EVERGREY – "Hymns for the Broken" (AFM Records)

28 Αυγούστου, 2014 - 06:45

Μωρή μπαντάρα επέστρεψες επιτέλους!!!

Οι αδυναμίες είναι αδυναμίες, όπως και να το κάνουμε. Στις αδυναμίες όμως, πολλές φορές είμαστε πιο αυστηροί όταν ακούμε νέες κυκλοφορίες τους. Ακριβώς επειδή τρελαινόμαστε με τη μπάντα, θέλουμε πάντα το καλύτερο από αυτήν. Και η αλήθεια είναι, ότι οι Σουηδοί EVERGREY, με τα δύο τελευταία άλμπουμ τους, το “Torn” (2008) και ειδικά το “Glorious collision” (2011), είχαν πάρει μία κάτω βόλτα ποιοτικά, ξεφεύγοντας και πολύ (ειδικά στο “Glorious…”) από στοιχεία που τους έδιναν αυτή τη μοναδική προσωπική μουσική ταυτότητα.

Οι αποχωρήσεις των Henrik Danhage (κιθάρα) και Jonas Ekdahl (drums) το 2010, σαφώς και επηρέασαν τον ήχο τους και είχαμε σαν αποτέλεσμα το “Glorious collision”, όσο και αν οι αντικαταστάτες τους, Marcus Jidell (κιθάρα, AVATARIUM, ex- ROYAL HUNT) και Hannes Van Dahl (drums, SABATON), είναι εξαιρετικοί μουσικοί. Όμως έλειπε η χημεία. Μετά αποχωρούν και οι Jidell και Van Dahl και η δυσπιστία, όπως και να έχει, μεγάλωσε για το νέο «πόνημα» των Σουηδών. Διαβάζοντας βέβαια τους τίτλους των τραγουδιών, υπήρχε αυτή η ελπίδα ότι κάτι καλό θα κυκλοφορήσουν, αλλά. Μέχρι που έρχεται η 14η Αυγούστου και κυκλοφορεί το πρώτο κομμάτι (αλλά και βίντεο) από το νέο τους δίσκο, το “King of errors” και ταυτόχρονα ανακοινώνεται και η επιστροφή των Danhage και Ekdahl. Αυτό ήτανε! Τα συννεφάκια της δυσπιστίας εξαφανίστηκαν, αλλά τα άλλα συννεφάκια, τα «καλά» των EVERGREY, αυτά της ιδιαίτερης ατμόσφαιράς τους, εμφανίστηκαν και με το παραπάνω.

Στο promo δεν υπάρχει το ελληνικό intro του δίσκου (δείτε σχετικά εδώ) στο οποίο την απαγγελία έχει κάνει η «δική μας» Μίνα Γιαννοπούλου, αλλά αυτό θα το απολαύσουμε όταν με το καλό αγοράσουμε το άλμπουμ στις 26 Σεπτεμβρίου. Μετά το intro λοιπόν, ακολουθεί το “King of errors” (στο βίντεο είναι και τα δύο μαζί σαν ένα κομμάτι), ένα τραγούδι που θα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι στα live του σχήματος από εδώ και πέρα. Κολλητικό κουπλέ, εξίσου κολλητικό ρεφραίν, σολάρα και groove-α. Το “A new dawn” συνεχίζει σε mid προς up tempo, groove-άροντας, πιο heavy, με εξαιρετικό μελωδικό ρεφραίν και τις χορωδίες να δίνουν αυτό το έξτρα που χρειάζεται πολλές φορές. Οι «πόνοι» ξεκινάνε με το τέταρτο κομμάτι του άλμπουμ, το mid tempo μπαλαντοειδές “Wake a change”, με τον Englund να παίρνει το κομμάτι πάνω του. Το “Archaic rage” που το ακολουθεί, συνεχίζει mid tempo και μπαλαντοειδές επίσης, με ένα υπέροχο ξέσπασμα στη μέση του κομματιού, για να ξαναπέσει. Το “Barricades” είναι προσωπικά το αδύναμο τραγούδι του δίσκου. Έχει έναν πιο alternative αέρα, ένα ψιλο-industrial riff, είναι καλό κομμάτι συνολικά, αλλά όχι στα επίπεδα όλων των υπολοίπων. Στο “Black undertow” από την άλλη, στην εισαγωγή νομίζεις ότι ακούς DIARY OF DREAMS. Σκοτεινό, με σταδιακό ανέβασμα, ωραία κλιμάκωση και ένα από τα κλασικά, αλλά τόσο ωραία mid tempo μελωδικά ρεφραίν των EVERGREY. Ωραίες οι ατμόσφαιρες και τα mid tempo, όμως χρειαζότανε και ένα πιο γρήγορο κομμάτι και αυτό είναι το “The fire”, με το σπουδαίο του riff και αυτό που θα θυμίσει αρκετές κομματάρες του παρελθόντος, όπως τα “Blinded” και “The masterplan”. Κρυφό αλλά δυνατό χαρτί του κομματιού, η αναπάντεχη χρήση παιδικής χορωδίας στην πρώτη γέφυρα (δυστυχώς δεν τη ξαναχρησιμοποιούν). Από τα αγαπημένα μου στο άλμπουμ. Το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου, έπρεπε να τιμήσει τον τίτλο του και το κάνει. Groove-άτο, mid tempo, συναισθηματικό και με ρεφραινάρα. Το πιο «αναμενόμενο» ίσως κομμάτι του δίσκου από τα «αρρωστάκια» με τη μπάντα, ήταν το “Missing you”. Λόγω τίτλου και μόνο ήξερες τι να περιμένεις και ο κύριος Englund δεν απογοητεύει. Μόνο πιάνο και φωνή (φωνάρα) και καληνύχτα σας. Το “The grand collapse” είναι το κομμάτι που με σκάλωσε περισσότερο την πρώτη φορά που άκουσα το δίσκο. Εισαγωγή με ένα υπέροχο απλό και λιτό πιανάκι, στιβαρό και groove-άτο rhythm section και μία δομή εξαιρετική, που σταδιακά, ενώ μέχρι τα δύο λεπτά είμαστε στην αρμόσφαιρά και τα ωραία μας, φτάνει σε ένα μοντέρνο riff-άτο έπος και συνεχίζει να μαγεύει με τις εναλλαγές του, με το υπέροχο πιάνο της εισαγωγής να «είναι εκεί» στη μεγαλύτερη διάρκεια του κομματιού και να «δένει» με το εκάστοτε σημείο. Μεγάλο κομμάτι! Το κλείσιμο του δίσκου, είναι ένα ακόμα μεγάλο (σε διάρκεια επίσης) τραγούδι, το “The aftermath”, μία ακόμα power ballad με κλιμάκωση και εξαιρετικό πιάνο.

Η παραγωγή του Jacob Hansen (VOLBEAT, PRETTY MAIDS, AMARANTHE κ.α.) είναι καταπληκτική, τόσο ογκώδης, όσο και καθαρή και με αέρα για όλα τα όργανα, πράγμα που σε συνδυασμό με τον οίστρο του σχήματος σε τέτοια επίπεδα μετά από τόσα χρόνια, απογειώνει το αποτέλεσμα.

Αν κάτι «ρίχνει» το τελικό αποτέλεσμα, είναι η έλλειψη γυναικείων φωνητικών που λείπουν σε κάποια κομμάτια (μας κακόμαθε ο Englund, δε φταίω) και το “Barricades” που είναι πολύ κατώτερο των υπολοίπων, τα οποία με προεξέχοντα τα “King of errors”, “A new dawn”, “The fire” και “The grand collapse”, είναι τα καλύτερα που έχουν γράψει εδώ και 6 χρόνια τουλάχιστον.

Μιλάμε για ένα άλμπουμ-επιστροφή και μάλιστα μεγάλη, αλλά και αναπάντεχη, σύμφωνα τουλάχιστον με τις δύο τελευταίες κυκλοφορίες τους και τις αλλαγές μελών και όλα τα γνωστά. Είναι ο δίσκος που θα έπρεπε να κυκλοφορήσουν μετά το “Inner circle”, εύκολα είναι το καλύτερο που έχουν βγάλει μετά από εκείνη τη χρυσή τετράδα των πρώτων άλμπουμ και καπαρώνει δικαιωματικά και πανηγυρικά τη θέση δίπλα τους. Και πιστεύω θα τους φέρει και πολλούς νέους οπαδούς, κάτι που δείχνει άλλωστε και η μέχρι τώρα υποδοχή του από κοινό, αλλά και τις κριτικές. Έστω και τώρα, δεν είναι κακό να αποκτήσουν οι EVERGREY μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα, γιατί στην τελική είναι τόσο ιδιαίτεροι μουσικά και με τόσα σπουδαία άλμπουμ, που το αξίζουν.

Αν υπάρχει μία μπάντα στο metal σήμερα που δικαιολογεί την έννοια του «πόνου» στη μουσική, αυτοί είναι οι EVERGREY και το “Hymns for the broken” είναι όπως ακριβώς το λέει ο τίτλος του. Γεμάτο συναισθήματα, λυρισμό, ατμόσφαιρα αλλά και δύναμη, μαζί όμως με εξαιρετική μουσικότητα και στίχους-ξυραφιές. Το τέλειο πακέτο (εκτός του εξωφύλλου... Δεν κρατήθηκα). Αν το «λιώσιμο» που του έχω ρίξει είναι το κριτήριο, τότε πάει για δίσκος της χρονιάς, ασχέτως αν ο βαθμός δεν είναι ο μεγαλύτερος σε φετινή κυκλοφορία. Μωρή μπαντάρα επέστρεψες επιτέλους!!! Το ξαναείπα ε;

8.5 / 10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

METALIAN - “Vortex” (High Roller Records)

7 Αυγούστου, 2019 - 11:00 Δημήτρης Τσέλλος

Γνωστοί και μη εξαιρετέοι στους κύκλους των απανταχού «αμανικοραφτάκηδων» (aka NWOTHM fans), οι Καναδοί METALIAN επανέρχονται για να καλύψουν το χαμένο έδαφος. Μπορεί να θεωρούνται, και να είναι...

[περισσότερα]

EARTH – “Full upon her burning lips” (Sargent House)

6 Αυγούστου, 2019 - 09:45 Πάνος Δρόλιας

Σκαλίζοντας ανάμεσα στον ορυμαγδό των λέξεων και των εκφράσεων που είναι ικανές να περιγράψουν ή έστω να προσεγγίσουν τη μουσική κληρονομιά που με περίσσια αποθέματα υπομονής και μεθοδικότητας έχουν...

[περισσότερα]

GRAVE VIOLATOR - “Back to the cult” (Reaper Metal Productions)

5 Αυγούστου, 2019 - 13:30 Θοδωρής Κλώνης

Από τη Φινλανδία, την χώρα των χιλίων λιμνών και συγκεκριμένα από το Ελσίνκι, έρχονται ετούτοι εδώ οι λεβέντες που ύστερα από δύο demo και ένα EP, κυκλοφορούν το πρώτο τους full length άλμπουμ, με...

[περισσότερα]

VULTURE - “Ghastly waves & battered graves” (Metal Blade Records)

5 Αυγούστου, 2019 - 13:30 Θοδωρής Κλώνης

Δεύτερος δίσκος για τους  Γερμανούς VULTURE, μετά από το εξαιρετικό ντεμπούτο τους “The guillotine”, που κυκλοφόρησε δύο χρόνια πριν και έκανε πολύ κόσμο να παραμιλάει με το εκπληκτικό speed...

[περισσότερα]

SUICIDAL ANGELS – “Years of aggression” (NoiseArt Records)

1 Αυγούστου, 2019 - 12:00 Ντίνος Γανίτης

Τα δικά μας παιδιά! Θυμάμαι όταν είχαμε τους SUICIDAL ANGELS μπάντα της εβδομάδας είχα γράψει τα εξής: “ Ήμουν εκεί… Το διάστημα που το συγκρότημα έκανε τα πρώτα του βήματα στο μαγικό χώρο του heavy...

[περισσότερα]