BODY COUNT - "Carnivore" (Century Media)

23 Μαρτίου, 2020 - 09:45

Ice motherfucking T! Θεούλης από τους λίγους. Ο άνθρωπος που έγραψε το "Cop killer" και δε σταμάτησε ποτέ να υποδύεται τον αστυνομικό (διαφόρων ειδών) σαν ηθοποιός σε ταινίες και σειρές. Ο άνθρωπος που είναι παντρεμένος με την Coco. Ο άνθρωπος που κάνει ότι γουστάρει καλλιτεχνικά, αλλά πολλές φορές το κάνει εξαιρετικά. Είτε σόλο, είτε με τους BODY COUNT, με τους οποίους από όταν αποφάσισε να τους επαναδραστηριοποιήσει, τα έχει πάει περίφημα με δύο εξαιρετικά άλμπουμ, όπως τα "Manslaughter" (2014) και "Bloodlust" (2017).

Άλμπουμ ανα τριετία τη "δεύτερη εποχή" της μπάντας και το "Carnivore" βγήκε φέτος για να τηρήσει αυτό το χρονοδιάγραμμα. Θα ήταν όμως στα επίπεδα των δύο προκατόχων του, που είναι τόσο καλά που μπαίνουν δίπλα στα ΜΝΗΜΕΙΩΔΗ δύο πρώτα;

Το "Carnivore", του οποίου ο τίτλος είναι μία δήλωση του Ice-T ότι οι άνθρωποι είμαστε άγριοι σαν τα ζώα, όσο και αν το αρνούμαστε, είναι μικρότερο σε διάρκεια και από τους δύο προκατόχους του. Με μόλις 36 λεπτά μουσικής, τα οποία γίνονται μόλις 28 με 29 νέας μουσικής της μπάντας, αν αφαιρέσεις τη μία διασκευή και τη μία επανεκτέλεση που έχει. Η διασκευή, αγαπημένο σπορ της παρέας των BC τα τελευταία χρόνια, είναι φόρος τιμής στο θείο Lemmy και είναι στο "Ace of spades" και όπως και οι διασκευές στα δύο προηγούμενα άλμπουμ τους ("Institutionalized" και "Raining in blood/Postmortem" αντίστοιχα) είναι super. Η επανεκτέλεση, είναι στο "Colors", το πρώτο μεγάλο hit του Ice-T από την εποχή που κυκλοφορούσε εκεί έξω ως σόλο hip-hop καλλιτέχνης. Είναι το πρώτο κομμάτι που τον έβαλε το 1988 στο US Billboard 100, ήταν και το κομμάτι της ομότιτλης ταινίας εκείνης της χρονιάς (Sean Penn και Robert Duvall στους πρωταγωνιστικούς ρόλους... δε χρειάζεται να μαντέψετε καν την ιστορία αφού έστω και στο soundtrack υπάρχει ο Ice-T) και το 2008 το VH1 το ανακύρηξε 19ο στη λίστα με τα κορυφαία hip-hop κομμάτια όλων των εποχών. Εδώ το ακούμε «εκμεταλισμένο». 

Όλα καλά με διασκευή και επανεκτέλεση. Τι γίνεται όμως με τα υπόλοιπα 28-29 λεπτά με τη νέα μουσική; Εκεί τα πράγματα είναι κάπως κατώτερα του αναμενομένου. Ναι, ο δίσκος ξεκινάει super, με το mid tempo και γουστόζικο "Carnivore" με τα 90s vibes. Στη συνέχεια, εμφανίζεται ο πρώτος από τους τρείς καλεσμένους της μπάντας στο δίσκο, ο Riley Gale των θεούληδων POWERTRIP. Μια χαρά είναι ο άνθρωπος, καλό το κομμάτι, απλά περιμένεις κάτι περισσότερο, το οποίο δεν παίρνεις όμως. Τρίτο στη σειρά είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου και δικαίως έγινε και βίντεο, το "Bum-rush". Groove, τσαμπουκάς, up tempo, ωραίο breakdown, μία ομορφιά! Ακολουθεί το "Ace of spades", για να πέσουν οι ταχύτητες και να κάνει την εμφάνισή του ο Jamey Jasta των HATEBREED σε ένα mid tempo κομμάτι, το "Another level", στο οποίο δίνει με τη χαρακτηριστική φωνή του. Tο αποτέλεσμα είναι καλό, όμως πάλι, όπως και στο κομμάτι με τον Gale, στο τέλος κάτι λείπει για το παραπάνω. "Colors" metal edition μετά, για να έρθει ακόμα ένα mid tempo κομμάτι, το "No remorse", που μου έφερε στο μυαλό και λίγο από RISE OF THE NORTHSTAR. Ωραίο. Αυτό όμως και όχι κάτι παραπάνω. Παραδόξως, πολύ ωραίο είναι το επόμενο κομμάτι, το "When i'm gone", με τη συμμετοχή της Amy Lee των EVANESCENCE. Οπαδός της φωνής της δεν ήμουνα ποτέ, ασχέτως που μου άρεσαν πολύ τα πρώτα άλμπουμ τους και ειδικά το ντεμπούτο τους. Εδώ όμως, αυτό το «αρρωστιάρικο» ηχόχρωμά της, ταιριάζει πολύ στο κομμάτι και του δίνει πάρα πολύ. Πάλι mid tempo, αλλά ίσως ξεχωρίζει περισσότερο από άλλα αντίστοιχα του δίσκου. Ένα κομμάτι πριν το τέλος, ανεβαίνουν οι ταχύτητες με το "The critical beatdown", που αρχίζει σωστά, με riff και από πάνω τον Ice-T να τα λέει όπως ξέρει καλύτερα από πολλούς. Ωραίο κομμάτι, τσαμπουκάς και rap-άρισμα, σε σημεία φέρνει αρκετά στο "Talk shit get shot", ενώ έχει και το σημείο με τα αγαπημένα εφεδάκια, με μπουνίδια και πιστολίδια. BC ρε! Για το τέλος, το κερασάκι και ένα από τα δύο-τρία κορυφαία του δίσκου. Το "The hate is real" είναι όπως πρέπει! Up tempo, groove και ξύλο, μία SLAYER-ίλα να υπάρχει διάσπαρτη στο άσμα (κουπλεδάρα) και τα πάντα κυλάνε όπως πρέπει!

Το "Carnivore" είναι ένας δίσκος που σε κερδίζει και σε χάνει. Και συγκριτικά με τα δύο προηγούμενα είναι κατώτερο. Αυτό δεν το κάνει όμως κακό δίσκο, για κανένα λόγο. Όμως, όσο και αν αγαπάμε BC, δε μπορούμε να παραβλέψουμε ότι αυτή τη φορά μάλλον περάσανε μία φάση λιγότερης έμπνευσης και τα μόλις 28-29 λεπτά νέας μουσικής, χωρίς μάλιστα αυτά να είναι «τούμπανο» που λέμε, παρά τα τρία πάρα πολύ καλά κομμάτια και 2-3 ένα κλικ κάτω, το αποδεικνύουν. Ότι το ακούς και περνάς ευχάριστα το κάτι παραπάνω από μισάωρό σου, είναι δεδομένο. Αλλά δεν αρκεί πάντα, ειδικά όταν έχεις μάθει αλλιώς από μερικές μπάντες.

 

6.5/10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

GENTLE GIANT – “First 4 LP Bundle” (επανακυκλοφορία)

26 Μαρτίου, 2020 - 09:30 Φίλιππος Φίλης

Έχω τη μεγάλη χαρά και τιμή να σας μιλήσω για τους prog rockers GENTLE GIANT, με αφορμή την επανακυκλοφορία των τεσσάρων πρώτων δίσκων τους σε βινύλιο, για πρώτη φορά μετά από τουλάχιστον σαράντα...

[περισσότερα]

LORDI – “Killection” (AFM Records)

26 Μαρτίου, 2020 - 09:30 Ντίνος Γανίτης

Δίσκος νούμερο δέκα για τους Φινλανδούς LORDI, τη μπάντα που έκανε το ξεπέταγμά της, μέσω της Eurovision και του “Hard rock Hallelujah”, πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια! Οι LORDI, είναι ένα...

[περισσότερα]

HEAVEN SHALL BURN - "Of Truth and Sacrifice" (Century Media)

24 Μαρτίου, 2020 - 09:30 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Εντάξει. Μάλλον μιλάμε για το καλύτερο άλμπουμ των HEAVEN SHALL BURN! Έχω τεράστια εκτίμηση για αυτό το συγκρότημα. Τεράστια. Και θεωρώ πως θα μπορούσε να είναι πολύ μεγαλύτερο από ότι είναι, αλλά...

[περισσότερα]

ROSS THE BOSS - “Born of Fire” (AFM Records)

24 Μαρτίου, 2020 - 09:15 Δημήτρης Τσέλλος

Ο Ross, το Αφεντικό, είναι από τους πολύ αγαπημένους μουσικούς στο εγχώριο μεταλλικό κοινό. Ή, σωστότερα, σε μία σημαντική μερίδα του, αυτή των οπαδών των MANOWAR. Καθόλου άδικα εννοείται, αφού έχει...

[περισσότερα]

Η.Ε.Α.Τ. – “II” (Ear Music)

23 Μαρτίου, 2020 - 10:00 Ντίνος Γανίτης

Σφαλιάρα! Η μόνη λέξη που μου έρχεται κατά νου ακούγοντας τη νέα δουλειά των Σουηδών. Ναι, αυτή είναι αλήθεια! Οι δύο τελευταίοι τους δίσκοι δεν εντυπωσίασαν. Για την ακρίβεια, ο ένας ήταν στην...

[περισσότερα]