ARCTURUS – Arcturian (Prophecy Productions)

30 Απριλίου, 2015 - 07:00

Πολύ μεγάλη επιστροφή! Πολύ μεγάλη και αναπάντεχη για την ακρίβεια!

Οι ARCTURUS είναι από εκείνες τις μπάντες που τις λες ιδιαίτερες. Εκτός από εκπληκτικές, γιατί και από αυτό είναι. Δικός τους ήχος, δισκογραφία με 4 άλμπουμ, διαφορετικά το ένα από το άλλο, πάντα όμως με προσωπικότητα, με μουσικούς που ξέρουν ακριβώς τι πρέπει να κάνουν κάθε φορά και έχουν την τεχνική αρτιότητα να το κάνουν και πάνω από όλα, με όραμα. Όραμα δημιουργίας μουσικής, πέρα από ταμπέλες και περιορισμούς. Γιατί αν οι ARCTURUS είχαν περιορισμούς, ποτέ δε θα ήταν αυτή η μπάντα που είναι και τόσο ψηλά στις καρδιές αρκετών ανθρώπων στον κόσμο. Γιατί mainstream ούτε έγιναν ποτέ, ούτε μπορούν να γίνουν.

Με τις δισκογραφικές επιστροφές μετά από πολλά χρόνια απραγίας, ήμουν και είμαι πολύ επιφυλακτικός. Και για να είμαι ειλικρινής, είναι λίγες οι φορές που η επιστροφή με εντυπωσίασε. Ειδικά από μπάντες τόσο ιδιαίτερες ηχητικά.

10 χρόνια λοιπόν μετά το τελευταίο τους πόνημα, το “Slideshow symphonies”, το οποίο ως ένα βαθμό δίχασε κάπως τους οπαδούς τους, με τη συντριπτική πλειοψηφία να παραδέχεται ότι είναι το χειρότερό τους (σε καμία περίπτωση όμως κακό ή αδιάφορο άλμπουμ), οι Νορβηγοί επιστρέφουν, με το lineup να παραμένει σχεδόν αυτούσιο, καθώς παρατηρείται μία απουσία. Αυτή του κιθαρίστα Tore Moren (ex- JORN, CARNIVORA).

Η πεντάδα, πλέον, των ICS Vortex (φωνητικά, BORKNAGAR, LAMENTED SOULS, GOD OF ATHEISTS, ex- DIMMU BORGIR), Knut Magne Valle (ex- ULVER), Skoll (μπάσο, ex- ULVER, VED BUENS ENDE), Sverd (πλήκτρα, ex- ULVER, COVENANT, THE KOVENANT) και Hellhammer (drums, ένα εκατομμύριο μπάντες), κυκλοφορεί το πέμπτο άλμπουμ της καριέρας της, με τίτλο “Arcturian”. Ένα άλμπουμ δύσκολο και περίεργο.

Η πρώτη «γεύση» που είχαμε από το δίσκο με το “The arcturian sign”, δεν είναι και πολύ αντιπροσωπευτική για το σύνολο του δίσκου. Κάτι λογικό άλλωστε, αφού μιλάμε για μπάντα με χίλια πρόσωπα. Προσωπικά, το “The arcturian sign” (εναρκτήριο και του δίσκου) μου άρεσε αρκετά, μου είχε αφήσει όμως μία γλυκόπρικη γεύση, αρχικά με την κακή παραγωγή του και κατά δεύτερον με το vocalizer στα φωνητικά του Vortex. Γιατί μουσικά είναι ένα κομμάτι άξιο της ιστορίας της μπάντας.

Ακούγοντας ολόκληρο το άλμπουμ ξανά και ξανά και ξανά, το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτό που δεν έχασαν οι Νορβηγοί είναι η ικανότητα δημιουργίας πολύπλοκων και περίεργων συνθέσεων, μπερδεύοντας πολλά πράγματα τόσο στο σύνολο του δίσκου, όσο και σε μεμονωμένα κομμάτια. Το “Crashland” είναι ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια στο “Arcturian”. Groove-άτο, λυρικό, mid tempo, από αυτές τις στιγμές των ARCTURUS που σε πάνε ταξίδι στο διάστημα. Το “Angst” είναι πιο κοντά στο πιο blackened παρελθόν τους. Με extreme και καθαρά φωνητικά, up tempo, blasts και δίκασα, μια χαρά κομμάτι επίσης. Το “Warp” που το ακολουθεί, είναι περίεργο κομμάτι, μόνο με καθαρά φωνητικά, πολύ ψυχεδέλεια, groove-α και υπέροχο τελείωμα. Πολύ καλό! Το “Game over” είναι επίσης από τα πλέον αγαπημένα μου μέσα στο “Arcturian”. Mid tempo κομμάτι, ζωντανό αλλά και ατμοσφαιρικό μαζί, μελωδικό, πιάνοντας μέχρι και post metal όρια σε κάποιες στιγμές. Το “Demon” είναι μία μίξη ambient με dubstep. Βασικά μία πάρα πολύ ωραία τέτοια μίξη! To “Pale” έχει αρκετά στοιχεία “The sham mirrors”, επαναφέρει τα διπλά φωνητικά, είναι ΟΚ απλά τραγούδι, αλλά όχι όσο τα προηγούμενα του δίσκου. Το “The journey” από την άλλη, είναι όπως το λέει ο τίτλος του, ένα μαγικό ταξίδι. Με υπέροχη ακουστική κιθάρα να δίνει αυτό το έξτρα, εξαιρετικά πλήκτρα, στα όρια του instrumental, καθώς τα όποια φωνητικά είναι στυλ τελετουργικά. Το “Archer” είναι συμπαθητικό τραγούδι, όμως και αυτό, όπως και το “Pale” είναι κατώτερο των υπολοίπων. Tέλος, το “Bane” κλείνει πολύ καλά το δίσκο, καθώς είναι ένα κομμάτι με αρκετές εναλλαγές και τα γρήγορα δίκασα της αρχής να δίνουν τη θέση σε ένα πλήρως avant-garde κουπλέ από αυτά που αγαπήσαμε από ARCTURUS και το κομμάτι γενικότερα να έχει μία πολύ ωραία δομή.

Το άλμπουμ έχει πολλά ηχοστρώματα. Όπως πολύ σωστά είχε δηλώσει ο Valle, έχει στοιχεία από όλη σχεδόν την ιστορία του συγκροτήματος, άλλα περισσότερα, άλλα λιγότερα. Περισσότερο όμως των 2 τελευταίων δίσκων τους, “The sham mirrors” και “The slideshow symphonies”. Από την άλλη όμως, είναι και πάλι προκλητικό για τους ίδιους μουσικά. Το avant-garde το έχουν πάει χρόνια τώρα σε άλλο επίπεδο και εδώ η μίξη avant-garde με progressive, με ambient, με majestic, είναι για ακόμη μία φορά παρούσα και πιο εξελιγμένη σε πολλές περιπτώσεις. Ο πειραματισμός μοιάζει αδύνατο να σταματήσει για αυτό το συγκρότημα, με αποτέλεσμα το κάθε κομμάτι να έχει να δώσει κάτι διαφορετικό στον ακροατή και να μη μοιάζει με κάποιο άλλο στο δίσκο. Η ποιότητα των κομματιών είναι σε υψηλά επίπεδα, με 1-2 εξαιρέσεις που είναι εμφανώς κατώτερα από τα υπόλοιπα, όχι και αρνητικά όμως. Αυτό που με ενοχλεί πολύ στο “Arcturian” και ρίχνει το δίσκο, είναι αρχικά η παραγωγή του. Πλαστικά τύμπανα με μηδενικό χώρο, βαλτωμένες ρυθμικές, υπερ-κομπρεσαρισμένο mastering, ένα σύνολο που μοιάζει παγιδευμένο ηχητικά, κάτι πραγματικά κρίμα. Τα φωνητικά του Vortex επίσης, μπορεί σε σημεία να είναι αυτά τα μοναδικά φωνητικά που έχουμε λατρέψει, όμως κάποια φάλτσα που είναι περασμένα μέσα (επίτηδες;), αλλά και η υπερβολική χρήση vocalizer σε στιγμές, δε σου δίνουν το αποτέλεσμα που έχεις συνηθίσει, στο βαθμό που το έχεις συνηθίσει. Τα 10 χρόνια βέβαια, δεν είναι και λίγα. Κάποιους ίσως ενοχλήσει το γεγονός ότι αυτό είναι το πιο ποικίλο από θέμα διαφορετικότητας του κάθε κομματιού άλμπουμ των ARCTURUS. Εμένα αυτό μου δημιούργησε το αντίθετο συναίσθημα πάντως.

Για να κλείσουμε, το “The arcturian” δε με τρέλανε. Είναι όμως ένα πολύ καλό άλμπουμ, ίσως καλύτερο του “Slideshow symphonies”, αν και αυτό θα το δείξει ο χρόνος και πόσο θα αντέξει σε αυτόν. Σου αφήνει πάντως την καταραμένη αίσθηση ότι θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερο! Πραγματικά, θα ήθελα να το ακούσω με μία άλλη μίξη, να μπορέσει να αναδυθεί περισσότερο η μουσική τους. Το να ακούς και πάλι μουσική από αυτούς τους τρελούς Νορβηγούς πάντως, είναι από μόνο του ωραίο, πόσο μάλλον όταν δεν απογοητεύουν. Άντε και το IN THE WOODS τώρα και δέσαμε για φέτος!
 

7.5/10
 

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

FOREVER – “Forever” (Evil Confrontation Records)

15 Μαίου, 2019 - 13:15 Ντίνος Γανίτης

Jonas Wikstrand. ENFORCER! FRANK MARINO αλλά και FRANK STALLONE, KISS, RUSS BALLARD, DESMOND CHILD. Classic rock, Hard rock (ή ROCK HARD;), Disco, AOR. Ημερολόγιο και σωτήριο έτος 2019. Ναι; Χλωμό...

[περισσότερα]

BLACK OAK COUNTY - “Theatre of the Mind” (Mighty Music)

15 Μαίου, 2019 - 13:00 Δημήτρης Τσέλλος

Οι Jack Svendsen (κιθάρα), René Hjelm (μπάσο, φωνή) και Mike Svendsen (τύμπανα) είναι οι BOC, μας έρχονται από την Δανία και ευελπιστούν με το δεύτερο άλμπουμ τους να κάνουν το μεγάλο «μπαμ» και να...

[περισσότερα]

AFTERMATH – “There is Something Wrong” (Sleaszy Rider)

14 Μαίου, 2019 - 12:45 Άγγελος Κατσούρας

Άντε να δούμε τι άλλο θα γίνει φέτος και ποιος άλλος νεκρός θα αναστηθεί εν έτει 2019… Νέο άλμπουμ λέει από τους AFTERMATH. Αν πρόλαβες το μοναδικό τους και απίστευτα σούπερ άλμπουμ “Eyes of tomorrow...

[περισσότερα]

WHITESNAKE – “Flesh & Blood” (Frontiers)

14 Μαίου, 2019 - 12:30 Σάκης Νίκας

Ειλικρινά είμαστε τυχεροί. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι πρέπει μερικές φορές να πάρουμε τα χέρια μας από το πληκτρολόγιο, να σταματήσουμε όλα αυτά τα μίζερα «κατηγορώ» στο Facebook και να ευχαριστούμε τους...

[περισσότερα]

ARCH/MATHEOS – “Winter Ethereal” (Metal Blade Records)

14 Μαίου, 2019 - 12:30 Δημήτρης Τσέλλος

John Arch. Προικισμένος από την Φύση με μια φωνή που όσες δυνατότητες έχει, άλλο τόσο ιδιαίτερη είναι. Φωνή που την λατρεύεις, ή την μισείς. Δεν μπορώ να θυμηθώ να έχω συναντήσει κάπου μια πιο...

[περισσότερα]