DEMONS & WIZARDS – “III” (Century Media) (ομαδική κριτική)

19 Φεβρουαρίου, 2020 - 16:15

Ομαδική κριτική. Η συνήθεια που έγινε λατρεία. Τρίτη μας προσπάθεια για ομαδική κριτική κι αυτή τη φορά, κάτω από το μικροσκόπιο της συντακτικής ομάδας του Rock Hard, μπήκε το τρίτο πόνημα των DEMONS & WIZARDS, δηλαδή του Jon Schaffer (ICED EARTH) και του Hansi Kursch (BLIND GUARDIAN), με τον τίτλο “III”. Διαβάστε από κάτω τη γνώμη μας λοιπόν, χωρίς πολλά-πολλά.

Είμαι από αυτούς που περίμεναν με ανυπομονησία το πρώτο άλμπουμ των DEMONS & WIZARDS και δεν μπόρεσε να το χωνέψει ποτέ, αφού βρίσκω ότι είχε λίγες καλές στιγμές, που να ανταπεξέρχονται στις ικανότητες αυτών των μουσικών που τους απαρτίζουν. Το “Touched by the crimson king”, δεν το άντεξα με την καμία. Η εμφάνισή τους στα Χανιά και οι πολλές κουβέντες που έκανα μαζί τους πριν το φεστιβάλ αλλά και μετά, σχετικά με τον δίσκο, με είχαν πείσει ότι το “III” επιτέλους θα ήταν ένας δίσκος που να αξίζει τα χρόνια της αναμονής. Για να μην πολυλογώ, η απάντηση είναι «και ναι και όχι»!!! Δηλαδή, ναι, σαφώς και πρόκειται για τον καλύτερο δίσκο της καριέρας τους κι αυτό είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Από εκεί και πέρα όμως δεν βρίσκω να δικαιολογεί όλον αυτόν τον ντόρο και τον ενθουσιασμό του Hansi και του Jon. Χαίρομαι πολύ για την ποικιλία που έχει και για το καλύτερο τραγούδι που έχουν γράψει ποτέ για το σχήμα, το δεκάλεπτο “Children of Cain” που κλείνει το δίσκο. Από εκεί και πέρα όμως, δεν είναι τυχαίο ότι τα αγαπημένα μου τραγούδια είναι αυτά που μοιάζουν πιο «καρφί» με τους ICED EARTH, δηλαδή το “Dark side of her majesty” ή το “Split”, αλλά και το “Timeless spirit” που «χτίζει» ατμόσφαιρα όσο κυλούν τα εννιά του λεπτά. Στο ενδιάμεσο, είναι ενδιαφέροντας ο πειραματισμός, αλλά ας μου επιτραπεί να μην μου αρέσει όσο θα ήθελα. Όχι ότι είναι αδιάφορα τραγούδια όπως το “Diabolic” ή το “Universal truth”, αλλά περίμενα σαφώς κάτι καλύτερο. Η συνολική γεύση που μου αφήνει ο δίσκος, είναι θετική, αρνούμαι όμως να πιστέψω ότι οι δύο αυτοί αγαπημένοι μουσικοί είναι σε συνθετική κάμψη και περιμένω δυναμικότερη ανάκαμψη.
7,5 / 10
Σάκης Φράγκος

Τρίτος δίσκος για το project των ηγετών των ICED EARTH και BLIND GUARDIAN, και μπορώ να πω πως έχω κάθε δικαίωμα ακόμη και να το θάψω. Δικαίωμα που μου το έχει δώσει το γεγονός πως μεγάλωσα παράλληλα τόσο με τους ICED EARTH όσο και με τους BLIND GUARDIAN, που αποτελούσαν επί χρόνια πολύ αγαπημένες μου μπάντες, ξέρω τι προσέφεραν στον χώρο και κυρίως επειδή έζησα όλον τον παροξυσμό του ντεμπούτου των Δαιμόνων και Μάγων. Βλέπετε ήμουν από αυτούς που κλείσαμε την οδό Ακαδημίας περιμένοντας ένα αυτόγραφο, μια φωτογραφία, μια χειραψία και μια κουβέντα από τους τότε αγαπημένους μας καλλιτέχνες Hansi Kürsch και Jon Schaffer. Και πιο συγκεκριμένα, ήμουν σε αυτούς που φώναζαν “Demons! Demons! Demons!”, όταν οι άλλοι μισοί φώναζαν “Wizards! Wizards! Wizards!”. Τι ωραίες εποχές… αλήθεια. Αγνές. Ατόφιες. Σε βαθμό που δεν βλέπαμε το πόσο πατάτα ήταν εκείνο το άλμπουμ και πως στην ουσία άξιζε μόνο ένα, αλλά αριστουργηματικό τραγούδι (όλοι ξέρετε ποιο είναι). Βασικά δεκάρα δεν δίναμε, αυτό ακούγαμε μόνο και όλη μας η έννοια ήταν να δούμε τους αρχηγούς των ICED EARTH και BLIND GUARDIAN. Ο δεύτερος δίσκος ήταν ακόμη μεγαλύτερο χάλι, μην τα συζητάμε. Και φτάνουμε στο σήμερα και στο “ΙΙΙ”. Σε μια εποχή που οι μεν ICED EARTH κυκλοφορούν δίσκους που απλά τους συντηρούν στο προσκήνιο και τους δίνουν πάτημα για συναυλίες, οι δε BLIND GUARDIAN κυκλοφορούν την μια πατάτα μετά την άλλη. Υπό αυτό το πρίσμα, όταν τελείωσε η πολλοστή ακρόαση του “III”, έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος από το τελικό αποτέλεσμα. Δεν έχασα τα αυτιά μου, ανώδυνη ήταν η όλη διαδικασία. Τι άκουσα; Τα περισσέματα του “Horror show” (“Diabolic” - το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, καταλαβαίνετε), κάτι απομεινάρια του “Something wicked this way comes” (“Invincible”, “Final warning”, “Timeless spirit)”, κομμάτια που θα μπορούσαν να είναι στις πρόσφατες κυκλοφορίες εποχής Stu Block (“Wolves in winter “,“Dark side of her majesty” “Children of Cain”) ένα «χαμένο τραγούδι» του Blackie Lawless (“Midas disease”) και πολλά fillers των fillers τα fillers ω fillers. Βέβαια τι να περιμένεις από δύο μουσικούς που δεν κατάφεραν να βγάλουν αριστούργημα όταν ήταν στα φόρτε τους; Να το βγάλουν τώρα που είναι στα «κάτω» τους συνθετικά; Όχι. Περίμενα μια επικών διαστάσεων «παντόφλα», η οποία τελικά δεν ήρθε. Αντίθετα μπορώ να πω πως αυτό είναι το καλύτερο από τα τρία D&W albums, και πως οι Hansi Kürsch και Jon Schaffer γλύτωσαν τον διασυρμό. Αυτά. Προχωράμε.
5 / 10
Δημήτρης Τσέλλος

 


ICED EARTH και BLIND GUARDIAN, δύο πολύ αγαπημένα μου συγκροτήματα αλλά και ενός τεράστιου μέρους της εγχώριας μεταλλικής κοινότητας. John Schaffer και Hansi Kursch, δύο εξίσου αγαπημένοι μουσικοί. Και μόνο η ιδέα στο μουσικό πάντρεμα των δύο αυτών κόσμων, ήταν οργασμική. Οι αντιδράσεις στη χώρα μας όταν βγήκε το ντεμπούτο των DEMONS & WIZARDS είναι γνωστές, έχουν γραφτεί οι σχετικές αράδες με την περίφημη βιτρίνα και γενικότερα είχαμε να κάνουμε με έναν δίσκο ο οποίος είχε επιτυχία, ήταν καλός και θα τον γουστάρουμε εις τον αιώνα των αιώνων. 
Έξι χρόνια μετά, σε μία περίοδο κακή και για τους δύο άντρες, όσον αφορά τα συγκροτήματα τους, το “Touched by the crimson king” που διαδέχτηκε το “Demons & wizards”, ήταν επιεικώς μάπα και πραγματικά, με τα βαριά προγράμματα των BLIND GUARDIAN και ICED EARTH (άλμπουμ, ηχογραφήσεις, συναυλίες, κτλ), δεν πίστευα ποτέ πως θα επέστρεφαν με ένα τρίτο άλμπουμ που να είναι και ποιοτικό.
Έπρεπε να περάσουν δεκαπέντε χρόνια για να ακούσουμε νέο υλικό από το κάποτε υπέροχο αυτό project και οι πρώτες εντυπώσεις ήταν συγκλονιστικές. Το “Diabolic” ήταν το πρώτο single του δίσκου και αναμφισβήτητα είναι ένα εξαιρετικό κομμάτι, μπομπάτο και με κολλητικό riff. To “Midas disease”, που ήταν το δεύτερο τραγούδι που δημοσιεύτηκε, είναι ένας φόρος τιμής του Schaffer στους AC/DC, που με τον δικό του τρόπο, καταφέρνει να κάνει τον ήχο των AC/DC να ακούγεται πιο βαρύς. Με ένα ξεκίνημα σαν αυτό, οι προσδοκίες μου είχαν ανέβει κατακόρυφα. Μόνο και μόνο για να προσγειωθώ απότομα στα βράχια.
Και αυτό γιατί το σύνολο του άλμπουμ “III”, δεν ακολουθεί τον ίδιο δρόμο των δύο του single. Σε καμία περίπτωση δεν είναι ένας κακός δίσκος, όπως το “Touched by the crimson king”. Όμως, δεν υπάρχουν αρκετές συνθέσεις που θα κρατήσουν έντονο το ενδιαφέρον. Το άλμπουμ είναι αρκετά σκοτεινό και μουσικά είναι διαφορετικό από το στιλ των ICED EARTH, ενώ BLIND GUARDIAN θυμίζει μόνο η φωνή του Hansi. Τα περισσότερα τραγούδια κινούνται σε mid-tempo ρυθμούς, με μπόλικα μπαλαντοειδή σημεία αλλά και με έντονο το στοιχείο της επανάληψης. Αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω κάποια από αυτά, με εξαίρεση τα “Diabolic” και “Midas disease”, σίγουρα είναι τα “Invicible”, “Final warning” (στο κλείσιμο του οποίου ακούμε έναν απίστευτο ρυθμό από την κιθάρα, από τα αγαπημένα μου σημεία του δίσκου)  και “Dark side of her majesty”. Χωρίς ίχνος υπερβολής, θεωρώ ότι το “III” θέλει αρκετά ακούσματα. Δεν είναι ένας εύκολος δίσκος, ίσως γιατί εγώ τουλάχιστον περίμενα να ακούσω κάτι διαφορετικό. Όμως και πάλι, δεν είναι το άλμπουμ που θα ενθουσιάσει.
Προσωπικά νιώθω απογοήτευση, γιατί πάντα από αυτούς τους δύο περιμένω περισσότερα. Όμως δεν μπορώ να παραπονεθώ ότι το “III” είναι μια καταστροφή. Κατώτερο των περιστάσεων ναι, κακό όμως, όχι. Σίγουρα ένα μέτριο άλμπουμ που στην δισκογραφία των DEMONS & WIZARDS το οριοθετώ κάτω από το ομώνυμο ντεμπούτο της μπάντας και άνετα αρκετά πιο πάνω από το “Touched by the crimson king”. Ας είναι, το άλμπουμ βγήκε, τα πράγματα προχωρούν και ήρθε η ώρα να πάμε στα σπουδαία. Ίσως ένα νέο άλμπουμ από BLIND GUARDIAN και ICED EARTH ας πούμε;
6,5 / 10
Δημήτρης Μπούκης

 


Θυμάμαι ακόμα την αντίδραση μου όταν άκουσα το ομώνυμο ντεμπούτο των DEMONS & WIZARDS. Ήμουν τότε στο λύκειο, είχα βαρεθεί τους ICED EARTH αλλά ήμουν (και παραμένω) οπαδός του Hansi Kursch και των BLIND GUARDIAN. Μιλάμε στο κάτω-κάτω για έναν από τους σημαντικότερους τραγουδιστές και frontmen, αγαπητός σε πλήθη οπαδών από την Ελλάδα μέχρι την Ασία. Οι τελευταίες εμφανίσεις των δύο συγκροτημάτων του στο Chania Rock Festival επιβεβαίωσαν πως είναι αγέραστος. Το ομώνυμο “Demons & wizards” μου έκανε τρομερή εντύπωση γιατί ήταν όντως μια εξαιρετική σύζευξη των δύο κόσμων και δεν θύμιζε σε τίποτα όσα με εκνεύριζαν στους ICED EARTH. Ο ακόλουθος, “Touched by the crimson king”, ήταν σαφώς κατώτερο αλλά καθόλου κακό. Τα αντίστοιχα κομμάτια που ακούσαμε το περασμένο καλοκαίρι στα Χανιά ήταν μια χαρά και η μπάντα τα εκτέλεσε άψογα. Γενικά, η εμφάνιση τους στο νησί μου και σε μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, έδειξε πως η μπάντα έχει όρεξη και βιώνει μια δεύτερη νιότη. Επομένως, είχα πολλές προσδοκίες για τον τρίτο δίσκο των DEMONS &WIZARDS δεκαπέντε χρόνια μετά. Αν μη τι άλλο, μετά από τόσα χρόνια, καλό θα ήταν να μας προσφέρουν κάτι πρωτότυπο και ξεσηκωτικό όπως έκαναν πριν είκοσι χρόνια με το ντεμπούτο. Δυστυχώς, η μπάντα των Kursch/Schaffer έκανε μια τρύπα στο νερό. 
Το πρώτο single, το οχτάλεπτο “Diabolic”, είναι καλό γενικά. Έχει ωραία ατμόσφαιρα, συμπαθητικά (αλλά καθόλου πρωτότυπα) leads και ένα μεταδοτικό ρεφραίν που θυμίζει όλα όσα μας έκαναν να αναφωνούμε “Iced guardian” πριν από είκοσι χρόνια. Αλλά κάτι λείπει. Νιώθω πως το έχω ξανακούσει, πως, αν και συμπαθητικό, δεν μου προκαλεί έκπληξη ή θαυμασμό. Είναι μάλλον η πρώτη φορά που το λέω αυτό για κομμάτι όπου συμμετέχει (ποσώς πρωταγωνιστεί) ο Hansi. Του δίνω μερικές ευκαιρίες παραπάνω και αναμένω το δίσκο με θετική προδιάθεση. Το δεύτερο single, “Midas disease”, που ακούγεται λες και η μπάντα έπαιζε νυχθημερόν το “TnT” από AC/DC, είναι πολύ μέτριο. Ρε παιδιά, έχετε στη μπάντα τον Jake Dreyer των θεών WITHERFALL και μου παίζετε κάτι τόσο απλοϊκό και ανέμπνευστο; Η συνέχεια του δίσκου επιβεβαιώνει αυτό που ένιωσα. Τα δύο έπη, “Timeless spirit” και “Children of Cain”, που διαρκούν εννιά και δέκα λεπτά αντίστοιχα, είναι όχι μόνο κουραστικά λόγω διάρκειας. Είναι αποτυχημένες απόπειρες να κάνουν μια πιο large εκδοχή του fan favorite “Fiddler on the green”. Μόνο που ηχούν περισσότερο σαν καρικατούρα του κομματιού και παρωδία του “Hotel California” με εντελώς γλυκανάλατα περάσματα με μαντολίνα που οδηγούν σε ξινισμένες εκφράσεις (cringe). Τα παραβλέπω και προχωρώ. Τα “Wolves in winter”, “Final warning” και “Invincible” δείχνουν μια άλλη άποψη της μπάντας χωρίς τα κλισέ του Schaffer και όσα κάνουν τα δύο προηγούμενα γλυκανάλατα. Τα ρεφραίν είναι επικά και μεταδοτικά και ο Hansi ξέρει, όπως πάντα, πώς να διηγηθεί μια ιστορία με τη φωνάρα του και την ερμηνευτική δεινότητα που τον κάνει μοναδικό σε όλη τη metal κοινότητα. Δυστυχώς όμως δεν μένουν μαζί μου τα κομμάτια. Αν και συμπαθητικά, δεν επιθυμώ σε καμία περίπτωση να επιστρέψω. Και ένας λόγος γι’ αυτό είναι η παντελής απουσία έμπνευσης σε όλο το μουσικό σύνολο. Ακόμα και ο Frederick Ehmke στα τύμπανα παίζει πολύ συμβατικά και χωρίς νεύρο ενώ η απουσία των σόλο σε κάποια κομμάτια δεν βοηθά και μαρτυρά την απουσία έμπνευσης (ακόμα και ο τίτλος του δίσκου, “III”… μα μιλάτε σοβαρά τώρα;). Γενικά, ακόμα και τα πιο συμπαθητικά κομμάτια είναι εντελώς πεζά και προβλέψιμα. Η παραγωγή επίσης φέρνει σε ύστερους ICED EARTH πράγμα που δεν βοηθά το σύνολο να απογειωθεί. Αν ο κάτωθι βαθμός δεν καθρεπτίζει τα γραπτά μου, είναι διότι λατρεύω τον Hansi και ίσως, ίσως να αποτελεί τη μοναδική σωτηρία ενός μέτριου δίσκου. 
6 / 10
Φίλιππος Φίλης     


Οι Δαίμονες του Jon Schaffer και οι Μάγοι του Hansi Kursch κλείνουν μια 20ετία υπάρξης αισίως. Τώρα, με το βεβαρημένο πρόγραμμα των ICED EARTH και BLIND GUARDIAN, και τα 3 άλμπουμ σε 20 χρόνια, το “ύπαρξη” είναι σχετικό. Μιλάμε βέβαια για side-project, οπότε νομίζω όλοι περιμέναμε πως θα έχει περιορισμένη κινητικότητα συναυλιακά, αλλά και παραγωγικότητα στουντιακά. Δεν είναι όλα τα side project THE NIGHT FLIGHT ORCHESTRA και BLOODBATH στη τελική. Ας κοιτάξουμε όμως τι ποιότητας μουσική μας άφησαν, που αυτό μετράει εν τέλει. Προσωπικά γούσταρα πολύ το “Demons and wizards” (1999), το “Touched by the crimson king” (2005) (“Terror train” το πρώτο τους κομμάτι που άκουσα) μου άρεσε κι αυτό πολύ αν και το βρήκα ελαφρώς υποδεέστερο του πρώτου. Και φτάνουμε, στρογγυλά 15 χρόνια μετά, με την Century Media να προωθεί ωσάν τη τρελή, αυτό εδώ το άλμπουμ, πρωτίστως με επανακυκλοφορίες (CD και βινύλιο) και merch των 2 δίσκων με τα νέα εξώφυλλα. Οι ίδιοι οι δημιουργοί, είχαν δηλώσει πάρα μα πάρα πολύ ενθουσιασμένοι με αυτό το άλμπουμ από τη περίοδο που ακόμα έπαιρνε μορφή. Αν προσθέσουμε σε αυτό και την μπάντα σε μια εξαιρετική συναυλιακή κατάσταση (μάρτυρας της υπήρξα, στα Χανιά το καλοκαίρι που μας πέρασε), έχουμε όλα τα καλά σημάδια για το τρίτο άλμπουμ της συμμαχίας των Schaffer/Kursch, το οποίο φέρει τον απλό τίτλο “III”. 
Ο δίσκος ξεκινάει, δυναμικότατα, με το πολύ ωραίο “Diabolic”, ένα οκτάλεπτο κομμάτι με ένα φοβερό ρεφρέν. Πολύ θάρρος και θράσος για να ξεκινάς δίσκο έτσι. Και επίσης, παρατηρώ ότι το υλικό για πρώτη φορά, δε πατάει τόσο στις φόρμες των ICED EARTH ή των BLIND GUARDIAN, σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ, όπου ουσιαστικά συνδυαζόταν το δεξί χέρι του Schaffer, με τον λυρισμό του Kursch. Σημείο καμπής, μετάβαση σε ένα όλο και πιο προσωπικό ύφος; Ας κρατήσουμε τη σκέψη και πάμε παρακάτω. Το πιο hard rock “Invincible”, όπως και το “Midas disease” (πιο AC/DC-meets-W.A.S.P. riffs πεθαίνεις λέμε), το “New dawn” και το “Universal truth” φέρνουν το κάτι πιο διαφορετικό στο μίγμα των DEMONS & WIZARDS. Hard rock αέρας τζαμαρίσματος καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου, ακόμα και στα “Wolves in winter”/”Final warning” μοσχοβολάνε BLIND GUARDIAN από την αρχή με τα πολυφωνικά τους ρεφρέν, με το δεύτερο να έχει πολύ ωραία τύμπανα από τον παλαιό γνώριμο των οπαδών των ICED EARTH, τον κύριο Brent Smedley. 
Περνάμε, στο δεύτερο μεγάλης διάρκειας κομμάτι, πάνω από 9 λεπτά, “Timeless spirit”, που φανερώνει την επιρροή της μπαλαντοειδούς πλευράς των ICED EARTH, και την πολύ ωραία σολιστική δουλειά. Ακριβώς στη μέση του δίσκου, στέκεται το “Dark side of her majesty” και η πιο πομπώδης πλευρά των ICED EARTH κάνει την εμφάνιση της.  Το “Split” είναι ένα κομμάτι που είναι σκοτεινό και επιθετικό όσο κανένα στο δίσκο, χωρίς να ξεφεύγει πολύ στα γκάζια, με το δεξί του Schaffer να λυσσομανάει, και ένα πολύ πιο μοντέρνο solo (παιγμένο από τον κύριο Jim Morris αν δεν απατώμαι). Κλείσιμο, εμφατικό με το “Children of Cain”, το μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου, ένα ατμοσφαιρικό άσμα 10 και κάτι λεπτών. 
Και κάπου εδώ, μια και τελειώσαμε με τα θετικά του δίσκου, ας περάσουμε στα αρνητικά. Οφείλω να τονίσω σαν βασικό ελάττωμα του δίσκου, ότι τραβάει παραπάνω από όσο χρειάζεται. Κάποια κομμάτια δεν χρειάζεται να είναι τόσο μεγάλα σε διάρκεια. Δεν είναι ότι έχουν και τις επιπλέον ιδέες που χρειάζονται τα επιπλέον λεπτά για να εκφραστούν. Κόβουμε τσούκου - τσούκου 10-15 λεπτά από όλο το δίσκο, και τσουπ ένας δίσκος 50 λεπτών, συμπαγέστερος και πιο εύκολος να ξανακούστεί. 
Εν κατακλείδι, εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν τιμιότατο κατά την γνώμη μου δίσκο. Δίσκος όμως, που δε θα καταλήξει σε λίστες στο τέλος της χρονιάς, δε θα το προσκυνήσει κανένας ως ένα απίστευτο και ανεπανάληπτο δημιούργημα. Ως εκ τούτου, δε μπορώ να συμμεριστώ τις δηλώσεις ούτε του συνονόματου μου κιθαρίστα, ούτε του λατρεμένου μου μεσαιωνικού τροβαδούρου, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι “θα αφήσει εποχή το άλμπουμ”. Εποχή, αφήσανε τα άλμπουμ σας ως και το ‘98 κύριοι, που είχαν εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτό εδώ (μην επεκταθώ, τα είπα παραπάνω). Κλείνοντας τη παρουσίαση αυτή, με μια θετική νότα, θα μου άρεσε να δω αυτό το συνδυασμό hard rock διάθεσης, με το γνωστό ύφος των DEMONS & WIZARDS, πιο μεστωμένο και ακόμα πιο συμπαγή στο μέλλον.
7 / 10
Γιάννης Σαββίδης


Ειλικρινά, δεν ήξερα τι να περιμένω από τη νέα δισκογραφική δουλειά των DEMONS & WIZARDS. Ένα συγκρότημα που «σημάδεψε» κατά κάποιον τρόπο τη γενιά μου με την κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου! Έναν δίσκο που εγώ προσωπικά τον γουστάρω πάρα μα πάρα πολύ. Το δεύτερο πόνημά τους ήταν κακό. Πάρα πολύ κακό! Σχεδόν 15 χρόνια μετά κυκλοφορούν τον τρίτο τους δίσκο. Με επιφύλαξη έκατσα να το ακούσω για να μπορέσω να γράψω πέντε γραμμές σε τούτη εδώ την παρουσίαση. 
Άκουσα τον δίσκο αρκετές φορές. Στην αρχή συνεχόμενα, back to back που λένε και στο χωριό μου, και ύστερα ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Η άποψη η οποία έχω είναι πως ο δίσκος δεν είναι ούτε πάρα πολύ καλός αλλά ούτε και πάρα πολύ κακός. Η ιδανική λέξη θα ήταν μέτριος. Μου έκαναν εντύπωση τα μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια, τα οποία ενώ έχουν τα riff που χρειάζονται, αυτά τα riff δεν έχουν καμία δυναμική. Δεν σε ξεσηκώνουν, δεν είναι τα riff του αγαπημένου μας Jon. Έχουν την σφραγίδα του, αλλά την ξεθωριασμένη σφραγίδα του, αυτή που ίσα – ίσα φαίνεται το μελάνι. Του λείπουν εντάσεις, ξεσπάσματα. Σε όλα τα τραγούδια ανεξαιρέτως! Το μόνο τραγούδι που με έκανε να χαμογελάσω ήταν το “Midas disease”, ίσως γιατί το riff έχει κάτι από AC/DC μέσα του! 
Είναι ένας ατμοσφαιρικός δίσκος. Εκεί καταλήγω με τις ακροάσεις που του δίνω καθημερινά. Και λέω καθημερινά γιατί μπορεί η κρίση μου να ήταν λανθασμένη. Είμαι σίγουρος, πως εκεί έξω θα βρει αρκετούς υποστηρικτές, οπαδούς των BLIND GUARDIAN και των ICED EARTH. Το θεωρώ δεδομένο. Από την άλλη εμένα δε με εντυπωσίασε. Μου λείπει κάτι στην μουσική τους. Ίσως γι’ αυτό γυρνάω στον πρώτο τους δίσκο συνεχώς. 
6,5 / 10
Ντίνος Γανίτης 

 


Οι DEMONS AND WIZARDS είναι άλλη μια συνεργασία καλλιτεχνών που ξεκίνησε μάλλον με μεγάλες προσδοκίες από τον κόσμο και τελικά δεν ήταν και κάτι το ιδιαίτερο. Εξηγούμαι. Όταν το μακρινό 1997 οι Hansi Kursch, τραγουδιστής των BLIND GUARDIAN και Jon Schaffer κιθαρίστας των ICED EARTH, αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν ένα σχήμα που θα συνέδεε –βάση των θέλω/λεγομένων τους- τα καλύτερα μέρη των δυο συγκροτημάτων, οι οπαδοί νομίζω ότι περίμεναν κάτι μοναδικό, ειδικά οι Έλληνες, αφού και τα δυο groups λατρεύονται σαν θεοί στην χώρα μας. Αντ’ αυτού έχοντας ήδη κυκλοφορήσει δυο δουλειές, με την πρώτη να είναι συνθετικά σαφώς καλύτερη από την δεύτερη, ακούσαμε καλά τραγούδια που ναι μεν θύμιζαν και τα δυο groups που συμμετέχουν οι μουσικοί, χωρίς να είναι όμως κάτι το τρομερό, το πρωτοποριακό ή το καινοτόμο. Καθένας από εμάς και στις δυο δουλειές σίγουρα αγάπησε αρκετά κάποια τραγούδια, πέρασε για κάποιες ή αρκετές στιγμές καλά και μετά νομίζω ότι αν είχε αγοράσει το (τα) album(s) σε φυσικό προϊόν, το (τα) έβαλε αλφαβητικά στην δισκοθήκη του ακούγοντάς τα ίσως κάποιες φορές ακόμα. Κάπως έτσι είναι και η νέα τρίτη προσπάθεια των δυο φίλων και συνεργατών. 
Το “III” παίρνει την σκυτάλη από το προ δεκαπενταετίας προηγούμενο album χωρίς και αυτό να είναι/έχει αυτό το κάτι ιδιαίτερο που θα συγκλονίσει. 11 τραγούδια που φέρνουν άμεσα στο μυαλό τους δυο μουσικούς κολοσσούς, με σημεία που ακούγοντας τα σκέφτεσαι “που το έχω ξανακούσει αυτό;”, αλλά βαριέσαι να το ψάξεις περαιτέρω, τραγούδια που συνδυάζουν με ωραίο τρόπο την «σκοτεινή» πλευρά των ICED EARTH και την λυρικότητα των BLIND GUARDIAN. Στο «τρίτο μέρος» του project, τα δυο κύρια μέλη είναι σε πλήρη φόρμα, προς τιμή τους. Από την μια ο Schaffer συνθέτει και παίζει τα κλασσικά «καλπάζοντα» κιθαριστικά ριφ του τα οποία είναι από αυτά που χαίρεσαι να ακούς από έναν μουσικό «εργοστάσιο παραγωγής κολλητικών ριφ με χέρι που δεν κουράζεται ποτέ», και από την άλλη ο Kursch, χωρίς να είναι ο κορυφαίος καλλιτέχνης σε έκταση φωνητικών, με την χαρακτηριστική φωνή του καταφέρνει να σε «βάλει» άμεσα στην σύνθεση αφού ο τρόπος που τραγουδάει σε παρασέρνει στο ρυθμό που θέλει να σου δώσει σαν ένας πολύ καλός βάρδος αλλά και μαέστρος παράλληλα. Οι ερμηνείες που κάνει αποδεικνύουν το περίσσιο πλούσιο ταλέντο που ούτος η άλλως διαθέτει. 
Τα τραγούδια έχουν την ίδια συνθετική και ηχητική δομή με τις δυο προηγούμενες δουλειές. Αν τις έχετε ακούσει, και στο νέο album θα βρείτε το ίδιο «στήσιμο» στην σύνθεση. Αυτό είναι θετικό από την μια γιατί θα ακουστούν ωραία τραγούδια, κάποια εκ των οποίων θα αγαπηθούν και πάλι πολύ, αλλά από την άλλη είναι και αρνητικό, γιατί και πάλι είναι μια δουλειά «μια από τα ίδια», χωρίς βεβαίως αυτό να συνεπάγεται ότι οι συνθέσεις είναι άσχημες, το εναντίον. Μεγάλο συν είναι και η συμμετοχή της PA’dam Chamber Orchestra που το μεταλλικό κοινό έχει ήδη γνωρίσει από την συμμετοχή της στους DEVIN TOWNSEND, EPICA, POWERWOLF, WITHIN TEMPTATION μεταξύ άλλων. Ίσως αν την είχαν χρησιμοποιήσει περισσότερο το αποτέλεσμα να ήταν διαφορετικό. Θα μου άρεσε πολύ να δημιουργούσαν ένα πιο «THERION album» με πολλά πομπώδη μέρη, ίσως και την συμμετοχή άλλων καλλιτεχνών. Μετά από 15 χρόνια απουσίας και να έκαναν και μια μουσική παρασπονδία στην ταυτότητα τους, δεν νομίζω να «χάλαγε» κανέναν. Εκείνοι όμως προτίμησαν μια safe δισκογραφική προσπάθεια έτσι όπως τους έχει γνωρίσει και αγαπήσει το κοινό. Επιλογή τους είναι και την σεβόμαστε απόλυτα.    
Ο δίσκος θα αρέσει σίγουρα στο κοινό, ειδικά το Ελληνικό, αφού έχει όλα εκείνα τα σημεία που «τραβάνε» σαν μαγνήτης τον οπαδό που αρέσκεται και στο power metal αλλά και τα συγκροτήματα που προέρχονται οι δυο βασικοί συντελεστές, θα ακουστεί από κάποιους πολύ, από άλλους πολύ περισσότερο, αλλά μάλλον για ακόμη μια φορά κάποια στιγμή θα μπει στην εκάστοτε προσωπική δισκοθήκη και δεν θα βγαίνει εύκολα, ειδικά με την πληθώρα κυκλοφοριών που υπάρχουν. 
7 / 10
Θοδωρής Μηνιάτης 

 


To να αρχίσουμε να μιλάμε για τους κυρίους Jon Schaffer και Hansi Kursch, ειδικά στη χώρα μας, είναι, το λιγότερο, περιττό. Αγαπημένοι καλλιτέχνες, από αγαπημένες μπάντες, με ανεξίτηλες στιγμές και για εμάς και για αυτούς, μέχρι και σήμερα, τις όσες διαδραματίστηκαν στο Rock City (παλιές χρυσές εποχές), όταν είχαν έρθει για το promo και να υπογράψουν αυτόγραφα, αλλά δεν περίμεναν ποτέ να ζήσουν κάτι τέτοιο. Μιλάμε για πραγματική πώρωση και αγάπη, με τα αισθήματα να είναι αμοιβαία και αποδεδειγμένα. 
15 χρόνια λοιπόν μετά το δεύτερο άλμπουμ τους, “Touched by the crimson king”, το οποίο, ε, δε μας τα είπε και τόσο καλά, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, η συμμαχία αυτών των δύο κυρίων στους DEMONS & WIZARDS, επιστρέφει με νέο άλμπουμ και τον απλό τίτλο “III”. Όμορφα και ωραία.
Όσο και αν λατρεύω τους BLIND GUARDIAN, όσο και αν γουστάρω το μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας των ICED EARTH, το «πάντρεμα» αυτών των δύο, δε με ενθουσίασε ποτέ. Σαφώς το ομότιτλο πρώτο άλμπουμ ήταν μια χαρά δίσκος, με εξαιρετικές στιγμές, το δεύτερο όμως δεν ανταποκρινότανε στα ονόματά τους. Επομένως, ήμουν το λιγότερο επιφυλακτικός για το “III”, για διάφορους λόγους. Από τη μία το “Touched…”, από την άλλη η δισκογραφική πορεία και των δύο με τις μπάντες τους, που δεν είναι στα κορυφαία της, αλλά περνάει από κύματα με πολύ καλές και λιγότερο καλές στιγμές. Βάλτε και τη σταθερά που με προβληματίζει σε τέτοιες επαναδραστηριοποιήσεις, δηλαδή το χρονικό διάστημα που δεν είχαμε ακούσει κάτι από το σχήμα (με εξαίρεση το PSYCHOTIC WALTZ που διέλυσε πανηγυρικά τις όποιες αμφιβολίες), δεν ήθελα και πολύ. Το πρώτο κομμάτι που ακούσαμε (με το υπέροχο βίντεο), το “Diabolic”, που ανοίγει και το δίσκο, ήταν πολύ καλό και το «βρε λες» βγήκε αυθόρμητο. Το δεύτερο, το AC/DC tribute που ακούει στο όνομα “Midas disease”, πέρασε και δεν ακούμπησε και ακόμα και τώρα το ίδιο κάνει. Η ακρόαση όμως του άλμπουμ και για την ακρίβεια η επανειλημμένη ακρόασή του, γιατί θέλει μερικές, ευτυχώς άλλαξε σε ένα βαθμό το «προαίσθημα».
Αυτή τη φορά, οι Schaffer και Kursch σου δίνουν την εντύπωση ότι απλά ήθελαν να παίξουν ελεύθερα. Αυτό το ακούς ξεκάθαρα, αφού παρ’ όλες τις αναφορές προφανώς στις κύριες μπάντες του, το άλμπουμ δεν «ξεπατικώνει» καμία από τις δύο και διαφέρει από τους δύο προκατόχους του. Πιο σκοτεινός δίσκος, με ωραίες μελωδίες, ωραία περάσματα, διαφορετικής νοοτροπίας κομμάτια μεταξύ τους, με τα καλά και τα κακά προφανώς, αλλά... ελεύθερος. Αυτό σκέφτομαι όταν το ακούω και δεν έχει αλλάξει μέχρι τώρα. Μέχρι και κάποιες ελαφριές prog αναφορές θα βρει κάποιος, ακόμα και πιο καθαρές ροκάδικες, χωρίς να έχουν πρόβλημα να βρίσκονται και στο σήμερα.
Σαφέστατα υπάρχουν και στοιχεία που προσφέρουν «ασφάλεια» και στους δύο, κάτι απολύτως λογικό, αφού αυτό ξέρουμε, αυτό εμπιστευόμαστε. Και αυτό δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με το συνθετικό, αφού, ξαναλέω, είναι αρκετά διαφορετικό από ότι θα περίμενε ίσως κανείς, στο μεγαλύτερο μέρος του, διατηρώντας πάντα «μαξιλαράκια» και καλά κάνει. Ακόμα και στους μουσικούς που τους πλαισιώνουν, ο Schaffer επέλεξε τους Brent Smedley (drums, ICED EARTH), Jake Dreyer (κιθάρα, ICED EARTH), Ruben Drake (μπάσο, PURGATORY και SONS OF LIBERTY), αλλά και τον Jim Morris, ναι, τον συνιδιοκτήτη των ΘΡΥΛΙΚΩΝ Morrisound Studios, ο οποίος είναι δίπλα στον Schaffer, κυρίως από τη θέση του μηχανικού και παραγωγού, από την εποχή του “Dark saga”. Για να πάμε στα κομμάτια λοιπόν.
Το “Diabolic” το ξέρουμε όλοι, μια χαρά τραγούδι, ειδικά για αρχή. Το “Invicible”, ρίχνει ένταση και ταχύτητα με τη μία, groove-άρει, έχει ωραία ατμόσφαιρα και ένα από τα καλύτερα ρεφρέν του δίσκου! Αν ήταν όλο το κομμάτι λίγο πιο κοντά στο ρεφρέν, θα μιλάγαμε για σούπερ τραγούδι. Αλλά είναι επίσης πολύ καλό. Το “Wolves in winter” από την άλλη, που επίσης έγινε βίντεο, είναι ΟΚ, αλλά προσωπικά όχι παραπάνω από αυτό. Έχουν σίγουρα καλύτερα κομμάτια στο δίσκο. Και ένα από αυτά, που το λες κρυφό χαρτί, είναι το “Final warning”, που αυτό όντως θυμίζει παλιότερες και ωραίες εποχές ICED EARTH, με το υπέροχο groove του. Ωραίο, κολλητικό κομμάτι. Όπως πολύ ωραία είναι και η μπαλάντα που ακολουθεί, η διάρκειας 9:16 λεπτών μπαλάντα παρακαλώ, το “Timeless spirit”, με τα ροκάδικα και κάπου κάπου λίγο progy στοιχεία του και το πολύ ωραίο ρεφρέν. Εξίσου ωραία και η συνέχεια, με το “Dark side of her majesty”, σε mid tempo ταχύτητες μεν πάλι, αλλά με τρελά κολλητικό κουπλέ, με τη χρήση χορωδιών να το απογειώνει. Προσπαθώ να καταλάβω πως είναι καλύτερο το “Wolves in winter” για βίντεο και όχι αυτό και δεν τα καταφέρνω. Στις κορυφαίες στιγμές σίγουρα. Εκεί σταματάνε τα καλά νέα για λίγο. Μία το “Midas disease”, μία το “New dawn” που το ακολουθεί, περνάνε έτσι. Το “Universal truth” προσφέρει ένα διαφορετικό ηχόχρωμα, groove-άτο χωρίς τα τρελά γκάζια στις κιθάρες, αλλά με ωραίες μελωδίες και ροκάδικη διάθεση και επίσης ωραία ατμόσφαιρα. Καλό κομμάτι, με ωραίο ρεφρέν. Μια χαρά. Αυτό που μεταλίζει full, είναι το “Split”, που ανεβάζει ταχύτητα, riff-άρει και είναι αρκετά πιο ICED EARTH, αλλά προσωπικά μετά το αρχικό «πιάσιμο» που σου κάνει, νομίζω σε χάνει. Όχι κακό, αλλά όχι ισάξιο με άλλα. Για να φτάσουμε στο κλείσιμο του δίσκου, με το 10-λεπτο “Children of Cain”, ένα κομμάτι που πιστεύουν αρκετά και οι δύο δημιουργοί και που ο αρχικός τίτλος του (πριν γραφτούν οι στίχοι), ήταν “Epic rock”. Δεν το λέω εγώ, αλλά το δελτίο τύπου. Ξεκινάει με ακουστικές, σχετική νοοτροπία μπαλάντας, για να ζωντανέψει και να groove-άρει και να ξαναπέσει όπως στην αρχή. Καλό κομμάτι.
Αν περιμένατε ένα δίσκο με «ξύλο», τίγκα στα riffs, ταχύτητα και μόνο τα κλασικά στοιχεία των δύο δημιουργών, απλά προσπεράστε, γιατί το “III” δεν τα προσφέρει αυτά. Αν όμως σας αρκεί να ακούσετε ένα ωραίο άλμπουμ, προσεγμένο, με ωραίες μελωδίες, πολύ ωραία ατμόσφαιρα και κάποια πάρα πολύ καλά κομμάτια, χωρίς περιορισμούς, τότε το “III” σας κάνει. Δεν εντυπωσιάζει, δε θα το πεις «δισκάρα», δε θα καταλήξει εύκολα σε λίστες (αν και με τα σερί ακούσματα ίσως βρει δρόμο, απλά δύσκολα), αλλά σίγουρα είναι καλύτερο του “Touched…” και κάτι διαφορετικό, από δύο κυρίους που δεν έχουν να αποδείξουν απολύτως τίποτα με τέτοια πορεία στην πλάτη τους και παίζουν για να γουστάρουν, ξεκάθαρα! Και καλά κάνουν. 
7 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 


Θυμάμαι καθαρά τον ενθουσιασμό που είχε προκαλέσει στις τάξεις των φίλων των ICED EARTH και BLIND GUARDIAN η ανακοίνωση της συνεργασίας των Jon Schaffer και Hansi Kursch στα τέλη της δεκαετίας τους '90. Το ντεμπούτο τους, είχε την μίξη που περιμέναμε, με την ποιότητα που αναλογεί στους δύο αυτούς καλλιτέχνες. Το "Touched by the crimson King" ήρθε το 2005 και δεν εντυπωσίασε, διότι δεν φάνηκε να διατηρεί την σπιρτάδα του πρώτου. Έκτοτε, πέρασαν 15 χρόνια και το τρίτο κεφάλαιο αυτής της συνεργασίας έρχεται μετά από την πρόσφατη περιοδεία τους, που πέρασε κι από τα Χανιά πέρυσι. Το "III" έρχεται με λιγότερες τυμπανοκρουσίες, αλλά ίσως να είναι και το πιο δουλεμένο τους άλμπουμ. Σίγουρα η συνταγή παραμένει, με περισσότερες από ποτέ mid-tempo συνθέσεις και μια σκοτεινή ατμόσφαιρα. Υπάρχουν λίγες εκπλήξεις, όπως το "Midas' disease" με την AC/DC αισθητική του στην αρχή, που μεταμορφώνεται όμως στην συνέχεια. Αντιθέτως, στα περισσότερα τραγούδια θα βρείτε τα αναμενόμενα, όσο κι αν νιώθω πως στο "ΙΙΙ" λιγότερο από τα προηγούμενα, ο Schaffer διαφοροποιεί το ύφος του από την δική του μπάντα. Τα ριφ του παραμένουν κοφτά, όσο τα τύμπανα παραμένουν τριγκαρισμένα, πλαστικά, ψηφιακά. Θα ταίριαζε ένας πιο ζεστός ήχος στους DEMONS & WIZARDS πιστεύω, όσα επίπεδα φωνητικών κι αν φορτώνει ο Kursch από πάνω. Ο Γερμανός, έχει την ευκαιρία να τραγουδήσει σε όλο το εύρος της φωνής του, αλλά και σε κάθε επίπεδο έντασης που κατέχει λόγω των αρκετών ακουστικών μερών. Δεν υπάρχει ένα "Fiddler in the green" όσο κι αν κάποιες στιγμές επιδιώκουν να το πλησιάσουν. Το "Timeless spirit" ιδιαίτερα, είναι συγκρίσιμο. Στηρίζεται αρκετά στην ακουστική κιθάρα και την επιβλητική φωνή του Hansi, στα 9+ του λεπτά, ενώ στα ρεφραίν μπαίνουν οι ηλεκτρικές και η χορωδία. Είναι από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου, σε αντίθεση με το "Children of Cain" που μου φάνηκε κουραστικό. Έχει παρόμοια δομή, αλλά λιγότερη ευρηματικότητα. Εύκολα, ανάγω το "Diabolic" στην αγαπημένη μου σύνθεση του άλμπουμ, αφού είναι μια έκδηλη συνέχεια του "Heaven denies", τραβηγμένη σε 8 λεπτά. Το "Dark side of her Majesty" έχει το γνώριμο παίξιμο του Schaffer, με ένα καρα-GUARDIAN ρεφραίν σε μια σκοτεινή ατμόσφαιρα. Υπογραμμίζω την ριφάρα του "Split" και την μελωδία του "Invincible". Στα πλεονεκτήματα του άλμπουμ, θα έλεγα πως είναι τα πολλά πρόσωπα που φανερώνει το δίδυμο Schaffer/Kursch που στην τρίτη τους προσπάθεια πετυχαίνουν και το καλύτερό τους αποτέλεσμα μέχρι σήμερα.
7,5 / 10
Γιώργος "Diabolic" Κουκουλάκης

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

PIRANHA – “Arise From the Shadows” (7hard)

25 Σεπτεμβρίου, 2020 - 03:30 Σάκης Φράγκος

Θυμάμαι τον εαυτό μου πιτσιρικά, να πηγαίνει όπου έπαιζαν ελληνικά σχήματα στα νότια προάστια στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και να ξεσαλώνουμε. Αίθουσες πολλαπλών χρήσεων, ανοιχτά θέατρα, οπουδήποτε...

[περισσότερα]

ANAAL NATHRAKH – “Endarkenment” (Metal Blade Records)

24 Σεπτεμβρίου, 2020 - 09:45 Γιώργος Δρογγίτης

Οι Βρετανοί ANAAL NATHRAKH μπορεί οσονούπω να κλείνουν μία 20ετία στα δισκογραφικά δρώμενα, αλλά κατά τη ταπεινή μου άποψη, οι κυκλοφορίες τους κατά τη 2η δεκαετία ύπαρξής τους, είναι ασύγκριτες σε...

[περισσότερα]

DEMOLIZER - “Thrashmageddon” (Mighty Music)

24 Σεπτεμβρίου, 2020 - 09:45 Θοδωρής Κλώνης

ΟΛΕΘΡΟΣ! Και τώρα που έχω την προσοχή σας, αντί προλόγου, ένα σύντομο βιογραφικό. Οι DEMOLIZER έρχονται από τη Δανία και ουσιαστικά υφίστανται από το 2014, αρχικά ως RADTSKAFFEN. To 2018 άλλαξαν...

[περισσότερα]

UNLEASH THE ARCHERS – “Abyss” (Napalm Records)

21 Σεπτεμβρίου, 2020 - 10:15 Γιώργος Κουκουλάκης

Οι UNLEASH THE ARCHERS κατάγονται από τον Καναδά και η αλήθεια είναι πως δύσκολα βρίσκεις κακό συγκρότημα από την βορειότερη χώρα της Αμερικανικής ηπείρου. Πολλά τα παραδείγματα άλλωστε....

[περισσότερα]

PROJECT THEORY – “Blood and Loyalty” (Infinity Entertainment)

21 Σεπτεμβρίου, 2020 - 09:45 Έλενα Μιχαηλίδου

Επειδή έχω μία ιδιαίτερα ενοχλητική συνήθεια να μπαίνω συχνά στο τριπάκι να μεταφράσω λέξεις που δεν μεταφράζονται μεταξύ Αγγλικών και Ελληνικών,το “loyalty” με έχει απασχολήσει αρκετά στο παρελθόν....

[περισσότερα]