CANDLEMASS – “The Door to Doom” (Napalm)

22 Ιανουαρίου, 2019 - 18:45

Οι Σουηδοί άρχοντες του ευρωπαϊκού doom metal επιστρέφουν έχοντας εξαντλήσει προηγουμένως σχεδόν όλη μας την υπομονή και ανοχή κυρίως με τις χωρίς λόγο ύπαρξης EP κυκλοφορίες τους και φυσικά με την απουσία του Leif Edling από τις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος. Με το σκυλί του πολέμου που ακούει στο όνομα Mats Levén να κρατάει αξιοπρεπέστατα τα μπόσικα μέχρι να πάρουν απόφαση εάν θα παραμείνουν δισκογραφικά ενεργοί ή θα περιφέρονται άσκοπα πατώντας αποκλειστικά στο βαρύτατο παρελθόν τους, οι CANDLEMASS παίρνουν το ρίσκο τραβώντας ένα από τα τελευταία τους χαρτιά και επαναφέρουν τον τραγουδιστή του θρυλικού “Epicus doomicus metallicus”, Johan Längquist, στην ενεργό δράση καταφέρνοντας να τραβήξουν την προσοχή των πιστών οπαδών τους. 

Με τις αναμνήσεις μας ακόμα νωπές από την συγκλονιστική τους εμφάνιση πριν οκτώ χρόνια και την απόδοση ολόκληρου του ντεμπούτο τους με τον Längquist, οι απαιτήσεις από τη studio επιστροφή των Σουηδών είναι θαρρώ για τους περισσότερους εκεί έξω αρκετά πιο υψηλές συγκριτικά με το πρόσφατο παρελθόν τους. Το “The door to doom” αποτελεί τη δωδέκατη κατά σειρά κυκλοφορία των CANDLEMASS και όντως όπως υποδηλώνει ο τίτλος τους άλμπουμ αποτελεί μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για όσους δεν έχουν ασχοληθεί με τον doom metal ήχο να πάρουν μία πρώτη γεύση από το «καταραμένο» αυτό ιδίωμα. Με τους υπόλοιπους όμως τι γίνεται; Ο Leif Edling έχει έναν διαφορετικό συνθετικό προσανατολισμό εδώ και αρκετά χρόνια που κατά τη γνώμη μου ότι ωφέλιμο υλικό είχε να προσφέρει το εξάντλησε στα δύο πρώτα άλμπουμ των AVATARIUM. Με έναν πιο ξερό ήχο και μονολιθικό riffing και επικές εντάσεις περιόδου “King of the grey islands” αυτό που καταφέρνει να εντυπωσιάσει στο “The door to doom” προς τιμήν τους είναι η μουσική αυτή καθαυτή και όχι η συμμετοχή του Johan Längquist ο οποίος ακούγεται σε ικανοποιητική φόρμα αλλά χάνει στη σύγκριση με την ανατριχιαστική φωνή του παρελθόντος μιας και δεν βγάζει επ' ουδενί την τραγικότητα και το δέος που συγκλόνισε τον metal κόσμο τριάντα τρία χρόνια πριν και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Σίγουρα γλυτώνουν από τη γκρίνια αρκετών οπαδών που πιθανότατα να έριχναν το όποιο φταίξιμο αν όλα πήγαιναν στραβά στον Mats Levén ή οποιονδήποτε άλλον τραγουδιστή επέλεγαν εκτός του Längquist ή του Messiah Marcolin πχ. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την επανεκτέλεση του “House of doom” από το περσινό ομότιτλο EP το οποίο δεν θα λέγαμε πως αποκτά επιβλητικότερη υπόσταση στη νέα του μορφή και δεν θα απορούσα εάν μάθαινα πως οι  μελωδικές γραμμές των φωνητικών είχαν δουλευτεί με τον Mats Levén πριν ηχογραφηθούν στην τελική τους μορφή από τον Johan Längquist. 

Το “The door to doom” είναι ένα ξεκάθαρο CANDLEMASS άλμπουμ που σε κερδίζει σε κάθε του άκουσμα μιας και μπορεί να διαφοροποιείται ελαφρώς από τους προκατόχους του αλλά εμπνέεται από την ευρεία συνθετική παλέτα του Leif Edling ο οποίος καλό θα είναι να αφοσιωθεί στο «φυσικό» του παιδί όταν με το καλό ανακάμψει πλήρως από τα προβλήματα υγείας που τον απασχολούν τα τελευταία χρόνια. Η “Vol. 4” αύρα είναι διάχυτη σε σχεδόν ολόκληρο το άλμπουμ με τις χαρακτηριστικές ακουστικές παρεμβάσεις και τη συμμετοχή του Tony Iommi στο “Astorolus - The Great Octopus” να αποτελεί μία συμβολική επιβράβευση και την αποδοχή που προσδοκά ο γιος από τον πατέρα, χειρονομία που είχε επαναλάβει και στο παρελθόν με τους CATHEDRAL στο “Utopian blaster” από το “Carnival bizarre”. Το “The door to doom” αποτελεί φυσικό διάδοχο του προ επταετίας “Psalms for the dead”, με την μετάβαση από τα φωνητικά του Robert Lowe στον αρχικό τραγουδιστή του συγκροτήματος να είναι πιο ομαλή απ’ ότι θα φανταζόμασταν, κλείνοντας με αυτόν τον τρόπο έναν κύκλο που για την ώρα δεν ξέρουμε εάν θα έχει ανάλογη συνέχεια ή αν θα ρίξει την αυλαία για τους CANDLEMASS. Κρατώντας μονάχα τα θετικά και τις ανατριχίλες που μας έχουν προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια…

7,5 / 10

Κώστας Αλατάς

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

A NEW REVENGE – “Enemies and Lovers” (Golden Robot Records)

14 Μαρτίου, 2019 - 14:30 Σάκης Νίκας

Απίστευτα τραυματική εμπειρία! Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αλλιώς ή με έναν πιο επιεική χαρακτηρισμό η τιτάνια προσπάθεια που κατέβαλα για να ακούσω τρεις φορές το ντεμπούτο άλμπουμ των A NEW REVENGE...

[περισσότερα]

LAST UNION – “Twelve” (ROAR! Rock Of Angels Records)

14 Μαρτίου, 2019 - 14:00 Φίλιππος Φίλης

Η Ιταλία ήταν πάντοτε ένα μετερίζι για το progressive rock και metal και τα τελευταία είκοσι χρόνια επιπλέον χώρα προέλευσης ποιοτικού συμφωνικού power/progressive. Τα ονόματα πάρα μα πάρα πολλά για...

[περισσότερα]

CHILDREN OF BODOM – “Hexed” (Nuclear Blast)

7 Μαρτίου, 2019 - 12:30 Δημήτρης Μπούκης

Βρε καλώς τα παιδιά από τη γη των χιλίων λιμνών! Η είδηση της δισκογραφικής επιστροφής των CHILDREN OF BODOM με βρήκε επιφυλακτικό. Μπορώ να πω πως εδώ και αρκετά χρόνια ο Alexi Laiho και η παρέα του...

[περισσότερα]

BLOODBOUND – “Rise of the Dragon Empire” (AFM Records)

7 Μαρτίου, 2019 - 12:00 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Τι σου κάνει καμιά φορά αυτός ο πρώτος δίσκος μίας μπάντας. Στην προκειμένη, αυτό το φοβερό και τρομερό “Nosferatu”, τότε το 2005! Ακολουθείς τη μπάντα περιμένοντας να ξαναγίνουν τόσο καλοί, άλλοτε...

[περισσότερα]

MAGNABOLT - “Magnabolt” (Self released/Independent)

7 Μαρτίου, 2019 - 11:45 Δημήτρης Τσέλλος

Στο Rock Hard υπάρχει στήλη (ή σωστότερα, στήλες, αφού υπάρχει και αυτή του Γιώργου Κόη που κινείται σε gothic μονοπάτια μακριά από το metal) με underground προτάσεις. Τι πιο λογικό, δισκάκια όπως...

[περισσότερα]