BLUE ÖYSTER CULT – “The Symbol Remains” (Frontiers Records)

30 Οκτωβρίου, 2020 - 11:00

Ξεκαθαρίζω από τώρα, ότι τους BLUE ÖYSTER CULT τους αγαπώ και τους ακούω με μεγάλη αφοσίωση, εδώ και πολλά χρόνια. Τα χέρια μου πλανώνται μετέωρα πάνω από το πληκτρολόγιο, καθώς αναλαμβάνω να  γράψω για το πρώτο άλμπουμ τους μετά από 19 ολόκληρα χρόνια (και 15ο συνολικά), με τίτλο “The symbol remains”, με την ονοματοδοσία να προέρχεται από το τραγούδι “Shadow of California”, που βρίσκεται στο άλμπουμ τους “The revolution by night” (1983).

Η έλλειψη επιτυχίας του προηγούμενου άλμπουμ τους, “Curse of the hidden mirror” (2001), ήταν και ο λόγος που δηλωμένα απείχαν για πολλά χρόνια από την ηχογράφηση νέας μουσικής. Τον Ιούλιο του 2019 ωστόσο, ήρθε μία νέα συμφωνία, με τη γνωστή Frontiers Records και με τελικό αποτέλεσμα το “The symbol remains”, που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες.

Κατά δήλωση του frontman τους, Eric Bloom, το μισό υλικό ήταν ήδη διαθέσιμο, ενώ το υπόλοιπο γράφτηκε μεταξύ Φλεβάρη και Απρίλη του 2020. Τα αποκαλυπτήρια του artwork και του track list, έλαβαν χώρα τον περασμένο Αύγουστο, με τα δύο πρώτα τραγούδια του άλμπουμ, “That was me” (με μικρή συμμετοχή του πρώην μέλους τους Albert Bouchard) και  “Box in my head” να κυκλοφορούν στο τέλος του ίδιου μήνα, για να πάρουμε μία γεύση περί τινός πρόκειται. Για αυτά τα δύο τραγούδια έχουν γυριστεί και βίντεο κλιπ, καθώς και για τα “Tainted blood” και “The alchemist”.

Σημειώνεται ότι το “The symbol remains”, είναι το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος με τους «νέους» Richie Castellano (κιθάρες, πλήκτρα, φωνητικά) και Jules Radino (drums, φωνητικά), οι οποίοι βρίσκονται στο συγκρότημα από το 2004. Στο μπάσο υπάρχει ο Danny Miranda, που τον βρίσκουμε στο συγκρότημα σε διάφορες περιόδους μετά το 1995. Φυσικά δεν λείπουν  οι δύο σταθεροί πυλώνες, Eric Bloom (κιθάρες, πλήκτρα, φωνητικά) και Donald “Buck Dharma” Roeser (κιθάρες, πλήκτρα, φωνητικά), αλλά απουσιάζει για πρώτη φορά ο κιθαρίστας Allen Lanier, ο οποίος πέθανε το 2013.

Στα του δίσκου, τώρα, έχω να πω ότι τον άκουσα πολλές φορές και αφιέρωσα χρόνο και προσοχή σε διάφορες περιστάσεις, προκειμένου να μπορώ να διατυπώσω την άποψή μου. Οι BLUE ÖYSTER CULT φιλοδοξούν να προσφέρουν ποικιλία και να εμφυσήσουν έμπνευση στο άλμπουμ τους, λαμβάνοντας σαφώς υπόψη το παρελθόν τους, αλλά και προσπαθώντας να δείξουν ότι δεν έμειναν στάσιμοι όλα αυτά τα χρόνια απουσίας τους από την δισκογραφία. Πιστεύω πως δεν το κατάφεραν με το “The symbol remains”. Και αυτό το λέω χωρίς να κρύψω ότι έδωσα πολλές ευκαιρίες στα 14 τραγούδια που αποτελούν το άλμπουμ. Θεωρώ πως το κακό ξεκινάει από την ουδέτερη ηχητικά παραγωγή, που δεν έχει βάθος και φαντασία, χαρακτηριστικά παρόντα (και με το παραπάνω) στις παλιότερες δουλειές του συγκροτήματος.

Τραγούδια όπως τα “Nightmare epiphany” και “Train true (Lennie's song)” με τους surf και rockabilly ρυθμούς τους, με απογοήτευσαν. Ναι, υπάρχει «ποικιλία» εδώ, αλλά δεν εξυπηρετεί τη συνολική ποιότητα του άλμπουμ. Παρομοίως, δεν μπόρεσα να αφουγκραστώ τη χρησιμότητα των “Florida man” και “There’s a crime”. Μέτριο το επίπεδο της πλειονότητας του υπόλοιπου άλμπουμ, όπου περιστασιακά ακούμε ιδέες και από άλλες σύγχρονές τους μπάντες, όπως RUSH και DEEP PURPLE, σε τραγούδια όπως το “Box in my head” και “The return of St. Cecilia”, αντίστοιχα.

Ευτυχώς, το άλμπουμ έχει και τις δυνατές στιγμές του. Όπως, το “Tainted blood”, όπου ο Richie Castellano πρέπει να είχε έντονα στο νου του τους KANSAS ή το εμπνευσμένο από τον H.P. Lovecraft,  “The alchemist” (από την ομώνυμη ιστορία), με το τύπου IRON MAIDEN κιθαριστικό break του. Μαζί με το “Stand and fight”, αποτελούν την πιο δυνατή τριάδα του άλμπουμ και φέρνουν στο μυαλό όλα όσα μας αρέσουν στους BLUE ÖYSTER CULT. Σκοτεινά και heavy όσο πρέπει, με ωραία ερμηνεία και δυνατά σόλο.

Συμπερασματικά, το επίπεδο του “The symbol remains” δεν είναι εκεί που οφείλει. Απλοϊκό και χλιαρό στα περισσότερα σημεία του, με κάποιες ανώφελες μουσικές περιπλανήσεις και με μία γενικότερη καθίζηση στη μεγαλύτερη διάρκεια της μίας ώρας που διαρκεί το άλμπουμ, αλλά και κάποιες στιγμές αναλαμπής. Θα περίμενα κάτι με περισσότερο πάθος και φαντασία, να είναι πιο μυστηριακό, ατμοσφαιρικό, με πιο πολυδιάστατη παραγωγή και θα προτιμούσα να έχει λιγότερα και πιο προσεγμένα τραγούδια με ιδέες (ίσως στο στυλ των καλύτερων μαθητών τους, των GHOST), παρά fillers από παλιότερα sessions, που διογκώνουν το άλμπουμ αναίτια. Φαίνεται ότι η μακρόχρονη απουσία από τη δισκογραφία στοίχισε στο συγκρότημα.

Μετά από 19 ολόκληρα χρόνια και ως fan του συγκροτήματος, θα ήθελα κάτι heavy και ταυτόχρονα συναρπαστικό. To “The symbol remains”, θα μπει στις δισκοθήκες πολλών ως μέρος της δισκογραφίας του συγκροτήματος, αλλά περισσότερο με την πρόθεση της συμπλήρωσης και όχι με τη χαρά της ανακάλυψης ενός ακόμα φοβερού δίσκου από τους BLUE ÖYSTER CULT.

 

6/10

Κώστας Τσιρανίδης

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

ACCEPT – “Too mean to die” (Nuclear Blast) (ομαδική κριτική)

8 Ιανουαρίου, 2021 - 19:30 Rockhard

Οι Γερμανοί metallers, ACCEPT, έχουν έτοιμο το 16ο στούντιο άλμπουμ τους, με τίτλο “Too mean to die”, το οποίο πήρε μία μικρή παράταση στην ημερομηνία κυκλοφορίας του για τις 29 Ιανουαρίου, την...

[περισσότερα]

PAIN OF SALVATION – “The perfect element Pt.1 (Anniversary mix 2020)” (Inside Out)

4 Ιανουαρίου, 2021 - 03:45 Φίλιππος Φίλης

Πάνε ήδη είκοσι χρόνια από τη κυκλοφορία του “The perfect element Pt.1” των PAIN OF SALVATION το οποίο για τον γράφοντα είναι όχι μόνο το magnum opus της μπάντας αλλά και ένα από τα πιο ρηξικέλευθα...

[περισσότερα]

BLACK SOUL HORDE – “Land of demise” (Self-financed)

4 Ιανουαρίου, 2021 - 03:45 Γιώργος Κουκουλάκης

Εδώ στο Rock Hard έχουμε πολλούς συναδέλφους που εκτιμούν το κλασικό heavy metal έτσι όπως εκφράστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80, τόσο στην Ευρώπη και ιδιαίτερα το New Wave of British Heavy...

[περισσότερα]

NECRODEATH - "Neraka" (Sleaszy Rider)

4 Ιανουαρίου, 2021 - 02:00 Γιάννης Σαββίδης

Σήμερα, μεταφερόμαστε στη γείτονα χώρα, Ιταλία κι εστιάζουμε σε μια από τις παλαίμαχες δυνάμεις του Ιταλικού thrash, τους NECRODEATH. Από το “Into the macabre” (1987) και το “Fragments of insanity” (...

[περισσότερα]

ETERNAL IDOL – “Renaissance” (Frontiers)

30 Δεκεμβρίου, 2020 - 03:00 Θοδωρής Μηνιάτης

Εν έτει 2020, δεν σας κρύβω ότι είμαι αρκετά επιφυλακτικός με όποιο album αναγράφει στο press release, τους όρους “European power metal/hard rock/melodic rock/melodic metal/female fronted metal”,...

[περισσότερα]