ARRAYAN PATH - “The marble gates to Apeiron” (Pitch Black Records)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:30

Πάντα, όταν έχεις να αξιολογήσεις κάποιον δίσκο, παίζουν πολλά πράγματα ρόλο. Το πόσο έχεις παρακολουθήσει την πορεία του συγκροτήματος, πόσο το γνωρίζεις, πόσο γνωρίζεις γενικότερα το ιδίωμα που υπηρετεί, τα διάφορα «κολλήματά» σου ως ακροατής. Οι ARRAYAN PATH, δίνουν τροφή με την μουσική τους για όλα τα παραπάνω. Αν τους έχεις παρακολουθήσει από την αρχή-αρχή, ή έστω από τα πρώτα βήματα της καριέρας τους και γνωρίζεις το power metal ως ιδίωμα, τότε αναγνωρίζεις τόσο την συνεχή τους βελτίωση χρόνο με τον χρόνο (σε όλα τα επίπεδα) όσο και την αξία τους. Ακόμη, τους δέχεσαι ως ηγέτιδα μπάντα της ελληνικής σκηνής, από το μετερίζι αυτό, αλλά και ως υπολογίσιμη δύναμη σε παγκόσμιο επίπεδο. Θρέφουν και τα «κολλήματά» σου, αφού μπορεί να έχουν σταθερό προσανατολισμό, εντούτοις όλο και κάτι νέο θα σου παρουσιάσουν που σίγουρα δεν θα αφήσεις ασχολίαστο. Κάθε φορά λοιπόν που οι Κύπριοι καταθέτουν μια νέα δισκογραφική δουλειά, τουλάχιστον τα δικά μου μάτια είναι στραμμένα πάνω τους.

Οι «Αρχέγονοι» ήταν ένα μεγαλεπήβολο άλμπουμ, μεγάλο σε διάρκεια, και για το δικό μου γούστο πάντα, έπασχε στον τομέα της… «ισορροπίας». Από την μια υπήρχαν εξαιρετικές, επικολυρικές συνθέσεις, με αποκορύφωμα το folk ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ “The words of Menelaus” (μια από τις δέκα καλύτερες σε όλη την ιστορία της μπάντας, χωρίς αμφιβολία) αλλά από την άλλη ακριβώς αυτή η μεγάλη διάρκεια αναπόφευκτα δημιούργησε «σκαμπανεβάσματα» και έριξε το επίπεδο με τραγούδια που δεν μπορούσαν να συναγωνιστούν τα «δυνατά» του δίσκου. Κάτι που πιθανότατα κατάλαβε και το ίδιο το συγκρότημα και άλλαξε «γραμμή πλεύσης», προς αμεσότερα και μικρότερα σε έκταση «πελάγη». Το “The marble gates to Apeiron” είναι το όγδοό του άλμπουμ που πιστοποιεί πως οι Κύπριοι έχουν μια τάξη, ένα πρόγραμμα. Κατά μ.ο κυκλοφορούν δίσκο κάθε δύο χρόνια, και μάλιστα, αν εξαιρέσουμε το “IV:Stigmata” που κυκλοφόρησε καλοκαίρι, δεν θυμάμαι κάποιο άλλο άλμπουμ να ΜΗΝ έχει βγει χειμώνα, και ιδιαίτερα μήνα Νοέμβριο. Λεπτομέρειες, θα μου πεις. Ναι, αλλά ακόμη και αυτές οι μικρές λεπτομέρειες δείχνουν πως και πόσο «δουλεύει» ένα συγκρότημα και παίζουν μεγάλο ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα κάθε δουλειάς του. Η σύγχρονη εποχή άλλωστε, έχει «πει» με τον τρόπο της πως απεχθάνεται τους «αεριτζήδες» και της αρέσουν οι «επαγγελματίες» στη νοοτροπία. Σε κάθε μα κάθε τομέα.

Ο νέος δίσκος είναι ένα ξεκάθαρο «εμπρός-πίσω». Πιο ευθύς και άμεσος. Το group αφήνει τον καθάριο power metal εαυτό του να βγει μπροστά και θυμάται τα «παλιά». Δεν αναμασά όμως τα ίδια και τα ίδια. Προβληματίζεται, σκέφτεται τι έκανε «τότε», και ξανακούει τα πεπραγμένα του. Αντλώντας έμπνευση και δύναμη από το ίδιο του το αριστουργηματικό παρελθόν (“IV:Stigmata”), αναδιπλώνεται, αναδιοργανώνεται, αντεπιτίθεται και δημιουργεί τον καλύτερό του δίσκο εδώ και μια επταετία. Αυτό είναι το power metal που θέλω να ακούω από τους ARRAYAN PATH. Power metal γεμάτο λυρισμό, με καλυμμένες τούτη την φορά τις folk και ethic επιρροές (θα τις ήθελα πιο μπροστά, το παραδέχομαι) που αν κάποτε έφτανε στα αυτιά του Youngblood θα του δημιουργούσε μεγάλες ενοχές για την πτώση των πάλαι ποτέ κραταιών KAMELOT. Διαβάζοντας τους στίχους, έχουμε ένα «χαλαρό» concept πάνω σε μια κεντρική ιδέα, την ανθρώπινη φύση, και πως αυτή εξελίχθηκε ανά τους αιώνες. Γύρω από αυτή την ιδέα η μπάντα αφηγείται τις ιστορίες της: η ζωή, ο θάνατος, οι ασθένειες, οι θρησκείες, όλα αυτά μπλέκονται, ή σωστότερα, συνδυάζονται, σε ένα υπέροχο στιχουργικό περιεχόμενο. Ο Λεπτός συναντάται στις καλύτερες ερμηνείες του εδώ και πολύ καιρό, η υπόλοιπη μπάντα πραγματικά παικτικά «σπέρνει», η παραγωγή Selin/Mularoni είναι εξαιρετική και το εξώφυλλο του Γιάννη Νάκου ταιριαστό. Μια δουλειά λοιπόν σωστή και προσεγμένη, σε όλους τους τομείς.

Αν συγκαταλέγεσαι στους οπαδούς της μπάντας, τότε είναι σίγουρο πως το “The marble gates to Apeiron” θα σε εντυπωσιάσει. Όπως αυτό θα γίνει, αν αγαπάς τους KAMELOT και δεν μπορείς άλλο αυτή την συμφωνική γοτθική power μανιέρα που ξεχειλωμένη όσο δεν πάει, απλά υπάρχει χωρίς να προσφέρει τίποτα το ουσιαστικό εδώ και χρόνια. Θα λατρέψεις τραγούδια όπως το ομώνυμο, το “Metamorphosis”, το “The mourning ghost” και το “The cardinal order” και θα τα εντάξεις άμεσα στο προσωπικό σου “best of”. Θα τραγουδήσεις εξίσου άμεσα, μετά τις πρώτες ακροάσεις, τα υπέροχα refrains και θα «αφήσεις το θαύμα σου», όσον αφορά την προσοχή που έδειξαν οι Κύπριοι και στην παραμικρή λεπτομέρεια κάθε τραγουδιού. Μαζί με το καινούργιο BLACK FATE, ό,τι καλύτερο για φέτος για τους φίλους του λυρικού, τεχνικού και λεπτεπίλεπτου power metal της CONCEPTION/KAMELOT σχολής.

8,5 / 10

Δημήτρης Τσέλλος

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

ETERNAL IDOL – “Renaissance” (Frontiers)

30 Δεκεμβρίου, 2020 - 03:00 Θοδωρής Μηνιάτης

Εν έτει 2020, δεν σας κρύβω ότι είμαι αρκετά επιφυλακτικός με όποιο album αναγράφει στο press release, τους όρους “European power metal/hard rock/melodic rock/melodic metal/female fronted metal”,...

[περισσότερα]

REVOLTING - “The shadow at the world's end” (Transcending Obscurity)

30 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:45 Γιάννης Σαββίδης

Όσοι αγαπάτε το Σουηδικό death metal, γνωρίζετε ένα τύπο με το όνομα Roger “Rogga” Johansson. Το λοιπόν, αυτός ο κύριος, έχει αποφασίσει να αναπνεύσει death metal για το υπόλοιπο της ζωής του, μια...

[περισσότερα]

PHASE REVERSE – “Phase IV: Genocide” (ROAR! Rock Of Angels Records)

30 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:45 Γιώργος Κουκουλάκης

Πώς θα κλείσετε το 2020; Μ’ ένα groovy δίσκο, από μια Ελληνική μπάντα διεθνών προδιαγραφών. Οι PHASE REVERSE κυκλοφορούν ένα άλμπουμ – οδοστρωτήρα που έρχεται για να ισοπεδώσει όλους τους αμφισβητίες...

[περισσότερα]

EXARSIS – “Sentenced to life” (MDD)

23 Δεκεμβρίου, 2020 - 03:00 Σάκης Φράγκος

Νέος δίσκος για τους Έλληνες thrashers, EXARSIS. Το συγκρότημα, έστω κι εκ του μακρόθεν, το ακολουθώ από τα πρώτα του βήματα και πάντα μου έκαναν πολύ καλή εντύπωση οι ζωντανές τους εμφανίσεις, που...

[περισσότερα]

INSIDIOUS DISEASE - “After death” (Nuclear Blast)

23 Δεκεμβρίου, 2020 - 03:00 Γιάννης Σαββίδης

Το Νορβηγικό death metal αποτελεί μια από τις πιο υποτιμημένες σχολές του ιδιώματος. Όχι ότι έδωσε και πολύ κόσμο από πλευράς μπαντών, αλλά από πλευράς ποιότητας, δεν θα έπρεπε να θεωρείται αμελητέα...

[περισσότερα]