωραίο τραγούδι και με ωραίο σόλο. Το “Dark path” που ακολουθεί είναι κομματάρα. Up tempo, πιανάκι, brutal, δίκασο με πιο σκιστά φωνητικά κουπλέ και ατμόσφαιρα από 90s, καθαρά φωνητικά με συνοδεία πιάνου στο ρεφραίν και κολλητική μελωδία, από τα κομμάτια που στα live θα γίνουν αγαπημένα για χοροπηδηχτή γυμναστική. Και αυτό με εναλλαγές και σημείο που «αδειάζει» μετά τα μισά, ενώ τα πλήκτρα είναι πολύ καλά σε όλη τη διάρκειά του. Με το “Enemy at the gates” οι AMORPHIS πάνε λίγο πιο «Ανατολικά». Eastern folk intro, ψιλο-τσιφτετελάτο mid tempo κουπλέ (πιο mimal το πρώτο, γκαζάτο το δεύτερο) με λυρικά καθαρά φωνητικά, ρεφραίν με brutal και ωραία πλήκτρα, αλλά και ένα πολύ ωραίο ψυχεδελικό μέρος! Για τη συνέχεια, υπάρχει η καθαρή folk στιγμή του δίσκου, το εξάρι “Tree of ages”, πάλι με τη συμμετοχή του Chrigel. Up tempo φολκιά, groove-άτη, κυρίως με brutal φωνητικά, καθώς τα καθαρά ειναι λίγα και ανεβαστικό χαρακτήρα. Ακόμη ένα πολύ ωραίο κομμάτι. Και ενώ από το “Dark path” και μετά, δεν είναι τόσο σκληρός ο ήχος, έρχεται το πιο «χαλαρό» και διαφορετικό τραγούδι του “Under the red cloud”, το “White night” για να τον κλείσει ιδανικά. Mid tempo τραγούδι, με υπέροχη ατμόσφαιρα, κουπλέ μόνο με τα φωνητικά της Aleah, γέφυρα με brutal και ψιλο-Ανατολίτικη αίσθηση, επίσης με αρκετές εναλλαγές, ενώ τα καθαρά του Joutsen εμφανίζονται στο ρεφραίν. Το σημείο με σόλο είναι εξαιρετικό.

Δεν ξέρω αν η απόφαση να περιοδεύσουν για το “Tales from the thousand lakes” και η ενασχόλησή τους και πάλι με αυτό το δίσκο αλλά και το “Elegy” τους έκανε να φρεσκαριστούν και να γίνουν πιο brutal, διατηρώντας πάντα τη μελωδία που είναι αναπόσταση στη μουσική τους, όμως ότι και να φταίει, οι AMORPHIS κατάφεραν και κυκλοφόρησαν ένα άλμπουμ που, προσωπικά μιλώντας και έχοντάς το λιώσει πραγματικά τις 3 περίπου εβδομάδες που το ακούω, είναι ισάξιο ποιοτικά του “Eclipse”. Λίγο καλύτερο; Λίγο πιο κάτω; Εκεί πάντως. Σε αυτά τα επίπεδα. Πραγματικά καταπληκτική δουλειά, για όσους εννοείται γουστάρουν όλες τις εποχές των Φινλανδών και όχι μόνο τα παλιά ή μόνο τα καινούργια. Η θέση του στην πεντάδα (θα συγκρατηθώ, γιατί το fan-boy μέσα μου φωνάζει για Νο 1) για τη χρονιά, είναι καπαρωμένη στο χαλαρό! Μία ιδιαίτερη μπάντα, που παίζει μπάλα μόνη της σε αυτό που κάνει και με τέτοια άλμπουμ, δικαιολογεί τη «βλακεία» κάποιων από εμάς μαζί της!

9/10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

LORD VICAR – “The black powder” (The Church Within)

24 Ιουνίου, 2019 - 17:00 Γρηγόρης Μπαξεβανίδης

Μετρημένες στα δάχτυλα οι κυκλοφορίες του λεγόμενου παραδοσιακού ήχου στο doom metal που να με συνεπαίρνουν πλέον… Συνεπώς, μάλλον με όχι τις καλύτερες των προθέσεων υποδέχθηκα το “The black powder...

[περισσότερα]

SUNN O))) – “Life Metal” (Southern Lord Records)

24 Ιουνίου, 2019 - 16:45 Πάνος Δρόλιας

Αν η πρόσφατη φωτογράφηση της μαύρης τρύπας που δεσπόζει στον κέντρο του γαλαξία Messier 87 και γύρω από την οποία τα αενάως στροβιλιζόμενα καυτά νέφη σκόνης και αερίων από κοινού με τις ακραίες...

[περισσότερα]

DIVINER - “Realms of time” (Ulterium Records)

11 Ιουνίου, 2019 - 17:30 Δημήτρης Τσέλλος

Τέσσερα χρόνια μετά το ντεμπούτο τους “Fallen empires”, οι Αθηναίοι DIVINER επιστρέφουν με το δεύτερό τους άλμπουμ, φιλοδοξώντας από την μια να καθιερώσουν ένα status πολύ καλής μπάντας που να την...

[περισσότερα]

SILENT WINTER – “The circles of hell” (Sonic Age)

11 Ιουνίου, 2019 - 17:00 Σάκης Φράγκος

Κακά τα ψέματα, όσοι αγαπήσαμε το power metal της σχολής των HELLOWEEN, GAMMA RAY και STRATOVARIUS, τα τελευταία αρκετά χρόνια το βλέπουμε να αργοπεθαίνει καλλιτεχνικά, με αποτέλεσμα να ακούμε συνεχή...

[περισσότερα]

TIMO TOLKKI’S AVALON – “Return to Eden” (Frontiers Records)

10 Ιουνίου, 2019 - 09:15 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Εντάξει. Από εδώ και πέρα θα ψάχνω να βρω κάποιο metal μπουκάδικο να παίζω στοίχημα για κάθε νέο δίσκο του Timo Tolkki και ειδικά υπό το όνομα των TIMO TOLKKI’S AVALON! Να βγάζουμε ένα καλό...

[περισσότερα]