AVATARIUM – “Hurricanes and halos” (Nuclear Blast Records)

10 Μαίου, 2017 - 09:45

Κάποιες μπάντες, έχουν τόσο ταλέντο, που πολύ δύσκολα θα βγάλουν κακό δίσκο. Από την άλλη όμως, φτάνουν σε ένα εξαιρετικό επίπεδο κάποια στιγμή, που μοιάζει σχεδόν αδύνατο να το ξαναπλησιάσουν. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τους AVATARIUM, το «πνευματικό παιδί» του Leif Edling των CANDLEMASS.

Όταν με το «καλημέρα» σου προσφέρουν μία δισκάρα όπως το “Avatarium”, αυτόματα και από μόνοι τους, έχουν ανεβάσει τον πήχη σε δυσθεώρητα ύψη. Και μπορεί τόσο με το EP “All I want”, αλλά και ειδικά με το δίσκο “The girl with the raven mask” να έδειξαν ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο, όμως ταυτόχρονα φάνηκε με τη μία το πόσο δύσκολο ήταν να ξαναπλησιάσουν τα επίπεδα του ντεμπούτου τους. Ασχέτως που το “The girl…” μεγάλωσε το όνομά τους.

Τώρα, ήρθε η ώρα για το τρίτο τους άλμπουμ, ονόματι “Hurricanes and halos”. Και τρίτο άλμπουμ μέσα σε 5 μόλις χρόνια. Κάτι που δείχνει πως η μπάντα έχει πράγμα να δώσει. Έχει πολλές ιδέες. Και αν προσθέσουμε και τις διάφορες άλλες δραστηριότητες του Edling, φαίνεται ότι ο άνθρωπος είναι σε οίστρο. Από τα οκτώ κομμάτια του νέου δίσκου, τα 6 ανήκουν ολοκληρωτικά στον Edling, όμως τόσο ο Marcus Jidell (κιθάρα, SOEN, THE DOOMSDAY KINGDOM, ex- EVERGEY) που έχει αναλάβει και την παραγωγή, όσο και η Jennie-Ann Smith έβαλαν το χεράκι τους για να δημιουργηθεί το κράμα που ακούμε στο τελικό προϊόν. Ένα τελικό προϊόν, που ηχητικά είναι εξαιρετικό, με έναν πολύ ωραίο οργανικό και ισορροπημένο ήχο, με τη μίξη να έχει γίνει από τον φοβερό David Castillo (OPETH, KATATONIA, BLOODBATH) και το mastering  από τον Jens Bogren (SOILWORK, SEPULTURA).

Στα της μουσικής καθαρά, αυτό είναι το πιο «ζωντανό» άλμπουμ της μπάντας, καθώς οι πιο «ανεβαστικές» και πιο ατμοσφαιρικές στιγμές είναι περισσότερο μοιρασμένες από ποτέ. Τα vibes των 60s και 70s είναι και πάλι παντού, αυτή τη φορά όμως το doom έχει υποχωρήσει και έχει δώσει τη θέση του σε πιο hard rock, prog rock και αρκετά psychedelic στοιχεία. Τζούρες από DEEP PURPLE (ειδικά στο “The sky at the bottom of the sea”), από URIAH HEEP, από JETHRO TULL, από RAINBOW (Blackmore είναι αυτός), από SABBATH φυσικά (ε είπαμε, δε χάθηκε το doom, απλά έκανε ένα βήμα πίσω), αλλά σε στιγμές μέχρι και από THE DEVIL’S BLOOD.

Και ενώ όλα είναι πολύ όμορφα και ακούγονται σαν ιδεατά, το πέρας των αρκετών ακροάσεων του δίσκου, δε μου άφησε αυτή την ίδια αίσθηση που είχε αφήσει ούτε το πρώτο, αλλά ούτε και το δεύτερο. Είναι μεν μία φυσιολογική ηχητική εξέλιξη της μπάντας και μπράβο τους, έχει στοιχεία και τραγούδια που είναι εξαιρετικά, σαν σύνολο όμως, είναι πιο αδύναμο. Ίσως η υπερ-παραγωγή τραγουδιών να μην τους έκανε καλό, καθώς κάπου φαίνεται λες και βιάστηκαν ή χρειάστηκε να προσπαθήσουν να βγάλουν λαγούς από καπέλα για να «κλείσει» ο δίσκος. Το ομότιτλο instrumental για παράδειγμα, που είναι και το τελευταίο κομμάτι, πέραν του ότι κρατάει 3:23, βρείτε μου ποιο νόημα έχει. Ή τα τελευταία 3 λεπτά του “A kiss (from the end of the world)”, το οποίο είναι από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου μέχρι και το 4:30, από όπου όμως ξεκινάει ένα τρίλεπτο σαν τζαμάρισμα (δε μπορώ να το δω αλλιώς), αχρείαστο κατά την ταπεινή μου άποψη. Το εννιάλεπτο δε “Medusa child”, η εταιρεία το χαρακτηρίζει έπος. Δυστυχώς απέχει έτη φωτός από αντίστοιχα άλλα εννιάλεπτα πραγματικά έπη της μπάντας. Ένα τραγούδι με μία δομή περίεργη, όσο και πρόχειρη, γιατί οι αλλαγές που έχει νομίζω ξεπερνάνε τα όρια του “prog” ή της “ελευθερίας”. 0:56, 1:30, 2:39 και πάει λέγοντας. Θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο κομμάτι.

Από την άλλη βέβαια, έχεις υπέροχα κομμάτια, όπως το “The starless sleep” με το πολύ ωραίο groove και το ακόμα πιο ωραίο ρεφραίν του, το “Road to Jerusalem”, που ξεκινάει ατμοσφαιρικά και εξελίσσεται όπως πρέπει για να κορυφωθεί, έχεις και το “The sky at the bottom of the sea” και βλέπεις γιατί αυτή η μπάντα δεν έχει κάνει άδικα το ντόρο που έχει κάνει γύρω από το όνομά της.

Το κακό του “Hurricanes and halos”, είναι ότι είναι δίσκος τριών ταχυτήτων όσον αφορά την ποιότητα των κομματιών του. Προφανώς και δεν είναι κακός δίσκος (δύσκολο να βγάλει κακό δίσκο μία μπάντα με τόσο ταλέντο), στα υπέρ του η διαρκής εξέλιξη στον ήχο, όμως ποιοτικά, στο σύνολό του, στέκει ένα σκαλί κάτω από τα δύο προηγούμενα. Ένας καλός δίσκος, όχι όμως τόσο όσο περιμένεις από αυτή τη μπάντα. Το ότι ακούγεται ευχάριστα δεν το συζητάμε. Αλλά…

6.5/10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

DEE SNIDER – “For the Love of Metal” (Napalm)

9 Ιουλίου, 2018 - 16:45 Σάκης Νίκας

Η επιστροφή του Dee Snider σε γνώριμα ηχητικά μονοπάτια μόνο καλοδεχούμενη μπορεί να είναι. Μην ξεχνάτε ότι μόλις πριν από δύο χρόνια ο εμβληματικός frontman μας είχε σερβίρει μία πατάτα μεγατόνων με...

[περισσότερα]

THE SEA WITHIN – “The Sea Within” (Inside out)

9 Ιουλίου, 2018 - 16:30 Φίλιππος Φίλης

Οι THE SEA WITHIN είναι ένα νεοσύστατο progressive rock σχήμα που αν και δεν θέλει να αποκαλείται super group, τίτλος που έχει γίνει της μόδας και που πάντοτε ανεβάζει το hype σε τρομερά ύψη, πληροί...

[περισσότερα]

OPEN BURN - “Divine Intermission” (No Remorse Records)

28 Ιουνίου, 2018 - 16:30 Δημήτρης Τσέλλος

LETHAL. “Programmed”. Δύο λέξεις που αρκούν ώστε να δημιουργήσουν τα καλύτερα των συναισθημάτων στον οποιονδήποτε φίλο του τεχνικού, προοδευτικού power metal. Αυτού που δεν διστάζει να μπει στα...

[περισσότερα]

MICHAEL ROMEO – “War of the worlds // Pt. 1” (Mascot)

28 Ιουνίου, 2018 - 16:15 Σάκης Φράγκος

Έχω εκφράσει τόσες φορές τη λατρεία μου για την μουσική των SYMPHONY X (βασικός υπεύθυνος της οποίας είναι ο κιθαρίστας τους, Michael Romeo), που είναι δεδομένο πως έχω μπει στη σφαίρα της...

[περισσότερα]

RYAN ROXIE – “Imagine your reality” (Cargo Records)

28 Ιουνίου, 2018 - 15:45 Σάκης Νίκας

Ο Ryan Roxie ήταν πάντα ο αγαπημένος μου κιθαρίστας στη μπάντα του Alice Cooper, μετά τη διάλυση της κλασικής σύνθεσης των late 60’s/early 70’s. Δεν ήταν μόνο ότι είχε ένα ταλέντο στη σύνθεση αλλά...

[περισσότερα]