DREAM THEATER – “Distant Memories – Live in London” (Inside Out)

20 Νοεμβρίου, 2020 - 15:00

Υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που γνωρίζει πόσο βλαμμένος είμαι με τους DREAM THEATER. Από την άλλη όμως, δεν έχω διστάσει να τους κριτικάρω και μάλιστα έντονα σε σχέση με διάφορες κινήσεις τους που με έβρισκαν αντίθετο. Δεν θέλω να χρονοτριβήσω λοιπόν, γιατί συνήθως όταν γράφω για τους DREAM THEATER, ξεχνάω να σταματήσω και αυτή τη φορά σκοπεύω να κρατήσω το κείμενο σε λογικά πλαίσια.

Πάμε στο γεγονός: Οι DREAM THEATER κυκλοφορούν το ένατο (!!!) ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ τους, με τίτλο “Distant memories – Live in London”, που μαγνητοσκοπήθηκε στην προτελευταία συναυλία της περιοδείας τους για το “Distance over time”, όπου ήταν ταυτόχρονα και επετειακή για τα 20 χρόνια του ανυπέρβλητου “Scenes from a memory”. Ξεκινάμε από τα βασικά, λοιπόν. Εννιά ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ; (και δεν υπολογίζω και κάποια live DVD/VHS, όπως το “Images and words: Live in Tokyo” ή το “Metropolis 2000: Live scenes from New York”) Σχεδόν μετά από κάθε στούντιο δίσκο τους, κυκλοφορούσαν κι ένα live, όμως φρόντιζαν παλαιότερα να υπάρχει κι ένας σοβαρός λόγος. Δηλαδή έπαιξαν για πρώτη φορά έναν δίσκο τους από την αρχή ως το τέλος (“Scenes from a memory”), είχαν ορχήστρα (“Score”), είχαν τέλος πάντων κάποια τραγούδια που δεν τα έβρισκες σ’ αυτή τη μορφή στο στούντιο (από άποψη αυτοσχεδιασμών ή «μίξεων» όπως το “Instrumedley” ή το “Schmedley Wilcox”). Αφήστε που υπήρχε τόσο πολύ bonus υλικό, με documentaries, με συνεντεύξεις και άλλα, πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Απ’ όταν έφυγε ο Portnoy από το συγκρότημα, οι ζωντανές εκτελέσεις είναι πιο στουντιακές, πιστές στο πρωτότυπο (όπως έχουν εξηγήσει, αυτό είναι το μεγάλο τους στοίχημα, να παίζουν στο 100% τα τραγούδια, συν το γεγονός ότι το stage show τους είναι τόσο μεγάλο και περίπλοκο, που δεν μπορούν να κάνουν αυτές τις συνεχείς αλλαγές στο setlist).

Θα ήθελα πολύ να ταξίδευα για να δω αυτήν την περιοδεία τους, να έβλεπα για τρίτη φορά ζωντανά να παίζεται ολόκληρο, το –μαζί με το “Images and words”- αγαπημένο μου άλμπουμ όλων των εποχών. Άλλο αυτό όμως, άλλο το να κυκλοφορείς για δεύτερη φορά ουσιαστικά το ίδιο live άλμπουμ κατά βάση, είκοσι χρόνια αργότερα. Θεωρείς ότι έχεις πολλά χρόνια, για τα δικά σου δεδομένα, να βγάλεις τέτοιου είδους δίσκο (από το “Breaking the fourth wall” του 2014); Ωραία. Έχεις βγάλει διπλό concept άλμπουμ, το “The astonishing”, το οποίο το γουστάρω πολύ, άσχετα με το αν σε πολύ κόσμο δεν άρεσε, βγήκες περιοδεία, το έπαιξες ολόκληρο με μία πολύ δυνατή παραγωγή, βιντεοσκόπησέ το!!! Πως αλλιώς θα αποδείξεις ότι το στηρίζεις όχι μόνο στα λόγια; Γιατί να πάμε πάλι στη σίγουρη λύση του “Scenes…”;

Ωραία, το έβγαλαν τώρα. «Και τι είδες ρε Σάκη;» θα με ρωτήσεις φίλε μου. Διότι αυτό είναι το θέμα. Τι να δω ρε παιδιά; Υπάρχει περίπτωση να πάει κανείς σε συναυλία DREAM THEATER και να δει κάτι που να μην περιμένει; Υπάρχει περίπτωση να δει κανείς παιχτικά κάτι λιγότερο από το 100% της απόδοσης που περιμένει, από τέτοιους χαρισματικούς μουσικούς; Επειδή λοιπόν, DREAM THEATER σημαίνει λεπτομέρεια, θα σχολιάσω απλά μερικές λεπτομέρειες που μου χτύπησαν άσχημα ή θεωρώ ότι θα μπορούσαν να είναι διαφορετικές.

Πάμε στην επιλογή των τραγουδιών. Πάγια αρχή μου, είναι να μην σχολιάζω το setlist, το «γιατί αυτό κι όχι εκείνο το τραγούδι», όταν έχεις 14 στούντιο δίσκους, δηλαδή υλικό για τουλάχιστον 16 ώρες συναυλίας, ότι και να διαλέξεις, είναι βέβαιο πως θα βρεθεί ο οποιοσδήποτε να σου πει ότι θα ήθελε να ακούσει κάποιο άλλο τραγούδι κ.ο.κ. Τα τραγούδια είναι αυστηρά από το “Distance over time”, κάτι που βρίσκω πάρα πολύ σωστό, αφού δείχνουν ότι στηρίζουν στο απόλυτο την πρόσφατη δισκογραφική τους προσπάθεια και όπως είναι φυσικό, τα κομμάτια αποδίδονται με απόλυτα πειστικό τρόπο επί σκηνής. Ακούγεται όλο το “Scenes…” και μένουν δύο τραγούδια, το “In the presence of enemies Part I” από το “Systematic chaos” και το “A nightmare to remember” από το “Black clouds and silver linings”. Αφήνουμε το πρώτο που είναι μία πολύ ωραία και σχετικά ασυνήθιστη επιλογή και πάμε στο δεύτερο. Το “A nightmare to remember”, έχει ένα σημείο προς το τέλος, όπου κάνει φωνητικά ο Mike Portnoy, τα οποία είναι λίγο πιο «τσαμπουκαλεμένα» (δεν μπορώ να τα πω brutal), τα οποία τα ερμηνεύει ο James LaBrie. Και δεν τα καταφέρνει καθόλου καλά. Δεν θα αναλύσω εδώ αν είναι καλός τραγουδιστής ή όχι, αλλά είναι ένα ύφος που δεν «το έχει» κι αυτός είναι ο λόγος που το τραγουδούσε ο Mike Portnoy. Με τόσα τραγούδια διαθέσιμα, αυτό βρήκαν να βάλουν που εκ των πραγμάτων θα είχε ένα σημείο που θα χώλαινε και δεν θα ήταν θέμα καλής ή κακής βραδιάς, αλλά εκ των προτέρων γνωρίζεις ότι αυτό το σημείο δεν μπορεί να το τραγουδήσει ο LaBrie σε ότι βραδιά και να βρίσκεται;

Φτάσαμε στον LaBrie. Η αλήθεια είναι ότι έχοντας δει το συγκρότημα πολλές φορές, σε πολλές διαφορετικές περιοδείες, στην αρχή, στη μέση και στο τέλος του κάθε tour εδώ και πάνω από 20 χρόνια, ο τραγουδιστής τους, είναι ο αστάθμητος παράγοντας της κάθε βραδιάς. Είχε μία φάση που αντιμετώπιζε προβλήματα με τη φωνή του κι εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να είναι καλός. Στη συνέχεια δούλεψε πάρα πολύ, έχασε αρκετά κιλά και ήταν το λιγότερο αξιοπρεπής. Τα τελευταία χρόνια, με μεγάλη μου λύπη, διαπιστώνω ότι είναι και πάλι ο αδύναμος κρίκος στο συγκρότημα. Εύκολος στόχος θα μου πείτε, αφού ένας τραγουδιστής στα 57 του χρόνια, είναι πιο «ευάλωτος» από ένα κιθαρίστα ή έναν πληκτρά σ’ αυτήν την ηλικία. Εγώ όμως, στο DVD, βλέπω έναν τραγουδιστή που υπάρχουν πολλές στιγμές που πιέζεται υπερβολικά να βγάλει τις σωστές νότες. Τις περισσότερες φορές τα καταφέρνει, άλλες όχι. Δηλαδή, στο “The spirit carries on”, πρέπει να περνάει ένα μαρτύριο σε κάποιες στιγμές, χάνει τις ανάσες του, κοκκινίζει, δίνει το μικρόφωνο στο κοινό για να μην εκτεθεί. Δεν συμμερίζομαι τις απόψεις ότι ο LaBrie είναι ότι ο Ulrich στους METALLICA στις συναυλίες, αλλά δεν μπορώ να μην επισημάνω αυτό το γεγονός που είδα στο DVD, όταν μάλιστα το σύγκρινα με την αντίστοιχη απόδοσή του, 20 χρόνια πριν, στο αντίστοιχο live που ερμήνευε το “Scenes from a memory”. Αν τα βάλεις δίπλα-δίπλα, θα διαπιστώσεις τις διαφορές.

Ένα τρίτο σημείο που θα ήθελα να επισημάνω, είναι το τέλος του “Finally free”, όπου παραδοσιακά υπάρχει ένα “drum solo” και είναι το μοναδικό σημείο όπου ο Mike Mangini ουσιαστικά παίζει κάτι διαφορετικό από εκείνα που έπαιζε ο προκάτοχός του. Στην προσπάθειά του να εντυπωσιάσει όμως, νομίζω ότι παίζει κάτι το οποίο το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να βγάλει από τον χρόνο τους υπόλοιπους μουσικούς, οι οποίοι λόγω της κλάσης τους, το κρατάνε και δεν ξεφεύγει. Αν το ήθελαν να ακούγεται έτσι, συγνώμη, εμένα δεν μου αρέσει.

Τώρα, θεωρώ εκ των ων ουκ άνευ να αναφέρω ότι η σκηνοθεσία (από τους ίδιους ανθρώπους που δούλεψαν στο “Breaking the fourth wall”) είναι πολύ καλή, τα σκηνικά δείχνουν τη διαφορά των DREAM THEATER στην περιοδεία του “Scenes…” και τώρα, αφού βλέπει κανείς ένα συγκρότημα που το επίπεδό του στη μουσική βιομηχανία είναι πλέον τεράστιο, ώστε να μπορεί να έχει ένα stage show που αντιστοιχεί στο μέγεθός τους, ενώ και το video wall όταν υπάρχει το concept album, είναι πολύ πιο σαφές σε ότι έχει να κάνει με την ιστορία. Ένα ακόμα ψεγάδι, που μου ήρθε (επειδή στους DREAM THEATER, θέλω να είναι όλα τέλεια, όπως άλλωστε κι εκείνοι), είναι μία κολώνα που φαίνεται σε αρκετές από τις λήψεις με γερανό όταν φαίνεται από μία συγκεκριμένη γωνία το κοινό από τη σκηνή και μου θυμίζει το παλιό Νίκος Γκούμας ή την Τούμπα, που υπήρχε μία κολώνα στο ένα τέρμα και χάναμε κάποιες λήψεις!!!

Σαν εμένα, υπάρχουν πολλοί φανατικοί στη χώρα μας. Είναι βέβαιο ότι θα το πάρουν/πάρουμε. Live DREAM THEATER που να απογοητεύει, δεν υπάρχει. Όμως ξεκινώντας με την «αμφισβήτηση» του λόγου ύπαρξής του και καταλήγοντας στο περιεχόμενο, νομίζω ότι υπάρχουν τουλάχιστον 3-4 live άλμπουμ του γκρουπ, που για διάφορους λόγους, οφείλει κάποιος να τα έχει σε προτεραιότητα σε σχέση με το “Distant memories – Live in London”.

Σάκης Φράγκος

Υ.Γ.: Μην χάσετε το –τουλάχιστον- 9ωρο αφιέρωμα στους DREAM THEATER και τα project τους, που θα κάνουμε στο διαδικτυακό μας ραδιόφωνο στο https://rockhardgreece.listen2myshow.com/ την Κυριακή 22/11, από τις 3 το μεσημέρι, μέχρι το νωρίτερο τα μεσάνυχτα, μαζί με τον Γιώργο Κουκουλάκη και τον Γιώργο Κόη. Απόλαυση!!!

Υ.Γ.2: Ετοιμαστείτε σε λίγες μέρες για την "μπόμπα" που δεν μπορούσαμε να αποκαλύψουμε από τη συνέντευξη του John Petrucci.

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

SODOM – “Genesis XIX” (SPV / Steamhammer) (ομαδική κριτική)

20 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Rockhard

Οι Γερμανοί thrashers, SODOM, τέσσερα χρόνια μετά την προηγούμενη δισκογραφική τους προσπάθεια, ως τετράδα πλέον, με τον Frank Blackfire στην κιθάρα μετά από πάρα πολλά χρόνια, επιστρέφουν με το “...

[περισσότερα]

BLACK FATE – “Ithaca” (Rockshots Records)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Σάκης Φράγκος

…ή αλλιώς «έτσι γ@@@ει η Λάρισα». «Τσκ τσκ», θα πείτε. «Μαζέψτε τη γλώσσα σας κύριε Φράγκο». Κι εγώ θα απαντήσω: «έχετε ακούσει το “Ithaca” των BLACK FATE; Αν όχι, έχετε το δικαίωμα να παραμείνετε...

[περισσότερα]

BLACK SABBATH – “Vol. 4 (Redux)” (Magnetic Eye Records)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Γιάννης Παπαευθυμίου

Η Αμερικάνικη εταιρία έχει κάνει και άλλες “αναβιώσεις” κάποιων σπουδαίων δίσκων του παρελθόντος, και πλέον στην σειρά ακολουθεί στη θρυλικό τέταρτο album των αρχιερέων του heavy metal από το...

[περισσότερα]

SOULBURN - “Noa's D'ark” (Century Media)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:00 Γιάννης Σαββίδης

Η Ολλανδική σκηνή φέτος, τα πάει πραγματικά καλά, και αυτό μόνο καλό είναι. Σε μια χρονιά που το λιγότερο καλό είναι το νέο GOD DETHRONED (καλός δίσκος, μη λέμε ότι θέλουμε), το τελευταίο THANATOS...

[περισσότερα]

DARK TRANQUILLITY - “Moment” (Century Media)

18 Νοεμβρίου, 2020 - 09:30 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Αν υπάρχει μία μπάντα εκεί έξω, που ήταν εκεί, από την αρχή του melodic death metal και ακόμα και σήμερα έχει καταφέρει (με τα πάνω και τα κάτω της φυσικά) να κρατάει τη σημαία ψηλά ποιοτικά, αλλά...

[περισσότερα]