ETERNAL CHAMPION - “Ravening Iron” (No Remorse Records)

5 Νοεμβρίου, 2020 - 09:45

I. «O Αιώνιος Πρόμαχος» (“The Eternal Champion”) του Michael Moorcock: Το πνεύμα ενός Παλαδίνου (Paladin), ο οποίος μέσω συνεχών «μετενσαρκώσεων», υπάρχει στο Χώρο και στο Χρόνο, από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι και σήμερα. Κινούμενος και δρώντας σε ένα ευρύ φάσμα αλληλοσυνδεόμενων παράλληλων κόσμων και πολλαπλών διαστάσεων, πολεμά εξωγενείς εχθρούς, ώστε να διατηρήσει την Τάξη και το Χάος σε απόλυτη ισορροπία και πολλές φορές έρχεται σε σύγκρουση με τον ίδιο του τον εαυτό. Το παντοδύναμο μα καταραμένο Μαύρο Σπαθί, είναι ο παντοτινός του σύντροφος, αλλά και το μεγαλύτερο «φορτίο» της ζωής του. Ο «Αιώνιος Πρόμαχος», με διαφορετικά κάθε φορά ονόματα (Elric, Corum, Hawkmoon, Konrad Arflane, Erecose κλπ), αποτελεί την πεμπτουσία του «αντί-ήρωα» και μία από τις πλέον πολυτραγουδισμένες περσόνες στη rock και metal στιχουργία.

II. «Λυδία Λίθος»: Ένα πέτρωμα με ιδιαίτερη σύσταση, το όνομα του οποίου προέρχεται από τη Λυδία της Μικράς Ασίας. Χρησίμευε ως γνώμονας και σταθερά μέτρησης και σύγκρισης της καθαρότητας του χρυσού στην αρχαία Ελλάδα. Η λυδία λίθος, συνέβαλε τα μέγιστα στην ανάπτυξη του εμπορίου κατά την αρχαιότητα και διασώθηκε στις μέρες μας ως έκφραση, με την ίδια ακριβώς σημασία. Ως λύδια λίθος τώρα πια, στους καιρούς μας, θεωρείται κάθε πραγματικό ή ιδιότυπο δοκιμαστήριο, πάνω στο οποίο πιστοποιείται η γνησιότητα και η πραγματική αξία ενός πράγματος που δοκιμάζεται. Υλικό μα και ιδεατό. Αυτό συμβαίνει τρόπον τινά και στη μουσική, η οποία φυσικά και δε θα μπορούσε να μείνει «εκτός»… κάδρου.

III. ETERNAL CHAMPION: Είχαν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που «άλλαξαν τα δεδομένα» στο χώρο του επικού ήχου από κάποιο συγκρότημα. Ώσπου άξαφνα, το 2016, εντελώς από το «πουθενά» για τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, εμφανίστηκε τούτη η μπάντα από το Austin του Texas, για να ανατρέψει ξανά το παιχνίδι και να θέσει νέα standards όσον αφορά το αγνό, ανόθευτο, βάρβαρο heavy metal. Ώθησε τον κόσμο να επαναξιολογήσει μπάντες και μουσικές προτιμήσεις, αλλά και μία ολόκληρη νέα γενιά συγκροτημάτων να τη θεωρεί ευθύς αμέσως το δικό της σημείο αναφοράς και μέτρο σύγκρισης. Το παρθενικό “The armor of ire”, χαιρετίστηκε στην αρχή από αρκετούς (μεταξύ αυτών και ο γράφων) ως ο ορισμός ενός εν δυνάμει cult αριστουργήματος, ασχέτως αν η εξέλιξη ήταν εντελώς διαφορετική και το άλμπουμ εκτοξεύτηκε πέραν των ορίων του “cult”. Οι σωστές επιρροές ήταν εκεί, καλά κρυμμένες, και αυτή ακριβώς η ικανότητα της μπάντας να τις «καμουφλάρει» τόσο αριστουργηματικά, ήταν που δημιούργησε αυτόν τον καινούργιο ήχο. MANILLA ROAD, WARLORD, SAVATAGE, DOOMSWORD, μα και οι δικοί μας WRATHBLADE, αποτέλεσαν πρώτης τάξεως «μαγιά», για να δημιουργηθεί αυτό το «κάτι νέο» στο επικό heavy metal.

Η δεύτερη δισκογραφική τους απόπειρα, χαρακτηρίστηκε ως ένα μεγάλο στοίχημα. Το ειδικό βάρος του “The armor of ire” ήταν τέτοιο, που θα μπορούσε να «λιώσει» οποιοδήποτε άλμπουμ προοριζόταν να το διαδεχτεί. Το συνθετικό δίδυμο των Jason Tarpey και Arthur Rizk όμως, αισθανόμενο αυτό το φορτίο και καλούμενο να διαχειριστεί μια πραγματικότητα την οποία σίγουρα δεν ανέμενε να αντικρύσει, άμεσα κατάλαβε πώς και τι έπρεπε να κάνει. Χωρίς να αλλάξει το στυλ της μπάντας, όφειλε να αποφύγει ένα “The armor of ire” pt 2. Η μουσική «ένιωθε» από μόνη της την ανάγκη να εμπλουτιστεί με νέα στοιχεία και να ανοιχτούν νέοι ορίζοντες. Αν είσαι ικανός, κάτι τέτοιο μπορείς το καταφέρεις. Αν όχι, καταπλακώνεσαι και συνθλίβεσαι. Με αυτό στο νου σου, ως φίλος του group, χαίρεσαι που το πρώτο πράγμα που παρατηρείται όταν πατάς το «play», είναι η διαφορά στον ήχο. Στο “Ravening iron” είναι σαφέστατα πλουσιότερος και η παραγωγή καλύτερη της αντίστοιχης του ντεμπούτου. Τα τραγούδια έχουν πολλά να «πουν», είναι δουλεμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και υπάρχει πολλή «πληροφορία» σε αυτά. Κάθε φορά που θα ακούς το εκάστοτε κομμάτι, θα ανακαλύπτεις και κάτι νέο, που δεν περίμενες ίσως να το ακούσεις.

Το “Ravening iron” ξεκινά με τον ίδιο τρόπο που ξεκινούσε και ο προκάτοχός του, μέσα από μία ατμοσφαιρική, πολεμική εισαγωγή, η οποία την φορά αυτή «βγαίνει» από το σιδηρουργείο του Tarpey. Το σφυρί δίνει ζωή στο μέταλλο και το “A face in the glare” σε καθηλώνει με τον επιβλητικό mid-tempo ρυθμό του. Στο ίδιο μοτίβο και τα “Skullseeker” και “Coward’s keep” (συμμετέχει ο Jake Rogers των VISIGOTH), ενώ τα “Ravening iron”, “War at the edge of the end” (το οποίο παρουσιάζεται εδώ όπως πρέπει, αφήνοντας πίσω του την πρώιμη εκδοχή του “The last king of Pictdom” demo) και “Worms on the Earth” (έκπληξη το neoclassical Malmsteen-ικό riff που κάνει το δικό του πέρασμα σε ένα, κατά τα άλλα, εντελώς MANILLA ROAD έπος), ανεβάζουν ταχύτητες, μην χάνοντας το παραμικρό από το ηρωικό συναίσθημα των «συντρόφων» τους. Extra credits και στον Tarpey, που παρουσιάζεται αισθητά βελτιωμένος στα φωνητικά, κρατώντας τον άκρως προσωπικό του χαρακτήρα και δοκιμάζοντας, προς χάρη μας, τις δυνατότητές του.

Το πιο επιβλητικό κομμάτι του δίσκου, είναι το σχεδόν doom και επηρεασμένο από τους CIRITH UNGOL “Banners of Arhai”, το οποίο ίσως να δίνει και ένα μικρό hint για την μελλοντική κατεύθυνση των EC. Ποιος ξέρει, ίσως στον επόμενο δίσκο, οι Αμερικανοί θελήσουν να τεστάρουν τις δυνάμεις τους και σε νέα πεδία, «σφραγίζοντάς» τα με τη δική τους αυθεντικότητα. Πάμε τώρα και στον εικαστικό τομέα. Καλή και η αποθέωση, πρέπει όμως να τονίζονται και τα αρνητικά: Όταν μάθαμε πως ο Ken Kelly θα ήταν υπεύθυνος για το εξώφυλλο, φτιάξαμε στο μυαλό μας όλοι, θέλω να πιστεύω, το νέο μεγάλο εξώφυλλο του επικού heavy metal. Αυτό που θα διαδεχόταν αριστουργήματα σαν το “Rising” ή το “Triumph of steel”. Βλέποντάς το, δεν μπορώ να πω πως μου άρεσε. Δείχνει δύο πράγματα: ή προχειροδουλειά από πλευράς καλλιτέχνη ή πως αυτό ήταν το όραμα της ίδιας της μπάντας, όσον αφορά το εξώφυλλό της. Ό,τι και να ισχύει, δεν αλλάζει το τελικό αποτέλεσμα… αυτό που βλέπεις, είναι ένα κακό εξώφυλλο. Και είναι κρίμα, ένα σχεδόν άριστο μουσικό περιεχόμενο, να ντύνεται με μία τέτοια «προχειρότητα».

Πού καταλήγω… Δεν γνωρίζω αν κάποια στιγμή στο μέλλον ο Jason Tarpey και ο Arthur Rizk αναγορευθούν σε «ιερατικές φυσιογνωμίες» του χώρου, όπως ο Mark Shelton ή ο Bill Tsamis, είμαι σίγουρος όμως, πως οι Τεξανοί είναι πλέον η «Λυδία λίθος» ενός ολοκλήρου μουσικού ιδιώματος. Αυτοί είναι που πλέον θα μετρούν την «καθαρότητα» του επικού μετάλλου. Και για μένα, αυτό είναι κάτι το οποίο πολύ δύσκολα το καταφέρνει κάποιος στις μέρες μας. Σαν τον «Αιώνιο Πρόμαχο» λοιπόν, οι ETERNAL CHAMPION θα υπάρχουν από εδώ και στο εξής στο χωροχρόνο του επικού metal, διατηρώντας την ισορροπία του. Αν το “The armor of ire” ήταν τόσο βαρβαρικό που σε ωθούσε να συνθλίψεις υπό τους ήχους του τα κρανία των εχθρών σου, το “Ravening iron” σε αναγκάζει με τον τρόπο του, όχι να πράξεις το ίδιο, αλλά να καθίσεις μελαγχολικός στο θρόνο που έχεις φτιάξει από αυτά, καταλαβαίνοντας πως μία ηρωική πράξη και το καθήκον προς αυτήν, θα συνοδεύονται πολλές φορές από μία ματαιότητα, από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις. Ο τελευταίος Πίκτης βασιλεύς, Bran Mak Morn, το ξέρει αυτό και χαμογελά καθήμενος στο δικό του θρόνο.

 

9/10

Δημήτρης Τσέλλος

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

SODOM – “Genesis XIX” (SPV / Steamhammer) (ομαδική κριτική)

20 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Rockhard

Οι Γερμανοί thrashers, SODOM, τέσσερα χρόνια μετά την προηγούμενη δισκογραφική τους προσπάθεια, ως τετράδα πλέον, με τον Frank Blackfire στην κιθάρα μετά από πάρα πολλά χρόνια, επιστρέφουν με το “...

[περισσότερα]

DREAM THEATER – “Distant Memories – Live in London” (Inside Out)

20 Νοεμβρίου, 2020 - 15:00 Σάκης Φράγκος

Υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που γνωρίζει πόσο βλαμμένος είμαι με τους DREAM THEATER. Από την άλλη όμως, δεν έχω διστάσει να τους κριτικάρω και μάλιστα έντονα σε σχέση με διάφορες κινήσεις τους που...

[περισσότερα]

BLACK FATE – “Ithaca” (Rockshots Records)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Σάκης Φράγκος

…ή αλλιώς «έτσι γ@@@ει η Λάρισα». «Τσκ τσκ», θα πείτε. «Μαζέψτε τη γλώσσα σας κύριε Φράγκο». Κι εγώ θα απαντήσω: «έχετε ακούσει το “Ithaca” των BLACK FATE; Αν όχι, έχετε το δικαίωμα να παραμείνετε...

[περισσότερα]

BLACK SABBATH – “Vol. 4 (Redux)” (Magnetic Eye Records)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Γιάννης Παπαευθυμίου

Η Αμερικάνικη εταιρία έχει κάνει και άλλες “αναβιώσεις” κάποιων σπουδαίων δίσκων του παρελθόντος, και πλέον στην σειρά ακολουθεί στη θρυλικό τέταρτο album των αρχιερέων του heavy metal από το...

[περισσότερα]

SOULBURN - “Noa's D'ark” (Century Media)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:00 Γιάννης Σαββίδης

Η Ολλανδική σκηνή φέτος, τα πάει πραγματικά καλά, και αυτό μόνο καλό είναι. Σε μια χρονιά που το λιγότερο καλό είναι το νέο GOD DETHRONED (καλός δίσκος, μη λέμε ότι θέλουμε), το τελευταίο THANATOS...

[περισσότερα]