DESTRUCTION – “Born to perish” (Nuclear Blast Records)

8 Αυγούστου, 2019 - 10:45

Πάντα λέμε ότι είναι η τελευταία φορά, αλλά πάντα επιστρέφει! Φοράει την ποδιά, παίρνει το αλυσοπρίονο από riffs και πετσοκόβει σβέρκους που δεν ακολουθούν τους μανιακούς ρυθμούς του. Ο Χασάπης επέστρεψε! Ναι, κυρίες και κύριοι. DESTRUCTION. Ως Έλληνες και ως thrashers, οι συστάσεις από εμάς για αυτούς, είναι περιττές. Στις συνειδήσεις μας, μαζί με KREATOR και SODOM, αποτελούσαν και αποτελούν τη μουσική επένδυση για ρομαντικά δειληνά άγριου έρωτα και παθιασμένης κλωτσοπατινάδας, τόσο εντός, όσο και εκτός των εγχωρίων συναυλιακών χώρων. Η λατρεμένα ξεροκέφαλη, αξιαγάπητα γραφική, αλλά και τεχνικότατη φύση τους, τους έχει εδραιώσει στις καρδιές όλων μας. Μπορεί δε να άργησαν μία δεκαετία να μας επισκεφτούν, αλλά οι παλιές αγάπες δύσκολα ξεχνιούνται. Αλλά αρκετά με αυτά, ας περάσουμε στο ζουμί. Έχουμε πράγματα να πούμε για το ολοκαίνουργιο πόνημά τους, με τίτλο “Born to perish”.

Δίσκος υπ' αριθμόν 14 λοιπόν, με νέα αλλαγή στη θέση του drummer, αλλά και προσθήκη κιθαρίστα. Ο μεν drummer, είναι μεταγραφή ολκής και ακούει στο όνομα Randy Black. «Ποιος είναι αυτός;» σας ακούω να ρωτάτε. Ωραία, θα αναφέρω τρείς δίσκους, όπου τα τύμπανα δεινοπάθησαν κάτω από τα χτυπήματα του: "King of the kill", "Refresh the demon", "Waking the fury" από ANNIHILATOR. Χώρια η μία δεκαετία (2004 – 2014) στους συμπατριώτες των DESTRUCTION, PRIMAL FEAR. O δε κιθαρίστας, Damir Eskić, είναι ένα φυντάνι που εντόπισαν τα δύο μεγάλα αφεντικά των Γερμανών από τους συμπατριώτες τους power metallers GONOREAS (νυν GOMORRA… ότι ξέρετε, ξέρω παιδιά!), και συμμετείχε στο προηγούμενο δίσκο, “Under attack”, με κάποια solos. Έτσι, το “Born to perish” αποτελεί τον πρώτο τους δίσκο, μετά το “The least successful human cannonball” του 1998, όπου έχουμε μόνιμο δεύτερο κιθαρίστα (δε μετράμε τους guest κιθαρίστες, οι οποίοι φτιάχνουν έναν εντυπωσιακό κατάλογο). Το άνοιγμα με το ήδη γνωστό ομώνυμο κομμάτι, καθώς και με το πωρωτικότατο “Inspired by death” (με τη heavy metal-άδικη αύρα στο βασικό του riff), διαλύει κάθε αμφιβολία για το δέσιμο του νέου line up. Ταχύ, με τύμπανα που λυσσομανάνε (Randy Black θεέ, πάρε τη ΠΑΕ), με τις κιθάρες να ξερνούν riffs και solos προς πάσα κατεύθυνση, και τον μεγάλο frontman, Marcel "Schmier" Schirmer, να δείχνει πως η φωνή του είναι σαν το παλιό καλό κρασί. Οι ταχύτητες συνεχίζονται στο επίσης γνωστό από το (τουλάχιστον περίεργο) videoclip του “Betrayal” και πέφτουν στο ρεφρέν, αλλά και στη μέση του κομματιού, ίσα ίσα για να πάρουμε τις απαραίτητες ανάσες, με εισαγωγή που μου θύμισε παλιούς KREATOR για κάποιο λόγο. Προβλέπω ότι θα αγαπηθεί live, με τον Damir να λάμπει εδώ μέσα.

Οι Schmier/Sifringer δικαιώνονται για την επιλογή του πανηγυρικά. Ταλέντο ολκής, όχι μόνο τεχνικά, αλλά και μελωδικά και ουσιαστικά. Είναι ο παρτενέρ που ο Mike Sifringer έψαχνε (τολμώ να το πω) από το 1987. Τότε που έκανε τους πάντες να παραμιλάνε σε ντουέτο με τον τεράστιο Harry Wilkens στο “Release from agony”. Για να προλάβω τους παλαιάς κοπής ακροατές, ΌΧΙ δεν υπονοώ ότι πλησιάζει αυτό το διαμάντι το καινούργιο άλμπουμ, αλλά το δέσιμο των δύο κιθαριστών μου έφερε αυτήν την πολύ όμορφη εικόνα στο μυαλό. Χώρια που λύνει τα χέρια του Sifringer, ο οποίος μπορεί πλέον να βασιστεί σε σταθερό μέλος για τα κομμάτια του, που εδώ και χρόνια (από το reunion του 1999 και πέρα), παρακαλάνε για δύο κιθάρες. Ένα από τα κομμάτια που μου έμεινε από την πρώτη ακρόαση και το οποίο είναι φτιαγμένο για να προκαλέσει χάος σε συναυλίες τους, είναι το κάπως πιο MOTORHEAD-ικο (ή και punk-ικο, με την καλή έννοια) “Filthy wealth”. Απλό, λιτό, καταστροφικό, παρά το γκρουβάτο σπάσιμο στη μέση. Σαν το πολύ αγαπημένο μου “Twist of fate” από το “Inventor of evil” (2005). Το οποίο έρχεται σε αντίθεση με το πιο καθαρόαιμα γκρουβάτο “Rotten”, που προηγήθηκε, όπου προσωπικά αισθανόμουν λες και μπορούσα να τους δω να το προβάρουν μπροστά μου. Ακουστική εισαγωγή για τη συνέχεια, και ο Schmier σχεδόν να τραγουδάει. Το πιο διαφορετικό και μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου, “Butchered for life”, που είναι οριακά κάτω από τα 7 λεπτά. Αργόσυρτο, ογκώδες αλλά και μελωδικό, με τα solos του Damir να χρωματίζουν μελωδικά εκεί που πρέπει, ανεβάζοντας επίπεδο τη μπάντα. Για τον Randy τα είπαμε. Ο άνθρωπος διαλύει το kit του με χαρακτηριστική άνεση και φινέτσα. Άλλη μία μεταγραφή που «μίλησε στο γήπεδο», χωρίς πολλά πολλά και αγαπήθηκε κατευθείαν.

Και επειδή πολύ χαλαρώσαμε, πάμε να μοιράσουμε βρωμόξυλο, τίμιο, αντρίκειο, Τευτονικό: “Tyrants of the netherworld”. Οριακά πάνω από 3 λεπτά, τάκλιν στη καρωτίδα, γύρω γύρω όλοι στη μέση ο Μανώλης, χέρια - πόδια μέσα στο pit και όλοι να βουτάνε απο τη σκηνή! Το ξύλο συνεχίζεται στα “We breed evil” και “Fatal flight 17”, με μία παραπάνω γκρούβα και το πρώτο να έχει μία υποβόσκουσα μελωδικότητα στο ρεφρέν, που το κάνει ίσως και ελάχιστα μελαγχολικό. Προσωπικά μου αρέσει, καθώς δείχνει μία άλλη πτυχή μίας μπάντας που ήδη είναι στα πράγματα 35 χρόνια και δε φοβάται να βάλει διαφορετικά πράγματα στα ευθεία πλαίσια του ύφους της. Για το φινάλε, μας παίρνει από το χεράκι ο Randy Black, με μία επίδειξη υψηλής τεχνικής, παρόλο που το “Ratcatcher” δίνει ξύλο και στους γείτονες, θυμίζοντας ότι, διάολε, thrash δίσκο ακούμε!

Το “Born to perish” αποτελεί ένα ακόμη σπουδαίο άλμπουμ για τους DESTRUCTION, αντάξιο του ονόματός τους, κλείνοντας τη δεκαετία με 4/4. Παράλληλα δε, ανοίγει με πολύ εμφατικό τρόπο ένα ολοκαίνουργιο κεφάλαιο με το νέο line up να είναι από τα δυνατότερα που είχε η μπάντα εδώ και χρόνια. Το μόνο που εύχομαι από καρδιάς, είναι να στεριώσει, γιατί θέλω τέτοιους δίσκους όσο πιο συχνά γίνεται.

8.5/10

Γιάννης Σαββίδης

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

EARTH – “Full upon her burning lips” (Sargent House)

6 Αυγούστου, 2019 - 09:45 Πάνος Δρόλιας

Σκαλίζοντας ανάμεσα στον ορυμαγδό των λέξεων και των εκφράσεων που είναι ικανές να περιγράψουν ή έστω να προσεγγίσουν τη μουσική κληρονομιά που με περίσσια αποθέματα υπομονής και μεθοδικότητας έχουν...

[περισσότερα]

GRAVE VIOLATOR - “Back to the cult” (Reaper Metal Productions)

5 Αυγούστου, 2019 - 13:30 Θοδωρής Κλώνης

Από τη Φινλανδία, την χώρα των χιλίων λιμνών και συγκεκριμένα από το Ελσίνκι, έρχονται ετούτοι εδώ οι λεβέντες που ύστερα από δύο demo και ένα EP, κυκλοφορούν το πρώτο τους full length άλμπουμ, με...

[περισσότερα]

VULTURE - “Ghastly waves & battered graves” (Metal Blade Records)

5 Αυγούστου, 2019 - 13:30 Θοδωρής Κλώνης

Δεύτερος δίσκος για τους  Γερμανούς VULTURE, μετά από το εξαιρετικό ντεμπούτο τους “The guillotine”, που κυκλοφόρησε δύο χρόνια πριν και έκανε πολύ κόσμο να παραμιλάει με το εκπληκτικό speed...

[περισσότερα]

SUICIDAL ANGELS – “Years of aggression” (NoiseArt Records)

1 Αυγούστου, 2019 - 12:00 Ντίνος Γανίτης

Τα δικά μας παιδιά! Θυμάμαι όταν είχαμε τους SUICIDAL ANGELS μπάντα της εβδομάδας είχα γράψει τα εξής: “ Ήμουν εκεί… Το διάστημα που το συγκρότημα έκανε τα πρώτα του βήματα στο μαγικό χώρο του heavy...

[περισσότερα]

NEBULA - “Holy Shit” (Heavy Psych Sounds Records)

31 Ιουλίου, 2019 - 16:15 Θάνος Κολοκυθάς

Νέο άλμπουμ μετά από πολλάαα χρόνια για τους NEBULA και πιο αντιπροσωπευτικός τίτλος για το τι νιώσαμε κατά το άκουσμα πως θα κυκλοφορήσει, αλλά και για το τι νιώσαμε μετά την ακρόαση του δεν θα...

[περισσότερα]