ARMORED SAINT - "Punching the Sky" (Metal Blade) (ομαδική κριτική)

17 Οκτωβρίου, 2020 - 11:30

Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί ένας από τους δίσκους που σχεδόν σύσσωμη η συντακτική ομάδα του Rock Hard, περίμενε με αγωνία και δεν είναι άλλος από το “Punching the sky” των ARMORED SAINT, ιδιαίτερα μετά από την τεράστια δισκάρα, το “Win hands down”. Η ομαδική κριτική επιβαλλόταν για να έχετε όλοι μία όσο το δυνατόν πιο σφαιρική άποψη για το άλμπουμ αυτό.

Γουστάρω πάρα πολύ τους ARMORED SAINT. Το “Win hands down”, το προηγούμενο άλμπουμ τους, ήταν μεγαλειώδες. Δίκαιος και άνετος δίσκος της χρονιάς όταν βγήκε. Λατρεύω John Bush και Joey Vera. Τρομεροί καλλιτέχνες, ακόμα ωραιότεροι τύποι. Επίσης, μου αρέσουν περισσότερο οι SAINT της επανασύνδεσης, από τους SAINT των 80s και 90s και θεωρώ την πρώτη τους εμφάνιση στην Αθήνα, ως μία από τις κορυφαίες που έχω δει στη ζωή μου.

Καλές οι εισαγωγές, χρησιμεύουν για ένα ωραιότατο «ναι μεν, αλλά» στην περίπτωσή μας. Τα δύο πρώτα κομμάτια που βγήκαν από το δίσκο, το “Standing on the shoulders of giants” και το “End of the attention span”, είναι εξαιρετικά. Σπουδαία δείγματα γραφής των SAINT των 00s και 10s, με όλα τα χαρακτηριστικά τους, να είναι παρόντα. Και το “Bubble” που ακολουθεί, είναι αρκετά καλό. Μετά όμως; Σερί αδιάφορα τραγούδια. Όχι άσχημα, σε καμία των περιπτώσεων. Σίγουρα όμως αδιάφορα για τις απαιτήσεις που έχουμε από ένα τέτοιο σχήμα. Το επόμενο πολύ ωραίο τραγούδι, τραγουδάρα για την ακρίβεια, που βγαίνει εκπληκτικά και live, όπως διαπίστωσα στο streaming release party του δίσκου, που παρακολούθησα το Σάββατο 10/10 από το Whiskey A Go-Go, είναι το “Missile to gun”. Σκοτώνει. Πραγματικά φοβερό, uptempo, που δεν πρόκειται να βγει ποτέ από το setlist τους όταν αρχίσουν να γίνονται συναυλίες! Το θέμα όμως είναι, ότι για να φτάσουμε στο αμέσως επόμενο πραγματικά σπουδαίο τραγούδι, πρέπει να πάμε στο τέλος, στο “Never you fret”. Άλλο ένα τραγούδι που αποδίδεται πάρα πολύ ωραία live και ιδανικό για κλείσιμο.

Τα καλά τραγούδια του δίσκου, είναι πραγματικά καλά, αλλά είναι πέντε, άντε έξι. Το υπόλοιπο του “Punching the sky”, κύλησε μάλλον αδιάφορα, άνευρα. Κατανοώ απόλυτα την ανάγκη του συγκροτήματος να κάνει αυτό που το εκφράζει τη δεδομένη χρονική στιγμή, έχοντας όμως ως δείκτη σύγκρισης το “Win hands down”, θεωρώ ότι ο καινούργιος δίσκος των ARMORED SAINT, δεν μπορεί να το προσεγγίσει σε πιθανή σύγκριση. Δεν θέλω να εξαντλήσω την αυστηρότητά μου στον βαθμό, λόγω «πρότερου έντιμου βίου» κι επειδή τα καλά του τραγούδια, μου άρεσαν πάρα πολύ.

7,5 / 10

Σάκης Φράγκος

 


Είναι δύσκολο να αποφύγεις τα κλισέ όταν θες να περιγράψεις αυτό που πρεσβεύουν οι ARMORED SAINT και διαπιστώνεις πως το ίδιο το συγκρότημα επιτυγχάνει και τα αποφεύγει σε κάθε της δισκογραφική δουλειά. Ώριμοι και συνειδητοποιημένοι, αδιαφορώντας πλήρως για τους κανόνες της μουσικής βιομηχανίας και πλεύση σε ανοιχτό ορίζοντα, οι ARMORED SAINT στην όγδοη δισκογραφική τους δουλειά ακούγονται ολόφρεσκοι, επίκαιροι, κλασικοί και ξεροκέφαλοι την ίδια στιγμή. Εκπληκτικές συνθέσεις, με αρκετή ενέργεια, δυνατές μελωδίες κι έναν John Bush άφθαρτο από το χρόνο. Οι ARMORED SAINT είχαν πάντα το πρόβλημα πως δεν μπορούσαν να ταιριάξουν σε καμία από τις σκηνές που άκμαζαν τη δεκαετία του ογδόντα. Πολύ σκληροί από τη μία, αρκετά μελωδικοί και περίπλοκοι από την άλλη χωρίς τα 90’s να καταφέρνουν να φανούν σωτήρια παρά το ανυπέρβλητο “Symbol of salvation”. 

Το προ πενταετίας “Win hands down” ήταν το άλμπουμ που οι metallers από το Los Angeles απέδειξαν πως «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν» και μετά από σχεδόν σαράντα χρόνια πορείας φαίνονται να δικαιώνονται μιας και οι κυκλοφορίες τους ακούγονται πιο εμπνευσμένες και αναζωογονημένες σε σύγκριση με τα περισσότερα συγκροτήματα της γενιάς τους. Αέναο heavy metal γεμάτο ύμνους και υπό διαφορετικό πρίσμα τραγούδια όπως τα “Lone wolf” και “Fly in the ointment” όπως αυτοί μονάχα ξέρουν να γράφουν, όλα τους πλούσια σε δομή, με απολαυστικό παίξιμο και απόδοση στο μάξιμουμ, με μία ζεστή και νευρώδης την ίδια στιγμή παραγωγή η οποία αναδεικνύει όλα τα παραπάνω καθώς και συμμετοχή από τον Dizzy Reed των GUNS N' ROSES, χρήση γκάιντας (Uilleann pipes) στο “Standing on the shoulders of giants” και φλογέρα (Native American flute) στο “Never you fret” παιγμένη από τον drummer Gonzo Sandoval. 

Στο εξώφυλλο δεσπόζει αγέρωχο το χαρακτηριστικό λογότυπο των ARMORED SAINT τριάντα επτά χρόνια μετά από την κυκλοφορία του ομώνυμου EP και αυτό δεν είναι διόλου τυχαίο μιας και στο “Punching in the sky” εκφράζονται και διαχέονται όλες οι εκφάνσεις του μουσικού τους ύφους και της δισκογραφικής τους πορείας χωρίς κανένα ίχνος ρετρό και παρελθοντολαγνείας. Στην κριτική του “Win hands down” αναφέραμε πως το “Win hands down” είναι το καλύτερο άλμπουμ της μετά-“Symbol of salvation” περιόδου και πως το κόβαμε δύσκολο να μην υπάρξει ανάλογη συνέχεια στο μέλλον κι ας χρειάζονταν να περάσουν άλλα πέντε χρόνια αρκεί να μας επισκέπτονταν για μία συναυλία το συντομότερο. Στο μοναδικό που πέσαμε έξω είναι πως το “Punching the sky” δεν αποτελεί απλά ανάλογη συνέχεια του προκατόχου, του αλλά μία από τις καλύτερες δουλειές των ARMORED SAINT και χαιρόμαστε να μας διαψεύδουν κάθε φορά με αυτόν τον τρόπο στο μέλλον.

8,5 / 10

Κώστας Αλατάς

 


Οι ARMORED SAINT είχαν ένα πολύ δύσκολο έργο μπροστά τους που δεν ήταν άλλο από το να κυκλοφορήσουν κάτι ισάξιο του εκπληκτικού “Win hands down” το οποίο είχε εντυπωσιάσει τους πάντες πριν από πέντε χρόνια. Επιπλέον, είχαν αποδείξει ήδη με το “La raza” (2010) ότι η επιστροφή τους μόνο το χαρακτήρα αρπαχτής δεν είχε αφού για μένα προσωπικά το εν λόγω άλμπουμ ήταν ένα ακόμη δισκογραφικό στολίδι στο ούτως ή άλλως πλούσιο οπλοστάσιο των ARMORED SAINT. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αυτονόητο: κατάφεραν οι SAINT με το “Punching the sky” να κάνουν το 3 στα 3;

Τα δύο πρώτα singles μας έστειλαν αδιάβαστους αφού ήταν ουσιαστικά αυτό που περιμέναμε, δηλαδή η φυσική συνέχεια των 2 προαναφερθέντων δίσκων με ένα συναίσθημα που παρέπεμπε σε “Left hook from right field” meets “An exercise in debauchery”, μία εξαιρετική παραγωγή και φυσικά μία αψεγάδιαστη απόδοση από τη μπάντα στο studio. Θα ήμουν ψεύτης αν ισχυριζόμουν ότι τα υπόλοιπα τραγούδια είναι του ίδιου επιπέδου... με μία εξαίρεση: το “Missile to gun” που είναι μαζί με τα 2 singles τα απόλυτα highlights του δίσκου. Αυτό δε σημαίνει ότι τα υπόλοιπα τραγούδια δεν αποτελούν καλές συνθέσεις. Το αντίθετο! Απλώς, αυτά τα τρία είναι που ξεχωρίζουν. Επιπλέον, ο John Bush είναι στα μάτια μου ο... Peter Cushing του heavy metal. Όπως ο θρυλικός ηθοποιός, έτσι και ο Bush έχει το μοναδικό χάρισμα να ανεβάζει με την ερμηνεία του ακόμη και μία μέτρια ή έστω απλώς καλή στιγμή. Οπότε αυτόματα τα πάντα τα βλέπεις (ή τα ακούς, καλύτερα) υπό ένα ευνοϊκότερο πρίσμα.

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι το “Punching the sky” είναι ένας ακόμη πολύ καλός δίσκος από τους ARMORED SAINT ο οποίος όμως υπολείπεται στα σημεία από τους δύο προκάτοχούς του. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν θα βρίσκεται στη δεκάδα των καλύτερων μου δίσκων για το 2020.

7,5 / 10

Σάκης Νίκας 

 


Δεν είναι πολλές οι μπάντες εκεί έξω που χαίρουν τέτοιας εκτίμησης από το μεγαλύτερο μέρος του μεταλλικού κοινού (μαγικό το ότι έχουν ακόμα σεβασμό και από κοινό που έχει μείνει μόνο στα 80s του σχήματος) και ταυτόχρονα να μην είναι τεράστιες εμπορικά. Οι ARMORED SAINT σίγουρα είναι μία από αυτές τις λίγες μπάντες. Αν τους έχεις δει live, έχεις σκύψει ευλαβικά χαιρετώντας το μεγαλείο τους επί σκηνής. Αρχοντικοί. Αν δεν τους έχει δει, αν και όποτε σου ξαναδοθεί η ευκαιρία, κάνε τη χάρη στον εαυτό σου. Έχουν δισκάρες, έχουν πειραματιστεί, έχουν το σεβασμό και θαυμασμό μεγαθηρίων της μουσικής μας (αρκεί να πάρεις τους METALLICA σαν όνομα και φτάνει βασικά) έχουν έναν τραγουδιστή, μα τι τραγουδιστή... χαμαιλέοντα, που τον ήθελαν οι METALLICA (αλλά έμεινε στη μπάντα του), πήγε ANTHRAX και τους ανέβασε ακόμα περισσότερο και που μπορεί να πει ότι του δώσεις και να το κάνει τέλεια... έχουν τα πάντα. Αλλά δεν είχαν ποτέ, από ότι φαίνεται, αυτό το έξτρα στοιχείο (όχι μουσικό) που θα τους έκανε τεράστιους και εμπορικά. Και εκεί φταίνε οι ίδιοι, φταίει η μοίρα (με το θάνατο του Dave Prichard όταν όλα έδειχναν να πηγαίνουν τέλεια), αλλά στο τέλος της ημέρας είναι ακόμα εδώ με δισκάρες τα τελευταία χρόνια (ναι, και το “La Raza” είναι super). 
Αυτή τη φορά όμως, με το όγδοο άλμπουμ τους, “Punching the sky”, δεν μας τα λένε τόσο καλά όσο είχαμε συνηθίσει. Ο δίσκος είναι αυτό που περιμένεις από τους ARMORED SAINT σήμερα. Αυτό το υβριδικό μέταλλο της μπάντας, που φλερτάρει με το heavy metal, το rock, το alternative, με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο που λειτουργεί τόσο ωραία στα αυτιά. Όμως, παρόλο που τα στοιχεία είναι εκεί για ακόμη μία φορά, o δίσκος δεν είναι στο επίπεδο των δύο τελευταίων, ειδικά του καθολικά αποδεκτού “Win hands down”. 

Το πρόβλημα (αν επιτρέπεται η λέξη) του “Punching the sky”, είναι ότι κάνει κοιλιά (όχι σαν τη δική μου, είπαμε) και έχει μεγάλες διακυμάνσεις στην ποιότητα των τραγουδιών. Γιατί έχει και τραγουδάρες μέσα. Έχει “Missile to gun” που είναι μέταλλο από τα καλά, groove-άτο και με πολύ ωραίες φωνητικές γραμμές, έχει “Fly in the ointment” με την τίγκα 90s αισθητική του (ναι, την alternative της μπάντας), έχει το “Unfair”, μία πανέμορφη μπαλάντα. Αλλά όλα αυτά είναι μετά τα μισά του δίσκου. Στη “δεύτερη μεριά” ας πούμε. Στην πρώτη, έχει κάποια τραγούδια ένα κλικ κάτω από αυτά, όπως το “Bubble” (αν είχε λίιιγο καλύτερο ρεφρέν, θα ήταν τραγουδάρα), έχει και το “End of the attention span”, αλλά από εκεί και πέρα, μία το γεγονός ότι τα υπόλοιπα είναι απλά καλά, μία ότι είναι μαζεμένα mid tempo και τρομερά παρόμοια τραγούδια στη σειρά (χωρίς κάποιο να είναι super και να αλλάζει το κλίμα), δημιουργείται αυτή η κοιλούμπα. Νομίζω ότι ακόμα και στην επιλογή videos για την προώθηση του άλμπουμ, θα μπορούσαν ακόμα καλύτερα, αφού υπάρχουν τα 3-4 τραγούδια που είπα πιο πάνω που είναι ανώτερα από αυτά που έβγαλαν.

Να είμαστε σοβαροί. Κακό δίσκο οι ARMORED SAINT, δεν μπορούν να βγάλουν. Είναι τέτοια η ποιότητα, τέτοια η άποψη, τέτοια η ενέργεια και η μοναδικότητα αυτής της μπάντας, που θα είναι θαύμα να ακούσουμε κάτι κακό από αυτούς. Όμως, το “Punching the sky”, δεν είναι και στα επίπεδα που έχουμε συνηθίσει. Είναι, στο σύνολό του, ένας ΟΚ δίσκος ARMORED SAINT, που έχει μέσα κάποια τραγούδια που είναι τόσο καλά, που λες “γιατί ρε παιδάκι μου” στο τέλος. Έχουμε μάθει αλλιώς, έχουμε ακούσει το τι μπορούν, επομένως δεν μπορούμε να πετάξουμε και τη σκούφια μας με το δίσκο. Καλά είμαστε και πάλι βέβαια. Μπορούσαμε και καλύτερα όμως. Δεν πάει η καρδιά για μισό βαθμό πιο κάτω, άρα κλείνουμε στο...

7 / 10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

Παρότι μιλάμε για ένα συγκρότημα που έχει τις ρίζες του πίσω στις αρχές τις δεκαετίας του ‘80, ουσιαστικά οι ARMORED SAINT είναι μια διαφορετική οντότητα από το 2000 κι έπειτα, όταν κι επανασυνδέθηκαν. Κουβαλούν τις αρχές και την ιδιομορφία τους, όμως σύγχρονος ήχος τους είναι πιο ιδιαίτερος και ο τρόπος που συνθέτουν, τους διαχωρίζουν από κάθε συγκρότημα εκεί έξω. Σε αυτό συμβάλλει και η αλλαγή της συνθετικής ομάδας, μετά τον θάνατο του Prichard και την μετατόπιση της ευθύνης στους υπόλοιπους. Ακούγοντας το “Revelations” του 2000, το “La Raza” του 2010 ή το “Hands down” του 2015, εύκολα διακρίνεις τον χαρακτήρα τους, που όμως δεν συγκρίνεται με άλλους. Είναι σίγουρα η μοναδική φωνή του John Bush που σε κάνει να τους ξεχωρίσεις, όμως εξίσου μοναδικός είναι και ο συνδυασμός των Phil Sandoval και Jeff Duncan στις κιθάρες. 

Οι ARMORED SAINT ενώ έχουν ένα κλασικό metal υπόβαθρο, καταφέρνουν να αφομοιώσουν τα στοιχεία όλων των συντελεστών με τέτοιον τρόπο ώστε το τελικό αποτέλεσμα να ηχεί πάντα... ARMORED SAINT!!! Τα δύο πρώτα δείγματα που μας έδωσαν, το “End of the attention span” και το “Standing on the shoulders of giants” συνεχίζουν εκεί που μας άφησε το “Win hands down” πριν πέντε χρόνια. Με ένταση, τσαμπουκά και ανεβασμένη διάθεση. Το πρώτο, ασχολείται στιχουργικά με τον εθισμό της κοινωνίας μας στις οθόνες και την έλλειψη συγκέντρωσης, όπως δηλώνει και ο τίτλος του. Το δεύτερο μπορεί να μην εκφράζει ένα μήνυμα τόσο ευθύ, όμως διαδηλώνει την δύναμη που βγαίνει από μέσα μας και την αγάπη για τον αγώνα της ζωής. 

Το υπόλοιπο άλμπουμ αποδεικνύεται πολύ πιο περιπετειώδες, με κάποια κομμάτια όπως το “Do wrong to none”, ή το “Never you fret” να έχουν επιθετικές τάσεις κι αρκετές διπλομποτιές από τον Gonzo, όμως αρκετές άλλες πτυχές να το κάνουν πιο ενδιαφέρον. Το “Fly in the ointment” είναι από τα αγαπημένα μου για την ιδιομορφία του, που συνδυάζει κλασικά ριφ, με ένα σχεδόν εναλλακτικό στήσιμο, με υποτονικές στροφές κι εκρηκτικό ρεφραίν. Το “My jurisdiction” ανοίγει με το μπάσο του Joey Vera να δίνει το τέμπο κι έχει ένα “La Raza” στυλ που με κέρδισε. 

Όλος ο δίσκος είναι γραμμένος από το δίδυμο Vera-Bush κυρίως, όπως και το προηγούμενο, ενώ ξανά ο μπασίστας κρατά και το τιμόνι του παραγωγού. Αυτή την φορά υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες που επεκτείνουν το φάσμα τους. Από την μια ο πληκτράς των GUNS N’ ROSES Dizzy Reed, προσθέτει μια άλλη διάσταση, ιδιαίτερα στις εισαγωγές των τραγουδιών, αλλά και σε κάποια ακουστικά περάσματα. Από την άλλη η ιδέα να προσθέσουν Ιρλανδέζικους αυλούς (!!!) ή Ινδιάνικη φλογέρα (!!!) δίνει μια όμορφη νότα σε ένα heavy metal δίσκο. 

Έχοντας λατρέψει τους ARMORED SAINT δεν υπάρχει περίπτωση να μην αγαπήσετε και το “Punching the sky”. Έδωσαν έμφαση στα ρεφραίν τους ξανά, πρόσθεσαν ατμόσφαιρα και έχουν κιθαριστική δουλειά επιπέδου Champions League, οπότε το αν είναι καλύτερο από το προηγούμενο ήτα το προ-προηγούμενο άλμπουμ τους, είναι άτοπη ερώτηση. Οι ARMORED SAINT είναι εδώ και δυνατοί όσο ποτέ. Περιμένουμε και το ντοκιμαντέρ τους για να εντρυφήσουμε περισσότερο.

8 / 10

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

 


Τα πιο metal ονόματα στην ιστορία του «σκληρού ήχου» είναι τρία: METAL CHURCH, STEEL PROPHET και ARMORED SAINT. Η Μεταλλική Εκκλησία, ο Ατσάλινος Προφήτης και ο Οπλισμένος Άγιος. Αν στείλουμε και τα τρία συγκροτήματα κατά Νορβηγία μεριά, θα εξαφανιστεί ολόκληρη η «σατανική» (γελάω) black metal σκηνή. Αλλά εμείς είμεθα μεγαλόκαρδοι και απλά τα στέλνουμε στο Brutal Assault για να κλέβουν (κάτι το απολύτως φυσιολογικό άλλωστε) την παράσταση. Ποιος να σταθεί μπροστά τους δηλαδή; Αλλά ας αφήσουμε την φιλολογική συζήτηση περί ανωτερότητας και ας επικεντρωθούμε στον λόγο για τον οποίο μαζευτήκαμε εδώ. ΟΙ ARMORED SAINT ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΝΕΟ ΔΙΣΚΟ. Κυκλοφορούν νέο δίσκο, έχοντας ένα παρελθόν να τιμήσουν και ένα παρόν να διατηρήσουν. Οι 80s ARMORED SAINT (βάζω και το θεϊκό “Symbol of salvation” μέσα, γιατί οι χρονιές 90-91 ήταν ακόμη 80s μουσικά) διέπρεψαν τόσο, που δημιούργησαν έναν μικρό μύθο γύρω από το όνομά τους. Τέτοιον, που το άλμπουμ της επανασύνδεσης (“Revelation”) πήρε περισσότερα credits από αυτά που άξιζε. Ένας απλά καλός δίσκος και η χειρότερη στιγμή του group, αν σε ενδιαφέρει η άποψή μου, που όμως γνώρισε την αποθέωση. Ναι, ξέρω, ήταν η ανάγκη όλων να δούμε ξανά ενεργή την μπάντα και να ακούσουμε την θεία αυτή φωνή να τραγουδά στο στοιχείο της, έστω και αν μπορεί να πει τα πάντα, που οδήγησε σε αυτήν την υποδοχή. Αλλά το “La Raza” που ήρθε μετά, ήταν καλύτερο φίλε. Και ας ήταν γεμάτο alternative στοιχεία που τόσο απωθούν πολλούς από τους παραδοσιακούς metalheads. Βέβαια δεν ξέρω κατά πόσο αυτοί έτσι κι αλλιώς ακολουθούν το συγκρότημα μετά το “Raising fear”. Όλα αυτά τα χρόνια γνώρισα κόσμο που δεν μπορεί το “Symbol of salvation”, το θεωρεί…σύγχρονο και mainstream. Έχε αυτό σαν γνώμονα και θα καταλάβεις για ποιον λόγο το συντριπτικό “Win hands down” άφησε μεν άναυδους μουσικόφιλους που δεν έχουν και ιδιαίτερη σχέση με το «άθλημα», απογοήτευσε όμως αρκετούς…true (μεγάλη συζήτηση αυτή, δεν την ανοίγω εδώ).

Ας ασχοληθούμε τώρα με το “Punching the sky”. Ούτε που κράτησα σημειώσεις, πόσες φορές το άκουσα μέχρι να καταλήξω στα όποια συμπεράσματά μου. Τι λες όμως να το πιάσουμε από την αρχή; Καταρχάς το νέο άλμπουμ έχει δύσκολη αποστολή, πρέπει να διαδεχτεί επάξια έναν δυναμίτη σαν το “Win hands down” και με αυτό στο νου μου, άκουσα γεμάτος ενθουσιασμό την πρώτη δυάδα “Standing on the shoulders of giants” και “End of the attention span”. Λες και δεν μεσολάβησε τίποτα από το 1991 ως και σήμερα! Πέταξέ τα μέσα στο “Symbol of salvation”, και έχεις αυτόματα δύο από τις καλύτερες συνθέσεις του! Καταιγιστικό, συντριπτικό χτύπημα με το «καλημέρα», οι οιωνοί ήταν πέραν των όποιων προσδοκιών θετικοί. Η συνέχεια όμως, δεν ήταν η αναμενόμενη. Φυσικά και υπάρχει ποιότητα στον δίσκο, δεν είπα πως είναι αδύναμος, μην βιάζεσαι. Ξεχώρισα το, επίσης κοντά στο «Σύμβολο», “Do wrong to none”, το ταχύ, old school “Missile to gun” (επιστροφή στο “Raising fear”, ζήτω τα 80s!) και τα ατμοσφαιρικά “Fly in the ointment” και “Unfair”, με το τελευταίο να είναι πολύ ιδιαίτερο ως άκουσμα και να απαιτεί λίγο περισσότερο την προσοχή σου. Από την άλλην όμως, τραγούδια σαν το “Bubble”, το “My jurisdiction”, το “Lonewolf” και το “Never you fret” μπορεί να έχουν αρκετά επιμέρους καλά στοιχεία, ωστόσο υστερούν στο τελικό αποτέλεσμα, ενώ το “Bark, no bite” είναι πραγματικά κακό. Στα παραπάνω, για να βγάλουμε το καταστάλαγμα, προσθέτουμε την εξαίρετη παραγωγή, τις καταπληκτικές επιδόσεις κάθε μέλους ξεχωριστά και πάνω απ’ όλα τον θεό John Bush ο οποίος, πραγματικά, δεν ξέρω τι πίνει και δεν μας δίνει. Ποιο είναι αυτό το καταστάλαγμα; Το “Punching the sky” είναι ένας περίπου άνισος δίσκος. Έχει θεόρατες κορυφές (τα καλά του κομμάτια ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ), αλλά κινείται και σε χαμηλά, για την αξία της μπάντας, επίπεδα και αυτό το συνεχές «πάνω-κάτω» του κόβει βαθμούς, έστω και αν το αποτέλεσμα αυτό καθ’ αυτό για άλλες μπάντες θα ισοδυναμούσε με μεγάλη επιτυχία. Αναλογιζόμενος την θέση μου, κρατώ τις δυνατές στιγμές για κάποιο “best of” και αρνούμαι να βάλω την υπέρμετρη αγάπη προς την μπάντα πάνω από την λογική. Εσύ που με διαβάζεις, δεν μου φταις σε τίποτα.

7 / 10

Δημήτρης Τσέλλος
 

 


Όταν οι ARMORED SAINT δισκογραφούν ή κάνουν περιοδεία, νομίζω ότι είναι μια από τις σημαντικότερες ειδήσεις για όσους ασχολούνται θερμά με το heavy metal. Βλέπετε, το group μας έχει συνηθίσει σε δουλειές που αρέσουν από πολύ ως πάρα πολύ. Ειδικά όσες κυκλοφορίες ήταν μέχρι και το 1991 έχουν μπει στο πάνθεον των album που χαρακτηρίζουν ένα ολόκληρο είδος. Το συγκρότημα είναι από αυτά που τιμά στο έπακρο τις λέξεις “heavy metal” για αυτό και χρήζει πάντα προσοχής. 

Παρόλο που έχουν 37 χρόνια δισκογραφικής παρουσίας, η νέα τους studio δουλειά, “Punching the sky”, είναι μόλις η όγδοη, πέντε χρόνια μετά το πολύ αξιόλογο “Win hands down”. Βάση τελικού ηχητικού αποτελέσματος, η πενταετής απραξία δεν τους επηρέασε καθόλου, αφού παίρνουν την σκυτάλη από το προηγούμενο δίσκο και μας χαρίζουν κάτι αντίστοιχο. Οι ARMORED SAINT, τα τελευταία χρόνια, αυτό εξελίσσονται και χωρίς να χάσουν ή να παρεκκλίνουν επ’ ουδενί της ηχητικής τους ταυτότητας, προσαρμόζονται στο εκάστοτε έτος κυκλοφορίας, θέλοντας να δημιουργούν τραγούδια σύγχρονα και φρέσκα που θα ακουστούν πολύ και θα δώσουν την δυνατότητα στον οπαδό να βρει τα νέα του αγαπημένα που θα του κρατήσουν συντροφιά.            

Η νέα δουλειά τηρεί κατά γράμμα το παραπάνω. Τα πρώτα δυο τραγούδια που έχουμε ακούσει, “Standing on the shoulders of giants” και “End of the attention span” και, είναι άκρως αντιπροσωπευτικά της νέας κυκλοφορίας, μιας ακόμα τα τελευταία χρόνια που έχει συνθετική ποικιλία. Στο νέο δίσκο το group έχει συνθέσει κυρίως τραγούδια σε πιο mid tempo ταχύτητες, παρά σε πιο γρήγορες, με άκρατο όμως δυναμισμό, ηχητικό τσαμπουκά, τσαγανό και groove, ωραία κιθαριστικά ριφ, ξεσηκωτικά, ανά στιγμές catchy refrain και γενικότερη δομή που δείχνει άκρατο επαγγελματισμό και όχι μια προχειροδουλειά ή προσπάθεια κυκλοφορίας ενός δίσκου με σκοπό το εύκολο κέρδος. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι είναι και τόσα χρόνια μαζί οπότε έχουν «δέσει» μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα άκρως στιβαρό line up. Εκτός των δυο προαναφερθέντων, από την πρώτη ακρόαση ξεχωρίζουν και τα “Missile to gun”, “Never you fret”, “Do wrong to none” και “Lone wolf” που είναι στο ύφος που έχουμε συνηθίσει το σχήμα αλλά και το THIN LIZZY-ικό “Bark no bite”. 

Το πολύ σημαντικό της νέας δουλειάς είναι ότι και τα υπόλοιπα τραγούδια που απαρτίζουν τον δίσκο, τα οποία σε σύνολο συνθέσεων είναι μικρότερης διάρκειας σχετικά με το προηγούμενο album, δεν είναι αδιάφορα, έχοντας το συνθετικό feeling που απέπνεαν τα παλιότερα albums τους. Γενικά όλα τα κομμάτια της νέας δουλειάς, σου δίνουν την αίσθηση θέλησης που έχουν οι μουσικοί να δημιουργούν όμορφα τραγούδια, κάτι που φαίνεται και από την απόδοση τους. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να δοθεί στον John Bush, τραγουδιστή του group, που ακούγεται για άλλο ένα album, λες και είναι έφηβος και ξεκίνησε τώρα την καριέρα του. Θεωρώ πως μια άλλη φωνή ίσως δεν θα ερμήνευε με τόσο πάθος τα τραγούδια όπως αυτός.           

Οι ARMORED SAINT και στο “Punching the sky”, δεν πρωτοτυπούν. Παραμένουν πιστοί στο ηχητικό στυλ έκφρασης τους των τελευταίων χρόνων, έχοντας ναι μεν πιο μοντέρνα αισθητική, η οποία όμως υπηρετεί τον όρο “heavy metal” σε κάθε σημείο. Αν κάποιος θα ήθελε να ξανά ακούσει το group να ηχεί όπως στα 80’s, ας μην κάνει τον κόπο να ασχοληθεί με την νέα δουλειά. Όσοι όμως έχουν οικειοποιηθεί τους δίσκους τους των πρόσφατων ετών, σίγουρα θα βρουν τραγούδια που θα τους αρέσουν. Το album, δεν είναι η καλύτερη ηχητική προσπάθεια του συγκροτήματος και ούτε πρόκειται να γίνει μελλοντικά. Είναι όμως μια ειλικρινής κατάθεση ψυχής από μουσικούς που αγαπάνε αυτό που κάνουν και θέλουν να προσφέρουν πάντα ότι καλύτερο μπορούν.                  

7 / 10

Θοδωρής Μηνιάτης

 


Τις περισσότερες φορές δεν πατάω το link στο YouTube για να ακούσω τα promo κομμάτια που διαρρέουν τα σχήματα που με ενδιαφέρουν. Είτε επειδή πολλές φορές δεν είναι αντιπροσωπευτικά του επικείμενου δίσκου, είτε γιατί ξέρω ότι θα ασχοληθώ με όλον τον δίσκο όταν έρθει η ώρα. Έχω αρκετή υπομονή είναι η αλήθεια, συν το γεγονός ότι μου αρέσει να ακούω έναν δίσκο στην ολότητά του όταν αυτός γίνει διαθέσιμος. 

Η περίπτωση των ARMORED SAINT ήταν μια από τις εξαιρέσεις, το “End of the attention span” με συνεπήρε από την πρώτη ακρόαση, αν και η αλήθεια είναι ότι εμπιστεύομαι πλήρως  τις ικανότητες του σχήματος εδώ και πολλές δεκαετίες και γνωρίζω ότι το αποτέλεσμα θα είναι τουλάχιστον ικανοποιητικό όταν φθάσει στα χέρια μου για ακρόαση ολοκληρωμένο. Μια ματιά στην δισκογραφία τους και νομίζω ότι δεν χωρά αμφισβήτηση αυτή μου η πεποίθηση. 

To “Punching the sky” είναι το όγδοο άλμπουμ της μπάντας που έχει δραστηριοποιηθεί πλήρως τα τελευταία δέκα χρόνια και μάλιστα στατιστικά αποτελεί τον δίσκο που τους βρίσκει πλέον με ένα τουλάχιστον άλμπουμ σε πέντε δεκαετίες, από τα 80s που ξεκίνησαν μέχρι και τα 20s που βρισκόμαστε πλέον.  

Αυτό που μου αρέσει στους ARMORED SAINT είναι ότι αν και αποτελούν σχήμα της δεκαετίας του ‘80, δεν μένουν “καθηλωμένοι” και “δέσμιοι” σε αυτόν τον ήχο, με άλλα λόγια δεν προσπαθούν να αναπαράγουν το παρελθόν τους (και ας έχουν πλούσια ποικιλία σε αυτό τον τομέα), και ακούγοντας το νέο τους δίσκο καταλαβαίνεις ότι η μπάντα ακούγεται φρέσκια και σύγχρονη, με ενέργεια πρωτοεμφανιζόμενου 20άρη και παίξιμο που σφύζει ζωντάνια και πάθος. Δεν ακολουθεί καμία  μανιέρα και γράφει μουσική από την καρδιά της. Αυτό είναι απόλυτα εμφανές μόλις ακούσεις  τον νέο δίσκο στο σύνολο του. 

Όσοι  έπαθαν πλάκα πριν πέντε χρόνια με το “Win hands down” και ήταν πολλοί μιας και ο δίσκος ήταν στις λίστες όλων στα top 10, νομίζω ότι εδώ θα εκπλαγούν ίσως περισσότερο. Προσωπικά, θεωρώ ανώτερο το “Punching the sky” από τον προκάτοχο του, μιας και από την  πρώτη κιόλας ακρόαση  βρήκα τουλάχιστον 7 κομμάτια που με έκαναν να αναφωνήσω “ τι είναι αυτό που ακούω ρε π@@@ μου”. 

Πράγματι, κομμάτια σαν τα “Standing in the shoulders of giants”, “End of the attention span”, “Fly in the ointment”, “ My jurisdiction” , “Missile to gun” (κομμάτι-οδοστρωτήρας) , “Do wrong to none”, “Never you fret” (Θεέ  μου τι κομμάτι, κλείνει τον δίσκο και όχι μόνο είναι από τα καλύτερα  εδώ μέσα, αλλά για τούτο, πολλοί ΝWOTHMetalers θα πούλαγαν και την μάνα τους για να το γράψουν).                   

To νέο άλμπουμ των ΑRMORED SAINT σφύζει από ζωντάνια, ενέργεια, πάθος. Διαθέτει πλήρεις συνθέσεις,riff-ολογία για σεμινάριο, φοβερή groove-α,  ερμηνεία Bush από άλλο πλανήτη,  εξαιρετική κρυστάλλινη παραγωγή με σύγχρονο αέρα από  μια μπάντα 40  χρόνων και επιπλέον είναι από τα albums που σε παρακινούν να πατήσεις ξανά το play κάθε φορά που ο δίσκος φθάνει στο τέλος του. Δεν είναι και λίγο αυτό, σε μια εποχή με υπερπληθώρα δίσκων και επιλογών!   

Νομίζω ότι χωρίς αμφιβολία αυτός είναι ο ΗΕΑVY METAL δίσκος της χρονιάς. Για άλλη μια φορά η μπάντα μας παρέδωσε ένα δίσκο που θα μνημονεύεται και τα επόμενα χρόνια. Σε μια πολλή δύσκολη πραγματικά χρονιά, το “Punching the sky” είναι ένα καλλιτεχνικό έργο  που έρχεται να μας συντροφεύσει και να μας προσφέρει επιπλέον μια δόση αισιοδοξίας, που ένας θεός ξέρει πόσο ανάγκη την έχουμε πια. Armored saint for life. 

9 / 10 

Γιάννης Παπαευθυμίου 
 

 

Για να πω την μαύρη αλήθεια, είμαι περισσότερο fan των «παλιών» ARMORED SAINT. Εκεί ήταν και το ρεπερτόριο στην playlist μου, από το θρυλικό “March of the saint” μέχρι και το “Symbol of salvation” (1991). Ωστόσο, οφείλω να ομολογήσω ότι οι ARMORED SAINT ανήκουν σε αυτό το γκρουπ συγκροτημάτων, που όχι μόνο δεν χάνουν σε δύναμη και ιδέες με τα χρόνια, αλλά, αντιθέτως, δεν παύουν να μας εκπλήσσουν με τις νέες τους κυκλοφορίες, ανά τακτά (και μεγάλα) χρονικά διαστήματα. Για εμένα, αυτό ξεκίνησε από το “La Raza” του 2010, και συνεχίστηκε με το “Win hands down” του 2015. Το “Revelation” (2000) δεν μου έκανε κάποια ιδιαίτερη εντύπωση, ενώ επίτηδες αφήνω εκτός το “Nod to the old school” (2001), ναι μεν καλό, αλλά, πρακτικά, μία συλλογή από rarities, ζωντανές ηχογραφήσεις και παλιά demos.

Πέντε χρόνια μετά την τελευταία τους στούντιο κυκλοφορία, επιστρέφουν με το όγδοο άλμπουμ τους και έκτο για λογαριασμό της Metal Blade, με τίτλο “Punching the sky”. Έντεκα νέες συνθέσεις για τους φίλους των Αγίων (εφεξής όπου Άγιοι οι ARMORED SAINT και όχι κάτι άλλο π.χ. η Southampton F.C.), που αν μη τι άλλο εντυπωσιάζουν. Πατάνε στο σήμερα αλλά ρίχνουν και πλάγια βλέμματα στο ένδοξο παρελθόν του συγκροτήματος, με τις επιρροές τους και με τα όλα τους.

Έναρξη με το “Standing on the shoulders of giants”, με την υποβλητική εισαγωγή με τις ιρλανδικές γκάϊντες του Patrick D’Arcy (ο οποίος είναι από το Δουβλίνο, ζει στην Καλιφόρνια και εξειδικεύεται στον συγκεκριμένο τύπο του οργάνου). Παίρνει την σκυτάλη μουσικά από εκεί που τελείωσε το προηγούμενο άλμπουμ τους, και που θέτει λίγο-πολύ το πρότυπο πάνω στο οποίο θα κινηθεί το άλμπουμ. Άξια παραγωγή από τον μπασίστα τους Joey Vera, δυνατές ενορχηστρώσεις, αμείωτη ένταση και ξεκάθαρη προβολή δύναμης. 

Ακούμε NWOBHM στοιχεία (προσωπικά με χαροποιεί ιδιαίτερα) στο “End of the attention span”, που στέκεται επάξια ως το δεύτερο τραγούδι και πρώτο single από το άλμπουμ. Για εμένα σίγουρα ξεχωρίζει. Θεματικά, είναι επίκαιρο όσο ποτέ, περιγράφοντας την μειωμένη προσοχή του σύγχρονου ανθρώπου, λόγω περισπασμών από ηλεκτρονικές συσκευές. Το “Bubble” ξεκινάει σε στυλ Priest/Halford, ρέει ομαλά με το κυκλικό σφυροκόπημα του, ενώ με το “My jurisdiction” κρατούν αβίαστα το επίπεδο και τον ρυθμό. Γεμάτο σε ήχο, πλούσια σε κιθάρες και με σφιχτό rhythm section, το άλμπουμ γράφει καλά μέχρι αυτό το σημείο. Αρμονικές εναλλαγές και καθαρότητα που αρμόζουν σε ένα κλασικό ARMORED SAINT δίσκο. Γενικά στο εν λόγω άλμπουμ, ακούω αρκετά και τους QUEENSRYCHE εποχής “Empire” και “Promised land”, κυρίως σε ότι αφορά τα σόλο, αλλά και εν μέρει στην δομή των τραγουδιών.

“Do wrong to none” για την συνέχεια, ένα τραγούδι που θα μπορούσε να γραφτεί και από τους METALLICA, με τον τραγουδιστή John Bush να το διαχειρίζεται με φυσική άνεση (όπως και όλα τα τραγούδια άλλωστε), φέρνοντας στο μυαλό ερμηνείες όπως του συγχωρεμένου Chris Cornell. Ωραίο και το groove του “Lone wolf”, που μου τα χαλάει λίγο στο ρεφρέν, σαν να είναι παράταιρο, αλλά δεν με χαλάει σε καμία περίπτωση.

Το “Missile to gun” είναι ξεκάθαρα δείγμα γραφής των «παραδοσιακών» ARMORED SAINT, με λίγο γρηγορότερο tempo, που το απολαμβάνω περισσότερο στο τύπου PRIEST κιθαριστικό του break. Από την άλλη, θα προτιμούσα περισσότερες κιθάρες στο κουπλέ του “Fly in the ointment” που συνεχίζει το άλμπουμ, αν και αντιλαμβάνομαι την πιθανή επιθυμία του συγκροτήματος να δημιουργήσει μία συγκεκριμένη ατμόσφαιρα, για να κορυφώσει στο ομολογουμένως δυνατό τμήμα του ρεφρέν, που στην συνέχεια εμπλουτίζεται και με μία κλασικού τύπου δισολία.

Το “Bark no bite” δεν με ξετρελαίνει, έχω την αίσθηση ότι είναι λίγο «all over the place» που λένε και στο Αμέρικα. Νομίζω ότι ενώ είχαν κάποιες καλές ιδέες, δεν κατάφεραν να τις συμμαζέψουν σε κάτι που να ξεχωρίζει, αλλά απλά τις αφομοιώνει, με εξαίρεση το κιθαριστικό σόλο. Γενικά, οι ARMORED SAINT δουλεύουν εξαιρετικά σε αυτό το κομμάτι, κάνοντας ορθολογική χρήση των εφέ, της έντασης και αναπαράγοντας το κλασικό heavy metal feeling.Βυθίζομαι στην ακρόαση του “Unfair”, μου αρέσει ο τρόπος που χτίζουν προοδευτικά το κομμάτι και νομίζω ότι και αυτό το τραγούδι ξεχωρίζει από το “Punching the sky”, κατά την γνώμη μου ένα από τα καλύτερα του δίσκου. Για να έρθουμε σε ένα εξαιρετικό κλείσιμο, με το “Never you fret”, που ξεκινάει με λίγα φυσήματα στο ινδιάνικο φλάουτο του drummer Gonzo Sandoval. Θα το ήθελα λίγο πιο επικό, όπως αφήνει να εννοηθεί με το κύριο riff, αλλά αυτό έγκειται καθαρά στο προσωπικό μου γούστο.
Η ακρόαση του “Punching the sky” κύλησε ευχάριστα, κατά τη μεγαλύτερη διάρκειά του με ταρακούνησε ευχάριστα και ένιωσα ότι το συγκρότημα ξεδίπλωσε επαρκώς τις ιδέες και την δημιουργικότητα του. Χάρηκα διότι διαπιστώνω πως οι ARMORED SAINT επιβεβαιώνουν την φήμη τους ως metal συγκρότημα υψηλής ποιότητας και με απεριόριστο σεβασμό στον ακροατή τους, ένα μοναδικό work ethic που δεν το συναντάς συχνά, όχι μόνο σε τόσο μακρόβια σχήματα όπως οι εν λόγω αλλά και σε νεότερες μπάντες. Για τους φίλους του συγκροτήματος, η απόκτηση του άλμπουμ θεωρείται αυτονόητη. Για όσους δεν είναι τόσο εξοικειωμένοι με τους Άγιους από το Los Angeles, αξίζει τον κόπο να το ακούσετε, και θεωρώ ότι δεν θα απογοητευτείτε.

8 / 10

Κώστας Τσιρανίδης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

HELLRIPPER - “The affair of the poisons” (Peaceville Records)

26 Οκτωβρίου, 2020 - 10:00 Θοδωρής Κλώνης

Oι ιδιαίτερα γνωστοί στους cult κύκλους οι Σκωτσέζοι  black speed metallers HELLRIPPER, επανέρχονται δισκογραφικά στο προσκήνιο με το δεύτερο άλμπουμ τους, με τίτλο “The affair of the poisons”...

[περισσότερα]

PALLBEARER - “Forgotten Days” (Nuclear Blast)

25 Οκτωβρίου, 2020 - 12:15 Νίκος Ζέρης

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που οι PALLBEARER αποτελούσαν απλά ένα hype της doom (και όχι μόνο) σκηνής. Από το πρωτόλειο “Sorrow and Extinction” έως το...

[περισσότερα]

VOLSTER – “Arise” (ROAR! Rock Of Angels Records)

20 Οκτωβρίου, 2020 - 10:30 Σάκης Νίκας

Δεύτερο άλμπουμ για τους Σουηδούς VOLSTER και πρώτο με τη δική μας ROAR. Φαντάζομαι σε όλους τους φίλους που παρακολουθούν από κοντά την ευρωπαική μελωδική, hard rock σκηνή, θα είναι οικείο το όνομα...

[περισσότερα]

SATAN’S HOST - “Archidoxes of Evil” (επανακυκλοφορία - Moribund Records)

20 Οκτωβρίου, 2020 - 10:30 Δημήτρης Τσέλλος

Αυτοί εδώ οι Αμερικανοί, είναι από τις πιο ιδιάζουσες περιπτώσεις που θυμάμαι. Δεν πιστεύω πως είναι πολλές οι μπάντες που δεν κράτησαν ένα σταθερό μουσικό προσανατολισμό, αλλά παρόλα ταύτα σε κάθε...

[περισσότερα]

SINNER’S BLOOD – “The Mirror Star” (Frontiers Records)

20 Οκτωβρίου, 2020 - 10:15 Σάκης Νίκας

Ντεμπούτο άλμπουμ από τους Χιλιανούς SINNER’S BLOOD, την ύπαρξη των οποίων αγνοούσα μέχρι σήμερα. Το δελτίο τύπου που συνοδεύει το δίσκο, κάνει λόγο για μία μπάντα που κινείται στον ευρύτερο χώρο του...

[περισσότερα]