BARREN EARTH – "On Lonely Towers" (Century Media)

10 Μαρτίου, 2015 - 07:30

Και να που ξανασυναντιόμαστε με τα άξια Φινλανδικά τέκνα!

Αυτή την εξάδα από τη χώρα των χιλίων λιμνών την ακολουθώ πιστά, τόσο ως ακροατής και «καμμένος» με τη μουσική τους, όσο όμως και από άποψη παρουσιάσεων των άλμπουμ τους, καθώς από τις εποχές που ήμασταν έντυπο ακόμα και έπεσε στα χέρια μου το πρώτο ΕΡ και προάγγελος της πορείας τους, το “Our twilight” (2009), είναι «κλεισμένοι» εννοείται! Και οι λόγοι πολλοί. Το ότι έχουν στις τάξεις τους δύο από τα βασικά μέλη και υπεύθυνα σε αρκετά μεγάλο βαθμό για τον ήχο των "Tales from the thousand lakes" και "Elegy" των AMORPHIS, δεν είναι τυχαίο εννοείται.

Για όσους δε γνωρίζουν, οι BARREN EARTH αποτελούνται από τον πρώην μπασίστα των AMORPHIS και νυν των MANNHAI, Olli-Pekka Laine, τον μπασίστα των MOONSORROW και THY SERPENT, Marko Tarvonen, τον πληκτρά των AMORPHIS την εποχή του “Tales from the thousand lakes”, Kasper Martenson, τον κιθαρίστα των KREATOR και των WALTARI, Sami Yli-Sirnio και τον επίσης κιθαρίστα, Janne Perttila (MOONSORROW live). Στη μπάντα τραγουδούσε στο ΕΡ και τα 2 προηγούμενα άλμπουμ ο Mikko Kotamaki (SWALLOW THE SUN), όμως έφυγε και στη θέση του ήρθε ο Φεροέζος Jon Aldara, των πολύ καλών doom/death metallers HAMFERD (όσοι αρέσκεστε στο είδος, ακούστε το ένα και μοναδικό άλμπουμ τους, “Evst” και δε θα ματανιώσετε).

Η αλλαγή τραγουδιστή, είναι η πρώτη που αντιμετωπίζει κανείς στο νέο αυτό και τρίτο κατά σειρά «πόνημα» των Φινλανδών, με τίτλο “On lonely towers”. Προσωπικά, βρίσκω τη φωνή του Aldara πιο ταιριαστή στη μουσική των BARREN EARTH από αυτή του Kotamaki, τουλάχιστον στη μουσική του συγκεκριμένου άλμπουμ. Με εξαιρετικά brutal, αλλά κυρίως με τα πολύ ιδιαίτερα, εκφραστικά και πλούσια καθαρά φωνητικά του που μπορούν να φτάσουν μέχρι και στα όρια των οπερατικών (μην τρομάξετε με τη λέξη «οπερατικά» όσοι δεν είστε οπαδοί), έρχεται και «δένει» πολύ όμορφα με το σύνολο.

Τι έχει όμως η μουσική αυτού του δίσκου; Πολύ απλά, οι τύποι πειραματίζονται ακόμα περισσότερο. Και για όσους τους ακολουθούν από το πρώτο ΕΡ, αυτό δεν είναι έκπληξη, μιας και στα δύο προηγούμενα άλμπουμ υπήρχαν αισθητές διαφοροποιήσεις, διατηρώντας όμως τον progressive και μελωδικό doom/death χαρακτήρα του σχήματος. Εδώ, είναι ακόμα πιο melo-doom από ότι ήτανε ποτέ, πιο μελαγχολικοί σε μεγάλα μέρη του δίσκου, από την άλλη έχουν και περισσότερα καθαρά progressive metal ξεσπάσματα, με αρκετά και μεγάλα σημεία να είναι instrumental μέσα στα κομμάτια. Κι ενώ ο progressive χαρακτήρας τους είναι αναλοίωτος και μεγαλύτερος πολλές φορές, έχουν απομακρυνθεί κάπως από την 70s αισθητική που είχε αυτός στα προηγούμενα άλμπουμ, χωρίς όμως να χάνουν ιδιαίτερα από αυτό. Ο ήχος τους είναι πιο doomy και μελωδικός από ότι συνήθως, με τους πειραματισμούς να είναι συνεχείς και με τη μπάντα να δείχνει και διάθεση, αλλά και ικανότητα να προοδεύσει μουσικά.

Μετά από ένα πανέμορφο intro, βασισμένο στο πιάνο του Martenson και να θυμίζει τις ένδοξες εποχές των mid 90s, το “Howl” μπαίνει με το γνώριμο ύφος της μπάντας. Εξάρι, λυρικό και groove-άτο, που στη μέση όμως θα περάσει σε τελείως doom/death σημείο, για να οδηγηθεί σε blast (!) και να ξαναγυρίσει στην αρχική του μορφή και το πολύ ωραίο ρεφρέν του. Από τις κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ. Το “Frozen processions” είναι ένα up tempo κομμάτι που συνδυάζει κάποια στοιχεία των AMORPHIS του σήμερα, με NIGHTINGALE του Dan Swano (άλλωστε ο Swano ήταν υπεύθυνος και για την παραγωγή του πρώτου ΕΡ των BARREN EARTH) και αυτό με εναλλαγές στην πορεία του, με τη μελωδία και το λυρισμό να εναλλάσονται όπως τα brutal με τα καθαρά φωνητικά του Aldara. To “A shapeless derelict” που ακολουθεί, ρίχνει το tempo και αποτελεί ένα mid μελωδικό doom κομμάτι, με ατμοσφαιρικό κουπλέ με καθαρά φωνητικά και πολύ ωραίο πιάνο, με brutal φωνητικά στη γέφυρα και το ρεφρέν, για να «μεταμορφωθεί» και αυτό στη μέση του, αλλάζοντας σε πιο ζωντανό σταδιακά και περνώντας σε καθαρό prog metal instrumental σημείο, που οδηγεί σε ένα πολύ ωραίο λυρικό κλείσιμο. Το “Set alight” μπορεί να ξεκινάει δυναμικά με progressive ήχο, αλλά σε 10 δευτερόλεπτα έχει μεταλλαχθεί σε ένα ακόμα ατμοσφαιρικό doom κομμάτι, με πιάνο και φωνή να το καθοδηγούν, με τα brutal και την παραμόρφωση να εμφανίζονται πάλι σε γέφυρα και ρεφρέν, μέχρι και τα τρία λεπτά και κάτι, όπου για ακόμη μία φορά η μπάντα αλλάζει τελείως το ύφος της μέσα σε ίδιο κομμάτι και ξεκινάει ένα εξαιρετικό progressive όργιο, με τα brutal φωνητικά να προσθέτουν στην παράνοια των εναλλαγών των θεμάτων. Δύο λεπτά μετά και μέχρι και το τέλος, επιστροφή στον αρχικό χαρακτήρα του κομματιού. Από τα πιο λαμπρά κομμάτια του “On lonely towers”, είναι το δωδεκάλεπτο ομότιτλο. Η μουσική ικανότητα των μελών των BARREN EARTH ξεδιπλώνεται σε ένα άσμα που παντρεύει τη μελωδία, την ατμόσφαιρα και την ικανότητα ισορροπίας μεταξύ των πιο σκληρών και μελωδικών και λυρικών στιγμών. Το “Chaos the songs within” είναι πιο ζωντανό από τα προηγούμενα 3 κομμάτια, έχει κάποια πολύ ωραία σημεία και αυτό με εναλλαγές όπως σε όλο το άλμπουμ, όμως είναι το κατώτερο των υπολοίπων. Το άλμπουμ κλείνει με το εντεκάλεπτο “The vault”, το οποίο επίσης ξεκινάει αργά και ατμοσφαιρικά, για να έχουμε ακόμα ένα progressive όργιο στην εξέλιξή του, instrumental αυτή τη φορά, το οποίο θα δώσει τη θέση του σε ένα υπέροχο σημείο μελωδικού doom/death που θα οδηγήσει στο τελείωμα του δίσκου. Οι διάρκειες των τραγουδιών δε βοηθάνε ιδιαίτερα, όμως, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, τα πάντα έχουν λόγο ύπαρξης, ειδικά με τις εναλλαγές που υπάρχουν στο κάθε κομμάτι.

Ακόμα ένας δίσκος εξέλιξης για τους BARREN EARTH, που δε δείχνουν να ενδιαφέρονται για το τι είναι πιο «πιασάρικο», αλλά για το τι θέλουν να παίξουν. Δε μπορεί να φτάσει το ντεμπούτο τους, όμως είναι σίγουρα το πιο ποικίλο άλμπουμ τους και αυτό που χρειάζεται τις περισσότερες ακροάσεις μαζί. Ίσως τελικά είναι καλύτερο του “The devil’s resolve” όμως, καθώς με κάθε ακρόαση κολλάω και περισσότερο. Έστω και αν προτιμώ τον πρώτο ήχο τους. Οι τύποι ξέρουν να γράφουν μουσική! Φινλανδία λέμε...

8.5/10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

FOREVER – “Forever” (Evil Confrontation Records)

15 Μαίου, 2019 - 13:15 Ντίνος Γανίτης

Jonas Wikstrand. ENFORCER! FRANK MARINO αλλά και FRANK STALLONE, KISS, RUSS BALLARD, DESMOND CHILD. Classic rock, Hard rock (ή ROCK HARD;), Disco, AOR. Ημερολόγιο και σωτήριο έτος 2019. Ναι; Χλωμό...

[περισσότερα]

BLACK OAK COUNTY - “Theatre of the Mind” (Mighty Music)

15 Μαίου, 2019 - 13:00 Δημήτρης Τσέλλος

Οι Jack Svendsen (κιθάρα), René Hjelm (μπάσο, φωνή) και Mike Svendsen (τύμπανα) είναι οι BOC, μας έρχονται από την Δανία και ευελπιστούν με το δεύτερο άλμπουμ τους να κάνουν το μεγάλο «μπαμ» και να...

[περισσότερα]

AFTERMATH – “There is Something Wrong” (Sleaszy Rider)

14 Μαίου, 2019 - 12:45 Άγγελος Κατσούρας

Άντε να δούμε τι άλλο θα γίνει φέτος και ποιος άλλος νεκρός θα αναστηθεί εν έτει 2019… Νέο άλμπουμ λέει από τους AFTERMATH. Αν πρόλαβες το μοναδικό τους και απίστευτα σούπερ άλμπουμ “Eyes of tomorrow...

[περισσότερα]

ARCH/MATHEOS – “Winter Ethereal” (Metal Blade Records)

14 Μαίου, 2019 - 12:30 Δημήτρης Τσέλλος

John Arch. Προικισμένος από την Φύση με μια φωνή που όσες δυνατότητες έχει, άλλο τόσο ιδιαίτερη είναι. Φωνή που την λατρεύεις, ή την μισείς. Δεν μπορώ να θυμηθώ να έχω συναντήσει κάπου μια πιο...

[περισσότερα]

FLOATING WORLDS – “Battleship Oceania” (Pride And Joy Music)

14 Μαίου, 2019 - 12:30 Φίλιππος Φίλης

Οι Αθηναίοι soundtrack metallers FLOATING WORLDS μας παρουσιάζονται εδώ με το τρίτο τους κατά σειρά άλμπουμ και πρώτο concept δίσκο. Μετά από πολλές ανακατατάξεις στο line-up και με τη διασφάλιση της...

[περισσότερα]