BLIND GUARDIAN – "Beyond the Red Mirror" (Nuclear Blast)

12 Ιανουαρίου, 2015 - 08:30

Το 2015, είναι μία χρονιά γεμάτη από επερχόμενες νέες κυκλοφορίες που περιμένω όσο τίποτα. Και η πρώτη από αυτές ήταν το νέο άλμπουμ των BLIND GUARDIAN, μίας μπάντας που είμαι «άρρωστος» οπαδός της. Το «άρρωστος» όμως, δε σημαίνει ότι θεωρώ πως ότι κυκλοφορούν είναι «γαμάτο», «κορυφή» και λοιπά γραφικά πράγματα.

Το τελευταίο τους άλμπουμ, “At the edge of time”, ήταν ένα άλμπουμ που με έκανε επιτέλους να χαμογελάσω αισιόδοξα, μετά την κυκλοφορία των δύο χειρότερων άλμπουμ της καριέρας τους, των “A twist in the myth” και “A night at the opera”. Η διαφορετική κατεύθυνση που επέλεξαν, όχι μόνο δε με χάλασε, αλλά με ικανοποίησε πολύ περισσότερο από όσο μπορούσα να περιμένω μετά τα δύο προαναφερθέντα άλμπουμ. Θα συνέχιζε αυτή την ανοδική πορεία το “Beyond the red mirror”; Το πρώτο lyric video από το δίσκο, το “Twilight of the Gods”, μου είχε αφήσει πολλά ανάμικτα συναισθήματα και με έκανε επιφυλακτικό.

Το «πείραμα» της συνεργασίας με ορχήστρα πέτυχε στο έπακρο για τους Γερμανούς στο προηγούμενο άλμπουμ τους, έτσι, είπαν να το συνεχίσουν και στο “Beyond the red mirror” και μάλιστα εμφατικά. Δύο ορχήστες, 90 μελών η κάθε μία, 3 χορωδίες (μία από την Πράγα, μία από τη Βουδαπέστη και μία από τη Βοστώνη). Και η εισαγωγή του εναρκτήριου κομματιού, του “The ninth wave”, είναι ομολογουμένως εντυπωσιακή και δείγμα της δουλειάς σε αυτόν τον τομέα. Από εκεί και πέρα;

Επειδή οι BLIND GUARDIAN δεν ήταν ποτέ αποκλειστικά και μόνο μουσική, αλλά και στίχοι, εδώ ξαναβρίσκουμε τον νεαρό (τότε) πρωταγωνιστή που γνωρίσαμε στο ΕΠΙΚΟ “Imaginations from the other side” (“Bright eyes” και “And the story ends”), ο οποίος στεκότανε μπροστά σε μία μαγική πόρτα, μην όντας σίγουρος για το αν έπρεπε να την ανοίξει και να περάσει σε ένα νέο και άγνωστο κόσμο ή να μείνει στον δικό του. Ο αντίκτυπος αυτής της σημαντικής στιγμής του, όντας πλέον ενήλικας σε αυτόν το δίσκο, είναι το ξεκίνημα του άλμπουμ. Όπως δήλωσε και ο Hansi, “Η ιστορία ξεκινάει με το άλμπουμ μας ‘Imaginations from the other side’. Οι δύο κόσμοι που περιγράφονται εκεί, έχουν αλλάξει δραματικά προς το χειρότερο από τότε. Ενώ υπήρχαν πολλά περάσματα μεταξύ των κόσμων, έχει μείνει μόνο μία πύλη πλέον: Ο Κόκκινος Καθρέφτης. Πρέπει να βρεθεί με κάθε κόστος”.

Πάμε στα καθαρά μουσικά όμως. Με μία προειδοποίηση: Το άλμπουμ είναι αρκετά δύσκολο και θέλει ακροάσεις. Πέραν της εισαγωγής του λοιπόν, το “The ninth wave”, δεν είναι κάτι ιδιαίτερο σαν κομμάτι. Κι επειδή είναι παρόμοιας φιλοσοφίας με τα “Sacred worlds” και “Wheel of time” (κυρίως λόγω διάρκειας, δομής και της χρήσης των ορχηστρών), δεν τα πλησιάζει ούτε στο ελάχιστο. Συμπαθητικό σε στιγμές και τίποτα παραπάνω. Το “Twilight of the Gods”, κομμάτι που πλέον έχουμε ακούσει όλοι, όπως είπα και πριν μου δημιουργεί ανάμικτα συναισθήματα. Κουπλέ που σκοτώνει και φέρνει τις παλαιότερες και ένδοξες εποχές της μπάντας στο μυαλό, ρεφραίν όμως που στο χαλάει. Το “Prophecies” είναι η πρώτη αδιάφορη στιγμή του δίσκου (δυστυχώς υπάρχουν και άλλες). Αρκετά κλασικά στοιχεία, mid tempo, groove-άτο, κάποιες ωραίες φωνητικές γραμμές, αλλά ένα σύνολο που το έχουμε ξανακούσει με ΠΟΛΥ καλύτερα αποτελέσματα. Το “At the edge of time” ευτυχώς διορθώνει τα πράγματα σε μεγάλο βαθμό! Περίεργο τραγούδι, θεατρικό πολύ, mid tempo, συμφωνικό και παρόλο που δεν είναι εμπορικό, είναι με ευκολία στις κορυφαίες στιγμές του δίσκου. Θα μπορούσε να ανήκει και στο προηγούμενο άλμπουμ, του οποίου το όνομα άλλωστε έχει δανειστεί. Το “Ashes of eternity” που ακολουθεί, ανεβάζει το tempo, είναι πιο heavy κομμάτι, με progressive στοιχεία και συμπαθητικό ρεφραίν. Καλό κομμάτι. Το καλύτερο όμως από τα «γρήγορα» τραγούδια του δίσκου, είναι το “The holy grail” που ακολουθεί. Με «αέρα» “Imaginations from the other side”, μας θυμίζει πως είναι να γράφουν καλά up tempo κομμάτια και ρεφραίν οι Βάρδοι. Από τις κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ σίγουρα. Το “The throne” μας επιστρέφει στις πιο συμφωνικές στιγμές. Κάποια ωραία σημεία, αλλά τα 8 λεπτά του, είναι πολλά για αυτό το κομμάτι, που σου αφήνει την αίσθηση του αδιάφορου στο τέλος. Το “Sacred mind” ξεκινάει ατμοσφαιρικά, για να εξελιχθεί σε ένα up tempo τραγούδι, με τα χαρακτηριστικά εξάρια των GUARDIAN να δηλώνουν παρών και το αποτέλεσμα να είναι καλό. Το “Miracle machine” είναι η ακουστική στιγμή του δίσκου, μία μπαλάντα που μπορεί να φέρει μέχρι και τους QUEEN στο μυαλό, στηριζόμενη στο πιάνο, την ερμηνεία του Hansi και τη διακριτική συνοδεία ορχήστρας σε κάποια σημεία. Υπέροχο τραγούδι. Το “Grand parade” έρχεται να κλείσει το δίσκο, με την εισαγωγή του να θυμίζει έντονα το “Sacred worlds”. Κομμάτι διάρκειας 9:29, το οποίο και αυτό, όπως και το εναρκτήριο “The ninth wave” να είναι στα πλαίσια των “Sacred worlds” και “Wheel of time”, αλλά να είναι πολύ καλύτερο από το ενακρτήριο του άλμπουμ. Το “είναι το καλύτερο κομμάτι που έχουμε γράψει ποτέ” που δήλωσε ο Andre Olbrich, το προσπερνάω, γιατί δεν ξέρω πόσα θα αντέξει η καρδιά μου. Παρόλα αυτά, είναι μια χαρά κομμάτι. Και πάλι όμως, δε συγκρίνεται με τα αντίστοιχα του προηγούμενου δίσκου.

Γενικότερα, το “Beyond the red mirror”, είναι μία συνέχεια του “At the edge of time”, με πολλές ομοιότητες (ακόμα και ο τρόπος που «ανοίγει» και «κλείνει» ο δίσκος, με δύο δεκάλεπτα χοντρικά παρεμφερή κομμάτια) σε όλους τους τομείς. Κάποια riffs, αλλά και ορχήστρικα που είχαμε στο “Edge”, υπάρχουν διάσπαρτα κι εδώ, επαναλήψιμα, σε βαθμό που δεν έχουμε συνηθίσει από τους GUARDIAN, ενώ το συμφωνικό στοιχείο μπορεί να μην υπάρχει παντού, αλλά πλέον είναι αναπόσπαστο κομμάτι τους και με παρόμοιο τρόπο περασμένο στα τραγούδια. Γενικότερα το άλμπουμ σου δίνει την εντύπωση της φυσικής και ασφαλής συνέχειας του προηγούμενου, στο πιο συμφωνικό του ακόμα. Δεν ξέρω αν η εμπορική επιτυχία του “Edge” (έκανε ντεμπούτο στο #2 των Γερμανικών album charts και στο #1 των American Billboard Heatseekers charts) οφείλεται για αυτό, αλλά έτσι είναι. Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό, αλλά δυστυχώς η ποιότητα των κομματιών του “Beyond”, είναι κατώτερη. Λίγες πραγματικά πολύ καλές στιγμές, αρκετά κομμάτια που τα ακούς και λες ένα απλό «ΟΚ» και υπάρχουν και οι αδιάφορες στιγμές. Μία επίσης αλλαγή, αν είναι αλλαγή ή απλά έλλειψη έμπνευσης, είναι ότι το επικό στοιχείο των Βάρδων έχει υποχωρήσει αισθητά, καθώς το συμφωνικό στοιχείο έχει πάρει τη θέση του. Και BLIND GUARDIAN χωρίς επικούρα, είναι μακαρόνια φούρνου χωρίς μανιτάρια και μπέικον. Πάλι νόστιμα τα λες, αλλά χωρίς τα συστατικά που τα κάνουν να ξεχωρίζουν. Επίσης, σου δείχνουν ότι έχασαν αρκετά την ικανότητα που είχαν να γράφουν γρήγορα κομμάτια-ύμνους, καθώς και σε αυτό το άλμπουμ, περισσότερο μένουν άλλα κομμάτια παρά τα γρήγορα, από τα οποία μόνο το “The holy grail” ξεχωρίζει αισθητά.

Η παραγωγή δε βοηθάει και αυτή από τη μεριά της. Τα drums είναι ΤΡΑΓΙΚΑ, χωρίς όγκο, με κακή επιλογή ήχου και απορώ αν υπήρχε λόγος να ηχογραφηθούν κανονικά, αφού ακούγονται σαν αποτέλεσμα ενός programming με λανθασμένες επιλογές ήχων. Ο όγκος που περιμένεις από 3 χορωδίες και 2 ενενηνταμελής ορχήστρες δεν υπάρχει στο βαθμό που θα έπρεπε ίσως, ενώ και η χρήση εφτάχορδων κιθάρων, επίσης δε δίνει τίποτα στο θέμα όγκος. Αρκετά άνευρη παραγωγή, καμία σχέση με την παραγωγή του “Edge”.

Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, οι BLIND GUARDIAN είναι μία μπάντα που πάντα εξελλισότανε μουσικά, δοκίμαζε νέα πράγματα, διατηρώντας παράλληλα κάποια ακέραια στοιχεία και καθαρά μουσικά (και ανεξαρτήτως γούστων του καθενός) να το δει κανείς, η εξέλιξή τους από το “Battalions of fear” μέχρι και σήμερα, είναι εντυπωσιακή το λιγότερο και σε όσον αφορά αυτό, τους βγάζω το καπέλο και καλά κάνουν που δεν επαναπαύονται απόλυτα και παίζουν χωρίς περιορισμούς αυτό που θέλουν. Κάπου στην πορεία της εξέλιξης όμως, έχασαν δυστυχώς το βασικότερο συστατικό τους: τη μαγεία!

Για να κλείσει αυτή η έκθεση: Αν σου άρεσε το “At the edge of time”, θα σου αρέσει και το “Beyond the red mirror”, χωρίς όμως να είναι τόσο καλό σε καμία περίπτωση! Αν δε σου άρεσε καν το “At the edge of time”, μην ακούσεις το “Beyond the red mirror”, γιατί το πιθανότερο είναι να απογοητευτείς περισσότερο. Είναι δύσκολο άλμπουμ, θέλει ακροάσεις, δεν έχει τραγούδια που θα το πάρουν από το χέρι που λέμε ή που θα μας κάνουν στο live να απογειωθούμε, όμως είναι πολύ μουσικό. Δεν είναι κακό. Είναι συμπαθητικό και τίποτα παραπάνω και στη λίστα με τα άλμπουμ της καριέρας τους, η θέση του είναι πάνω από τα “A twist in the myth” και “A night at the opera”.

Αλλά δε μασάμε! GUARDIAN ρε!!!

6/10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

FOREVER – “Forever” (Evil Confrontation Records)

15 Μαίου, 2019 - 13:15 Ντίνος Γανίτης

Jonas Wikstrand. ENFORCER! FRANK MARINO αλλά και FRANK STALLONE, KISS, RUSS BALLARD, DESMOND CHILD. Classic rock, Hard rock (ή ROCK HARD;), Disco, AOR. Ημερολόγιο και σωτήριο έτος 2019. Ναι; Χλωμό...

[περισσότερα]

BLACK OAK COUNTY - “Theatre of the Mind” (Mighty Music)

15 Μαίου, 2019 - 13:00 Δημήτρης Τσέλλος

Οι Jack Svendsen (κιθάρα), René Hjelm (μπάσο, φωνή) και Mike Svendsen (τύμπανα) είναι οι BOC, μας έρχονται από την Δανία και ευελπιστούν με το δεύτερο άλμπουμ τους να κάνουν το μεγάλο «μπαμ» και να...

[περισσότερα]

AFTERMATH – “There is Something Wrong” (Sleaszy Rider)

14 Μαίου, 2019 - 12:45 Άγγελος Κατσούρας

Άντε να δούμε τι άλλο θα γίνει φέτος και ποιος άλλος νεκρός θα αναστηθεί εν έτει 2019… Νέο άλμπουμ λέει από τους AFTERMATH. Αν πρόλαβες το μοναδικό τους και απίστευτα σούπερ άλμπουμ “Eyes of tomorrow...

[περισσότερα]

FLOATING WORLDS – “Battleship Oceania” (Pride And Joy Music)

14 Μαίου, 2019 - 12:30 Φίλιππος Φίλης

Οι Αθηναίοι soundtrack metallers FLOATING WORLDS μας παρουσιάζονται εδώ με το τρίτο τους κατά σειρά άλμπουμ και πρώτο concept δίσκο. Μετά από πολλές ανακατατάξεις στο line-up και με τη διασφάλιση της...

[περισσότερα]

WHITESNAKE – “Flesh & Blood” (Frontiers)

14 Μαίου, 2019 - 12:30 Σάκης Νίκας

Ειλικρινά είμαστε τυχεροί. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι πρέπει μερικές φορές να πάρουμε τα χέρια μας από το πληκτρολόγιο, να σταματήσουμε όλα αυτά τα μίζερα «κατηγορώ» στο Facebook και να ευχαριστούμε τους...

[περισσότερα]