CLOVEN HOOF – “Who Mourns For The Morning Star” (High Roller Records)

24 Ιουλίου, 2017 - 18:15

Είναι πολλές οι περιπτώσεις συγκροτημάτων που ενώ ξεκίνησαν διθυραμβικά, στην πορεία «τα χάλασαν» κάπως, ειδικά στο συνθετικό τομέα. Ένα από αυτά είναι και οι Βρετανοί CLOVEN HOOF, σχήμα που θα μνημονεύεται για πάντα σε κάθε αφιέρωμα για το New Wave Of British Heavy Metal. Σαφώς δεν χαρακτηριστήκαν από τρομερή μουσική πρωτοπορία αλλά γιατί δημιούργησαν 3 full albums και ένα ep, τα “The Opening Ritual” το 1982, “Cloven Hoof” το 1984, “Dominator ” το 1988 και “Sultans Ransom” το 1989 που απλά θα αποτελούν για πάντα ωδή στον ήχο, το ύφος και το στυλ του είδους. Δυστυχώς ποτέ δεν είχαν την εμπορική αναγνώριση που τους άξιζε, όπως βεβαίως και πολλοί άλλοι από το ιδίωμα. 

Ίσως σε αυτό συνετέλεσε και το γεγονός ότι διαλύθηκαν μετά από την περίοδο συνθετικού οίστρου που είχαν, και παρέμειναν ανενεργοί για πολλά χρόνια. Επί προσθέτω οι κακές επαγγελματικές επιλογές και οι συνεχείς αλλαγές στα μέλη του σχήματος από τον ιθύνοντα νου, μπασίστα Lee Payne, δημιούργησαν μια δικαιολογημένη αδιαφορία από τους οπαδούς, κυρίως λόγω του μέτριου συνθετικού περιεχομένου που έχουν όλες οι δουλειές τους από το 2005 και μετά. Καλές στιγμές υπάρχουν αλλά απέχουν παρασάγγας από το λαμπρό παρελθόν.   

Φέτος oι CLOVEN HOOF κυκλοφόρησαν την νέα τους δουλειά που θα εγείρει και πάλι πολλές συζητήσεις. Ο Lee Payne αποφάσισε να κάνει και πάλι «αλχημείες» στο σχήμα, αλλάζοντας εκ νέου τραγουδιστή και drummer. Και αν η επιλογή νέου drummer είναι αποδεκτή, ο νέος τραγουδιστής ίσως ξινίσει πολλούς, «παρωπιδιασμένους» οπαδούς του σχήματος. Το μικρόφωνο πια το κρατάει ο George Call, γνωστός από την θητεία του στους ASKA, BANSHEE, EMERALD κλπ. Σαφώς και δεν είναι αδιάφορη φωνή, αφού ότι έχει κάνει δεν είναι άσχημο. Το λάθος που έκανε όμως ο Payne προσλαμβάνοντας τον ήταν ότι αντί ο τραγουδιστής να «πατήσει» πάνω στις συνθέσεις, έγινε το ανάποδο. Τον Call τον έχουμε συνηθίσει σε πιο power συνθέσεις, είτε του Ευρωπαϊκού είτε του Αμερικάνικου metal. «Δυστυχώς» ο Payne έγραψε τραγούδια που ναι μεν δεν είναι άσχημα και ακούγονται ευχάριστα, αλλά απέχουν σε πολλά σημεία από τον ήχο των CLOVEN HOOF. 

Είναι αρκετές οι στιγμές στην διάρκεια του δίσκου νομίζεις ότι ακούς Aμερικάνικο/Ευρωπαϊκό power metal και όχι «αλήτικες» και «βρώμικες» Βρετανικές συνθέσεις. Ενώ το album ξεκινάει καλά με τα πρώτα δυο τραγούδια “Star Rider” και “Song Of Orpheus” (με τα πρώτα 12 δευτερόλεπτα να νομίζεις ότι θα «μπει» τραγούδι των DARKTHRONE) να ανταποκρίνονται στο σύγχρονο ηχητικό ύφος που έχουν τα σχήματα του νησιού, με τον περίσσιο όγκο στην σύνθεση λόγω παράγωγης που βασίζεται πάντα στην κλασική metal ιδεολογία, από το τρίτο τραγούδι και μετά, πολύ λίγα είναι τα σημεία που φανερώνουν την ηχητική ταυτότητα του συγκροτήματος. Αν βάλεις σε κάποιον να ακούσει πχ τα “I Talk To The Dead” και “Mindmaster” χωρίς να του έχεις πει το σχήμα που παίζει, σίγουρα θα νομίζει ότι είναι η νέα δουλειά των METAL CHURCH ή των HELSTAR. Ειδικά στο δεύτερο τραγούδι τα growls και οι χωρίς λόγο nu metal κραυγές ίσως ενοχλήσουν κάθε παλιακό αυτί. Όαση αποτελεί το διάρκειας 7 και κάτι λεπτών τραγούδι που «κλείνει» τον δίσκο, “Bannockburn” με αισθητική «Πιο IRON MAIDEN πεθαίνεις».  

Το θετικό είναι ότι αν δεις μεμονωμένα την κάθε σύνθεση και είσαι πιο ανοιχτόμυαλος βγάζοντας από την σκέψη σου το logo του σχήματος που ακούς, θα βρεις στοιχεία που θα σε κάνουν να περάσεις καλά κατά την ακρόαση. Τουλάχιστον τα τραγούδια δεν είναι σε κανένα σημείο βαρετά αφού έχουν καλή δομή με επιθετικά metal ριφ, ωραία ρεφρέν και γενικά πυρωτική διάθεση. Αν μη τι άλλο δεν αμαυρώνουν την κληρονομιά που έχουν αφήσει οι CLOVEN HOOF κάτι που συνέβαινε στο πρόσφατο παρελθόν.         
             
Από την επανασύνδεση τους και μετά, και με πολλές ακροάσεις, το “Who Mourns For The Morning Star” είναι η καλύτερη δουλειά τους. Απλά δεν θυμίζει σε τίποτα ηχητικά το σχήμα που κάποτε έγραφε τραγούδια που έχουν γαλουχήσει ηχητικά τους τωρινούς 35+ οπαδούς και σαφώς χαρακτηρίζουν ένα είδος. Έχουν γίνει άλλο σχήμα. Ειλικρινά αναμένω να δω το επόμενο μουσικό πόνημα των CLOVEN HOOF, αφού είναι πολύ εύκολο ένα σχήμα να δισκογραφεί αλλά να περνάει απαρατήρητο.   
      
6 / 10 (για album CLOVEN HOOF)
7,5 / 10 (αν δεν σκέφτεσαι ποιο είναι το σχήμα που ακούς)

Θοδωρής Μηνιάτης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

MANIMAL – “Purgatorio” (AFM Records)

8 Οκτωβρίου, 2018 - 16:45 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Το μελωδικό heavy/power είναι η αλήθεια ότι δεν περνάει και τα καλύτερα χρόνια του, όμως είναι επίσης αλήθεια ότι τα τελευταία 2-3 χρόνια υπάρχει μία σταθερή ανάκαμψη, με ωραίες κυκλοφορίες, μερικές...

[περισσότερα]

ALCATRAZZ – “Live in Japan 1984” (earMusic)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 17:00 Σάκης Νίκας

Οι ALCATRAZZ την περίοδο που ο Malmsteen ήταν στη μπάντα είχαν μία απίστευτη δυναμική. Όχι ότι πήγαιναν πίσω με τον Vai, αλλά θεωρώ ότι ο Bonnet «έδενε» καλύτερα με τον Σουηδό κιθαρίστα με τον οποίο...

[περισσότερα]

JOE BONAMASSA – “Redemption” (Provogue/Mascot)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 17:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Στο κρίσιμο ερώτημα, ήρθε η ώρα ο Joe Bonamassa να κυκλοφορήσει κακό άλμπουμ, ακόμη μια φορά η απάντηση είναι όχι. Ο παραγωγικότατος, πολυγραφότατος και παίκτης ολκής, απόστολος των μπλουζ στον 21o...

[περισσότερα]

NASHVILLE PUSSY - “Pleased to eat you” (earMusic)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 16:45 Γιάννης Παπαευθυμίου

Οι πιο παλιοί φίλοι του περιοδικού, αυτοί που μας παρακολουθούσαν ως έντυπο τότε που λεγόμασταν Rock On, ίσως και να θυμάστε την στήλη “Ι told you first” που παρουσίαζα μαζί με τον Κώστα Αλατά...

[περισσότερα]

STRATOVARIUS – “Enigma: Intermission II” (earMUSIC)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 16:30 Φίλιππος Φίλης

Απ’ την αρχή πρέπει να σας πω πως γενικά δεν είμαι οπαδός της ύστερης περιόδου των STRATOVARIUS, μπάντα που για μένα αποτελούσε κάποτε τον ορισμό του Ευρωπαϊκού power metal. Το δίδυμο των δύο Timo...

[περισσότερα]