ENSIFERUM – "One Man Army" (Metal Blade)

5 Φεβρουαρίου, 2015 - 08:45

Μπάντα που ανήκει στην ελίτ του folk metal, οι Φινλανδοί ENSIFERUM, επιστρέφουν δισκογραφικά με το έκτο άλμπουμ τους και πρώτο μέσω της νέας τους δισκογραφικής στέγης, της Metal Blade.

Το προηγούμενο, “Unsung heroes”, ενώ μου άρεσε σαν δίσκος, θεωρώ ότι ήταν το χειρότερο της μέχρι τώρα καριέρας τους. Το νέο τους άλμπουμ όμως, “One man army”, έρχεται να αποκαταστήσει την τάξη και να πιστοποιήσει την ποιότητα και το ταλέντο της πεντάδας από το Ελσίνκι.

Όσοι έχουν μείνει στην περίοδο που στη μπάντα ήταν ο Jari Maenpaa (WINTERSUN) και ακόμα ασχολούνται με αυτό το θέμα και ας έχουν περάσει 11 χρόνια από τότε που έφυγε από τους ENSIFERUM, δε νομίζω ότι θα τους αρέσει ο δίσκος. Όποιοι από την άλλη γουστάρουν την εξέλιξη της μπάντας, θα ικανοποιηθούν στο έπακρο.

Το “One man army” ξεκινάει με ένα επικό και φολκλορικό intro, με τίτλο “March of war”. Και σαν αρχή πολέμου μπαίνει το “Axe of judgement”, με δίκασα και ορχήστρες, για να σε «κολλήσει» από την αρχή του δίσκου. Γρήγορο κομμάτι, με τις folk μελωδίες να εναλλάσονται με το πιο extreme riffing και ένα πολύ ωραίο συμφωνικό, χορωδιακό και επικό μεσαίο σημείο. Το “Heathen horde” κρατάει σταθερή την ποιότητα, groove-άροντας σε mid tempo και με το sing-a-long ρεφρέν του. Το “One man army” (πρώτο βίντεο από το δίσκο) είναι γνωστό κομμάτι πλέον. Up tempo, thrash-y riffing και εναλλαγές με groove-άτα σημεία. Πολύ καλό επίσης. Το “Burden of the fallen” που ακολουθεί, είναι ακουστικό folk, με καθαρά φωνητικά και λειτουργεί κάπως και σαν ένα πολύ ωραίο intro για το “Warrior without a war”, το οποίο είναι επικό, λυρικό, mid tempo, με πάρα πολύ ωραίο χορωδιακό ρεφρέν, αλλά συνολικά όχι τόσο καλό όσο τα προηγούμενα κομμάτια. Όχι όσο και το επόμενο, το διάρκειας επτάμιση λεπτών “Cry for the earth bounds”, που ακροβατεί μεταξύ folk mid tempo και πιο Σκανιναβικού metal τραγουδιών, έχοντας και κάποια καθαρά φωνητικά. Το “Two of spades” ανεβάζει και πάλι τις ταχύτητες, με folk, εύθυμη και ψιλο-punky αίσθηση, ώσπου φτάνει στο 1:56 και το γυρνάει σε... disco (!) με το φάντασμα των BONEY M να πλανάται και τη διασκευάρα του προηγούμενου δίσκου στο “Bamboleo” των GIPSY KINGS να μη νιώθει μόνη πλέον. Τα επόμενα δύο τραγούδια, “My ancestor’s blood” και “Desecendants, defiance, domination” μπορεί να αποτελούν μαζί ένα κομμάτι με δύο μέρη, το “Heathen throne part III”, όμως η διαφορά τους είναι πολύ μεγάλη. Κι αυτό γιατί το πρώτο είναι το αδιάφορο κομμάτι του δίσκου, την ώρα που το δεύτερο είναι ίσως το κορυφαίο, παρά τα έντεκα λεπτά και είκοσει δευτερόλεπτα της διάρκειάς του. Όλος ο δίσκος είναι σε ένα κομμάτι που δείχνει το ταλέντο αυτής της μπάντας. Με καθαρά και brutal φωνητικά και πολλές εναλλαγές, είναι το «κρυφό χαρτί» του δίσκου. Όπως όμως είναι και το κλείσιμο αυτού, το πλέον άκυρο τραγούδι στο “One man army”, αλλά τελείως κολλητικό, το “Neito Pohjolan”. Ένα κομμάτι με intro marching ταμπούρο και σκηνικό δειλινού κάπου στην Άγρια Δύση, αποκλειστικά τραγουδισμένο από την Emmi Silvennoinen, με τη γέφυρα και το ρεφρέν να γυρνάει σε Ισπανία (σταθερό το δειλινό όμως) και να περιμένεις κάπου να εμφανιστεί η Salma Hayek να χορεύει με το φιδάκι μωρέ, αφού το κομμάτι θα μπορούσε να είναι και soundtrack σε ταινία, ειδικά του Tarantino. Άκυρο, αλλά υπέροχο.

Ο δίσκος έχει ηχογραφηθεί κυρίως αναλογικά (όχι απολύτως φυσικά, καθώς εννοείται πως έχουν χρησιμοποιηθεί και υπολογιστές), με την παραγωγή να είναι από τα χέρια του βραβευμένου Anssi Kippo (CHILDREN OF BODOM και IMPALED NAZARENE μεταξύ πολλών άλλων) και να πετυχαίνει το σκοπό που είχε θέσει η μπάντα: έναν πιο live ήχο και λιγότερο ψηφιακό. Το εξώφυλλο δε του Gyula Havancsak (ANNIHILATOR, ELVENKING, STRATOVARIUS και άλλοι) είναι εξαιρετικό και από τα καλύτερα που είχαν οι Φινλανδοί ως τώρα.

Πιο συμφωνικοί από ποτέ, λιγότερο folk, αλλά όχι σε βαθμό που μπορείς να πεις «άλλη μπάντα», με ποικιλία στις συνθέσεις, χωρίς περιορισμούς, αλλά πολύ μουσικότητα, οι ENSIFERUM κυκλοφορούν ένα πάρα πολύ καλό άλμπουμ, καλύτερο του “Unsung heroes” και κατά την ταπεινή μου άποψη, από τα καλύτερα της καριέρας τους, παρά τη διαφορετικότητά του. Για κανένα live θα ξανάρθουν;

8/10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

METALIAN - “Vortex” (High Roller Records)

7 Αυγούστου, 2019 - 11:00 Δημήτρης Τσέλλος

Γνωστοί και μη εξαιρετέοι στους κύκλους των απανταχού «αμανικοραφτάκηδων» (aka NWOTHM fans), οι Καναδοί METALIAN επανέρχονται για να καλύψουν το χαμένο έδαφος. Μπορεί να θεωρούνται, και να είναι...

[περισσότερα]

EARTH – “Full upon her burning lips” (Sargent House)

6 Αυγούστου, 2019 - 09:45 Πάνος Δρόλιας

Σκαλίζοντας ανάμεσα στον ορυμαγδό των λέξεων και των εκφράσεων που είναι ικανές να περιγράψουν ή έστω να προσεγγίσουν τη μουσική κληρονομιά που με περίσσια αποθέματα υπομονής και μεθοδικότητας έχουν...

[περισσότερα]

GRAVE VIOLATOR - “Back to the cult” (Reaper Metal Productions)

5 Αυγούστου, 2019 - 13:30 Θοδωρής Κλώνης

Από τη Φινλανδία, την χώρα των χιλίων λιμνών και συγκεκριμένα από το Ελσίνκι, έρχονται ετούτοι εδώ οι λεβέντες που ύστερα από δύο demo και ένα EP, κυκλοφορούν το πρώτο τους full length άλμπουμ, με...

[περισσότερα]

VULTURE - “Ghastly waves & battered graves” (Metal Blade Records)

5 Αυγούστου, 2019 - 13:30 Θοδωρής Κλώνης

Δεύτερος δίσκος για τους  Γερμανούς VULTURE, μετά από το εξαιρετικό ντεμπούτο τους “The guillotine”, που κυκλοφόρησε δύο χρόνια πριν και έκανε πολύ κόσμο να παραμιλάει με το εκπληκτικό speed...

[περισσότερα]

SUICIDAL ANGELS – “Years of aggression” (NoiseArt Records)

1 Αυγούστου, 2019 - 12:00 Ντίνος Γανίτης

Τα δικά μας παιδιά! Θυμάμαι όταν είχαμε τους SUICIDAL ANGELS μπάντα της εβδομάδας είχα γράψει τα εξής: “ Ήμουν εκεί… Το διάστημα που το συγκρότημα έκανε τα πρώτα του βήματα στο μαγικό χώρο του heavy...

[περισσότερα]